🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌿🌸
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۲۱ آبان سالروز درگذشت #جمشید_لایق
( زاده ۱ فروردین ۱۳۱۰ تهران -- درگذشته ۲۱ آبان ۱۳۸۸ تهران ) بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون
لایق، پس از دریافت مدرک دیپلم ادبی و دیپلم هنرستان هنرپیشگی، در سال ۱۳۳۲ به گروه هنرملی پیوست. او از سال ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۴ دوره بازیگری و کارگردانی تئاتر را در آمریکا گذراند. پس از بازگشت به ایران در سال ۱۳۳۸ در اداره هنرهای دراماتیک بهکار مشغول شد و در سال ۱۳۵۳ در مقطع لیسانس رشته کارگردانی و بازیگری در دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت. وی در ایران و دیگر کشورهای جهان با گروههای هنری مختلفی همکاری داشت. او همچنین در دانشگاه آزاد تدریس میکرد. لایق موفق به کسب درجه دکترای هنری از وزارت فرهنگ و ارشاد شد.
در اولین جشن بازیگران سینمای ایران از او تقدیر شد و علی نصیریان به خاطر هدایتش به سمت تئاتر، لز او تشکر کرد.
از تئاترهای مهم او بازی در نقش «کور» در نمایش پهلوان اکبر میمیرد ۱۳۴۴ و بازی در نقش «میان آقا» در نمایش میراث ۱۳۴۶ کارِ بهرام بیضایی در تالار ۲۵ شهریور بود. نقش قلیخان در سرالر تلویزیونی روزی روزگاری و نقش وزیر در سرالی سلطان و شبان، از بازیهای درخشان و ماندگار او در سیمای بعد از انقلاب است.
او در کارهای کارگردانان برجستهای چون عباس جوانمرد، علی نصیریان، حمید سمندریان، بهرام بیضایی، داریوش مهرجویی، علی حاتمی و داریوش فرهنگ، بازی کرد. لایق از مکرّرترین بازیگران بیضایی بود.
جمشید لایق در سن ۷۸ سالگی درگذشت.
آثار
سینما:
۱۳۸۰ - سگکشی (بهرام بیضایی)
۱۳۷۸ - تهران روزگارنو (علی حاتمی)
۱۳۷۶ - آن سوی آینه (محمدرضا اعلامی)
۱۳۷۶ - تابلویی برای عشق (حسینعلی لیالستانی)
۱۳۷۵ - متهم (کریم آتشی)
۱۳۷۴ - برادههای خورشید (محمدحسین حقیقی)
۱۳۷۴ - ماه و خورشید (محمدحسین حقیقی)
۱۳۷۰ - مسافران (بهرام بیضایی)
۱۳۶۹ - در آرزوی ازدواج (اصغر هاشمی)
۱۳۶۸ - خواستگاری (مهدی فخیمزاده)
۱۳۶۸ - بازی تمام شد (مهدی صباغزاده)
۱۳۶۷ - شاخههای بید (امراله احمدجو)
۱۳۶۶ - خارج از محدوده (رخشان بنیاعتماد)
۱۳۶۶ - سیمرغ (اکبر صادقی)
۱۳۶۶ - شاید وقتی دیگر (بهرام بیضایی)
۱۳۶۶ - شناسایی (محمدرضا اعلامی)
۱۳۶۶ - محکومین (ناصر محمدی)
۱۳۶۶ - محموله (سیروس الوند)
۱۳۶۵ - ترنج (محمدرضا اعلامی)
۱۳۶۵ - روزهای انتظار (اصغر هاشمی)
۱۳۶۴ - کفشهای میرزا نوروز (محمد متوسلانی)
۱۳۶۳ - سیاه راه (کوپال مشکوت)
۱۳۶۰ - فصل خون (حبیباله کاوش)
۱۳۵۵ - کلاغ (بهرام بیضایی)
۱۳۵۵ - پسر ایران از مادرش بیخبر است (فریدون رهنما)
۱۳۵۳ - دایره مینا (داریوش مهرجویی)
۱۳۵۲ - شهر قصه (منوچهر انور)
۱۳۵۱ - خواستگار (علی حاتمی)
۱۳۵۰ - رگبار (بهرام بیضایی)
۱۳۴۹ - تجاوز (حمید مصداقی)
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌿🌸
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۲۱ آبان سالروز درگذشت #جمشید_لایق
( زاده ۱ فروردین ۱۳۱۰ تهران -- درگذشته ۲۱ آبان ۱۳۸۸ تهران ) بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون
لایق، پس از دریافت مدرک دیپلم ادبی و دیپلم هنرستان هنرپیشگی، در سال ۱۳۳۲ به گروه هنرملی پیوست. او از سال ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۴ دوره بازیگری و کارگردانی تئاتر را در آمریکا گذراند. پس از بازگشت به ایران در سال ۱۳۳۸ در اداره هنرهای دراماتیک بهکار مشغول شد و در سال ۱۳۵۳ در مقطع لیسانس رشته کارگردانی و بازیگری در دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت. وی در ایران و دیگر کشورهای جهان با گروههای هنری مختلفی همکاری داشت. او همچنین در دانشگاه آزاد تدریس میکرد. لایق موفق به کسب درجه دکترای هنری از وزارت فرهنگ و ارشاد شد.
در اولین جشن بازیگران سینمای ایران از او تقدیر شد و علی نصیریان به خاطر هدایتش به سمت تئاتر، لز او تشکر کرد.
از تئاترهای مهم او بازی در نقش «کور» در نمایش پهلوان اکبر میمیرد ۱۳۴۴ و بازی در نقش «میان آقا» در نمایش میراث ۱۳۴۶ کارِ بهرام بیضایی در تالار ۲۵ شهریور بود. نقش قلیخان در سرالر تلویزیونی روزی روزگاری و نقش وزیر در سرالی سلطان و شبان، از بازیهای درخشان و ماندگار او در سیمای بعد از انقلاب است.
او در کارهای کارگردانان برجستهای چون عباس جوانمرد، علی نصیریان، حمید سمندریان، بهرام بیضایی، داریوش مهرجویی، علی حاتمی و داریوش فرهنگ، بازی کرد. لایق از مکرّرترین بازیگران بیضایی بود.
جمشید لایق در سن ۷۸ سالگی درگذشت.
آثار
سینما:
۱۳۸۰ - سگکشی (بهرام بیضایی)
۱۳۷۸ - تهران روزگارنو (علی حاتمی)
۱۳۷۶ - آن سوی آینه (محمدرضا اعلامی)
۱۳۷۶ - تابلویی برای عشق (حسینعلی لیالستانی)
۱۳۷۵ - متهم (کریم آتشی)
۱۳۷۴ - برادههای خورشید (محمدحسین حقیقی)
۱۳۷۴ - ماه و خورشید (محمدحسین حقیقی)
۱۳۷۰ - مسافران (بهرام بیضایی)
۱۳۶۹ - در آرزوی ازدواج (اصغر هاشمی)
۱۳۶۸ - خواستگاری (مهدی فخیمزاده)
۱۳۶۸ - بازی تمام شد (مهدی صباغزاده)
۱۳۶۷ - شاخههای بید (امراله احمدجو)
۱۳۶۶ - خارج از محدوده (رخشان بنیاعتماد)
۱۳۶۶ - سیمرغ (اکبر صادقی)
۱۳۶۶ - شاید وقتی دیگر (بهرام بیضایی)
۱۳۶۶ - شناسایی (محمدرضا اعلامی)
۱۳۶۶ - محکومین (ناصر محمدی)
۱۳۶۶ - محموله (سیروس الوند)
۱۳۶۵ - ترنج (محمدرضا اعلامی)
۱۳۶۵ - روزهای انتظار (اصغر هاشمی)
۱۳۶۴ - کفشهای میرزا نوروز (محمد متوسلانی)
۱۳۶۳ - سیاه راه (کوپال مشکوت)
۱۳۶۰ - فصل خون (حبیباله کاوش)
۱۳۵۵ - کلاغ (بهرام بیضایی)
۱۳۵۵ - پسر ایران از مادرش بیخبر است (فریدون رهنما)
۱۳۵۳ - دایره مینا (داریوش مهرجویی)
۱۳۵۲ - شهر قصه (منوچهر انور)
۱۳۵۱ - خواستگار (علی حاتمی)
۱۳۵۰ - رگبار (بهرام بیضایی)
۱۳۴۹ - تجاوز (حمید مصداقی)
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌿🌸
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۲۱ آبان سالروز درگذشت #هاراطون_داویدیان
( زاده ۲ اسفند ۱۳۰۳ تهران – درگذشته ۲۱ آبان ۱۳۸۸ تهران) از بنیانگذاران روانپزشکی ایران و استاد روانپزشکی دانشگاه تهران
داویدیان، تحصیلات ابتدایی را در دبستان کوشش و تحصیلات متوسطه را در کالج البرز یا دبیرستان البرز، به پایان رسانید و سپس برای ادامه تحصیل در رشته پزشکی به دانشگاه علوم پزشکی تهران رفت و در سال ۱۳۲۷ فارغالتحصیل شد. پس از طی دوره دکتری پزشکی و گذراندن خدمت نظام وظیفه، در ۱۱ امرداد ماه سال ۱۳۲۹ به دستیاری بخش تازه تاسیس بیماریهای روانی، وابسته به دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران انتخاب شد و خدمات دانشگاهی خود را از آن تاریخ آغاز کرد. او در سال ۱۳۲۹ خواستار دستیاری بخش بیماریهای روانی، وابسته به دانشکده پزشکی شد و به همکاری با دکتر چهرازی و سپس دکتر ناصری در بیمارستان روزبه پرداخت. در سال ۱۳۳۴ با کسب موفقیت در امتحانات انتخاب رییس درمانگاهی بیماریهای روانی، به منظور ادامه تحصیل عازم لندن شد و در سال ۱۳۳۷ دیپلم تخصصی بیماریهای روانی را از دانشگاه لندن (D.P.M) دریافت کرد.
