🔴 بازداشت سعید رضایی و احسان رضایی توسط نیروهای امنیتی رشت امروز سه‌شنبه ۲۷ مهرماه ساعت ۸:۳۰ صبح مأمورین امنیتی به منزل سعید و احسان رضایی در شهرستان رشت هجوم برده و آنها را بازداشت و با خود به مکان نامعلومی برده‌اند. ماموران امنیتی همزمان به منزل پدری آنها در شهرستان رودسر رفته و قصد بازداشت مرضیه درود مادر سعید و احسان را داشته‌اند که با مقاومت وی و همسرش روبرو شده‌ و موفق به دستگیری او نشدند. مأمورین امنیتی اعلام کردند ساعتی دیگر با حکم‌قضایی برای بازداشت او بازخواهند گشت. ▫️سعید رضایی از فعالین کارگری است که پیشتر و در تجمع روز جهانی کارگر سال ۹۸ مقابل مجلس دستگیر شده بود.

https://t.me/behnima

اقای میرزایی شما وظیفه خود را انجام بدید،‌.....https://t.me/behnima

🎬 موزیک ویدئوی اسپانیایی با زیرنویس فارسی
تـرانه: به سوی اعتصاب رفقا
خواننده: رولندو آلارکون https://t.me/behnima

🔹 انتقال یک زندانی بلوچ به قرنطینه جهت اجرای حکم

یک زندانی بلوچ جهت اجرای حکم اعدام به قرنطینه زندان میناب مملکت بلوچستان منتقل شد.

به گزارش رصد بلوچستان به نقل از کمپین فعالین بلوچ، روز سه شنبه ۲۷ مهر ماه ۱۴۰۰، یک زندانی بلوچ جهت اجرای حکم اعدام به بخش قرنطینه زندان #میناب مملکت بلوچستان منتقل شده است.

هویت این زندانی بلوچ، "احمد ملاحی" اهل #کرگان شهرستان #میناب مملکت بلوچستان عنوان شده است.

گفته می‌شود، احمد ۱۱ سال پیش به اتهام قتل بازداشت شده است.

این در حالیست که وی بارها این اتهام را رد کرده و گفته که قتل توسط شخصی دیگر صورت گرفته و او جهت کمک به مجروح وارد عمل شده و به دلیل اثر انگشت او بر روی چاقو متهم شناخته شده است.

همچنین گفته می شود که ضارب نیز از احمد خواسته تا اتهام را قبول کند تا پس از بازداشت با پرداخت دیه وی را از زندان آزاد کند که او به قول خود عمل نکرده است.

یک منبع مطلع به گزارشگر کمپین گفت: «احمد جهت اجرای حکم اعدام به قرنطینه زندان میناب منتقل شده و قرار است بامداد روز چهارشنبه حکم وی اجرا شود.»

بر اساس گزارش سالانه کمپین فعالین بلوچ دست‌کم ۱۶ اعدام با ۶ صدور حکم اعدام در در سال گذشته میلادی به ثبت رسیده است. از میان این زندانیان سه زندانی به اتهام قتل مامورین نظامی، دو زندانی به اتهام اقدام علیه امنیت ملی و عضویت در گروه های مخالف نظام، ۸ زندانی نیز از بابت اتهام های مواد مخدر، یک زندانی به اتهام قتل زندانی دیگر به دلایل نامعلومی اعدام شد

اطلاعیه خانواده علیپور
اعدام و ترور #ژیان_علیپور بی جواب نخواهد ماند.
ما سکوت نخواهیم کرد.


ژیان علیپور، برادر زندانی سیاسی هوشمند علیپور روز پنجشنبه ۲۲ مهر با گلوله پاسدار موسوی فرمانده پایگاه بیتوش در منطقه سردشت ترور شد. روز پنجشنبه ژیان به همراه یک نفر دیگر در حال تردد از منطقه مرزی در روستای “ هرزنه” در منطقه آلان سردشت بود که با طرح ریزی و سناریوی از قبل طراحی شده و با کمک مزدوران حکومتی در مرز محل تردد، ژیان و دوستش شناسایی و در کمین می افتند.

