‏هیچ چیز خطرناکتر از این نیست که جامعه ای بسازیم که در آن بیشتر مردم حس کنند که هیچ سهمی در آن ندارند. مردمی که حس میکنند سهمی در جامعه دارند از آن جامعه محافظت می کنند، ولی اگر چنین احساسی نداشته باشند، نا خودآگاه میخواهند که آن جامعه را نابود کنند.
✍مارتین لوتر کینگ
@Chelsalegi

‍ سالها گذشت تا روزگار دست تهی مدافعان ایدئولوژی زده چپ را بگشاید و پس از جنایات وحشتناک، سراب جامعه بی طبقه را آشکار سازد. سه سال و نیم پس از مرگ استالین، خروشچف در بیستمین کنگره حزب کمونیست اتحاد شوروی در میان بهت و حیرت رهبران و هیات‌های نمایندگی احزاب کمونیست از سراسر دنیا از حقایق ناگفته گفت. از خیانت‌ها به آرمان کمونیست، ازحکومت وحشت استالین، از تصفیه بر سر قدرت با اتهام مزدوری دشمن، از دادگاه‌های فرمایشی، از بلوف عدالت و مساوات و اشتباهات بزرگ در جنگ که به بهای خون هزاران روس تمام شده بود و در نهایت هشدار داد که اگر فکری نکنند، سقوط نزدیک است!
در ایران اما اگر از ساده اندیشی عوام بگذریم، نقش نخبگان و روشنفکران در ترویج جریان چپ رومانتیک در سالهای پیش از انقلاب تاسف آور است. چه آنها که قلمی داشتند و چه آنها که زبانی جهت هدایت مردم، همگی رقم مغلطه بر دفتر دانش زدند! از روشنفکران کتاب خوانده و فرنگ رفته چون داریوش شایگان تا قلم به دستانی چون جلال آل احمد، صمد بهرنگی، بزرگ علوی و غلامحسین ساعدی و شاعرانی چون سیاوش کسرایی، خسرو گلسرخی تا سخنرانانی چون علی شریعتی!
همچنین جریان چپ التقاطی درایران شکل گرفت که اندیشه های مذهبی را با مارکسیسم درهم آمیخت و از دین سلاح ایدئولوژیک ساخت و آن را به ابزاری برای مبارزه سیاسی تبدیل کرد بدون آنکه به سرانجام کار بیندیشد و دریابد که در جامعه ناآگاه و غیر دموکراتیک، به سبب اتوریته مذهب، سرانجام قدرت بدست مدعیان دین خواهد افتاد.
جواد طباطبایی درکانال خود اعترافی از داریوش شایگان را بدین شکل نقل کرده است:
«ایران در سال‌های دهه‌های چهل و پنجاه داشت جهش می‌کرد. ما از آسیای جنوب شرقی آن موقع جلوتر بودیم، ولی بعد آن‌ها پیش افتادند و موفق‌تر شدند. علت عدم موفقیت ما به نظر من این است که ما شتاب تغییرات را تحمل نکردیم. حالا چرا؟ نمی‌دانم. همچنین ما روشنفکران آن دوره هم پرت بودیم و تحلیل درستی ازجایگاه خود در جامعه و جامعۀ خود در جهان نداشتیم. می‌توانم این را به عنوان یک اعتراف بگویم که ما روشنفکران جایگاه خود را ندانستیم و جامعه را خراب کردیم. یکی دیگر از آسیب‌های جامعۀ ما در آن هنگام چپ‌زدگی شدید بود که با اتفاقات بیست‌وهشتم مرداد هم تشدید شد، و قهرمان‌گرایی بیش از پیش در جامعه فراگیر شد. ما باید گام نهادن در مسیر صنعت و پیشرفت را از مونتاژ آغاز می‌کردیم. جالب بود که روشنفکران آن دوره از این مونتاژ به بورژوازی کمپرادور یاد می‌کردند.بسیاری از روشنفکران اروپایی نیز چپ‌زده بودند، منتها در آن‌جا تعادل برقرار بود. رمون آرونی بود در مقابل سارتر ولی این‌جا رمون آرونی نبود، کسی جلوی چپ‌ها نبود. ما با اسطوره ‌ها زندگی می‌کنیم و این بسیار بد است و یکی از نتایج چپ‌زدگی است.نسل کنونی جوانان ایران، شعورشان از نسل ما بسیار بیش‌تر است، زیرا در دنیای دیگری زندگی می‌کنند. مخصوصاً زنان ایرانی بسیار جهش کرده‌اند. باید اعتراف کنم شرمنده‌ام که نسل ما گند زد!
✍سعید قاسمی نیا
@chelsalegi

یک روسپی بسیار زیبا و معروف در استرالیا این جمله را بعنوان معرفی خودش نوشته:
"فکر ، برای پول درآوردن است ، بدن برای دیده شدن"
به این فکر می کنم که در طول تاریخ ، روسپیان همان حرفهایی را در عیان گفته ، یا کارهایی را آشکارا انجام داده اند که بقیه آن را مخفی کرده اند.
"فکر برای پول درآوردن است. بدن برای دیده شدن": این جمله خلاصه و چکیده ی کل نظام ِ جهان کنونی ست... جهانی که در آن هر یک ثانیه ای که به چیزی غیر از پول درآوردن فکر کنی ، آن لحظه از کف ات رفته و چیزی عاید ات نشده است... جهانی که زنان و مردان اش معادل "بدن" شان شده اند و با آن ارزیابی می شوند. "بدن" حالا حتی جنبش های سیاسی به راه می اندازد و سالن های ورزشی و زیبایی پر از آدم است ، همانطور که در کتابخانه ها پرنده پر نمی زند.
برای همین محصولات این قرن، دن بیلرزیان ها و کارداشیان ها هستند. نه داستایفسکی ها و تورگنیف ها.
✍رضا نظام دوست
@chelsalegi

چه خوش می گفت آن بیچاره گنجشک
به زیر پنجه باز شکاری
عدالت در جهان لفظی فریباست
که ابله را دهد امیدواری
@chelsalegi

‏‌جهان سوم مجموعه ای از تابوهای احمقانست که مردم عادی بیشتر از حکومت برای حفظش تلاش میکنند!
@chelsalegi

زوج‌های زیادی را دیده‌ام که بر اساس تفکرات و اعتقادات و حتا سلیقه‌های مشترک با هم ازدواج کرده‌اند امّا بعد از چند سال در اوج ِ تنفّر یا بی‌تفاوتی از هم جدا شده‌‌اند یا زندگی مشترک‌شان را در جنجال و جدال هر روزه به فلاکت ادامه داده‌اند. معمولاً اعتقاد بر این است که وقتی زن و مرد مشترکات فکری و اعتقادی و زمینه‌های مشترک کاری و سلیقگی داشته‌باشند، زندگی مشترک ِ ابدی ِ خوبی هم خواهند داشت. اما چنین نیست.
مادربزرگم هر وقت کسی بر او خُرده‌ای می‌گرفت، در دفاع از خودش همواره یک ضرب‌المثل معروف کُردی‌ را تکرار می‌کرد که «هر کسی عیب‌های خودش را داخل بُقچه‌ای گذاشته و انداخته پشتش، تا نبیندش»! و از این راه طرف مقابل را به عیب‌های خودش حواله می‌کرد! امّا البته بعدها من دریافتم که ضرب‌المثل مادربزرگ بسیار بیشتر از آن‌چه به درد او خورده بود، به درد ِ خودم خورد و متوجه شدم که می‌تواند در فهمیدن ِ علت فروپاشی عشق‌های بزرگ ِ منتهی به زندگی مشترک، یاری‌گر باشد.
انسان‌ها محصول ِ «جامعه» و «جمع»ی هستند که کاملاً اتفاقی در آن زاده‌شده‌اند. در جوامع خاورمیانه‌ای ِ ما که مالامال از اختلافات طبقاتی، جنسیتی، قومی، نژادی، زبانی و... هستند، و نیز اساسی‌ترین و تاثیرگذارترین نهاد اجتماعی، «خانواده» است، هر انسانی در همان سال‌های نخست ِ کودکی، «بُقچه‌»ی پُر و پیمانی از کمبودها و تبعیض‌ها و عُقده‌ها را به ارث می‌برد و تا آخر عمر با خود حمل می‌کند. این «بُقچه» امّا نه در دستان‌اش بلکه بر دوش‌اش و بر پشت‌اش جا خوش خواهد کرد تا هم‌ او بتواند دستان‌اش را در نبرد ِ روزانه‌ی ستمگری و ستمبری آزادانه به کار گیرد و هم خودش از آگاهی بر آن همه کمبود و عُقده و نکبت که به ارث برده و در داشتن‌شان گناهی ندارد،‌ معاف بماند ودر بی‌خبری ِ افیونی ِ ناخودآگاهش خوش باشد.
این «بُقچه» که من نام‌‌اش را «بُقچه‌ی لعنت» می‌گذارم، تا ابد همراه ِ ما خواهد بود. محتویات این «بُقچه» ربط ِ زیادی به عقاید و سلایق ما ندارد و اصلا محتویات‌اش از نوع ِ «عقیده» و «سلیقه» نیست. ما در برخورد‌های اتفاقی یا کوتاه‌مدت با دیگران، متوجه محتویات ِ این «بقچه» نمی‌شویم، چرا که آن‌ها آن را به پشت انداخته‌اند و بسا ممکن است که خودشان هم از آن بی‌خبر باشند. نقابی که هر کسی به صورت زده، تا مدت‌ها می‌تواند محتویات «بقچه»ی پشتی را پنهان بدارد اما در طولانی‌مدت، در یک روند دامنه‌دار ِ دوستی یا زندگی ِ مشترک، کم‌کم نقاب برمی‌افتد و «بقچه‌ی لعنت» گشوده می‌شود.
بنابراین وقتی کسی را برای دوستی یا زندگی مشترک برمی‌گزینیم، در واقع «بقچه‌ی لعنت» ِ او را هم به خلوت ِ خویش پذیرفته‌ایم و کمبودها، عقده‌ها و کینه‌های او را هم به خانه‌ی خویش‌ آورده‌ایم. آن «بُقچه»ی هولناک، همچون «نفرین»ی طلسم‌شده، در زمان ِ مناسب خویش گشوده خواهد شد و بر ما آوار خواهدشد.
مشکل فقط ناشناختگی، هولناکی و درمان‌ناپذیری ِ آن «لعنت‌»ها نیست، بلکه فاجعه‌ی بزرگ آن است که صاحب آن «بقچه»، داشتن ِ آن را انکار خواهدکرد، همه‌ی عیب‌ها و کمبودهای خود را ناشی از قصور و تقصیر شما خواهددانست و بدتر آن‌که شما وظیفه خواهید داشت و البته ناچار خواهید شد که با تک‌تک ِ آن لعنت‌ها و نفرین‌ها روبه‌رو شوید، بسازید، تحمل‌شان کنید و هر روز، قطره قطره و ذره ذره ببلعیدشان و استفراغ شان‌کنید تا دوباره ببلعیدشان و استفراغ‌شان کنید تا دوباره... تا دوباره... تا دوباره...
✍خالد رسول پور
@chelsalegi

مساله یک رویارویی است . بین هویت ها . بین فرهنگ ها . بین تمدن ها . قتل های دفتر شارلی ابدو و قتل معلم فرانسوی شاید ظاهری آمیخته به خشم و نفرت چند جوان عاصی و هیجان زده در مقابله با چند روشنفکر لاییک داشته باشند ، اما واقعیت این است که هم آن قاتلان و هم این مقتولان میوه های درختانی هستند که ریشه در تاریخ دارند . واقعیتی که آنقدر عیان و هولناک است که همه سعی می کنند نادیده بگیرندش. در طول تاریخ همه همسایه ها همیشه با هم جنگیده اند . به هم دشنام داده اند و برای هم داستان های مضحک درآورده اند . در آن سو انگلیسی ها و ایرلندی ها و آلمانی ها و فرانسوی ها و در این سو ما ترک ها و لرها و عرب ها و کردها . هر از چندگاهی هم یک داستان عاشقانه بین دختری از این سوی پرچین دین و قومیت با پسری از آن سوی پرچین. با دنباله ای گاه ختم به شادی و بیشتر فرونشسته در خون. فرهنگ بازتاب این تاریخ است . زبان ، آداب و رسوم ، هنر و از همه مهم تر رفتار . وقتی جوانان عرب و کرد و ترک و چچنی و سومالیایی راه ها را می برند و از هفت دریا می گذرند تا به اروپا برسند و در میخانه ها خود را رها کنند ، نباید تصور شود که گریختن اینان از سرزمین خود ، همان گریختن از تاریخ و انکار آن است . آنها شاید کمتر از ده درصد خود را در روستاهایشان رها کرده و به فرنگ آمده اند. بقیه فرهنگ و هویتشان مانند پوست سبزه و موهای سیاهشان هنوز همراه آن هاست. به شکل آشنایی ها و به شکل دلتنگی ها . برای طعم های غذاها ، برای شنیدن صداهای آشنا و برای دیدن تصویرهای آشنا. اروپایی ها و بیش از همه نخبگانشان با تفرعنی که زاییده تنها صد و پنجاه سال برتری بوده ، رفتاری ستوه آورنده و متکبرانه با این مهاجرین دارند . برای غربیان امروز مهاجرین شبیه یا دنباله همان مهاجرینی هستند که در سال های اوج سرخوشی استعمارگرانه برای دریوزگی دانش و تمدن و نان به غرب می آمدند . با رعبی آشکار نسبت به خدایگان چشم آبی . از سرزمین هایی ناآشنا به اصول غربی ، به فرهنگ لیبرال مسیحی. از سرزمین هایی بی هیچ تلاشی در جهت سکولاریسم . از شهرها و روستاهایی که هنوز زنان بخش دیگر جامعه هستند ، پیچیده در ده ها متر پارچه و تعصب. آنچه دفتر مجله شارلی ابدو را در خون کشاند و گلوی معلم فرانسوی را بر لبه چاقوی سلاخی ، نفهمیدن این است که مهاجران دهه های نود میلادی به این سو از جنسی دیگر هستند . بسیار متفاوت با اسلافشان در پنجاه یا صد سال قبل . نافهمی ای که به سخت ترین شکل کیفر داده شد و بیش از این نیز خواهد یافت. اگر سال ها پیش مهاجرین تیره پوست و تیره روز به اروپا می رفتند برای جمع کردن زباله ها و ساختن خانه ها تا جوانان غربی فرصت داشته باشند درس بخوانند و روند اختراع و اکتشاف را زنده نگه دارند ، امروز دیگر آن روز نیست. مهاجرین امروز نگاهشان به غرب ، نگاه یک روستایی تازه به شهر آمده است جلوی در کاباره مولن روژ . آن ها آمده اند تا وعده هایی که بهشان داده می شد را تحویل بگیرند . وعده برابری در خوشی ، وعده رفاه داشتن به صرف انسان بودن و وعده آزاد بودن در انتخاب ها. آن ها آمده اند تا خودی نشان بدهند وسط معرکه نفسانیت. اقشار نخبگان غرب ، چه روشنفکر راستگرایی که دلبسته فرهنگ مسیحی خویش است و چه روشنفکر چپگرای بیزار از سنت ، هر دو نیک می دانند که با این مهاجران سنخیتی ندارند . از آن ها می ترسند . می دانند که تغییر دادن هویت ایشان کاری دشوار و پرهزینه با دستاوردی نامشخص است . می دانند که این مهاجرین نیامده اند تا تن به کار دهند در ساختن جامعه ای سکولار . می دانند که آنان در جستجوی لذت هستند . می ترسند که مبادا آمده باشند تا انتقام آن صد و پنجاه سال را بگیرند .غرب امروز واکنش نشان می‌دهد با نفی تمام ارزش های لیبرالی که خود به عنوان بالاترین دستاوردهای بشری در بوق و کرنا کرده اند . با بستن مرزها و گذشتن از خیر جهان وطنی که روزگاری قله انسانیت محسوب می شد . با نفی حق داشتن هویت مستقل برای مهاجرین و ترغیبشان برای مبارزه با گذشته که آنقدر ژان پل سارتر و رفقای اگزیستانسیالیست و فرانکفورتری ها در باره اش تئوری بافتند . انتشار کاریکاتورها و ماجراهایی که به دنبال خود آورد کمترین نسبتی با مقوله آزادی بیان به مثابه آگاهی رسانی یا اثبات یک گزاره یا ابطال گزاره ای دیگر ندارد . این کاریکاتورها واکنش هیستریک یک جامعه آزرده و ترسیده روشنفکر سکولار است از مشاهده بیگانه ها و قتل های پس از آن ، واکنش هیستریک کسانی که نفهمیدند ولی حس کردند پیام غریبانه آن ها را . این جوان چچنی همان واکنش را نشان دادند که یک جوان متعصب ترک و لر و کرد و عرب در مقابل دشنام مادر از خود نشان می دهد . موضوع این کشت و کشتار عقیده و ایمان و آزادی نیست ، نه آزادی بیان و نه آزادی بدن ؛ موضوع جنگ دو هویت است.
✍مظفر جهانگیری
@chelsalegi

یکی از بهترین چیزهایی که ممکن است از آقای کاموی عزیز آموخت، ضرورت شورش کردن برابر هر قالب و چهارچوبی است که آزادی انتخاب آدمی را محدود می‌کند. این شورش البته در ذاتش سرشتی تراژیک دارد چون بارها و بارها محکوم به شکست است اما همین شکست‌ها به ما مجال عمق و وسعت می‌دهد.
از این منظر من همیشه شیفته آدم‌هایی هستم که خود را با شغل و رشته یا هنر و مهارت شان تعریف نمی‌کنند یعنی صرفا دکتر فلانی یا استاد بهمانی نیستند، نقاش یا نویسنده، روان‌شناس یا محقق. آدم‌هایی که خودشان هستند و می‌دانند آدمی را نمی‌شود به هیچ کدام اینها خلاصه کرد و در هر کدام‌شان گنجاند زیرا انسان زندگی است و زندگی نامحدود است. آدمهایی که بلدند به هر کدام این قالب‌های از پیش‌تعریف شده نه بگویند چون می‌دانند:" عصیانگر کسی است که نه می‌گوید اما به رغم رد کردن کناره نمی‌گیرد زیرا او کسی است که از همان نخستین حرکت به زندگی آری می‌گوید".
✍امیرحسین کامیار
@chelsalegi

‍ امروز ، يكي از اصول موفقيت در هر چيزي «احترام گذاشتن به احمق ها» ست. اشتباه نكنيد! احمق ها زورشان بسيار زياد است. هرگز آنها را دست كم نگيريد! ... آنها يا در بالا دست ِ شما بر سرير قدرت اند ، يا در پايين دست تان در خيل ِ اكثريت. اگر در قدرت باشند، زورشان طبعاً به شما مي رسد و اگر در اكثريت باشند ، عده ي شان از شما خيلي بيشتر است. از اين رو هر تلاشي براي مقابله با آنها به شكست مي انجامد. پس آب در هاون نكوبيد! ... هرگز احمق بودن شان را به رويشان نياوريد! ... برايشان وقتي در اكثريت اند دل نسوزانيد و سعي در تغييرشان وقتي در اقليت اند نكنيد.
احمق ها تقريبا هرگز مبدل به چيزي غير از آنكه هستند نمي شوند. شايد هر هزار سال يكبار! يكنفرشان! پس حرص و جوش الكي نخوريد. و وقت تان را صرف آگاه كردن يا دشمني با آنها نكنيد. به جايش وقتي در پايين دستِ شما هستند دستی به سر و گوش شان بكشيد ، يا مقابل قدرتشان وقتي در بالا دست شما هستند سری به تواضع خم كنيد. و مجيزشان را بگوييد و تحويل شان بگيريد... اين اصل را هميشه و همه وقت رعايت كنيد: «به احمق ها احترام بگذاريد!» .. در هر شرايط و جايگاهي كه داريد! .. در هر شرايط و جايگاهي كه دارند! ... خرشان كنيد و سوارشان شويد اگر در اكثريت اند و مهارشان كنيد و افسارشان بزنيد اگر بر صندلي قدرت اند!
تقريبا همه ي تاجران و سياست مداران موفق ، همه ي بقال هايي كه پنج دهنه مغازه دارند ، همه ي مجري ها و چهره هاي محبوب تلويزيوني ، همه ي امامزاده ها و پيغمبرهاي قلابي ، همه ي پهلوانها و قهرمانهاي پلاستيكي اين اصل را مي شناسند و رعايت مي كنند. شما هم اگر اين "اصل" را رعايت نكنيد ، مي توانيد مطمئن باشيد تقريبا هميشه در زندگي شكست خواهيد خورد. و اي بسا كه از اين منظر ، خودتان از همه احمق تر باشيد!
✍رضا نظام دوست
@chelsalegi

من سرهنگ توکلی هستم. آقایان گوش بدهید. من رییس ستاد فرماندهی هستم. لطفا به سفارت آمریکا حمله نکنید به خاطر ایران حمله نکنید، این کار غلط است. اين فيلم از سرهنگ نصرت الله توكلى از اعضاى قديمى جبهه ملی است . فيلم مربوط به اولين حمله چريك هاى چپ گراى فدايى خلق به سفارت امريكاست .
@chelsalegi

‍ شصت و شش سال پیش در بامداد نوزده آبان حسین فاطمی در سی و هفت ساله‌گی تیرباران شد. این عکس که بعد لورفتن محل اختفای او و بعد دستگیری‌اش برداشته شده در اسفند سی و دو بسیار عجیب است و عملن به ضد میلِ دستگیرکننده‌گان تبدیل شده. مردی ریشو و تنها در محاصره‌ی انبوهی از افسران. این‌که فاطمی که بود و آیا تندروی‌هایی که در کلمات یا برخی رفتارهای‌اش علیه خانواده‌ی سلطنتی در اعدام‌اش موثر بودند بحثی‌ست دگر. بی‌تردید «زبانِ سرخی» داشت که نسَب می‌برد از میرزاده‌ی عشقی و البته قهرمان‌اش محمد مسعود. اما آن‌چه بر بدن او رفت در دو سال آخر زنده‌گی‌اش شگفت است. اول که آن نوجوان محمد عبدخدایی در ظهیرالدوله به او شلیک کرد و باعث شد طحال و کبدش آسیب جدی ببیند و بعد هم در دوران دست‌گیری طی یک سناریو قرار شد جمعی «خودجوش» با چاقو او را که دست بسته بود و مقابل دادگستری به قتل برسانند که شجاعت خواهرش به آن‌ها این اجازه را نداد ولی چند ضربه‌ی کارد از آدم‌های شعبان جعفری بر تن‌اش فرورفت. می‌گویند به شدت شکنجه شد. طوری‌که وقتی قرار بر اجرای حکم شد حتا توان ایستاده نداشت. برخی گفته‌اند روی همان برانکارد به او شلیک کرده‌اند و برخی گفته‌اند به هر مشقتی بوده ایستاده. فاطمی یک ملی‌گرای تمام‌عیار بود که ابایی از ابراز تنفر نداشت نسبت به شاه و به خصوص اشرف پهلوی. برخی می‌گویند برای پست وزارت خارجه‌ی دولت مصدق بیش از حد جوان بود و برخی نیز معتقدند روح ناآرام و عشق‌اش به جمهوریت و ایران نمی‌گذاشت سیاست‌ورزی باهوش‌تر باشد. فرزانه ابراهیم‌زاده در گزارشی خواندنی از ترور او به دست عبدخدایی می‌گوید وقتی گلوله به او‌ خورد پشت تریبون بود و فریاد زد «سوختم». و انگار این سوختن دردناک بدن و جان‌اش تا لحظه‌ی اعدام‌اش نیز او را رها نکرد. این روزها کمتر کسی او را به یاد می‌آورد اما این عکس حتا بی‌آن‌که بدانیم چه مناسبتی دارد بیان‌گرِ فدرتی‌ست که او در جمع دارد در عین اسارت. نگاهی قدرتمند و راسخ. می‌گویند وقتی اعدام‌اش شروع شد گفت «بسم‌الله الرحمن الرحیم. پاینده باد ایران. زنده باد مصدق». جنازه‌اش قرار بود در مسگرآباد دفن شود که با مقاومت خواهر جگرآورش رفت به ابن‌بابویه. فاطمی مصداق همان مصرع دهخداست «یاد آر ز شمع مرده یاد آر». فارغ از کارنامه‌ی سیاسی‌اش و این‌که آیا مرد سیاست بود یا نه، چه‌گونه مُردن را بلد بود و این اتفاق کوچکی نیست. جوان افتاد و تنها و حالا شصت و شش سال است که ترورکننده‌گان و چاقوزننده‌گان به او سعی می‌کنند خود را تطهیر کنند. و چه شبیه است قصه‌ی او به حسنک وزیر در روایت بیهقی.
✍مهدی یزدانی خرم
@chelsalegi

ویدیوی واکنش و برخورد مردم با کوسه به گِل نشسته در سواحل ایران که بسیار پربیننده شده بود. اصلش آخرشه تا پایان ببینید...
@chelsalegi

‍ چند سال پیش، سرپرست کارگاهی ساختمانی بودم. چند ماه بود که پولی از کارفرما نگرفته بودیم و به زمین و زمان بدهکار بودیم. موزائیک‌کار باذوقی داشتیم که هر روز دنبال طلبش می‌‌آمد و تا ظهر توی کارگاه قدم می‌زد. یک روز که برای چندمین بار صدایش زده‌بودم و دفترچه‌های صورت وضعیت را نشانش می‌دادم که بگویم چقدر از کارفرما طلب داریم و به محض ِ دریافت آن طلب‌های کلان، طلب کوچک او را هم پرداخت می‌کنیم، با خنده برایم لطیفه‌ای تعریف کرد که هرچند به‌‌شدت رنگ و بوی فرهنگ مردسالارانه‌ی تمسخرگر ایرانی داشت اما خلع سلاحم کرد و ناچار شدم از محل هزینه‌های اضطراری ِ کارگاه طلبش را پرداخت کنم! اوستا سعید تعریف کرد که «یکی بود یکی نبود، دو تا خواهر بودند، خواهر بزرگه صد بار شوهر کرده‌بود و خواهر کوچکه فقط یک بار. امّا خواهر بزرگه هر بار که بحثی پیش می‌آمد می‌گفت من و خواهرم صد و یک بار شوهر کرده‌ایم»! و البته اوستا سعید منظورش این بود که طلب کوچک او چه ربطی به آن طلب‌های کلان ما از کارفرما دارد!
در چند سال اخیر، با دخالت‌های گسترده‌ی قدرت‌های جهانی و منطقه‌ای در خاورمیانه و جدیداً در قفقاز، کُردهای عراق و سوریه و نیز تُرک‌های جمهوری آذربایجان توانستند حسرت‌ها و عقده‌های ده‌ها ساله‌شان را به مصالح آن قدرت‌ها ببندند و در کنار همکاری و تسلیم به آن قدرت‌ها، لقمه‌ای آلوده به خون و البته همراه با صد امّا و اگر، برای خود بردارند. با توجه به گذشت زمان ِ کافی دخالت‌ها در سوریه و عراق، دست کم در مورد کُردها می‌توان با اطمینان گفت که در مقابل هرچه گرفتند، ده‌ها برابر دادند، و با وجود آن‌همه خون و رنج و آوارگی هنوز و هنوز به تار مویی بند هستند: هر لحظه در معرض تندباد توافق‌ها و مصالحات جدید قدرت‌ها و هر روز در انتظار توطئه‌ای دیگر و خرید و فروش‌شدنی دیگر. جنگ آزادسازی ِ قره‌باغ نیز مطلقاً به تحریک و تطمیع ترکیه و پشتیبانی تلویحی امریکا و روسیه صورت گرفت. آذربایجانی‌ها بیش از دو دهه و نیم در تلاش آزادسازی قره‌باغ بودند و هر بار شکست خورده‌بودند. این بار که ترکیه و روسیه در معامله‌ای پیچیده در پیوند با مصالح‌ و معاملات‌شان در سوریه و ایران مصلحت دیدند که ارمنستان ِ گرسنه و پاپتی را قربانی کنند، به آذربایجان اجازه و امکان نبرد آزادسازی دادند، حتّا از همین حالا هم که تنها سه روز از توافق موقت صلح گذشته کاملا اشکار است که قره باغ و آذربایجان، تنها بهانه بوده‌اند. واقعیت آن‌که اگر جنگ تا چند روز دیگر ادامه می‌یافت، آذربایجان به راحتی می‌توانست همه‌ی قره‌باغ را از ارمنستان پس بگیرد، اما با یک تلنگر توافقی! از سوی پوتین و اردوغان، ارتش آذربایجان زمین‌گیر شد و نه تنها نقاط مهمی چون پایتخت قره‌باغ را که در آستانه‌ی آزادسازی بود از دست داد، بلکه اجازه‌ی استقرار روسیه در خاک خویش را هم صادر کرد. چرا؟ چون ترکیه چنین می‌خواست، همان ترکیه که ارتش آذربایجان را تسلیح کرده‌ و به بخشی از حسرت چند ده‌ساله‌‌اش رسانده بود.
حال دیگر آذربایجانی‌ها استقلال سیاسی‌شان را از دست داده‌اند و در اختیار ترکیه هستند. اردوغان در باکو فرمان‌روایی می‌کند و بیگمان در پی مصالح دولت‌اش نه لزوماً کشورش خواهد بود. پس هر جا که به مصلحت‌‌اش بود، آذربایجان را وجه معامله‌ قرار خواهد داد. این داستانی کهنه در تاریخ استعمار است. همان‌طور که کردهای سوریه و عراق نیز بازیچه‌ی دست این و آن قدرت شده‌اند.
این لقمه‌های خون‌آلود برای ما نان و آب نخواهد شد. و آتش های بزرگ‌تر از گور این توافق‌ها و اتحادها برخواهند خاست که ما و آینده و در نهایت گذشته‌ی ما را نیز خواهند سوزانید.
من آن نگین ِ سلیمان به هیچ نستانم
که گاه گاه بر آن دست ِ اهرمن باشد!
✍خالد رسول پور
@chelsalegi

رابطه ایران با روسیه مثل رابطه یک زن مستاصل با یک شوهر خائنه. شوهر صراحتا تو روی زن می گه که دارم میرم بهت خیانت کنم. زن هم وقتی شوهر شبا میره پی عیاشی با اعتماد به نفس به خودش می گه
اینا همش خوش گذرونی های زودگذره. آخرش مال خود خودمه.
ماها هم بچه هایی هستیم که از والدینمون کتک می خوریم. البته بیشتر از مادر. چون پدر سرش شلوغه.
✍سروش آریا
@chelsalegi

من اینجا تا الان چیزی از کافه مون عمارت گود ننوشتم اما این درددل را داشته باشید تا شاید با شرایط این روزهای کاری این صنف بیشتر آشنا شوید. ما دهم اسفند پارسال دوره بازسازی بنامون تموم شد ولی کورنا نگذاشت راه بندازیم که تا ششم خرداد صبر کردیم. در این مدت خواب سرمایه هیچ، اجاره سنگین ملک که هیچ، حقوق تیمی که استخدام کرده بودیم ولی هنوز برامون کاری نکردن که هیچ، تامین اجتماعی هم از گرفتن بازنایستاد. آب و فاضلاب. برق. دارایی و .... هیچ کدام از‌دولتی ها یاری نمیکنند کسبه را... و اصلا بازرس و کارمندشون شرایط سخت کورنا را توجه ندارد... هر سری هم که رونق و روغن به کار‌ما میامد کورنا اوج میگرفت. الان هم که‌محدودیت‌‌ تا ساعت شش را داریم. حتما فکر میکنید من میگم بذارید علیرغم جولان کورنا ما کارمون را بکنیم نه. ولی قاطعیت در برخورد و تعطیلی تهران را یکبار از سر بگذرونید و تمام. نه اینکه افتان و خیزان.... نه ماه است، خیلی از کسب و کارها تعطیل. خیلی ها مثل ما توان رشد ‌توسعه را ازشون دریغ کردین. دو هفته سه هفته تعطیل کنید که شیوع افت شدیدی پیدا کنه نه فقط قرار نیست کورنا شما را از پا بندازد. بدهی ، چک برگشتی، تماس طلبکار، تعویق حقوق کارگر از دست رفتن سفره ی کسب و‌ کار همه ی اینها هم از پا میندازد. حمایت که نمیکنید اقلا یک جو قاطعیت نشان بدهید تهران را برای همه تعطیل کنید کورنا افت کند تا بعدش خودمان یک خاکی بر سر کنیم
✍مهدی افشار نیک
@chelsalegi

من و کمال طی دو سال آخری که در ایران بود خیلی به هم نزدیک و رفیق شدیم. گیتار می‌نواخت. فلامنکو را عجیب خوب می‌نواخت. با آن موهای لخت و شمایل سرخپوستی و جثه‌ی ورزیده ...
با رویای یک زندگی بهتر اما به سختی همه چیز را رها نمود و به آلمان مهاجرت کرد.
گرچه زندگی در غربت هم به او روی خوش نشان نداد! ماه‌های اول را در یک کمپ با شرایط سخت سپری نمود و بعد از مدتی نواختن گیتار در کافه‌های مختلف آلمان با دریافت دستمزدی ناچیز، به یُمنِ هیکلِ تنومندش به او پیشنهاد شد در یک کازینو جزو تیم امنیت شود.او هم برای کسب درآمد بیشتر و گذران زندگی به ناچار می‌پذیرد...
تا اینکه شبی یکی از مشتری‌ها که گویا از تبهکاران آنجا بوده بد مستی میکند و زیر میز می زند! مهاجر بر اساس تعهد حرفه‌ایش مجبور به دخالت می‌شود و او را از کازینو به بیرون می‌راند.
چند شب بعد آن شخص کینه می‌کند وبه همراه دار و دسته‌اش کمال را در یک پمپ بنزین دوره می‌کند و بعد از خالی کردن بنزین، پیکر او را با فندک به آتش می‌کشد. پاییز هشتاد وشش به همراه برادرش جسم بی‌جان نود درصد سوخته‌‌اش را از فرودگاه تحویل گرفته و برای خاکسپاری به اهواز بردیم.همیشه به این فکر می‌کنم، آدم در وطن خود باید دچار چه میزان بیچارگی شود که تمامی تعلقات خود را پشت سر بگذارد و به فلاکتِ غربت تن در دهد؟!
به پناهجویان می‌اندیشم و به جهت رنجی که متحمل هستند شاید لحظه‌ای هم نتوانم خود را به جای آنها تصور کنم!
صحبت از افرادی‌ست که باوجود همه تعلقاتی که دارند به دلایل گوناگون وادار به ترک زادگاه و مهاجرت می‌گردند و از روی درماندگی محتوم دروطن به غربت پناه می‌برند؛ نه کسانی که ازروی میل و درصورت تمکن و توانمندی مالی مهاجرت می‌کنندو احیاناً آینده روشنی دارند
سخن از تیرهایی در تاریکی‌ست!
✍مهدی یراحی
@chelsalegi

‍ : برای چه به ایران آمده اید؟
: برای دیدن خانواده
: اگر خیال می کنید من اجازه می دهم خون پهلوی با خون قاجار مخلوط شود سخت در اشتباهید پس به نفع خودتان است که به اروپا برگردید.
این گفتگوی رضا شاه پهلوی و ایراندخت بود. مردی که سلطنت قاجار را منقرض کرده بود هیچوقت حاضر نبود دختری "احمد شاه قاجار" را کنار "محمد رضا" ببیند.
رضاشاه برای مخالفت با عشق و عاشقی پسرش و پرنسس قاجار بهانه کم داشت تا اینکه وزیر دادگستری به دادش رسید.
: قربان! در متمم قانون اساسی به صراحت آمده که مادر شاهنشاه ایران نباید از خاندان قاجار باشد.
محمد رضا پهلوی در سوییس دلباخته پرنسس ایراندخت شده بود اما ابر و باد و مه و خورشید و فلک و ایضا متمم قانون اساسی دست به دست هم داده بودند تا این عشق آتشین ناکام بماند.
ایراندخت به اروپا رفت اما طاقت نیاورد و چندی بعد به ایران برگشت. اقامت در آپارتمانی مشرف به میدان بیست و چهار اسفند برای پرنسس خیلی سخت بود. یک روزنامه چسباند به شیشه اتاقش تا مجسمه رضاشاه را وسط میدان نبیند. از شنیدن نام پهلوی ها هم حالش بهم می خورد. وقتی به سینما می رفت و همه مجبور می شدند به احترام سلام شاهنشاهی از جا بلند شوند "ایراندخت" یک عکس کوچک احمدشاه را از جیب درمی آورد که به دیگران بفهماند به احترام "شاه بابا" بلند شده است.
ایراندخت تا سال ۱۳۶۳ در تهران ماند و همانجا هم مُرد. سال های آخر برای دختر نازپرورده آخرین شاه قاجار خیلی سخت گذشت. وقتی جنازه اش را از آسایشگاه سالمندان به بهشت زهرا بردند. کسانی که برای آخرین وداع با پرنسس به غسالخانه رفتند با چهره های وحشت زده برگشتند.
: خدای من! این پرنسس ایراندخت نیست. صورتش له و لورده شده و چیزی از زیبایی اش نمانده است.
آنها راست می گفتند. جنگ بود و سردخانه ها جایی برای جنازه های تازه وارد نداشتند. موش ها آخرین شاهزاده قاجار را جویده بودند.
دلم می خواهد حس و حال این نوشته را به استاد نازنینم زنده یاد دکتر علی بهزادی تقدیم کنم که هر بار درباره "پرنسس ایراندخت" حرف می زد چشمهایش از اشک تر می شد.
بهزادی در "شبه خاطرات" نوشته شبی که ایراندخت به دنیا آمد به دستور احمد شاه تهران را نورباران کردند و شبی که از دنیا رفت به خاطر موشکباران عراق تمام شهر غرق خاموشی بود.
راستی اگر حکایت کرونا تمام شد سری به بهشت زهرا بزنید و از کارکنان بخواهید مزار آخرین شاهزاده قاجار را نشان تان بدهند.
قبری ساده که فقط روی آن نوشته: زیر این سنگ ایراندخت قاجار خفته است.
فقط همین!
✍علیرضا بندری
@chelsalegi