وی پس از بازگشت به میهن و شروع خدمات دانشگاهی، مدارج مختلف آموزش، دانشیاری، تصدی بخش و ریاست بخش روانی را یکی پس از دیگری طی کرد و در سال ۱۳۴۷ مقام استادی رشته بیماریهای روانی دانشکده پزشکی دانشگاه تهران را کسب کرد. دکتر داویدیان در سال ۱۳۷۰ پس از ۴۲ سال خدمت دانشگاهی، بازنشسته شد و در سال ۱۳۷۷ عضو افتخاری فرهنگستان علوم پزشکی شد.
وی دارای تالیفات منحصر به فرد در روانپزشکی و مطالعات بالینی است و تأثیر زیادی بر زبان روانپزشکی نوین ایران داشته است و دارد و یکی از اولین و معدود مولفانی است که در سطح بینالمللی مطرح بوده است. او سالها تدریس دروس دوره تخصص روانپزشکی به دانشجویان پزشکی در سطوح مقدماتی و پیشرفته را به عهده داشته است. وی در سال ۱۳۸۸ پس از درگذشت لون داویدیان برادرزادهاش که از روانپزشکان و ادامه دهنده راه وی بود، پس از طی دوره اندوه و بیماری ، در ۸۵ سالگی درگذشت.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌿🌸
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۲۱ آبان سالروز درگذشت #هاراطون_داویدیان
( زاده ۲ اسفند ۱۳۰۳ تهران – درگذشته ۲۱ آبان ۱۳۸۸ تهران) از بنیانگذاران روانپزشکی ایران و استاد روانپزشکی دانشگاه تهران
داویدیان، تحصیلات ابتدایی را در دبستان کوشش و تحصیلات متوسطه را در کالج البرز یا دبیرستان البرز، به پایان رسانید و سپس برای ادامه تحصیل در رشته پزشکی به دانشگاه علوم پزشکی تهران رفت و در سال ۱۳۲۷ فارغالتحصیل شد. پس از طی دوره دکتری پزشکی و گذراندن خدمت نظام وظیفه، در ۱۱ امرداد ماه سال ۱۳۲۹ به دستیاری بخش تازه تاسیس بیماریهای روانی، وابسته به دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران انتخاب شد و خدمات دانشگاهی خود را از آن تاریخ آغاز کرد. او در سال ۱۳۲۹ خواستار دستیاری بخش بیماریهای روانی، وابسته به دانشکده پزشکی شد و به همکاری با دکتر چهرازی و سپس دکتر ناصری در بیمارستان روزبه پرداخت. در سال ۱۳۳۴ با کسب موفقیت در امتحانات انتخاب رییس درمانگاهی بیماریهای روانی، به منظور ادامه تحصیل عازم لندن شد و در سال ۱۳۳۷ دیپلم تخصصی بیماریهای روانی را از دانشگاه لندن (D.P.M) دریافت کرد.
وی پس از بازگشت به میهن و شروع خدمات دانشگاهی، مدارج مختلف آموزش، دانشیاری، تصدی بخش و ریاست بخش روانی را یکی پس از دیگری طی کرد و در سال ۱۳۴۷ مقام استادی رشته بیماریهای روانی دانشکده پزشکی دانشگاه تهران را کسب کرد. دکتر داویدیان در سال ۱۳۷۰ پس از ۴۲ سال خدمت دانشگاهی، بازنشسته شد و در سال ۱۳۷۷ عضو افتخاری فرهنگستان علوم پزشکی شد.
وی دارای تالیفات منحصر به فرد در روانپزشکی و مطالعات بالینی است و تأثیر زیادی بر زبان روانپزشکی نوین ایران داشته است و دارد و یکی از اولین و معدود مولفانی است که در سطح بینالمللی مطرح بوده است. او سالها تدریس دروس دوره تخصص روانپزشکی به دانشجویان پزشکی در سطوح مقدماتی و پیشرفته را به عهده داشته است. وی در سال ۱۳۸۸ پس از درگذشت لون داویدیان برادرزادهاش که از روانپزشکان و ادامه دهنده راه وی بود، پس از طی دوره اندوه و بیماری ، در ۸۵ سالگی درگذشت.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity