آخرین نفس‌های نیکا

نیکا شاکرمی، روز ۲۹ شهریور ۱۴۰۱، روی سطل آشغال ایستاده بود، قدش بلندتر از ترس و دلهره‌ی جمعیت، نام فیلم را بگذاریم «آخرین نفس‌های نیکا»

روسری‌اش را آتش زده و می‌رقصاند، فریاد می‌کند و به گفته شاهدان جمعیت نیز پشت او شعار را تکرار می‌کنند. چه لحظات نابی را جمعیت از نیکا برای آخرین بار دیده‌اند.

لحظه‌ای که او ایستاده بود، هر کلمه‌اش حکم شجاعت و امید را داشت، و هر نگاهش، جرقه‌ای بود بر آتش مبارزه‌ای که در دل مردم شعله‌ور بود.

و تنها چند ساعت بعد… ناپدید شد.
چیزی نماند جز سکوت سنگین خیابان‌ها و یاد نیکا، که حالا تبدیل شده بود به نماد مقاومت، صدای کسی که به جای وحشت، شجاعت را به ارمغان آورد.

نیکا در این سه سال همیشه زنده بود، خنده‌هایش، شیطنت چشم‌هایش و رقص او …..

امشب آخرین شبی است که نیکا زنده است.

#نیکا_شاکرمی #دادبان

🔗 دادبان (@dadban4)

@C_B_SHAHZADEH