‍ ساعت نه شنبه شب سی آبان ماه هفتاد وهفت زنگ خانه داریوش فروهر به صدا در آمد. داریوش فروهر که به تازگی از بستر جراحی برخاسته و گرفتار آنفولانزای شدیدی بود در را گشود و دو مرد ابوالفضل مسلمی و مهرداد عالیخانی با عنوان دروغین افسران نیروی انتظامی خونسردانه به فروهر گفتند که بر اساس گزارش های دریافتی با اتومبیل رنوی فروهر سرقتی صورت گرفته است فروهر تنها پاسخ داد اما من داریوش فروهر هستم و همین یک استدلال را برای مجاب کردن ماموران و پی بردن به اشتباهشان کافی دانست. عالیخانی گفت شما را می شناسیم ولی ماموریم و معذور. مسلمی هم نامه ای جعلی را با مهر و امضای نیروی انتظامی به فروهر نشان داد که در آن موضوع سرقت به همراه شماره ماشین قید شده بود. فروهر نامه را گرفت و شماره مندرج در آن را با دقت با شماره رنویی که در حیاط پارک شده بود تطبیق داد . آنگاه آن دو را به داخل خانه دعوت کرد تا موضوع روشن شود . میزبان جلوتر رفت تا میهمانان را راهنمایی کند . آن دو در را پشت سر خود نبستند . در این هنگام چند نفر دیگر نیز در سکوت و یکی یکی وارد خانه شدند .در اثنایی که فروهر جلو در ورودی ساختمان خانه سرگرم گفت و گو با آن دو نفر بود پروانه فروهر همسرش روی پله ها ایستاده بود داریوش از او پرسید که اتومبیل را برای تعمیر به کدام تعمیرگاه برده است و خود توضیح داد که احتمالا آنها از اتومبیل سوء استفاده کرده اند . پروانه نیز تعجب کرد . عالیخانی مسلمی و صفایی پور به همراه فروهر وارد ساختمان منزل شدند یکی دو نفر دیگر هم در حیاط خود را سرگرم ور رفتن با اتومبیل رنو نشان دادند .فروهر روی یکی از صندلی های اطاق کار خود نشسته بود و عالیخانی که روبروی او نشسته بود سر صحبت را پیرامون مسائل سیاسی روز با او باز کرد . لحظاتی بعد ابوالفضل مسلمی بنابر نقشه قبلی رو به پروانه گفت که چون از جهت رعایت تشریفات قانونی باید یک بازرسی صوری هم از خانه به عمل آید اگر اشکالی ندارد طبقه بالا را هم ببینند و به این بهانه از وی خواست برای بازدید از طبقه بالا به عنوان صاحبخانه او وعلی صفایی پور را همراهی کند . در حالی که فروهر پشت به در ورودی با عالیخانی مشغول گفت و گو بود سه نفر از کسانی که بیرون ساختمان بودند وارد اتاق شدند . چنانکه در رای قاضی عقیقی آمده محمد حسین اثنی عشر یک دست داریوش را گرفت و مصطفی هاشمی گاز آغشته به مواد بیهوشی را بر دهان و بینی او گذاشت و وقتی که داریوش بیهوش شد محمود جعفرزاده بیست وشش ضربه کارد بر پیکر او وارد آورد.
چند دقیقه بعد صحنه مرگ در طبقه بالا تکرار می شود . فلاح سر تیم عملیات داخل خانه بالا رفت . صفایی پور از او پرسید عملیات را شروع بکنیم یا نه و فلاح به مسلمی دستور داد شروع کنید صفایی پور از پشت گردن و دهان و مسلمی دست های پروانه را گرفتند هاشمی این بار نیز گاز آغشته به مواد بیهوشی را بر دهان و بینی او گذاشت . پس از آنکه از بیهوشی پروانه مطمئن شدند علی محسنی بیست پنج ضربه کارد بر قلب او فرود می آورد.
ابوالفضل بیهقی در کنار فردوسی از خدایگان خرد در تاریخ این سرزمین است و در کنار سعدی از قله‌های نثر پارسی. امروز بخوانید از ذکر بر دار کردن حسنک وزیر، این چند سطر هولناک و تکان‌دهنده از یک شاهکار مسلم ادبیات ایران و جهان. به یاد کشته‌های بی‌گناه و سلاخی‌شده ؛ داریوش و پروانه فروهر
« و حسنک را سوی دار بردند و بجایگاه رسانیدند. بر مرکبی که هرگزننشسته بود نشانیدند و جلادش استوار ببست و رسنها فرود آورد و آواز دادند که سنگ زنید. هیچ‌کس دست بسنگ نمی‌کرد و همه زار می‌گریستند، خاصه نشاپوریان. پس مشتی رند را زر دادند که سنگ زنند و مرد خود مرده بود، که جلادش رسن بگلو افکنده بود و خبه کرده. اینست حسنک و روزگارش و گفتارش، رحمه الله علیه، این بود که خود بزندگی گاه گفتی که: «مرا دعای نشاپوریان بسازد» و نساخت و اگر زمین و آب مسلمانان بغصب بستدند، نه زمین ماند بدو و نه آب و چندان غلام و ضیاع و اسباب و زر و سیم و نعمت، هیچ سودش نداشت. او رفت و آن قوم که این مکر ساخته بودند، نیز برفتند. ... احمق مردی که دل درین جهان بندد، که نعمتی بدهد و زشت باز ستاند... چون ازین فارغ شدند بوسهل و قوم از پای دار بازگشتند و حسنک تنها ماند، چنانکه تنها آمده بود، از شکم مادر ... حسنک قریب هفت سال بر دار بماند، چنانکه پایهایش همه فرو تراشیده و خشک شد، چنانکه اثری نماند تا بدستوری فرود گرفتند و دفن کردند، چنانکه کس ندانست که سرش کجاست و تن کجاست و مادرحسنک زنی بود سخت جگرآور. چنان شنیدم که دو سه ماه ازو این حدیث پنهان داشتند و چون بشنید جزعی نکرد، چنانکه زنان کنند، بلکه بگریست بدرد، چنانکه حاضران از درد وی خون گریستند
✍بهزاد امیر اصلانی
@Chelsalegi

ابراهیم پس از یک ماه کُما به زیر خاک رفت. خروارها خاک که انگار از قبل انتظار پیکرش را میکشید. سر مزار باران مثل تازیانه بر سر رویمان میخورد.قطرات باران میخواستند ما را با واقعیتی اجتناب ناپذیر مواجه کنند. گمان میکنم اگر این باران همینطور ادامه داشته باشد بعضی درختها زیر سنگینی فشار زندگیشان میشکنند . ما انسانها در کلیات وجودیمان مثل همین درختان هستیم.تنها مرگ است که میتواند شانه هایمان را در خود فرو برد و خُردمان کند. در غیر اینصورت اگر از زیر فشار زندگی جان به در ببریم برای هر چیزی بجز مرگ قوی تر میجنگیم. بقول نیچه آنچه مرا نکشد لابد قوی تر میکند.
باری به ابراهیم فکر میکنم.
سه چهار ماه قبل بود که در مقابلم نشسته بود و درباره قرارداد جدیدمان با من چک و چانه میزد. بالاخره اسکلت ساختمان را متری شصت و پنج هزار تومان قرارداد بست. فردایش تماس گرفت و با لهجه هزاره ای اش میگفت که:آقای مَهندیس قرار داد ما رَ اَشتَباه بسته ای. نوشته شده است متری شصت هزار تومان. خندیدم. به ابراهیم گفتم به دفتر بیاید تا اصلاحش کنم. در پاسخ گفت : آقای مهندیس تو اگر نخواهی «پیسه»(پول) ما را بدهی همین شصت تومان را هم نمی دهی.ما در این کشور غریبیم. مگر خود صاحب کار حواسش به ما باشد. فقط خواستم بدانی که بعدا درست با من حساب بکنی. یَک جهان تشکر.
حالا در یک روز بارانی ابراهیم یک و نیم متر زیر خاک است و دارند سنگ لحد رویش میگذارند و من بالای سرش ایستاده و تا غوزک پا در گل فرو رفته ام.فکر میکنم که ابراهیم همان متری شصت هزار تومان را هم هنوز نگرفته از من و گذاشت رفت. چشمان پسرش شکیب مقابلم شکل بادام میشود. صدای ضجه های دخترانش مثل دودِ بخاریِ هیزمی در دودکش سرم میپیچد و سرم را داغ و منگ میکند. صورتم می ماسد.
ابراهیم!
تو چهل سال زحمت بی امان کشیدی برای سر و همسرت. اما همچنان آرزوهایت مثل کُنده در آتشدان میسوزند و آتششان سرخ است. حتی نتوانسته ای برای خودت خانه ای داشته باشی. نه پای بازگشت به وطن ویرانت را داشتی و نه امکان زندگی حداقلی در اینجا.
انگار میخواستی مرا در نبودنت در صحنه ای خفقان آمیز بگذاری. خواستی مرا با این دختران قد و نیم قد و این پسر نابالغ و زنی که دستش به هیچ جا در این دنیا بند نیست رو در رو بکنی که چه بگویی؟
ما مردها هر قدر بد اخلاق باشیم. هر قدر مستبد و یکدنده باشیم. اما در عمیق ترین لایه های قلب و مغز خود با قویترین ریسمانهای ذهنی و جسمی در پی واقعیت بخشیدن به این تصور ذهنی هستیم که حداکثر رفاه و آسایش را برای سر و همسرمان مهیا کنیم. حتمن باید مرد باشید تا پی به این واقعیت غیر قابل کتمان ببرید.
من شک ندارم ابراهیم با انبوهی از دغدغه و ناکامی زن و بچه اش را تنها گذاشت و رفت. این تراژدی را میتوان در چهره همسر و فرزندانش دید. هرچند که به همت بلند افغانها ایمان دارم.. اما نظاره کردن اینهمه فقدان برایم کار دشواریست.
من گاه مثل یک مرد سنتی و اصیل عقاید دوره پارینه سنگی را در خود زنده کرده ام و همسرم را نادیده انگاشته ام. اما قسم میخورم که یک مرد حتی در آن شرایط هم نمیتواند چشم از رفاه و آسایش سر و همسرش بردارد.
خدایا تو را به بزرگی ات قسم میدهم خانواده ابراهیم را در کنف حمایت خودت قرار بدهی. خودت میدانی زندگیم آنچنان وسعتی ندارد که بتوانم برای خانوادهء ابراهیم آینده ای درخور روبراه بکنم. اوج هنرم شاید همینقدر باشد که بتوانم فرزند افسرده اش را در یکی از همین کارگاههای قزمیت مشغول کنم.
خودم را که میبینم بنظرم می آید که
ماهیت شغلیم این احساس را در من تقویت میکند که احتمالا یا با سکته یا در طی یک تصادف در جاده ریق رحمت را سر میکشم.اما دوست دارم وقتی سنگ لحد را بر سَرم میگذارند چشمان در حال حیرتم از حاضرین این سوال را نکند که راستی سرنوشت خانواده ام چه میشود؟
آخ از زندگیهای تمامِ ناتمام..
آخ از چشمان نیمه باز منتظر در قبر..
✍حمید علیزاده
@chelsalegi

ماه اول تکه ای از زمین بوده وقتی زمین با سرعت به دور خودش می چرخیده تکه ای از آن به آسمان پرتاب شده که اسمش را گذاشته اند ماه ، این را جرج داروین پسر داروین شهیر گفته اولش هم به زمین نزدیک بوده ، یک گوی بزرگ نقره ای ،فکر کن شب که پنجره را وا میکردی نصف آسمان را ماه گرفته بوده کم کم جذر و مد های زمین شروع می شود جاذبه ماه داشته زمین را دیوانه میکرده موج هایی به قامت کوه های بلند بر میخاسته و توی ساحل آرام میگرفته ، ماه با دیدن این جذر و مدهایِ بی قرار اندک اندک دور می شود و میرود آن دورها ، میشود یک دایره کوچکِ گرد توی آسمان ، حالا سالهاست دیگر کاری به کار هم ندارند ، اصلا ماه به روی خودش هم نمی آورد که تکه ای از زمین است زمین هم عین خیالش نیست که جایِ زخم عمیقش که حالا اقیانوس آرام است آن گردی روشن ساکتی است که هر شب می آید و از دور تماشایش می کند.فقط دیوانه ها هستند که وقتی ماه کامل میشود بی قرار میشوند، این را داروین نگفته ولی من حدس میزنم دیوانه ها خاکشان از جای آن زخم کهنه باشد نردبان میگذارند و از هوا بالا می روند تا ماه را بغل کنند تا کمی شیدایی و التهابشان برطرف شود
✍ابوالفضل منفرد
@chelsalegi