‍ جوزف منگله پزشک مشهور و مخوف نازی که نامش با جنایات شبه علمی گره خورده است آدمی بود به غایت باهوش و درسخوانده و اهل فرهنگ. این پزشک که دکترای انسان شناسی هم داشت در زمینه ادبیات و موسیقی نیز صاحبنظر بود. در دوران زندگی تقریبا مخفیش, دستنوشته های زیادی از او باقی ماند که در آن نقد ادبی هم بوفور یافت می شود.
وقتی قربانیان جدید به آشویتس می آمدند، منگله که حتی در اردوگاه هم بسیار خوش لباس و آراسته بود در نقطه ای می ایستاد و به دقت نفر به نفر را بررسی می کرد. افراد سالم و قوی را از بیمارها و ضعیفها با اشاره یک انگشت جدا می نمود. چرخش نوک انگشت به سمت چپ یا راست معنی مرگ و زندگی داشت. یکی به اتاق گاز می رفت و دیگری به اردوگاه کار اجباری که البته پایانش مرگ بود.
وسواس عجیبی روی دوقلوها، کوتوله ها و مانند آن داشت و آزمایشهای عجیب و ترسناک و وحشتناکی بر روی آنها انجام میداد و افراد بیشماری را اینگونه قصابی کرد. به چشم یکی رنگ تزریق می کرد و دست آن یکی را به دیگری پیوند میزد، با تزریق ویروس فرد را مبتلا به مرض می نمود که حالاتش را ثبت کند و ...
در دوران اختفا مدتی در یک مزرعه کار می کرد و وظیفه اش جدا کردن سیب زمینی های درشت و سالم از بدها بود که قرار بود خوراک حیوانات شود. این هم بازی روزگار است که یک دست زمانی برای جان افراد تصمیم می گیرد و زمانی برای سرنوشت سیب زمینی ها.
این جنایتکار باسواد در برزیل در حین شنا کردن سکته کرد و مرد و در سال ۱۹۸۵ با نبش قبر کردن هویتش تأیید شد.
در لشکر نازی ها افراد بیشماری مانند منگله وجود داشت. دانشمندانی نابغه که در ساختن و بالیدن یکی از جنایتکار ترین حکومتهای بشری سهم داشتند. اگر فیلسوف، شیمیدان، پزشک، هنرمند، وکیل... به اتیک یا اخلاق کاری و حرفه ای خود پایبند بودند هرگز هیتلر نمی توانست میلیونها نفر انسان را بکشد و جنگی خانمانسوز بیافریند.
همانگونه که برتراند راسل زمانی گفت سطح سواد افراد ربطی به شعورشان ندارد می توان گفت که دانش و تخصّص داشتن از هیولا شدن آدمها جلوگیری نمی کند.
@chelsalegi

‍ در جریان ماه های پایانی جنگ، آلمانی ها فهمیدند که اشغال کشورشان بدست بیگانه چه معنایی می دهد: ترس، گرسنگی، مرگ و از دست دادن. اشغال یعنی انتقام، تبعید و کوچ کردن. رژیم نازی از مردمش خواسته بود تا آخرین نفس ایستادگی کنند.
جنگ در سمت چپ رودخانه ی راین و در کلن به پایان رسیده بود. تانک های ارتش آمریکا پشت خرابه های شهرایستاده بودند. در آنجا مقاومت کمی وجود داشت. رادیوی دولتی حکومت نازی در گزارشی اعلام کرد: " کلن، تلی از خرابه، به دشمن واگذار شد."
بعد از بسیاری کشته، خسارت های عظیم، سپری کردن شب های زیاد در پناهگاه ها و زندگی زیر بمباران و سالها ترس، شهروندان کلن سرانجام از جنگ خسته شدند. اما این مانع این نشد که برخی باورشان را به "پیروزی نهایی" که هیتلر وعده اش را داده بود، از دست بدهند. «راس زوندورف» یکی از میلیون ها آلمانی ای بود که توسط پروپاگاندای ناسیونال سوسیالیسم فریب خورده بود
"همه به نشانه ی تسلیم ملحفه های سفید از پنجره هایشان آویزان کرده بودند. سپس آمریکایی ها وارد شدند و من دختری را دیدم، یک دوست سابق، که داشت با آنها خوش و بش می کرد. روبوسی، آدامس و سیگار گرفتن و از این صحبت ها.
رفتم پیشش. در آن لحظه یقیناً ظاهری شبیه به یک زن دیوانه داشته ام. رفتم پیشش و به او گفتم: "کنار دشمن وایسادی؟... سربازای ما تازه اینجا رو ترک کردن تا برای سرزمین پدری مون بجنگن. اما اونا بر خواهند گشت... این پایان نیست و ما پیروز خواهیم شد...وقتی برگردن من این کار تو رو فراموش نخواهم کرد... حتماً مطمئن خواهم شد که تو رو از بلندترین چوبه دار آویزان کنند."
هشت هفته پس از تصرف کلن توسط نیروهای آمریکایی، آدولف هیتلر خودکشی کرد. در گزارشی که ورماخت، ارتش آلمان نازی منتشر کرد، خودکشی او بعنوان مرگی قهرمانانه اعلام شد: "با قصد نجات مردمش و اروپا از نابودی بوسیله ی بلشویسم، او جان خویش را قربانی کرد."
«راس زوندورف» یکی از زنان حامی نازی ها می گوید:
در رادیو فهمیدیم که هیتلر در جبهه مرده است. نبرد خیابانی در برلین تازه آغاز شده بود و ما فکر می کردیم که او بایستی همانجا جانش را از دست داده باشد. خاله و مادربزرگم گریستند. ما همچون کودکان رها شده بودیم که دیگر مادر یا پدری نداشتند.
وقتی امروز درباره اش فکر می کنم، نمی توانم بفهمم که چطور به کسی چون هیتلر وفادار باقی مانده بودیم. امروز نمی توانم آن تصمیمم را درک کنم."
صحنه‌هایی از اشغال برلین توسط نیروهای متفقین در جنگ جهانی دوم فیلمی با کیفیت بسیار عالی که کمتر دیده شده است
تاریخ را فاتحان مینویسند!
@Chelsalegi

‍ محمد مصطفا گفته بود: زمانی بر امتم می‌آید که از قرآن جز نوشته باقی نمی‌ماند و از اسلام جز اسمش. خود را مسلمان می‌خوانند در حالیکه دورترین ازآنند،مساجدشان آباد ولی خالی از هدایت،فقیهانش شرترین فقهایی که آسمان سایه افکنده است،فتنه از آنهاست و به سوی خودشان نیز باز می‌گردد.
@chelsalegi

‍ ژاپن مغبونِ بزرگِ جنگ جهانی دوم بود که مجبور شد به سلطه‌ی ۳۵ ساله‌ی خودش بر کشور کُره پایان دهد و کُره‌ی سرگردان‌مانده چون غنایم جنگی به دست پیروزمندان تکه تکه شد و احتمالا از چاله به چاه افتاد. بعد از آن عادت کردیم آن را کره‌ی جنوبی و شمالی بخوانیم. جنگ کره و جنگ سردِ هیولاها دوپارگی را تشدید کرد. شاید جالب باشد که بدانید در جنگ کره سربازان چینی دوش به دوشِ سربازان کره‌ی شمالی می‌جنگیدند مائو تسه‌تونگ به پدربزرگِ رهبر دیوانه‌ی کنونی که نگران از دست رفتن کشورش بود می‌گفت نگران نباش ما شبیه هم هستیم و امریکایی‌ها از تمیز دادن سربازان کره‌ای از چینی عاجزند. حالا به دو کشور بعد از هفتاد سال نگاه کنید. در یکی با جمعیتِ دو برابر متوسط عمر هشتاد سال است در دیگری شصت و نه سال. در یکی که از صنعتی‌ترین کشورهای جهان است و احتمالن همین الان گوشی تلفن ساخت آن‌ها را در دست دارید یا احتمالن تلویزیون ساخت آن‌ها در خانه‌تان روشن است درآمد سرانه سی و دو هزار دلار در سال است و در دیگری هزار و هشتصد دلار. در یکی بیشتر از هشتاد درصد مردم به اینترنت دسترسی دارند و در دیگری که مفتخر به داشتنِ فاسدترین سیستم اداری و بالاترین آمار مرگ و میر نوزادان است یک دهم درصد. و از همه مهم‌تر در یکی رییس‌جمهور به جرم لطف نابخردانه‌اش به یک دوست با اعتراضات دامنه‌دار کله‌پا می‌شود و سر از زندان درمی‌آورد و در دیگری رهبر مملکت تنها برادرش را در روز روشن در فرودگاهی غریبه با زهر می‌کشد
دو پاره‌ی یک ملت با یک پیشینه یک تاریخ اما با پدر و مادری متفاوت در هفتاد سال گذشته. عجیب نیست؟
@Chelsalegi

‏خشونتهای بی‌پایانی که هر گوشه‌ جهان امروز را فرا گرفته و اغلب یا به نام دین انجام می‌شوند یا خون دینداران را بر زمین می‌ریزند.
این وضعیت ثمره تغییر در نسبت ادیان و انسان است. وضعیتی که در آن به‌جای آنکه ادیان در خدمت انسان باشند، انسانها به خدمت ادیان و تعصبات فرقه‌ای درآمده‌اند.
محمدحسام مظاهری
@chelsalegi

دخترعمه ام و همسرش دیشب مهمان ما بودن خودش و همسرش جزو هیات علمی دانشگاهها هستن داشت از تاثیر تحریمها روی فعالیتهای دانشگاهی میگفت که چه میزان باعث افسردگی دانشجویان بخصوص در مقاطع دکترا شده و اکثر قرص میخورن مثلا یکی از آنها اینکه آی اس آی دیگه مقاله های رسیده از ایران رو ریجکت میکنه و منتشر نمیکنه و چون این پیش شرط دفاع از تز دانشجویان دکترا است خیلی ها موندن لنگ در هوا و برنامه هاشون برای آینده مثل سراب شده و خیلی ها از ادامه تحصیل پشیمون هستن و میگن کاش این وقتو صرف کار دیگری کرده بودیم.
پرده دوم
امروز سوار تاکسی بودم زنی بر سر کرایه با راننده بگو مگو داشت که آقا تا قبل سال دوتومن بود چرا شما دوپونصد میگیری و راننده هم میگفت خانم گوشت شده انقد صداتون درنمیاد و میری صف وایمیسی فقط صداتون واسه راننده تاکسی بیچاره بلنده من مگه توی مریخ زندگی میکنم منم توی این جامعه زندگی میکنم باید چکار کنم؟اون زن پیاده شد رفت و راننده تاکسی همچنان ادامه داد که آقا خداشاهده زنم از عید گذاشته رفته میگه خرجی نمیدی همش داری خرج ماشین میکنی میگم خانم چکار کنم ابزار کارمه این بخوابه از کجا پول دربیارم باور کن آقا افسردگی گرفتم با قرص میخوابم.
وقتی جامعه رو از نمای لانگ شات تماشا میکنی به ظاهر با پارسال و سالهای پیش تفاوتی نمیبینی. خیابانها،ماشینها،مغازه ها،خانه ها،پیاده ها،اما وقتی در کلوزآپ با آنها روبرو میشی و پای حرفشون میشینی متوجه میشی چه میزان تحت فشار و خشمگین هستن و خشم اگر بروز پیدا نکنه تبدیل به اندوه مزمن میشه.اینگونه است که جامعه در یک اندوه سنگین به زیستش ادامه میده.
امید حنیف
@chelsalegi

وقتی بیست سالم بود یک مورد ازدواج سیاه و قانونی داشتم. و خیال می‌کردم چون همه چیز قانونی انجام شده بقیه‌ی امور نیز باید طبق قانون پیش برود. مثلن وقتی همسرم را دیدم که در میدان کاج به اندام یک خانم خیره شده به طور قانونی تمام ظرف‌های آرکوپال را شکاندم. دو ماه بعد که با دوستش مشغول مشاعره‌ی قانونی بودیم با زبان بی زبانی دوستش را بیرون کرد و بطور قانونی تمام مجسمه‌هایم را خرد کرد. همه چیز قانونی بود. تا وقتی‌که چشم باز کردیم و دیدیم همه چیز خانه‌مان بطور قانونی شکسته و چهارتا دیوار دورمان را فرا گرفته و فهمیدیم باید بطور قانونی همه چیز را تمام کرده و طلاق قانونی اتخاذ کنیم. چهار سال بعد در خارج از ایران مثل فیلم‌های هندی دوباره به هم رسیدیم و تصمیم به ازدواج سفید و غیرقانونی گرفتیم. در ماه اول وقتی یک دختر ایتالیایی بیکینی‌اش را درآورد و اندام لختش ساحل را درنوردید، مورد سفید من چشم‌هایش تا به تا شد و ظرف‌های سفالی ازدواج سفیدمان شکست. در شش ماه دوم وقتی یک دم باریک فرانسوی پیشنهاد عکاسی کردن به من داد، مورد سفید من دو تا صندلی را خرد کرد. رسمن در معرض خطر جانی بودیم. وقتی هم را می‌بوسیدیم مثل هیولاها هم را از فاصله‌ی دو سانتی می‌نگریستیم و تقریبن از هم می‌ترسیدیم. و چون آدم‌های عاقلی بودیم بالاخره به این نتیجه رسیدیم تا کارمان به بمب گذاری در شورت هم نرسیده از هم جدا شویم. عزیزان من ازدواج، سیاه و سفید ندارد. وقتی دو تا روانی هستید حتا در یک دوستی کبود هم دخل هم را می‌آورید. این روشنفکربازی‌های ازدواج سفید را بگذارید در کوزه‌های قشنگتان و اگر روانی و ناسازگار هستید حداقل آدم‌تان را از بین خنگ‌ها، احمق‌ها، ساده‌ها، مهربان‌ها با روح و روان سالم انتخاب کنید. دنیا دو روز است. یک رابطه‌ی گلبهی هم جواب می‌دهد گاهی. سلامت باشید.
نوشین زرگری
@chelsalegi

‍ یازده، دوازده ساله بودم که برای اولین بار عاشق شدم. از دل و جان. با تمام روح و وجود.
کارم شده بود گز کردن با‌دلیل و بی‌دلیل پیاده‌روی روبروی خانه دلبر. که مگر خورشید به بختم بتابد و دلبر پشت پنجره باشد. که مگر فقط ببینمش.
چهارده، پانزده ساله بودم.دل در پی دلبری نو.
یکی دو سالی از من بزرگتر بود و تابستان آمده بود خانه خاله‌اش که پا‌به ‌ماه بود و قرار بود قبل و بعد وضع حمل کمک حال مادر و نوزاد باشد. خانه خاله درست آن دست خیابان کم تردد بود، روبروی خانه ما.
تمام تابستان من به این گذشت که تکیه بدهم به ماشین پارک شده در جلوی خانه، تمام حواسم را بدهم به پنجره خانه خاله خانم و بی آنکه کسی بو ببرد من از پایین و دلبر از بالا به اشارات نظر حرف بزنیم.
هفده، هجده ساله بودم. دلبری جدید. گل سر سبد تمام دختران تمام دبیرستانهای دخترانه اطراف. وقتی که می‌خرامید تمام خیابان چشم می‌شد.
شده بودم پابند خانه. بست نشسته بودم و صبح تا شب و شب تا صبح گوشی تلفن دستمان بود و دل می‌دادیم و عشق می‌ستاندیم.
بزرگتر شده بودم. سرباز بودم. چشم براه نامه و خط و خبر. نامه می نوشتیم، نامه واقعی! با کاغذ و خودکار و تمبر و پاکت.
روزگارانی دلدادگی و دلبری ارج و قربی داشت. حریم و حرمتی داشت. مقدمات و موخراتی داشت. قاعده و قانونی داشت.
ساعتها می‌ایستادیم جلوی آینه تا فکلمان را بکشیم بیاید تا میان ابروهایمان! تا لبه پیراهنمان که در شلوار فرو کرده بودیم صاف و یک‌دست و یک اندازه باشد. عطر و گلاب می‌زدیم و رخت و گالش نو به تن می‌کردیم. تا مگر، اگر، گاهی، لحظه‌ای نگاه دلبر به ما افتاد مقبول طبع صاحب‌نظرش باشیم.
در به در می‌گشتیم دنبال دو ریالی. بعد می‌گشتیم دنبال یک باجه خلوت تلفن عمومی. که کسی نیاید و نرود و مدام با سکه به دیوار و شیشه باجه نکوبد. بعد شماره خانه دلبر را که خدا می‌داند از کجا و با هزار دوز و دغل و زحمت و با هزار بدبختی به دست آورده بودیم می گرفتیم و خداخدا می‌کردیم که خود دلبر جواب بدهد:
آن‌ور خط او بگوید: الو!
این‌ور خط ما بگوییم: سلام!
آن‌ور او نجوا کنان بگوید: سلام...
بعد خون بدود در تمام رگهای تنمان. بعد سرخ و سفید شود. و از ترس پدر و مادرش گوشی را بگذارد.
آن‌وقت ما با گردن افراشته و سینه فراخ و حال خوب، بلند بلند بخوانیم و بلند بلند قدم برداریم و بلند بلند سرمان بخورد به سقف آسمان، که چه؟ که "دلبر که جان فرسود از او، کامم دلم نگشود از او، نومید نتوان بود از او، باشد که دلداری کند...
حالا تمام آن ارج و قرب و حریم و حرمت و مقدمه و موخره و قاعده و قانون شده است باد هوا.
حالا تمام رابطه شده "چت کردن" و "سلفی ارسال کردن".
از خواب بیدار می‌شویم و با دست و روی شسته ونشسته می‌رویم سراغ پیام دلبر.
با پیژامه و شلوارک می‌رویم سراغ شمایل دلبر.
نشسته ایم روی توالت فرنگی و تایپ می‌کنیم: بیشتر از همیشه الان دلم تو رو میخواد...
دلبرها پیر شده اند. دلدادگان مرده‌اند. باجه های تلفن را جمع کرده اند و پشت پنجره خانه دلبر، پیرمردی غریب نشسته است.
@Chelsalegi

‍ روایتی است از چیرگی مغولان بر بخارا که قرآن آتش می‌زدند و مساجد ویران می‌کردند. بزرگی از مولانا رکن‌الدین پرسید: این چه حالت است و جواب گرفت که خاموش باش! بادِ بی‌نیازی خداوند است که می‌وزد... حالا هم همان است برادر، این باد بی‌نیازی خداوند است که بر تو می‌وزد، تو فقط صبور باش که این تندباد نیز بگذرد.
@Chelsalegi

پدر ها و مادر هایی هستند که از پدر مادر های ما بهترند، بچه هایی هستند که ازبچه های ما بهترند، خواهر و برادرانی هستند که از خواهر و برادر ما بهترند. ما اما پدر و مادرمان را بیشتر از همه پدر و مادرها، فرزاندنمان را بیش از همه بچه ها، و خواهر و برادرمان را بیش از همه خواهرها و برادرهای دیگران دوست داریم.
از پدر و مادر و خواهر و برادر و فرزند خودمان هزار ایراد می‌گیریم ولی انها را با هیچ پدر و مادری و با هیچ خواهر و برادری و با هیچ فرزندی عوض نمی‌کنیم.
وطنانمان هم همین است. بیش از بقیه کشورها دوستش داریم با انکه می‌دانیم دنیا پر از کشورهایی است که از وطن ما آبادتر و زیباتر است. هزار ایراد به هر گوشه و کنارش میگیریم. هزار گله از بالا تا پایینش داریم. هزار دلخوری داریم از همین وطن ولی هیچ جای دنیا جای وطنمان را در دل ما نمی گیرد.
نه نژاد برتریم، نه نژاد فروتر، نه ازبقیه باهوشتریم نه کم هوشتر، نه تمام هنر نزد ماست نه بی هنریم. هر چه هستیم وطنمان برای ما جایی است متفاوت از بقیه دنیا.
ما وطن دوستی را کنار نمی گذاریم. نه به خاطر اینکه امتیازی نسبت به بقیه دنیا دارد، بلکه به خاطر اینکه تنها وطنی است که می‌شناسیم، مثل پدر و مادرمان، مثل خواهر و برادرمان، مثل فرزندانمان.
امیرعلی بنی اسدی
@chelsalegi

انسان تنها موجودى است كه قادر به ساختن سلاح است. تنها موجودى است كه انسانى ديگر را به بردگى مى گيرد، و تنها موجودى كه حيوانات را به گارى مى بندد، از آنها سوارى مى گيرد و انواع موجودات را براى كشتن و خوردن پرورش مى دهد. انسان تنها موجودى است كه براى اعتقادش مى كُشد و كشته مى شود. و دست آخر، همین انسان، خودش را اشرف مخلوقات می داند.
@Chelsalegi

تا پیش از ازدواج، تنها مرگ می‌تواند دو عاشق دلداده را از هم جدا کند. اما بعد از ازدواج، کمابیش هر چیزی می‌تواند سبب جدایی آنان شود
سامرست موآم
@chelsalegi

امروز زنی فریاد زنان، اورژانس بیمارستان را به هم ریخت.
واقعا نمیشد شرائط را کنترل کرد.
وقتی بالاخره آرام گرفت، زبان باز کرد. چیزی حدود پنجاه میلیون تومان ، از همسرش کلاهبرداری شده بود.
کلاهبرداران دو نفر از کارمندان بیمارستان بودند. یک زن شوهر دار و یک زن مطلقه با هم یک باند تبهکاری درست کرده بودند.
یکی ضمن همخوابگی با مرد، عکس و فیلم می گرفت و دومی تهدید به ارسال عکس ها به همسر مرد.
مردک عیاش هم از ترس زنش پول رد می کرد و صد البته در ازای مالباختگی ، مطالبات جنسی را بالا می برد تا ضرر را به حداقل برساند! و این زنجیره تا مرز پنجاه میلیون تومان تلکه و آسیب مالی پیش رفته بود.
بعد کاشف به عمل آمد، مرد کارمند عالی رتبه دانشگاه و زن دانشجوی دکترای حقوق اند!
زن به گریه و فریاد می گفت که از حق خود می تواند بگذرد، اما این زنان کفتار صفت ، دارند آینده ی بچه ها و ثروتی که حق آنهاست را تلکه می کنند.
برای اثبات حرفش نمونه ای از پیامکها و گردش حساب همسرش را رو کرد. حق با او بود.
داشتم فکر می کردم چه عاملی باعث می شود که یک شوهرباخته ی مالباخته به جای کلانتری و دادگاه ، سر از بیمارستان در آورد و این گونه دیوانه وار نعره بکشد؟
از میان عوامل بسیار فرهنگی و اجتماعی که به ذهنم رسید، یک عامل از همه پررنگتر بود. ناامیدی از حمایت قانون. در جدال بین شرافت و هرزگی، شانس برنده شدن هرزه ها درین مملکت بسیار بیشتر است!
نیکانیکزاد
@chelsalegi

باز این ماجرای رو شدن مشکل قدیمی تعرض در مدارس فوتبال به نوجوونا یادم انداخت که بگم: چقد دلم می‌خواد درِ کل تشکیلات فوتبال تو ایران رو گِل بگیرن! فوتبال ایران ر از هر زاویه‌ای که نگاش کنی فاجعه‌س! و هی داره ابعاد این فاجعه بیشتر و بوی گندش آزار دهنده‌تر میشه. خوشبختانه کی روش هم رفت و فعلا فدراسیون فرش خوشگلی نداره که آشغالا رو زیرش پنهون کنه.
حالا یه عده‌ای این وسط چسبیدن به اینکه عادل فردوسی‌پور رو برگردونن به اون روال برنامه‌های حیف نونِ صدا و سیما!! بابا پالون خر رو ول کنین دیگه! بذارین همش با هم بپوسه و به فنا بره!! عادل فردوسی پور هم تو شهر کورها یک چشمی بود؛ بگذریم از این واقعیت که مثلا تو صدا و سیمای فلان شده، و این فدراسیون فاسد فوتبال ایران اگه پیشرفت کنی چی میشی و اگه نکنی چی؟!
تازه اینو وقتی دارم میگم که بعدِ سال‌ها تیم زادگاهم، گل گهر سیرجان، رفته لیگ برتر! به صرفه و صلاحم این بود که اقلکم تا سقوطش به دسته یک زبون به کام می‌گرفتم!
ایمان بداغی
@chelsalegi

من آزادی بخش نیستم؛
آزادی بخش وجود ندارد،بلکه این مردم هستند که باید خود را آزاد کنند.
چه‌گوارا
@chelsalegi

رفیقی داریم همیشه ی خدا لبخند بر لب داره ، به زن و بچه هایش هم یاد داده این لبخند همیشه گوشه ی لبشان باشد حتی اگر اتفاق بدی افتاده باشد ، در این وقایع سیل و بدبختی فرصتی پیش آمد بپرسم مرد حسابی الان چه وقت لبخند زدنه مگه نمی بینی اوضاع احوال مردم را ؟ گفت
لبخند مثل نوری است که از پنجره باز شما در شب تاریک پرتو فشانی میکند و امید میدهد آنجا شاید نجات بخشی باشد
علی بیک
@chelsalegi

نود میلیارد آدم روی کره زمین زندگی کرده اند. حدود پنجاه میلیارد از اینها را پشه مالاریا از بین برده.
یعنی ما آدم ها که امروز اینطور مغرور و پر رو شده ایم یک وقتی برای غلبه بر یک پشه پنجاه میلیارد کشته دادیم. جنبه ندارد آدمیزاد.
@Chelsalegi

‍ عین القضات می‌گوید رابطه ابلیس و خدا در ظاهر به حکایت یوسف و بنیامین شبیه است. یوسف به بنیامین در خلوت، از انواع سخنان و الطاف خود گفت: ولی در ظاهر او را به دزدی منسوب کرد و حال خداوند در ظاهر او را به «انَّ علیکَ لعنتی» مبذول فرمود، ولی معلوم نیست در نهان چه با ابلیس گفت...
و مولانا می‌گوید وقتی خداوند ابلیس را به جرم مقابله و جدال کردن لعنت می‌کند و دور می‌اندازد. ابلیس می‌گوید: یارب، آه، همه تو کردی و فتنه تو بود. مرا لعنت و دور می‌کنی؟!
نجاح محمدعلی که در مسائل دینی هم پژوهش کرده، معتقد است چنانچه در قرآن آمده، شیطان نه تنها به عنوان یک مفهوم که به عنوان یک موجود واقعی هم وجود دارد. او می‌گوید همین طرح پرسش و تردید درباره وجود شیطان، خودش نشانه‌ای از وجود وسوسه‌های شیطان است.
در برابر او، یاسر میردامادی پژوهشگر دین و فلسفه، است که می‌گوید شیطان چیزی نیست جز بخش‌های تاریکِ وجود خود ما و انسان همواره باید از تاریکی‌های وجود خود به بخش اعلای وجودش پناه ببرد.
عین القضات می‌گوید رابطه ابلیس و خدا در ظاهر به حکایت یوسف و بنیامین شبیه است. یوسف به بنیامین در خلوت، از انواع سخنان و الطاف خود گفت: ولی در ظاهر او را به دزدی منسوب کرد و حال خداوند در ظاهر او را به «انَّ علیکَ لعنتی» مبذول فرمود، ولی معلوم نیست در نهان چه با ابلیس گفت...
و مولانا می‌گوید وقتی خداوند ابلیس را به جرم مقابله و جدال کردن لعنت می‌کند و دور می‌اندازد. ابلیس می‌گوید: یارب، آه، همه تو کردی و فتنه تو بود. مرا لعنت و دور می‌کنی؟!
@chelsalegi

‍ خری به درختی بسته بود.
شیطان خر را باز کرد.
خر وارد مزرعه همسایه شد و تر و خشک را با هم خورد.
زن همسایه وقتی خر را در حال خوردن سبزیجات دید ؛تفنگ را برداشت و یک گلوله خرج خر نمود و کشتش.
صاحب خر وقتی صحنه را دید؛ عصبانی شد و زن صاحب مزرعه را کشت.
صاحب مزرعه وقتی با جسد خونین همسرش روبرو شد
صاحب خر را از پای درآورد!
به شیطان گفتند چکار کردی؟!!!
گفت من فقط یک خر را رها کردم!
نتیجه آنکه هرگاه میخواهی یک شهر را خراب کنی خران را آزاد کن!
@chelsalegi

خدا از رگ گردن به ما نزدیکتر است, این روزها, شیطان ازخدا نزدیکتر.
@Chelsalegi