خب بهتره بريم بخوابيم و دست از سر خدا برداريم، چون کارى از دستش بر نمياد...

@Chelsalegi

ما تاریخ را کامل‌تر از دیگران آموخته‌ایم. می‌دانیم که تاریخ برای فضیلت ارزشی قائل نیست، و جنایت‌ها مکافات نمی‌شوند؛ ولی هر خطایی عواقبِ خود را دارد که دامنِ هفت نسل را می‌گیرد. هر فکرِ غلطی که دنبال می‌کنیم، جنایتی‌ست که در حق نسل‌های آینده مرتکب می‌شویم. در نتیجه، افکارِ غلط را باید همان‌گونه مجازات کنیم که دیگران جنایت را مجازات می‌کنند: با مرگ.
بر سرِ این توده‌ها، این مردم، چه می‌آمد؟ چهل سال با تهدید و وعده و وعید، با هراس‌ها و پاداش‌های موهوم، آنها را در بیابان به این‌سو و آن‌سو کشیده بودند. پس سرزمینِ موعود کجا بود؟
شما می‌خواهید جمهوری را در خون خفه کنید. تا کِی باید گام‌های آزادی اسیر ِ سنگ قبر باشد؟ استبداد برپاست. نقاب ِ خود را دریده و سرش را بالا می‌گیرد و بر اجساد مردگان می‌تازد.

ظلمت درنیمروز آرتورکوستلر

@Chelsalegi

مردی در مجلس وعظ حاضر شد. واعظ گفت: پل صراط از موی باریک تر و از شمشیر برنده تر و از آتش سوزان تر است و روز قیامت باید همه از روی آن بگذرند.
مرد برخاست و گفت: مولانا آنجا حلقه ای یا دستاویزی باشد که دست در آن زنند و بگذرند؟
گفت: نه
گفت: والله به ریش خود می خندی، که اگر مرغ باشد از آنجا نتواند گذشت ....

عبید زاکانی، رساله دلگشا

@Chelsalegi

شاعر مسلکی بر دیوار فرسوده ای در سوریه نوشته
سرانجام جنگ به پایان میرسد.و من بسوی شعرهایم باز خواهم گشت....
بینوا کودکانی که شعرها را نخواهند شنید و با خود زمزمه نخواهند کرد

@Chelsalegi

جهان، در حالِ نابودسازیِ خود است.
غرب، با نامِ علم و تکنولوژی،
و شرق، با نامِ دین و مذهب.

@Chelsalegi

در زمانه ای که مهِ ابتذال همه جا را به تسخیر خود در آورده است و جهالت با شتابی بی مانند تکثیر و تثمیر می شود، چاره آن است که سر درآخور تنهایی فرو برد و همچون گاوی خوش علف پاردُم دراز کرد و به نشاط هر چه تمامتر بانگ بر آورد و پای بر زمین کوبید و به نشخوار مشغول گشت. در روزگاری که کوته آستینان سرگرمِ درازدستی اند و و نادانی سکه رایج بازار و کوی برزن است و علوفه جانشین آگاهی است باید دست در دامن جنون زد و تباهی را تبلیغ کرد. زیستن و نفس کشیدن در چنین فضای مسمومی به عذابی دردناک پهلو می زند و مرگ آرزویی دست نایافتنی می شود.

@Chelsalegi

از بابِ شقشقیه

امام محمدِ غزالی می‌گفت بحث‌کردن و مناظره‌کردن بیش‌تر «مقاتله‌یِ نفس‌ها» است تا «مکالمه‌یِ عقل‌ها». می‌گفت بر سرِ تربتِ ابراهیم با خدا پیمان بسته‌است که دامن از این بحث‌ها برچیند و دیگرانِ بعد از خود را نیز «نصیحتِ رایگان» می‌کرد که «چنین کنید»!

@Chelsalegi

آنکس که بهشتِ زندگی را برایت جهنم کرده
مجبور است متقاعدت کند که:
بهشت جایِ دیگری است

کارل پوپر
@Chelsalegi

دروغ را دوست ندارم.دروغ های مصلحتی را اصلا دوست ندارم.بیشتر به حقه بازی شباهت دارند.اما دروغ های معصومانه را می پرستم. مثلا برای کسی که دوستش داری فال حافظ بگیری ولی غزل آمده را نخوانی وغزلی بخوانی که قبلا بالای صفحه اش را قبلا "تا" کرده ای. به این می گویند دروغ معصومانه که من ستایشش می کنم.
هر کس باید در زندگی یکبار دروغ معصومانه شنیده باشد وگرنه محال است این لذت جهنمی را درک کند.

@Chelsalegi

شاعر می فرماید:
مرا چون آینه هر کس به کیش خویش پندارد
و الّا من چو مِی، با مست و با هشیار یک رنگم

@Chelsalegi

‏به عِدّه و عُدّه خود می نازند، اما در برابر حق ناتوان و کیدشان ضعیف است. انّ كيدَ الشيطانِ كانَ ضعيفا.