قاتل ژیان پاسداری به نام موسوی فرمانده حفاظت اطلاعات پاسگاه مرزی بیتوش در منطقه آلان سردشت است که بدون ایست یا هر گونه اخطار قبلی شروع به تیراندازی به ژیان میکند و او را از فاصله چند متری و در حالی که مشغول اعتراض بود به قتل میرساند. قاتل جنایتکار مستقیما قلب ژیانمان را نشانه میگیرد که بلافاصله جانش را از دست می‌دهد.

ژیان متولد ۱۳۶۸ از روستای بیژوه واقع در منطقه آلان سردشت و دارای همسر و دو دختر ۴ ساله و پسر ۹ ساله بود. با قتل ژیان متاسفانه فرزندانش برای همیشه از آغوش گرم پدر محروم ماندند و همسرش نیز یار خوب و عزیز خود را از دست داد.

ژیان علیپور از خانواده ای سیاسی و مخالف حکومت بود و همراه با پدرش مصطفی در سال ۸۸ بمدت ۱۳ روز به اتهام فعالیت و تبلیغ علیه نظام بازداشت شد و تحت شکنجەهای بسیار شدید قرار گرفت. سه برادرش نیز بارها مورد تهدید و اذیت و آزار قرار گرفتند و همراه با پدرشان ایران را ترک کردند. ژیان از مرداد ۱۳۹۷ و بعد از دستگیری برادرش هوشمند نیز تحت فشار و اذیت و آزار مداوم نیروهای اطلاعات و سپاه پاسداران قرار داشت. ژیان از یک طرف نان آور خانواده‌ بود و از طرفی تمام فشار و کینه و انتقام حکومت بعد از خروج خانواده سیاسی اش را تحمل میکرد.

موسوی فرمانده پایگاه بیطوش که قبل تر نیز چند کولبر را به قتل رسانده بود، ژیان را تهدید کرده بود و برای قتل او نقشه کشیده بود و سرانجام او را به قتل رساند. ما به عنوان خانواده‌ ژیان شهادت می دهیم با توجه به تهدید قبلی و نحوه قتل و شواهد دیگر قتل او کاملا طرح ریزی شده بود. از جمله فرمانده این پایگاه ساعاتی قبل از این جنایت، از افرادی که در آن محل مشغول ماهیگیری بودند خواسته بود محل را ترک کنند. چند روز قبل نیز ژیان به برادرش شاهو گفته بود که همین شخص موسوی نقشه قتل من را کشیده است.

ما خانواده ژیان علیپور خواهان محاکمه و مجازات فوری عاملان این قتل وحشیانه هستیم. خانواده ما تا دادخواهی و محاکمه و مجازات عاملان این جنایت ضد انسانی و این قتل عمد یک قدم عقب نشینی نخواهد کرد. ما همچنین از تمام نهادهای بین المللی میخواهیم جمهوری اسلامی را تحت فشار قرار دهند. از کلیه سازمانهای سیاسی و احزاب مخالف حکومت میخواهیم که این جنایت را محکوم کنند.

از تمام مردم منطقه در سردشت دعوت میکنیم به هر شکلی که میتوانند علیه این جنایت دست به اعتراض بزنند و با حضور در کنار خانواده ژیان انزجار و نفرت خود را به این آدمکشی حکومت تروریست و جنایتکار جمهوری اسلامی ابراز دارند.

از طرف خانواده ژیان علیپور
جمعه ۲۳ مهر ۱۴۰۰- ۱۵ اکتبر ۲۰۲۱


https://t.me/behnima

‎⁨اخباروگزارش های کارگری 27 مهرماه 1400⁩.doc

#اعتصابات
#محاکمه_آمران‌و‌عاملان_مرگ‌های_کرونایی

https://t.me/behnima

🔴 اعتصاب غذا در بند

روز گذشته بهنام موسیوند و سهیل عربی، دو زندانی سیاسی را بعد از ضرب و شتم به قرنطینه‌ای منتقل کرده‌اند که دوربین ندارد. این دو زندانی سیاسی در اعتراض به رفتار مسئولان زندان دست به اعتصاب غذا زده‌اند. جمهوری اسلامی پیش از این در مقابل دوربین‌های روشن بازداشتگاه‌ها هم زندانی را کشته است. وضعیت این دو زندانی سیاسی در جایی که دوربینی نیست نامعلوم و نگران‌کننده است.
#جمهوری_زندان https://t.me/behnima
#استوری_خوان

