در شرایط نارضایی عمومی از توقف حملات امریکا فرصتی برای IranIntl پیش آمده تا رویه ضد امریکایی و ضد جنگ خود را نمایش دهد. آنچه ادعا شده از ۲جهت نظر سازی است
-نظر سنجی اینترنتی یک سایت نظر سنجی علمی نیست
-پرسش بد⬅️پاسخ بد: بپرسید اگر امریکا ضربه کاری بزند فشارها تحمل پذیرتر نمی شود

🔗 Majid Mohammadi مجید محمدی (@Maj_mohammadi)


@C_B_SHAHZADEH

🚨🇮🇱 به گفته برخی منابع به اسرائیل اجازه داده شده در صورت مشاهده شواهدی مبنی بر اینکه جمهوری اسلامی در حال آماده‌سازی برای پرتاب موشکی به سمت اسرائیل است حمله پیشگیرانه انجام دهد.


@C_B_SHAHZADEH

🇮🇷❌🇺🇸⚠️— سفارت مجازی آمریکا در تهران از شهروندان آمریکایی حاضر در خاورمیانه خواست به‌دلیل شرایط پیچیده امنیتی، حداکثر احتیاط را رعایت کنند.

💢این نهاد هشدار داد که احتمال لغو پروازها، بسته‌شدن حریم هوایی و اختلال در سفرها وجود دارد.

💢همچنین با صدور هشدار سطح ۴ (بالاترین سطح هشدار)، تأکید کرد: «به هیچ دلیلی به ایران سفر نکنید» و از شهروندان آمریکایی حاضر در ایران خواست فوراً این کشور را ترک کنند.

@C_B_SHAHZADEH

وقتی شعار مردم ایران جهانی میشه

#پرچم_فلسطینو_بکن_تو_کونت

@C_B_SHAHZADEH

صحبت های Sam van Rooy
نماینده پارلمان بلژیک بعد از دیدن فیلم
۷۷ ساعت .

@C_B_SHAHZADEH

🇬🇧🇮🇷🇮🇱⚡️ — دو مرد ایرانی در لندن به اتهام انجام عملیات نظارتی و شناسایی مقدماتی با اهداف خصمانه علیه سفارت اسرائیل، قدیمی‌ترین کنیسه بریتانیا و چند مکان دیگر مرتبط با اسرائیل و جامعه یهودیان، متهم شدند.

@C_B_SHAHZADEH

🇩🇪🇺🇸🇮🇷 — گزارش‌ها از پرواز دست‌کم ۶ هواپیمای ترابری سنگین C-17 آمریکا از پایگاه‌های این کشور در آلمان به سمت خاورمیانه حکایت دارد.

این پروازها ممکن است با انتقال مهمات و تجهیزات به پایگاه‌های آمریکا در منطقه مرتبط باشند و گمانه‌زنی‌هایی درباره آمادگی برای عملیات احتمالی جدید علیه ایران ایجاد کرده‌اند؛ با این حال، محموله و مأموریت هواپیماها مستقلاً تأیید نشده و این پروازها به‌تنهایی به معنای تصمیم برای حمله نیستند.

@C_B_SHAHZADEH

چه‌گوارا؛ جنایتکارِ محبوبِ انقلابیون ۵۷ و چپِ جهانی!

۵۹ سال از مرگ چه‌گوارا گذشت. چه‌گوارا از چهره‌هایی بود که بخش کثیری از انقلابیونِ پیش از انقلاب ۵۷ او را می‌ستودند. سیاوش کسرایی برایش شعر سرود و گروه‌های سیاسی، او و ستارهٔ معروفش را گرامی می‌داشتند. در برخی نشریات و مواد تبلیغاتیِ منتشرشده در خارج از ایران نیز تصویر او را در کنار خمینی و طالقانی می‌گذاشتند.

این شیفتگی پس از انقلاب نیز ادامه یافت. در سال ۱۳۸۶، آلیدا و کامیلو، دختر و پسر چه‌گوارا، به ایران آمدند و در همایش «چ، مثل چمران» با مشارکت بسیج دانشجویی حضور یافتند. آلیدا به تلاش میزبانان برای مذهبی جلوه‌دادن پدرش اعتراض کرد و گفت: «ما ملتی سوسیالیست هستیم.»

اما این اعتراض مانع حمایت سیاسی آنان نشد: کامیلو گفت چه‌گوارا، اگر زنده بود، از ایران در تقابل با آمریکا حمایت می‌کرد. آن‌ها در همین سفر از قبر خمینی نیز دیدن کردند.

خودِ چه‌گوارا بی‌پرده می‌گفت: «می‌خواهیم سوسیالیسم بسازیم» و کوبا را «مارکسیست‌ـ‌لنینیست» می‌دانست. از نگاه او، وظیفهٔ حزب مارکسیست‌ـ‌لنینیست «یافتن کوتاه‌ترین راه برای تحقق دیکتاتوری پرولتاریا» بود. همچنین باور داشت که نباید شکل‌های دموکراسی بورژوایی، مانند مجلس قانون‌گذاری، را به جامعهٔ سوسیالیستی منتقل کرد.