@Chelsalegi

خوشبحال پرنده ها که تا هوا ورشون میداره میپرن. امان از وقتی که ما بی هوا ، هوا ورمون داره.

@Chelsalegi

‏دلم واسه روزایی که تا چهل سالگی قرنها راه بود و به نظرم چهل ساله ها خیلی گنده بودند، تنگ شده.

@Chelsalegi

نمی دونم یادتون هست یا نه؛ ولی قبلاها، بعضی از آدمها هم بودن که «عاشق می‌شدن»، یا «دلشون پیش کسی گیر می‌کرد»، یا «خاطرخواه کسی می‌شدن»، یا دیگه حداقلش از کسی «خوششون میومد»؛ طرف مقابلشون هم یا «بهشون روی خوش نشون می‌داد»/ «درخواستشون طبعا درخواست ازدواج رو قبول می‌کرد» یا «اون هم دوستشون داشت» یا اگر نه، «بهشون جواب رد می‌داد» یا «دست رد به سینشون می‌زد» یا اصلا متوجه عشق و علاقه‌شون هم نمی‌شد و با دیگری می‌رفت.

الان انگار آدمها وجود سیمرغ رو بالای کوه قاف بیشتر باور دارن تا وجود آدمهای «عاشق» رو. الان دوران «دختر و پسرها»ییه که حتی اگر مشغول حرف زدن با همدیگه باشن هم، دیگران در حال «مخ زدن» تصورشون می‌کنن. حتی اگر واقعا عاشق باشن هم شاید طبق اصل "فرض محال، محال نیست"، تحت سیطره‌ی الفاظ مبتذلی‌ان که توصیفگر بیشتر رابطه‌هاست. از اون قبلاها و دوره‌ی عاشق‌ها و معشوق‌ها انگار قرن‌ها گذشته و این روزها بعضی یا «در حال مخ زدن»ان، یا «نخ دادن»، یا «تور کردن»، یا حداقل «تو نخ کسی‌ان»، و طرف مقابلشون هم یا «پا میده» و «اون هم پایه‌ست»، یا «دم به تله نمیده» یا یه همچین چیزهایی.

اصطلاح‌ها رو ببینید. بیشتر به درد توصیف جفتگیری دو تا جوونور می‌خورن، تا توصیف رابطه عاطفی بین دو تا آدم.

اینکه ما پیچیده شدیم، اینکه آدمهای امروز چه طالب‌ها و چه مطلوب‌ها، هر دو انقدر پیچیده شدن، که شاید دیگه نمیشه و نباید توقع احیای اون قبلاها رو داشت سر جای خودش. اما گاهی آدم وحشت می‌کنه که نکنه ماها قسم خوردیم که حتما حال خودمون و بقیه رو از همه‌ی اجزای زندگی‌مون به هم بزنیم؟ اون هم اون اجزایی که خودمون داریم بهش شکل می‌دیم. حتی شده کلماتی که برای وصف یک چیز به کار می‌بریم.

گاهی دلم می‌خواد کاش ده سال آینده‌ی عمرم رو می‌دادم یکی دیگه که زندگیش کنه؛ انگار که امشب بخوابم و ده سال دیگه بیدار شم. روزی که دیگه از وقت این رابطه‌ها، با هر اسمی که روش هست گذشته. روزی که دیگه از حل معادلات چندمجهولی دیگری‌ها خلاص شده باشم. روزی که یک کسی باشه که فقط خیالم رو راحت کنه که این مسئله حل شده و رفتم سراغ سوال بعدی. چون فکر می‌کنم با «نبودن دیگری»، یا سوال بی‌جواب مونده، یا به شکل ناشیانه‌ای صورت مسئله پاک شده.

@Chelsalegi

ما نیاز مبرمی به بازخوانی انتقادی تاریخ و فرهنگ سیاسی‌امون داریم. از طلب دموکراسی با بست نشینی در سفارت ممالک خارجه تا اعدام شیخ مشروعه خواه، از یک دنده گی مصدق در مذکرات با بریتانیا تا نگاه یک سویه و سراسر منفی اپوزیسیون به دست‌آوردهای شاه، از نگاه تمامیت خواه روحانیت انقلابی تا عدم درک اقتضائات حضور در قدرت توسط اصلاح‌طلبان. باید بازگشت و تاریخ را دوباره خواند، با نگاهی جدید.
اگر قرار است اشتباهات تاریخی تکرار نشوند، نبایستی با آن قصه وار برخورد کرد.

@Chelsalegi

برای آباد کردن کشور ما نیازی به زرق و برق، اجناس لوکس و ماشینهای وارداتی چنین وچنان، نمایندگی های نایک و آدیداس و فندی و... نداریم. کمی مهربانی ، بزرگواری، شرافت و کم حرفی لازمست.