خیابان های شیلی ،زحمتکشان،زنان،دانشجویان و کارگران و.....سرود خلق متحد هرگز شکست نمی خورد.
تجمع هزاران نفری در شیلی در دومین سالروز اعتراضات ضد دولتی
🔸دیروز، سه شنبه دومین سالگرد آغاز اعتراضات ضدسرمایه‌دارانه در شیلی بود. روزهایی که دولت نئولیبرال به محض افزایش قیمت مترو با اعتراضات وسیع مردم مواجه شد و مجبور گردید برای سرکوب معترضان از ارتش کمک بگیرد.
در آن روزها هنرمندان به میان مردم آمدند و سرود انقلابی و جاودانه‌ی خلق متحد هرگز شکست نخواهد خورد پرده‌ی گوش‌ طبقه‌ی حاکم را پاره کرد. شیلی جایی بود که غرب از آن به عنوان جزیره ثبات در آمریکای لاتین و مدل موفق اصلاحات نئولیبرالی یاد می‌‌کرد؛ ادعایی که در روز هجده اکتبر ۲۰۱۹ دود شد و به هوا رفت.
نیولیبرالیسم_هار
مردم_متحد_شکست نمیخورند

🔴 چه کسی کارگران را می‌کشد؟

در خبرهای امروز آمده همسر یک کارگر شهرداری در دهدشت به دلیل فقر و نداری اقدام به خودسوزی کرده است. همسرش که سعی داشته آتش را خاموش کند نیز دچار سوختگی شده. زن جان سپرده و مرد در بیمارستان بستری است.
چند شب پیش نیز پیکر بی‌جان یکی کارگران شرکت نفت و گاز پارس عسلویه در حالی توسط همکارانش پیدا شد که در یادداشتی فشارهای اقتصادی ناشی از حقوق ناچیز و سیاست‌های ستمگرانه‌ی مدیران شرکت را دلیل خودکشی خود عنوان کرده بود. کارگری که در عسلویه خودش را کشته، نزدیک به دو دهه سابقه‌ی کار داشته است.
هر دو خودکشی در بخش‌هایی از طبقه‌ی کارگر اتفاق می‌افتد که از یک‌سو در ماه‌های گذشته بارها در اعتراض به کمی حقوق و شرایط زیست طاقت‌فرسای خودشان، در نقاط مختلف دست به اعتصاب زده‌اند و از سوی دیگر طرف حساب آنها، علاوه بر دولت و سرمایه‌داریِ حاکم، شرکت‌های پیمانکاری خصوصی بوده‌اند.
در واقع می‌توان گفت بخشی از طبقه‌ی کارگر ایران در همدستی دولت سرمایه‌داری و سرمایه‌داری خصوصی به سمت مرگ رانده می‌شوند و به قتل می‌رسند.
هر دو بخش سرمایه در کشتار طبقه‌ی کارگر سهیم و شریکند. به یاد بیاوریم خودکشی‌های سریالی معلمان را در ماه‌های گذشته و آن را کنار اظهارات جدید الیاس نادران، عضو کمیسیون برنامه و بودجه‌ی مجلس را که از دولت خواسته لایحه‌ی رتبه‌بندی را پس بگیرد چون این لایحه ابعاد اجتماعی، بار مالی و آثار تورمی دارد.
از نظر غارتگران حاکم و شرکای تجاری آنها در بخش خصوصی افزایش حقوق کارگران، پرداخت حقوق‌های معوقه‌ی آنان و تعیین تکلیف استخدامی آنان بار مالی و آثار تورمی دارد اما انواع غارت و چپاول طبقه‌ی دارا امری عادی و نیازی بدیهی است.
دست سرمایه‌ی ایرانی، دولتی و خصوصی، تا مرفق در خون طبقه‌ی کارگر آلوده است. اینها که امروز خودکشی می‌کنند نام آخرین قربانیان سلسله‌ی طولانی آنهایی هستند که برای شکوفایی سرمایه به قتل رسیده‌اند.

