جزایر سه گانه ایران در #خلیج_فارس.
تنب بزرگ، تنب کوچک و ابو موسی
#رشته_توییت
طی روزهای گذشته بیست و نهمین اجلاس مشترک کشورهای سازمان شورای همکاری های #خلیج_فارس و اتحادیه اروپا برگزار شد. در پایان این نشست کشورهای حاضر در این اجلاس، بیانیه ای ۶۳ ماده ای را امضا کردند که در آن به کشورهای مختلفی که حضور و یا بحرانهای داخلی آنها بر ثبات کشورهای حاشیه خلیج فارس اثر گذاشته و یا محل اختلافات امنیتی با این بلوک ایجاد میکنند در بندهای اختصاصی پرداخته است. بندهای ۴۸ تا ۵۲ اشاراتی به جمهوری اسلامی داشته و طی آن بر لزوم اعمال تحریمهای سازمان ملل و شورای امنیت عطف به برنامه هسته ای جمهوری اسلامی، در کنار باز بودن درهای مذاکره اشاره شده است. بند ۵۱ این قطعنامه به رسمیت شناختن حق حاکمیت امارات متحده عربی بر جزایر سه گانه پرداخته است که در این رشته توییت به طور خاص به این موضوع پرداختم. ترجمه فارسی بند ۵۱ این بیانیه بدین شرح است:
«بند ۵۱: شورای مشترک از ایران خواست به اشغال سه جزیره متعلق به امارات متحده عربی تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی که نقض حاکمیت امارات و اصول منشور سازمان ملل محسوب میشود، پایان دهد. شورای مشترک نگرانی شدید خود را نسبت به نبود پیشرفت در حل اختلاف میان امارات و ایران درباره این سه جزیره ابراز کرد و بار دیگر حمایت خود را از حلوفصل مسالمتآمیز این مناقشه از طریق مذاکرات دوجانبه یا ارجاع آن به دیوان بینالمللی دادگستری مطابق با قوانین بینالمللی و اصول منشور سازمان ملل اعلام کرد.»
این بار اول نیست که امارات و برخی دیگر از کشورهای حاشیه #خلیج_فارس برای جزایر سه گانه به دنبال حمایت از کشورهای دیگر بوده اند. حداقل طی ۳ سال اخیر بیانه های کمابیش مشابهی با حمایت چین، روسیه و آمریکا صادر شده و حتی اتحادیه اروپا پیش از این و در بیست و ششمین دوره اجلاس مشابه در سال ۲۰۲۲ با ادبیات کمی خنثی تر، از حاکمیت امارت بر این جزایر حمایت کرده است. البته قطعا ادبیات قطعنامه این دوره بسیار جدی تر بوده و از واژه های حق حاکمیت امارت بر این جزایر و نیز واژه «اشغال» به صراحت استفاده است.
(ادامه رشته توییت👇)
2/5
✔️نگاهی اجمالی به مالکیت تاریخی ایران بر این جزایر:
جزایر سه گانه خلیج فارس از دوران هخامنشیان، اشکانیان و ساسانیان در کنترل ایران بود. این روند تا ادوار بعد و به عنوان مثال دوران صفویه و قاجار نیز ادامه داشت. در قرن نوزدهم، با گسترش نفوذ بریتانیا در خلیج فارس، انگلیسیها برای تأمین منافع خود با شیخنشینهای ساحل جنوبی خلیج فارس (از جمله شارجه و رأسالخیمه) قراردادهایی بستند و نهایتا در سال ۱۹۴۸ این جزایر به اشغال بریتانیا در آمدند. بریتانیا بدون پشتوانهٔ تاریخی، ادعا کرد این جزایر متعلق به شیخنشینهای تحتالحمایه اوست، هرچند تمام نقشهها و اسناد رسمی پیش از قرن نوزدهم، این جزایر را جزو خاک ایران نشان میدادند. دولتهای ایران در سراسر آن سالها اعتراض رسمی خود را به این ادعاها اعلام کرده و حاکمیت خود را حفظ نمودند. با نزدیک شدن به پایان حضور بریتانیا در خلیج فارس (۱۹۷۱)، ایران و بریتانیا وارد مذاکره شدند.
بر اساس توافق میان ایران و امیرنشین شارجه (در مورد ابوموسی) و اقدام یکجانبه ایران (در مورد تنبها)، جزایر در ۳۰ نوامبر ۱۹۷۱ (۹ آذر ۱۳۵۰) پیش از تأسیس رسمی امارات متحده عربی، به کنترل کامل ایران بازگشتند. نیروهای ایرانی در همان روز در جزایر مستقر شدند و پرچم #شیر_و_خورشید_ایران برافراشته شد. شورای امنیت سازمان ملل در آن زمان شکایتی از سوی عربها را بررسی کرد، اما هیچ تصمیمی علیه ایران صادر نکرد چون اساسا صلاحیتی در مورد موارد اینچنینی و خصوصا با وجود مستندات بسیاری مبنی بر مالکیت ایران، نداشت.