@Chelsalegi

صداهای ضد جنگ خاموش شده اند. هنوز کشورها به سربازانشان می نازند که برای به دست آوردن امنیتی خیالی راهی دور دست می شوند، بر روی دیگری سلاح می کشند و ساده می میرند. سازندگان اسلحه، تازه ترین مدل هاشان را با واسطه و بی واسطه به دست جانیان می سپارند ... و صداهای ضد جنگ خاموش مانده اند و سوریه، عراق، یمن و لیبی در آتش می سوزند..

@Chelsalegi

یکی هم با یک لحن مذمت گونه و نکوهش طور پیغام گذاشته، خصوصی: "خیلی از نوشته هاتون رو دوست دارم ولی این عاشقانه هایی که می نویسید خیلی لوس و چندشه
عارضم حضور انورتان در این که قلم ما لاغر و نحیف و لاجون است که شکی نیست و ولله خودم بیش از همه به این واقعیت واقفم. اما باور بفرمایید حقیر، این نوبه ی آخر، تمام آن چه از میل و شهوت و گرایش به بازدید و احسنت و آ باریکلااا که قرار بوده نثار این چهار خطی که می نویسم شود را بیخیال شده ام و نشسته ام این گوشه ماستم را می خورم فارغ از هر مقیاس و خط کش و معیار برتری سنجی که اینجا مرسوم است بین آدم ها. شما را به جان عزیزتان ما را بی خیال.

@Chelsalegi

کوچه و خیابان چنان در مه غوطه می خورد که زمان را گم می کنم با گذر از هر خیابان... بوی گلفروشی در مه می رقصد، برای خرید اولین دسته گل تولد عاشقی ام می روم انگار... بخار پیراشکی داغ مه را شکلاتی می کند، نوجوان دبیرستانی هستم که قبل از به خانه برگشتن پیراشکی به دندان می کشد و با دوستانش می خندد در کوچه باغ های مه گرفته... رایحه اودکلن ۲۱۲ با قطره های باران از میان مه راه باز می کند به کنج لب هام، خودم نیستم دیگر. خاطرم از خاطره خالی می شود. دلم می گیرد...

@Chelsalegi

فقط یک دکمه ی تایید فاصله بود بین واریز ته مانده ی موجودی کارتم به حساب رفیقم و ریختن شرم پسرک خوش پوشی که پشت سرم ایستاده بود و مِن مِن می کرد. اینطور سر صحبت را باز کرد که: "معذرت می خوام جناب. اون سِراتو مشکیه اونور خیابون واسه منه. کارت بانکیم رو دستگاه خورده، پول نقد هم ندارم اونقدرا. دو ساعته حیرونم تو خیابون. یه باک بنزین می خوام خودمو برسونم تا آمل. به محض رسیدن براتون واریز می کنم. میشه لطفن؟" داستانش هم عجیب بود هم خنده دار. سِراتو سواری که لنگ یک باک بنزین مانده؟! عجیب بود و خنده دار. اما هوس قمار داشتم. جواب دادم:"موجودی کارتم که به یه آب نبات چوبی هم قد نمی ده دیگه. پنجاه نقد دارم. سی تومنش واسه شما. بیست تومنش هم نیاز دارم" دروغ گفتم! نیاز نداشتم. سی تومن را سپردم دست اعتمادم، بیست تومن باقی را هم نگه داشتم بابت وجه الضمان هوش اجتماعی ام. نگه داشتم که اگر طرف تو زرد از آب درآمد، که اگر دروغ گفته بود، به قاعده ی بیست هزار تومن کمتر احساس حماقت کنم. پسرک خوش پوش پول را گرفت، شماره حساب و شماره موبایلم را در گوشی آیفون 6 اش ذخیره کرد، تشکر کرد و -نه چندان خشنود- رفت. حق داشت خب، حکمن سی تومن کفاف یک باک بنزین اش را نمی داد. آمدم، نشستم پشت فرمان ماشین و موذیانه و مضطرب قدم هایش را دنبال کردم. چهارراه را رد کرد، چند قدم پایین تر، کنار سراتوی مشکی ایستاد، درب ماشین را باز کرد و سوار شد. خنده شدم. بیست هزار تومان را از دستان چسبناکِ همیشه خالی ِهوش اجتماعی ام قاپیدم، پیاده شدم، دویدم سمت سراتوی مشکی، سمت اعتمادم. بیست تومن را از شیشه ی ماشین دادم دست پسرک و یک جورِ خوشحال اما شرمنده طور گفتم: "فکرامو کردم، فعلن نیاز ندارم". پیاده شد، خندید، تشکر کرد، این بار خشنود گازید و رفت.
فرداش زنگ زد، تشکر کرد،گپ زدیم، تشکر کرد، رفیق شدیم، تشکر کرد، دعوتم کرد آمل، تشکر کردم. تلفن راقطع کرد و کل پول را با کلی حس خوب برگرداند به حساب اعتمادم..

@Chelsalegi