#جمهوری_سرمایه
#جمهوری_غارت
#جمهوری_فلاکت
#جمهوری_کشتار
https://t.me/behnima

‎⁨معلمان⁩.docx

در دومین سالگردمرگ نیمای قهرمان .

صبح روز شنبه است و یکی از روزهای تابستان ۹۸، ساعت ۷ ونیم دم ساختمان خانه محک ، منتظر نیما هستم، نیما بعد از عمل پیوند در بیمارستان شریعتی، باید در یک محیط ایزوله و بهداشتی قرنطینه میبود و خانه ی محک زیر نظر بیمارستان محک در سمت ستارخان بود که نیما اونجا ایزوله بود مدتی بعد از عمل پیوندش. هر هفته باید دو روز دنبالش میرفتم که به آزمایشگاه قلهک بریم که آزمایش میداد و دکتر طبق آزمایشاتش و روند درمانش دارو تجویز میکرد. هر هفته را با امید و آرزوی فراوان برای بهبودی هر چه زودتر نیما شروع میکردیم و امیدوار بودیم که نتایج آزمایشش هر هفته بهتر از هفته ی قبل باشه. ولی خب متاسفانه همیشه این اتفاق نمی افتاد و همه چی طبق آرزوی ما پیش نمیرفت و البتا حال ما بستگی به نتایج آزمایش نیما داشت.
در ماشین نشسته بودم و در افکارم غوطه ورم که چطور شد این اتفاق برای نیما افتاد در صورتی که نه در خانواده ی من نه در خانواده مادرش کسی این بیماری را نداشت و نداره! کی میشود این کابوس تموم بشه و روزهای پر استرس و نگرانی تموم بشه. کی میشه که ما هم یک زندگی عادی بدور از بیماری و بیمارستان و آزمایشگاه وفشار نهادهای امنیتی داشته باشیم. کی میشود نیما به زندگی عادی برگرده و مثل هر پسر جوانی دنبال درس و دانشگاه و عشق و زندگی و آینده اش باشه!
صدای در ماشین افکارم رو پاره کرد

نیما: سلام اسد
من: پدر سوخته سلام، هزار بار گفتم بگو کاکه نه اسد!
ته دلم خوشحال بودم که به جای کاکه میگه اسد چون میدونستم حالش خوبه و میخواد سربه سرم بزاره!
در حالیکه لبخند روی لبای زیبایش نمایان شد ادامه داد!
چطوری اسد؟ ...
گردی صورتش، در حالیکه موهای سر و صورتش در اثر بیماری ریخته بود مشخصتر بود و لبخند روی صورت گرد و سفیدش برایم زیباترین لبخند دنیا بود!
من:نیما جان ماشین رو صبح کاملا ضدعفونی کردم و خیالت راحت باشه.واهنگ های جدیدی هم داخل فلش ریختم .

ماشین رو روشن کردم و به سمت آزمایشگاه قلهک راه افتادیم. در بین مسیر حتی نیما اگر گاها مسیر واشتباه میرفتم حواسش بود وبهم یاداوری میکرد.
کمی حال و احوال میکردیم و از روند درمان و داروئیش حرف میزدیم و بعدش سکوت میکردیم چون
نیما خیلی حال نداشت حرف بزنه و زود خسته میشد. بیشتر با گوشی مشغول میشد و به موسیقی در ماشین گوش میداد و طرفدار پر و پا قرص آهنگهای شاهین نجفی بود و آهنگهای کوردی آوات بوکانی بود.
شک ندارم اگر امروز در میانمان بود حتمن طرفدار آهنگهای رپ اعتراضی توماج صالحی میشد!

این نوشته تنها لحظه ای از تمام لحظاتیه که در طول ۲۰ سال زندگی با نیما داشتم، است که در ذهنم مرور میکنم و ثبت میکنم و هر چند که مطمئنم حتی نتوانستم به خوبی بتوانم آن را بنویسم چون فکر میکنم که کلمات از بیان آن احساسات و آن لحظات ناتوان هستند و شاید هم من نویسنده توانایی نیستم که بتوانم به خوبی احساساتم را بیان کنم و با کلمات آن خاطراتم را ثبت کنم.
اما آنچه که برایم محرز است این است که برای تمام لحظاتم به خصوص زمانی که شبها میخواهم به خواب بروم و صبحها که از خواب بیدار میشوم حتمن خاطره ای و لحظه ای از با تو بودن را دارم که در ذهنم مرور کنم و گاهی مرورش لبخندی بر لبانم میاورد( وقتی من زندان بودم برام تعریف کردی که چه شجاعانه و بدون ترس خودت رو به روستای قرسقل در اشنویه محل درگیری سپاه و حزب دمکرات رساندی و فیلم گرفتی ولی بابا بزرگ برای اینکه مشکلی برات پیش نیاد مجبورت کرده که آن را از گوشیت پاک کنی و من در دلم چه شادمانه به شجاعتت میبالیدم ...) گاهی هم مرور خاطرات حسرت و آهی عمیق از قلبم برمیآورد ( عاشق موتور بودی و موتورسواری ولی نگرانت بودم و سلامتیت برام مهمترین چیز بود و از اینکه موتور گرفتی کلی ازت شاکی بودم و ازت خواستم بفروشیش و تو هم برخلاف میلت موتور رو فروختی) هزاران هزارخاطره و لحظات دیگری که مدام در ذهنم مرور میکنم.

امروز ۲۹ مهر ماه ۱۴۰۰ و در دومین سالگرد از دست دادنت نیمای عزیزم، تقریبا چند روزی است که توانستم خودم را به اروپا برسانم. اما خوشحال نیستم چون بزرگترین حسرت را بر دلم گذاشتی و مدام این پیامت را مرور میکنم که برام نوشتی فعلا اوضاعمون بده اینطوری نمی مونه من خوب میشم و تو میری آلمان منم میام پدرت رو در میارم و باید برام آبجو آلمانی بگیری و...!

آره نیما جان مرور این پیامت هر بار قلبم را بیشتر از پیش میسوزاند. من به اروپا رسیدم اما با قلبی پرا از غم از نبود تو، من خارج کشور را برای بهبودی تو و پیشرفت تو میخواستم. وگرنه خوب میدانی همیشه و هر جایی گفتم مبارزه باید در بطن جامعه و کف خیابان باشه!

اما در هر حال الان در اروپام اما نه با تو بلکه با یاد و خاطرات تو. باید بگویم گرما و حرارت این یاد تو در قلبم است که به من انگیزه ادامه مبارزه را میدهد. چونکه مسبب این اتفاقات تلخ و از دست دادنت را رژیم ضد انسانی جمهوری اسلامی میدانم و مرگت کیفر خواستی است علیه این رژیم و انگیزه ای قوی برای مبارزه و سرنگونی این رژیم دیکتاتوری، که مستقیم و غیر مستقیم مسبب مرگ بسیاری از عزیزانمان شده است و خانواده هایی را چون خانواده ی ما، بهنام محجوبی، علی رضا شیر محمدعلی ها، شاهرخ زمانی ها، نوید افکاری، پویا بختیاری، فرزاد کمانگر، زانیار،لقمان و رامین و هزاران هزاران خانواده ی دیگر را تا ابد در غم از دست دادن فرزندان و عزیزانشان داغدار کردند.

یاد و نامت گرامی و مانا🌹🌹🌹

بهنام ابراهیم زاده ۲۹ مهرماه ۱۴۰۰
۲۱ اکتبر ۲۰۲۱https://t.me/behnima

بیانیه مشترک فعالان چپ و کارگری درباره‌ی تماس‌ها و تهدیدهای اخیر ماموران وزارت اطلاعات