ژان‌پل سارتر در سال ۱۹۶۷، پس از مرگ چه‌گوارا، دربارهٔ او گفت: «فکر می‌کنم او نه‌ فقط یک روشنفکر، بلکه کامل‌ترین انسانِ عصر ما بود.»

آلوارو بارگاس یوسا، نویسنده و روزنامه‌نگار پرویی، این تناقض را چنین خلاصه کرده است: «چه‌گوارا، که بی‌وقفه برای نابودی سرمایه‌داری می‌کوشید، خود به یکی از برندهای شاخص سرمایه‌داری بدل شده است.» امروز تصویر او را بر انواع کالاها، از تی‌شرت و لیوان تا کیف و چای گیاهی، می‌بینیم.

اما تصویر چاپ‌شده بر تی‌شرت‌ها و کالاهای تبلیغاتی، سویهٔ خشونت‌بار زندگی سیاسی او را پنهان می‌کند. خشونت چه‌گوارا با رسیدن انقلابیون به قدرت در هاوانا آغاز نشد. در دوران جنگ چریکی نیز اعدام افرادی که به خبرچینی، جاسوسی یا فرار از صفوف متهم می‌شدند، بخشی از کارنامهٔ او بود. در چنین نظامی، ترک صفوف می‌توانست خیانت تلقی شود و برای تعقیب فراریان گروه اعزام می‌شد.
چه‌گوارا گاهی شخصاً فرمان اعدام صادر می‌کرد و در مورد اوتیمیو گوئرا، راهنمای دهقانی که به رساندن اطلاعات به نیروهای باتیستا متهم شده بود، خودش دست به ماشه برد. او در یادداشت‌هایش نوشت که با شلیک گلوله‌ای به سرِ گوئرا «مسئله را تمام کرد».

جان لی آندرسن در زندگی‌نامهٔ چه‌گوارا می‌نویسد که پسری در نیروهای چریکی مقداری غذا دزدید و چه‌گوارا دستور داد او را تیرباران کنند.
پس از پیروزی انقلاب و به قدرت رسیدن فیدل کاسترو، چه‌گوارا نیز در سرکوب‌های حکومت تازه نقشی مستقیم داشت: او فرماندهی دژ و زندان لا کابانیا و مقام دادستان عالی آن را بر عهده گرفت. جان لی آندرسن از ۵۵ اع.د.ا.م در دورهٔ فرماندهی او در لا کابانیا یاد می‌کند؛ هرچند دربارهٔ شمار دقیق اع.د.ا.م‌ها اختلاف نظر وجود دارد.

چه‌گوارا بعدها نیز از اعدام‌های حکومت کاسترو دفاع کرد. در نشست مجمع عمومی سازمان ملل، در پاسخ به انتقاد نمایندهٔ ونزوئلا، گفت: «اع.د.ا.م؟ بله، اع.د.ا.م کرده‌ایم؛ اع.د.ا.م می‌کنیم و تا وقتی لازم باشد اع.د.ا.م خواهیم کرد.» بنابراین، حمایت او از حکومت کاسترو فقط پشتیبانی لفظی از یک متحد سیاسی نبود: چه‌گوارا در دستگاه آن حکومت مسئولیت داشت و علناً ادامهٔ اعدام‌ها را توجیه می‌کرد.

چه‌گوارا نگاهش به خشونت را در «پیام به کنفرانس سه‌قاره» نیز آشکارا بیان کرد. از «نفرت به‌عنوان عنصری از مبارزه» نوشت؛ نفرتی که، به تعبیر خودش، مبارز را به «ماشین کشتاری مؤثر، خشن، گزینش‌گر و سرد» بدل می‌کند. سپس افزود: «سربازان ما باید چنین باشند.» این عبارت، در کنار نقش او در لا کابانیا و دفاع علنی‌اش از اعدام‌ها، نشان می‌دهد که خشونت در اندیشهٔ او صرفاً پیامدی ناخواستهٔ جنگ نبود؛ می‌توانست فضیلتی انقلابی و ابزاری برای پیروزی به شمار آید.

لحظه‌ای درنگ کنیم!
 کاسترو و چه‌گوارا فقط نمادهای مبارزه نبودند؛ چهره‌هایی بودند که سرکوب و اعدام را به نام انقلاب توجیه می‌کردند. بااین‌حال، همین افراد برای بخش عمده‌ای از فعالان سیاسیِ ۵۷ الگو بودند. بسیاری از آنان با شاه مبارزه می‌کردند تا اندیشه‌ها و ایدئولوژی‌هایی از این دست بر ایران حاکم شود. سرانجام، روحانیان انقلابی قدرت را در دست گرفتند.

آیا گمان می‌کنید اگر پیروان دیگر کاسترو و چه‌گوارا قدرت را به دست می‌گرفتند، سرنوشت ایران بهتر از امروز می‌شد؟

✅@behzadmehrani77
بهزاد مهرانی