به نام انسانیت
خطاب به ایرانیان خارج از کشور

این نامه نه از سر سیاست، بلکه از دل خستگی و رنج نوشته شده است. از دل مردمی که سال‌هاست با سرکوب، زندان و داغ عزیزانشان زندگی می‌کنند. مردمی که هنوز ایستاده‌اند، اما صدایشان به اندازه رنجشان شنیده نشده است.

در روز جهانی اقدام، که قرار است صدای ایران به گوش جهان برسد، پیش از هر چیز باید از «جاویدنامان» گفت. آنان که برای آزادی، کرامت انسانی و ایران جان دادند.
پشت هر نام، مادری چشم‌انتظار، پدری دل‌شکسته و خانواده‌ای ایستاده که زندگی‌شان برای همیشه تغییر کرده است. بسیاری از این عزیزان، نان‌آور خانواده بودند و اکنون خانواده‌ها در اندوه، زیر فشار امنیتی و معیشتی هستند.

از زندان‌ها نیز باید گفت؛ از بازداشت‌شدگانی که در شرایط غیرانسانی، با تراکم شدید، محروم از وکیل مستقل و درمان مناسب نگهداری می‌شوند. از اتهام‌های بی‌اساس، اعتراف‌های اجباری و شکنجه؛ از جوانانی که به‌جای کلاس درس، در سلول‌های انفرادی‌اند؛ و از مادرانی که پشت درهای زندان تنها یک خبر از فرزندشان می‌خواهند و پاسخی نمی‌گیرند.

آزادی زندانیان سیاسی فقط آزادی چند نفر نیست. زندانیان سیاسی نشانه زنده بودن وجدان یک ملت هستند و آزادی‌شان گامی ضروری برای آزادی ایران است.

اگر ایرانیان خارج از کشور در روز جهانی اقدام گرد هم می‌آیند، پیامشان باید روشن، انسانی و فراگیر باشد:
ما آزادی، کرامت انسانی و حق زندگی شرافتمندانه می‌خواهیم.
ما خواهان پایان سرکوب، پایان اعدام و آزادی فوری زندانیان سیاسی هستیم.
ما نمی‌خواهیم جهان تنها تماشاگر رنج ما باشد؛ ما می‌خواهیم صدای مردم ایران شنیده شود.

امروز فشار جهانی برای آزادی زندانیان سیاسی حیاتی است. صدای شما در بیرون از ایران می‌تواند سپر جان ما در داخل باشد. هر تریبون و رسانه‌ای که نام زندانیان، جاویدنامان و خانواده‌هایشان را زنده نگه دارد، نجات‌بخش است.

ما که در داخل کشور زیر شدیدترین فشارها زندگی می‌کنیم و هر روز هزینه می‌دهیم، از شما می‌خواهیم در کنار هر شعار سیاسی، نام و تصویر جاویدنامان، به‌ویژه جوانان و نوجوانان و آنان که خانواده‌ای چشم‌انتظار دارند، حضور داشته باشد. آنان برای انسانیت جان دادند، نه برای مصادره شدن در نزاع‌های سیاسی.

امروز بیش از هر زمان، ایران به همبستگی نیاز دارد. شعارهای حذف‌کننده، زبان کینه و هر رفتاری که ایرانی را در برابر ایرانی قرار دهد، ناخواسته تفرقه و استبداد را که سال‌ها با آن جنگیده‌ایم تقویت می‌کند. جنبشی که برای «زندگی» برخاسته است، نمی‌تواند با فرهنگ «مرگ بر دیگری» پیروز شود.

چشم امید بسیاری از جوانان، به‌ویژه آنان که در روزهای خونین دی‌ماه به خیابان آمدند، به آینده‌ای است که در آن آزادی و قانون جایگزین ترس و سرکوب شود.
مسئولیت تاریخی همه ماست که نگذاریم خون آنان ابزار اختلاف یا بی‌مسئولیتی گردد.

از شما انتظار می‌رود، به‌عنوان شهروندان ایران که صدایشان در جهان شنیده می‌شود، بیش از هر چیز پیام وحدت، کرامت انسانی، تکثرگرایی و گذار دموکراتیک را نمایندگی کنید؛ تا در انقلاب شیروخورشید ایران، شاهد پیروزی حاکمیت قانون بر استبداد باشیم.

بگذارید صدایی که در این روز بلند می‌شود،
صدای همه ایران باشد. صدایی که با ۴۷ سال اعدام، زندان و سرکوب، هنوز خاموش نشده است.

با امید به روزی که هیچ مادری پشت در زندان نایستد، و هیچ انسانی برای گفتن «آزادی» جان ندهد.

پاینده ایران
با احترام
#رضا_محمدحسینی
زندان قزلحصارکرج
@C_B_SHAHZADEH