شرایط فاجعه‌بار اقتصادی و اجتماعی که طبقه حاکم به جامعه و به ویژه به طبقه کارگر تحمیل کرده است، اکثریت جامعه را در سرازیری فقر مطلق قرار داده و هیچ ترمزی برای آن در چشم‌انداز و برنامه ندارد. مبارزه طبقاتی در جامعه ایران در شرایطی پیش می‌رود که رکورد نرخ تورم شکسته شده، هیچ افقی برای بهبود وضعیت از طرف طبقه حاکم وجود ندارد و با این حال سرکوب فعالان اجتماعی و آزادی‌خواه شدت گرفته است. با این حال طبقه کارگر در همین شرایط اسفبار فقر و اختناق، با اتکا به خود و متحدینش اعتراضات و اعتصاباتی را برای بهبود شرایط سازمان می‌دهد. شعارها و سیاست‌های استثمارگرانه طبقه حاکم از جمله مانع زدایی و خصوصی سازی به وضوح معیشت و زندگی طبقه کارگر را هدف گرفته تا از طریق استثمار روزافزون این طبقه خود را از بحران‌های خود نجات دهد. به همین دلیل متحدان طبقه کارگر برای نهادهای امنیتی از جمله موانعی هستند که در برابر تعرض به طبقه کارگر ایستادگی می‌کنند و به همین دلیل باید از سر راه استثمارگران کنار بروند! در این میان علاوه بر بازداشت فعالان کارگری و چپ، تاکتیک‌های دیگری هم برای سرکوب آزادی‌خواهان در نظر گرفته شده که البته سیاست جدیدی نیست. شکست روش‌های اتخاذ شده نیروهای امنیتی در پرونده‌هایی مشابه هفت‌تپه که بلافاصله با فعالیت کمپینی باعث متشکل‌تر کردن صفوف طبقه‌ی کارگر و حامیانشان بوده است، باعث روی‌آوردن به روش‌های جدید و پیشگیرانه شده است که باز هم با ایستادگی و اتحاد طبقه‌ی کارگر و فعالین محکوم به شکست خواهد بود. سنت دفاع از خود و کار کمپینی در میان این فعالین جا افتاده است و با ارعاب چه مستقیم و چه در لفافه از پا نخواهد نشست.

روز گذشته (۲۷ مهرماه) ماموران اداره‌ی کل چپِ وزارت اطلاعات در یک فاصله‌ی کوتاه به چند نفر از فعالان و حامیان طبقه کارگر از جمله رهام یگانه، کامیار فکور، سروناز احمدی، عاطفه رنگریز، عسل محمدی و ‌هیراد پیربداقی تماس گرفتند و با لحن تهدید آمیز خواهان حضور در یک به اصطلاح «جلسه دوستانه» برای روشن شدن برخی از «ابهامات» و «خط قرمزها» شدند. لازم به ذکر است که این تماس‌ ها چند ساعت بعد از برگزاری دادگاه کامیار فکور انجام گرفته و همچنین رهام یگانه را علنا تهدید به «پله‌ی بعدی» روال امنیتی و بازداشت کردند. همین اتفاق نیز برای امیرعباس آذرم‌وند تنها چهار روز پس از آزادی‌ از سوی اطلاعات سپاه رخ داد. همچنین برخی از فعالان چپ، خانواده‌های کشته‌شدگان آبان، معترضان بهبهان و دیگر فعالان اجتماعی هم طی همین روند «احضار تلفنی» دعوت به «جلسه» شدند.

ماموران سازمان‌های اطلاعاتی با تماس تلفنی و سپس دعوت فعالان به «جلسه دوستانه» سعی در خط و نشان کشیدن و ارعاب فعالان دارند. ماموران هیچگونه تمایلی برای طی کردن «روال قانونی احضار کتبی» اشخاص ندارند، به این بهانه که پرونده جنبه‌ی قضایی پیدا می‌کند و پای قاضی هم به وسط می‌آید! به همین دلایل تاکید می‌کنند که به اصطلاح «دعوت تلفنی» بر مبنای دستورالعمل‌های اجرایی قانونی و در راستای صیانت از امنیت شهروندان است! گویا با تغییر نام «بازجویی» به «گفتگوی دوستانه» یا «برخورد امنیتی» به «صیانت از امنیت» افراد فریب می‌خورند و به همین شکل ماموران وزارت اطلاعات از عملیات «سرکوب پیشگیرانه» با سربلندی بیرون می‌آیند! این سیاست نخ‌نما به وضوح محکوم به شکست است، چراکه اگر قرار بود با احضار و تهدید چند فعال آزادی‌خواه، اعتراضات متحدانه کارگران و فرودستان خاموش شود که تا به امروز شاهد این میزان از رشد آگاهی طبقاتی کارگران و همبستگی وسیع‌تر آنان نسبت به گذشته نبودیم.

ما به عنوان امضا کنندگان این بیانه به هیچ وجه به سیاست‌های ارعاب، بازداشت و تهدید از طرف وزارت اطلاعات تن نخواهیم داد و در هیچ نوع جلسه‌ای در مکان نامعلوم یا معلوم شرکت نخواهیم کرد.

با آرزوی رهایی از قید و بند استثمار و تبعیض!


امضا کنندگان:
رهام یگانه
کامیار فکور
سروناز احمدی
عسل محمدی
‌هیراد پیربداقی
عاطفه رنگریز
امیرعباس آذرم‌وند

https://t.me/behnima

در دومین سالگردمرگ نیمای قهرمان .

صبح روز شنبه است و یکی از روزهای تابستان ۹۸، ساعت ۷ ونیم دم ساختمان خانه محک ، منتظر نیما هستم، نیما بعد از عمل پیوند در بیمارستان شریعتی، باید در یک محیط ایزوله و بهداشتی قرنطینه میبود و خانه ی محک زیر نظر بیمارستان محک در سمت ستارخان بود که نیما اونجا ایزوله بود مدتی بعد از عمل پیوندش. هر هفته باید دو روز دنبالش میرفتم که به آزمایشگاه قلهک بریم که آزمایش میداد و دکتر طبق آزمایشاتش و روند درمانش دارو تجویز میکرد. هر هفته را با امید و آرزوی فراوان برای بهبودی هر چه زودتر نیما شروع میکردیم و امیدوار بودیم که نتایج آزمایشش هر هفته بهتر از هفته ی قبل باشه. ولی خب متاسفانه همیشه این اتفاق نمی افتاد و همه چی طبق آرزوی ما پیش نمیرفت و البتا حال ما بستگی به نتایج آزمایش نیما داشت.
در ماشین نشسته بودم و در افکارم غوطه ورم که چطور شد این اتفاق برای نیما افتاد در صورتی که نه در خانواده ی من نه در خانواده مادرش کسی این بیماری را نداشت و نداره! کی میشود این کابوس تموم بشه و روزهای پر استرس و نگرانی تموم بشه. کی میشه که ما هم یک زندگی عادی بدور از بیماری و بیمارستان و آزمایشگاه وفشار نهادهای امنیتی داشته باشیم. کی میشود نیما به زندگی عادی برگرده و مثل هر پسر جوانی دنبال درس و دانشگاه و عشق و زندگی و آینده اش باشه!
صدای در ماشین افکارم رو پاره کرد

نیما: سلام اسد
من: پدر سوخته سلام، هزار بار گفتم بگو کاکه نه اسد!
ته دلم خوشحال بودم که به جای کاکه میگه اسد چون میدونستم حالش خوبه و میخواد سربه سرم بزاره!
در حالیکه لبخند روی لبای زیبایش نمایان شد ادامه داد!
چطوری اسد؟ ...
گردی صورتش، در حالیکه موهای سر و صورتش در اثر بیماری ریخته بود مشخصتر بود و لبخند روی صورت گرد و سفیدش برایم زیباترین لبخند دنیا بود!
من:نیما جان ماشین رو صبح کاملا ضدعفونی کردم و خیالت راحت باشه.واهنگ های جدیدی هم داخل فلش ریختم .

ماشین رو روشن کردم و به سمت آزمایشگاه قلهک راه افتادیم. در بین مسیر حتی نیما اگر گاها مسیر واشتباه میرفتم حواسش بود وبهم یاداوری میکرد.
کمی حال و احوال میکردیم و از روند درمان و داروئیش حرف میزدیم و بعدش سکوت میکردیم چون
نیما خیلی حال نداشت حرف بزنه و زود خسته میشد. بیشتر با گوشی مشغول میشد و به موسیقی در ماشین گوش میداد و طرفدار پر و پا قرص آهنگهای شاهین نجفی بود و آهنگهای کوردی آوات بوکانی بود.
شک ندارم اگر امروز در میانمان بود حتمن طرفدار آهنگهای رپ اعتراضی توماج صالحی میشد!

این نوشته تنها لحظه ای از تمام لحظاتیه که در طول ۲۰ سال زندگی با نیما داشتم، است که در ذهنم مرور میکنم و ثبت میکنم و هر چند که مطمئنم حتی نتوانستم به خوبی بتوانم آن را بنویسم چون فکر میکنم که کلمات از بیان آن احساسات و آن لحظات ناتوان هستند و شاید هم من نویسنده توانایی نیستم که بتوانم به خوبی احساساتم را بیان کنم و با کلمات آن خاطراتم را ثبت کنم.
اما آنچه که برایم محرز است این است که برای تمام لحظاتم به خصوص زمانی که شبها میخواهم به خواب بروم و صبحها که از خواب بیدار میشوم حتمن خاطره ای و لحظه ای از با تو بودن را دارم که در ذهنم مرور کنم و گاهی مرورش لبخندی بر لبانم میاورد( وقتی من زندان بودم برام تعریف کردی که چه شجاعانه و بدون ترس خودت رو به روستای قرسقل در اشنویه محل درگیری سپاه و حزب دمکرات رساندی و فیلم گرفتی ولی بابا بزرگ برای اینکه مشکلی برات پیش نیاد مجبورت کرده که آن را از گوشیت پاک کنی و من در دلم چه شادمانه به شجاعتت میبالیدم ...) گاهی هم مرور خاطرات حسرت و آهی عمیق از قلبم برمیآورد ( عاشق موتور بودی و موتورسواری ولی نگرانت بودم و سلامتیت برام مهمترین چیز بود و از اینکه موتور گرفتی کلی ازت شاکی بودم و ازت خواستم بفروشیش و تو هم برخلاف میلت موتور رو فروختی) هزاران هزارخاطره و لحظات دیگری که مدام در ذهنم مرور میکنم.

امروز ۲۹ مهر ماه ۱۴۰۰ و در دومین سالگرد از دست دادنت نیمای عزیزم، تقریبا چند روزی است که توانستم خودم را به اروپا برسانم. اما خوشحال نیستم چون بزرگترین حسرت را بر دلم گذاشتی و مدام این پیامت را مرور میکنم که برام نوشتی فعلا اوضاعمون بده اینطوری نمی مونه من خوب میشم و تو میری آلمان منم میام پدرت رو در میارم و باید برام آبجو آلمانی بگیری و...!

آره نیما جان مرور این پیامت هر بار قلبم را بیشتر از پیش میسوزاند. من به اروپا رسیدم اما با قلبی پرا از غم از نبود تو، من خارج کشور را برای بهبودی تو و پیشرفت تو میخواستم. وگرنه خوب میدانی همیشه و هر جایی گفتم مبارزه باید در بطن جامعه و کف خیابان باشه!👇👇👇

👆👆

اما در هر حال الان در اروپام اما نه با تو بلکه با یاد و خاطرات تو. باید بگویم گرما و حرارت این یاد تو در قلبم است که به من انگیزه ادامه مبارزه را میدهد. چونکه مسبب این اتفاقات تلخ و از دست دادنت را رژیم ضد انسانی جمهوری اسلامی میدانم و مرگت کیفر خواستی است علیه این رژیم و انگیزه ای قوی برای مبارزه و سرنگونی این رژیم دیکتاتوری، که مستقیم و غیر مستقیم مسبب مرگ بسیاری از عزیزانمان شده است و خانواده هایی را چون خانواده ی ما، بهنام محجوبی، علی رضا شیر محمدعلی ها، شاهرخ زمانی ها، نوید افکاری، پویا بختیاری، فرزاد کمانگر، زانیار،لقمان و رامین و هزاران هزاران خانواده ی دیگر را تا ابد در غم از دست دادن فرزندان و عزیزانشان داغدار کردند.

یاد و نامت گرامی و مانا🌹🌹🌹

بهنام ابراهیم زاده ۲۹ مهرماه ۱۴۰۰
۲۱ اکتبر ۲۰۲۱
https://t.me/behnima