مردم شریف و دلیر ایران،

ای دل‌های شکسته، ای مادران داغ‌دیده، ای جوانانی که هنوز نفس می‌کشید اما قلب‌تان از درد می‌تپد…

دی‌ماه ۱۴۰۴، زخمی عمیق بر پیکر این سرزمین است. ماهی که در آن، مشروعیت رژیم جنایت‌کار برای همیشه فرو ریخت، ورشکستگی اخلاقی و انسانی‌اش عریان شد و ملت ما، با چشمانی پر از اشک و خونی که ریخته شد، حساب‌کشی تاریخی خود را آغاز کرد.
حکومتی دیکتاتوری که برای یک لحظه بیشتر ماندن، ایران را به آتش کشید و فرزندانش را قربانی کرد.

اعتراض‌ها از ۷ دی، با بسته شدن بازار تهران و در واکنش به فشار خردکننده اقتصادی شعله‌ور شد؛ تورم افسارگسیخته، گرانی، بیکاری، فقر و فسادی که زندگی میلیون‌ها ایرانی را به مرز فروپاشی کشانده است.
اما این فریاد خیلی زود از اقتصاد فراتر رفت و به قلب سیاست رسید:
دیگر نمی‌پذیریم مسئله «مدیریت غلط» است. مسئله، ماهیت پلید این نظام است؛ نظامی که منابع ملی را در باتلاق سوریه، لبنان، یمن و غزه صرف کرد و برای ما فقط گلوله، گاز اشک‌آور، تیر خلاص و زندان باقی گذاشت.

۱۸ و ۱۹ دی اوج این جنایت هولناک بود. کشتار جمعی، فاجعه‌ای که قلب هر انسانی را می‌لرزاند.
تک‌تیراندازها از پشت‌بام‌ها، تیربارها در کوچه‌ها، به سر و سینه زنان، کودکان، جوانان و نوجوانان بی‌گناه شلیک کردند.
زخمی‌ها را از تخت بیمارستان ربودند تا جهان نبیند و آمار پنهان بماند.

آمار رسمی رژیم (۳۱۱۷ نفر) دروغی شرم‌آور است. گزارش‌های حقوق بشری، شاهدان و منابع معتبر از شمار بسیار بالاتری از کشته‌شدگان و مجروحان سخن می‌گویند.
این‌ها عدد نیستند، بلکه فرزندان، مادران، دانشجویان، کارگران، پرستاران و آتش‌نشانانی بودند که با دست خالی، برای آزادی و کرامت انسانی جان دادند.

نام‌های جاودانه‌ای چون فائزه حسین‌نژاد (دانشجوی مامایی مشهد)، آروین سالمی راد، مهسا دزفولیان،سجادبخشعلی،بهنام درویش و هزاران جان‌باخته دیگر، خون‌شان فریاد می‌زند و در رگ‌های این ملت جریان دارد.

این رژیم، پس از شکست‌های زنجیره‌ای در منطقه، سقوط اسد، خرد شدن حماس، زمین‌گیر شدن حزب‌الله و افول حوثی‌ها، تنها با خون‌ریزی داخلی و سرکوب وحشیانه سر پا مانده است.
دیگر نه ایدئولوژی‌ای دارد، نه پایگاه مردمی، نه مشروعیت داخلی و نه اعتباری در جهان؛ فقط یک باند مافیایی-نظامی-مذهبی که برای بقا، ملت خود را قتل‌عام می‌کند.
به اصلاح‌طلبان درون‌نظام می‌گویم: اعتبارتان برای همیشه خاک شد. خون این جوانان، چکمه‌های شما را هم رنگین کرده است. مردم دیگر نه به وعده‌های پوچ‌تان گوش می‌دهند و نه از تهدیدهایتان می‌هراسند.
خطاب به همه کسانی که هنوز از مذاکره و مماشات با این رژیم سخن می‌گویند، می‌گویم:
مذاکره با جمهوری اسلامی دیگر ممکن و مشروع نیست. رژیمی که هزاران تن از فرزندان این ملت را در خیابان‌ها سلاخی کرد، بیمارستان‌ها را به کشتارگاه تبدیل کرد و پیکرهای قربانیان را ربود تا جنایتش پنهان بماند، شریک گفت‌وگو نیست، جنایتکار علیه بشریت است.
هرگونه مذاکره یا معامله با این نظام، خیانت به خون پاک جان‌باختگان و نادیده گرفتن رنج خانواده‌های داغ‌دیده است.
به جامعه جهانی پیام می‌دهم:
این جنایت علیه بشریت است؛ جنایتی که قلب هر انسان آزاده‌ای را به درد می‌آورد. سکوت شما همدستی با جنایت است.
اگر حقوق بشر برایتان ارزش دارد، اگر اشک مادران و فریاد کودکان برایتان مهم است، اکنون زمان عمل است:
تحریم هدفمند و شدید عاملان مستقیم کشتار، قطع کامل همه منابع مالی رژیم و سپاه، حمایت قاطع از دادخواهی خانواده‌های داغ‌دیده و قربانیان، به رسمیت شناختن حق تعیین سرنوشت ملت ایران توسط خودشان، و مهم‌تر از همه، آزادی فوری همه معترضان بازداشت‌شده، زندانیان سیاسی و عقیدتی که در سیاه‌چال‌های این رژیم اسیرند و هر روز شکنجه می‌شوند تا صدای آزادی خاموش شود.
سپاه پاسداران، بازوی خون‌آلود سرکوب داخلی و صادرکننده تروریسم برون‌مرزی، مسئول مستقیم این جنایات هولناک است.

در ۲۹ ژانویه ۲۰۲۶ (۹ بهمن ۱۴۰۴)، اتحادیه اروپا با اجماع کامل ۲۷ کشور، سپاه پاسداران را در فهرست سازمان‌های تروریستی قرار داد؛ در کنار القاعده، داعش، حماس و حزب‌الله.
مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا با صدایی رسا گفت:
«سرکوب نمی‌تواند بدون پاسخ بماند. هر رژیمی که هزاران نفر از مردم خود را می‌کشد، در واقع در حال نابودی خودش است.»
دوران مماشات به اتمام رسیده و انزوای کامل رژیم آغاز شده است.
تا آزادی همه زندانیان سیاسی، تا تحقق عدالت و تا روزی که ایران آزاد شود، مبارزه ادامه دارد.

با عشق و امید به آزادی
پاینده ایران
#رضا_محمد_حسینی
بهمن‌ماه ۱۴۰۴
زندان قزل‌حصار

@C_B_SHAHZADEH