در بیانیه اجلاس بیست و نهم از واژه «اشغال جزایر» استفاده شده. آیا این واژه صرفا اشاره به روز ۹ آذر ۱۳۵۰ دارد؟ اگرچه اشاره نامه به ورود نیروهای ارتش ایران به تنب بزرگ و تنب کوچک اشاره دارد اما این واژه ایست که در مکاتبات بر سر یکی از این جزایر هم از آن استفاده شده است. البته پس از تشریح جزییات این واژه به تفسیر بین المللی در خصوص آن نیز خواهم پرداخت.
(ادامه رشته توییت👇)
3/5
در تاریخ ۱۸ نوامبر ۱۹۷۱ نسخه تفاهم نامه ای از سوی شیخ شارجه، محمد القاسمی به وزارت خارجه بریتانیا ارسال شد. در آن زمان توافق شده بود جزیره ابوموسی به دو ناحیه انحصاری اقتدار ملی تفکیک شود و این تفاهم نامه اشاره به آن دارد. در بند ۱ این تفاهم نامه نوشته شده « ارتش ایران وارد ابوموسی خواهند شد و مناطق مورد مذاکره از این جزیره را "اشغال" خواهند کرد.» در بخشهای دیگری از این تفاهم نیز از واژه Occupy برای کنترل ایران بر جزیره استفاده شده است. در تاریخ ۲۴ نوامبر ۱۹۷۱ وزارت خارجه بریتانیا نامه ای به تفاهم نامه اضافه کرده و آن را برای تایید به تهران ارسال کرد که ذیل
@C_B_SHAHZADEH
تنب بزرگ، تنب کوچک و ابو موسی
#رشته_توییت
طی روزهای گذشته بیست و نهمین اجلاس مشترک کشورهای سازمان شورای همکاری های #خلیج_فارس و اتحادیه اروپا برگزار شد. در پایان این نشست کشورهای حاضر در این اجلاس، بیانیه ای ۶۳ ماده ای را امضا کردند که در آن به کشورهای مختلفی که حضور و یا بحرانهای داخلی آنها بر ثبات کشورهای حاشیه خلیج فارس اثر گذاشته و یا محل اختلافات امنیتی با این بلوک ایجاد میکنند در بندهای اختصاصی پرداخته است. بندهای ۴۸ تا ۵۲ اشاراتی به جمهوری اسلامی داشته و طی آن بر لزوم اعمال تحریمهای سازمان ملل و شورای امنیت عطف به برنامه هسته ای جمهوری اسلامی، در کنار باز بودن درهای مذاکره اشاره شده است. بند ۵۱ این قطعنامه به رسمیت شناختن حق حاکمیت امارات متحده عربی بر جزایر سه گانه پرداخته است که در این رشته توییت به طور خاص به این موضوع پرداختم. ترجمه فارسی بند ۵۱ این بیانیه بدین شرح است:
«بند ۵۱: شورای مشترک از ایران خواست به اشغال سه جزیره متعلق به امارات متحده عربی تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی که نقض حاکمیت امارات و اصول منشور سازمان ملل محسوب میشود، پایان دهد. شورای مشترک نگرانی شدید خود را نسبت به نبود پیشرفت در حل اختلاف میان امارات و ایران درباره این سه جزیره ابراز کرد و بار دیگر حمایت خود را از حلوفصل مسالمتآمیز این مناقشه از طریق مذاکرات دوجانبه یا ارجاع آن به دیوان بینالمللی دادگستری مطابق با قوانین بینالمللی و اصول منشور سازمان ملل اعلام کرد.»
این بار اول نیست که امارات و برخی دیگر از کشورهای حاشیه #خلیج_فارس برای جزایر سه گانه به دنبال حمایت از کشورهای دیگر بوده اند. حداقل طی ۳ سال اخیر بیانه های کمابیش مشابهی با حمایت چین، روسیه و آمریکا صادر شده و حتی اتحادیه اروپا پیش از این و در بیست و ششمین دوره اجلاس مشابه در سال ۲۰۲۲ با ادبیات کمی خنثی تر، از حاکمیت امارت بر این جزایر حمایت کرده است. البته قطعا ادبیات قطعنامه این دوره بسیار جدی تر بوده و از واژه های حق حاکمیت امارت بر این جزایر و نیز واژه «اشغال» به صراحت استفاده است.
(ادامه رشته توییت👇)
2/5
✔️نگاهی اجمالی به مالکیت تاریخی ایران بر این جزایر:
جزایر سه گانه خلیج فارس از دوران هخامنشیان، اشکانیان و ساسانیان در کنترل ایران بود. این روند تا ادوار بعد و به عنوان مثال دوران صفویه و قاجار نیز ادامه داشت. در قرن نوزدهم، با گسترش نفوذ بریتانیا در خلیج فارس، انگلیسیها برای تأمین منافع خود با شیخنشینهای ساحل جنوبی خلیج فارس (از جمله شارجه و رأسالخیمه) قراردادهایی بستند و نهایتا در سال ۱۹۴۸ این جزایر به اشغال بریتانیا در آمدند. بریتانیا بدون پشتوانهٔ تاریخی، ادعا کرد این جزایر متعلق به شیخنشینهای تحتالحمایه اوست، هرچند تمام نقشهها و اسناد رسمی پیش از قرن نوزدهم، این جزایر را جزو خاک ایران نشان میدادند. دولتهای ایران در سراسر آن سالها اعتراض رسمی خود را به این ادعاها اعلام کرده و حاکمیت خود را حفظ نمودند. با نزدیک شدن به پایان حضور بریتانیا در خلیج فارس (۱۹۷۱)، ایران و بریتانیا وارد مذاکره شدند.
بر اساس توافق میان ایران و امیرنشین شارجه (در مورد ابوموسی) و اقدام یکجانبه ایران (در مورد تنبها)، جزایر در ۳۰ نوامبر ۱۹۷۱ (۹ آذر ۱۳۵۰) پیش از تأسیس رسمی امارات متحده عربی، به کنترل کامل ایران بازگشتند. نیروهای ایرانی در همان روز در جزایر مستقر شدند و پرچم #شیر_و_خورشید_ایران برافراشته شد. شورای امنیت سازمان ملل در آن زمان شکایتی از سوی عربها را بررسی کرد، اما هیچ تصمیمی علیه ایران صادر نکرد چون اساسا صلاحیتی در مورد موارد اینچنینی و خصوصا با وجود مستندات بسیاری مبنی بر مالکیت ایران، نداشت.
در بیانیه اجلاس بیست و نهم از واژه «اشغال جزایر» استفاده شده. آیا این واژه صرفا اشاره به روز ۹ آذر ۱۳۵۰ دارد؟ اگرچه اشاره نامه به ورود نیروهای ارتش ایران به تنب بزرگ و تنب کوچک اشاره دارد اما این واژه ایست که در مکاتبات بر سر یکی از این جزایر هم از آن استفاده شده است. البته پس از تشریح جزییات این واژه به تفسیر بین المللی در خصوص آن نیز خواهم پرداخت.
(ادامه رشته توییت👇)
3/5
در تاریخ ۱۸ نوامبر ۱۹۷۱ نسخه تفاهم نامه ای از سوی شیخ شارجه، محمد القاسمی به وزارت خارجه بریتانیا ارسال شد. در آن زمان توافق شده بود جزیره ابوموسی به دو ناحیه انحصاری اقتدار ملی تفکیک شود و این تفاهم نامه اشاره به آن دارد. در بند ۱ این تفاهم نامه نوشته شده « ارتش ایران وارد ابوموسی خواهند شد و مناطق مورد مذاکره از این جزیره را "اشغال" خواهند کرد.» در بخشهای دیگری از این تفاهم نیز از واژه Occupy برای کنترل ایران بر جزیره استفاده شده است. در تاریخ ۲۴ نوامبر ۱۹۷۱ وزارت خارجه بریتانیا نامه ای به تفاهم نامه اضافه کرده و آن را برای تایید به تهران ارسال کرد که ذیل
@C_B_SHAHZADEH
🧵 Thread • FixupX
Kourosh Shahrad (@Kourosh_techart)
1/5
جزایر سه گانه ایران در #خلیج_فارس.
تنب بزرگ، تنب کوچک و ابو موسی
#رشته_توییت
طی روزهای گذشته بیست و نهمین اجلاس مشترک کشورهای سازمان شورای همکاری های #خلیج_فارس و اتحادیه اروپا برگزار شد. در پایان این نشست کشورهای حاضر در این اجلاس، بیانیه ای ۶۳ ماده…
جزایر سه گانه ایران در #خلیج_فارس.
تنب بزرگ، تنب کوچک و ابو موسی
#رشته_توییت
طی روزهای گذشته بیست و نهمین اجلاس مشترک کشورهای سازمان شورای همکاری های #خلیج_فارس و اتحادیه اروپا برگزار شد. در پایان این نشست کشورهای حاضر در این اجلاس، بیانیه ای ۶۳ ماده…
🌚98👍31❤7🔥2
بی بی برای بازگشت همین یک نفر به کشور دو سال با تمام دنیا جنگید و اتهام خورد
عشق یک رهبر واقعی به مردمش اینطوریه :
#شیر_یهود
🔗 عبدالله موسولچی (@Mosolchi)
@C_B_SHAHZADEH
عشق یک رهبر واقعی به مردمش اینطوریه :
#شیر_یهود
🔗 عبدالله موسولچی (@Mosolchi)
@C_B_SHAHZADEH
❤246🔥53👏35👍7💯4🌚1🫡1