🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🌿

🔴#هنر

آلبرتو جاکومتی

آلبرتو جاکومتی سراسرِ عمر را در جست‌وجوی کیفیتی گذراند که خودش آن را "ناممکن" می‌نامید، او خواستارِ دیدنِ واقعیت بود.
بر تمامِ بوم‌های نقاشی و مجسمه‌های گلی و گچی کوچک و بزرگی که فضای کارگاهِ کوچکِ او را پر کرده بود، زخم‌های این آرزوی برآورده‌نشده نشسته بود. کفِ کارگاهش، همیشه انباشته از تکه‌های خردشده‌ی مجسمه‌هایی بود که خودش آن‌ها را در نهایتِ نومیدی شکسته بود. ‌
مجموعه‌دارانِ سراسرِ جهان خریدارِ سردیس‌های مجروح و پاره‌پاره، زبانِ زخمی او و فیگورهایی بودند که گویی در هوا مستحیل شده‌اند و تقریباً چیزی از آن‌ها باقی نمانده است. فیگورهایی که می‌ساخت مانندِ مومیایی‌هایی بودند که نوارِ پوسیده‌ی آن‌ها را باز کرده باشند. هنردوستان این فیگورها را می‌ستودند اما از نظرِ جاکومتی، که گاهی اوقات هر مجسمه را پنجاه‌بار می‌شکست و از نو می‌ساخت، از هیچ‌کدام برنیامد که تجسمِ ذهنیتِ او باشد. با نومیدی می‌گفت: "می‌دانم اگر هزار سالِ دیگر هم زنده بمانم هرگز نخواهم توانست آنچه را می‌بینم تجسم دهم." ‌

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity