اگر ساکن تهران باشید و بخواهید به شهرهای مرکزی و غربی استان مازندران سفر کنید، قاعدتاً، یا از جادهٔ چالوس می‌روید یا هراز. اگر از جادهٔ هراز بروید، نرسیده به آمل، سمت چپ، تابلوی «بلده» و «یوش» را می‌بینید. اگر از جادهٔ چالوس بروید در سه‌راه «پل زنگوله» سمت راست، همین تابلو را ملاحظه خواهید کرد. هر دو راه شما را به زادگاه پیشوای شعر نو، نیمایوشیج، میبرد.
سمت شمال درهٔ بلده، کوه‌های زنجیره‌ای، بلند و سخت‌گذری هست که اهالی منطقه، در گذشته‌های بی‌‌خودرو و بی‌جاده، اواخر تابستان از آن بالا می‌رفتند و خود را به «دشت» نوار ساحلی می‌رساندند و میانه‌‌های بهار، که هوای کرانهٔ دریا گرم و مرطوب می‌شد و پشه‌ها به قصد کشت می‌گَزیدند، راه رفته را بازمی‌گشتند. اما رفت و آمد به این آسانی نبود. پشت آن کوه‌های بلند، حدفاصل یوش و ساحل، دره‌ای نسبتاً فراخ و حاصل‌خیز وجود دارد که در آن روزگاران دوره‌ای که نیما جوان بود خانی بدآوازه داشت و تفنگ‌دارانش آدمهای سنگدلی بودند. اینها برای مردمان یوش و بلده، حکم «بلوری»های فیلم «گاو» داریوش مهرجویی را داشتند. نیما نام دو روستای این منطقه را در شعرهایش آورده است.
این مقدمه را گفتم تا برسم به «رمضون باج‌گیر». رمضان‌‌آقا تفنگ‌دار و مهتر و گله‌بان خان بود و میانه‌‌های فصل بهار، بر فراز کوه‌های یادشده چادر می‌زد و، رفت و برگشت، از مسافران باج می‌گرفت. آن‌چه او را از دیگر گردنه‌گیرها جدا می‌کرد، و بر جایگاهی ویژه می‌نشاند، تعریفش از عدالت بود و پایبندی به این تعریف. رمضون باج‌گیر تَنگ‌های برنج و گندم و... را از اسب و استر پایین می‌آورد و پیمانه را به دست صاحبان اموال میداد و به زبان مازندرانی می‌گفت: «تو شی وکیل! درست تقسیم هاکن.» خودت وکیل. درست تقسیم کن.
بالای سر طرف می‌ایستاد و هربار که احساس زیان می‌کرد، با جیغ و داد، جملهٔ معروفش را بر زبان می‌آورد: «درست پیمون هاکن. بالا خدا دره!» درست تقسیم کن. خدا آن بالا ناظر است.
رمضان موجود عجیبی بود. یک بار ملای یکی از مکتب‌خانه‌های بلده را، روی گردنه، دیده بود و مجبورش کرده بود روضه بخواند. وقتی شیخ اعتراض کرده بود که شنونده‌ای باید باشد تا بخوانم، رمضان پاسخ داده بود: «من هستم، چوب‌دستی هست، هوا به این خوبی... بخوان.» و روایت است که ساعت‌ها گریه کرده بود.
شاید، نیمای جوان را هم به شعرخوانی واداشته بوده باشد! نمی‌دانیم. آن‌چه از رمضان در حافظهٔ پیران آن منطقه باقی مانده است تعریفش از عدالت بود. او یک‌ششم از هرچیزی را می‌خواست. تنها مشکلش این بود که توضیح نمی‌داد چرا آن یک‌ششم حق اوست.
بااین‌حال، بسیار پسندیده است که هر گردنه‌گیری به معیارهای خودش پایبند باشد و هر مسافر و رهروی از پیش بداند چه مقدار از اموالش را از دست خواهد داد. برای تضمین باج‌گیری هم که شده، پایبندی به معیارهایی لازم است. باج‌گیری هم آدابی دارد. اگر به جای یک‌ششم، سه دنگ یا شش دنگ اموال را ضبط می‌کرد مردم از منطقه کوچ می‌کردند. خودش می‌ماند و گلهٔ گوسفندش، و قله‌ای که دیگر به کارش نمی‌آمد.
نام شخص گردنه‌گیر را، به احترام بازماندگانش، تغییر دادم. عکس از نیماست، در همان کوه‌ها.
✍عباس سلیمی
@chelsalegi
سمت شمال درهٔ بلده، کوه‌های زنجیره‌ای، بلند و سخت‌گذری هست که اهالی منطقه، در گذشته‌های بی‌‌خودرو و بی‌جاده، اواخر تابستان از آن بالا می‌رفتند و خود را به «دشت» نوار ساحلی می‌رساندند و میانه‌‌های بهار، که هوای کرانهٔ دریا گرم و مرطوب می‌شد و پشه‌ها به قصد کشت می‌گَزیدند، راه رفته را بازمی‌گشتند. اما رفت و آمد به این آسانی نبود. پشت آن کوه‌های بلند، حدفاصل یوش و ساحل، دره‌ای نسبتاً فراخ و حاصل‌خیز وجود دارد که در آن روزگاران دوره‌ای که نیما جوان بود خانی بدآوازه داشت و تفنگ‌دارانش آدمهای سنگدلی بودند. اینها برای مردمان یوش و بلده، حکم «بلوری»های فیلم «گاو» داریوش مهرجویی را داشتند. نیما نام دو روستای این منطقه را در شعرهایش آورده است.
این مقدمه را گفتم تا برسم به «رمضون باج‌گیر». رمضان‌‌آقا تفنگ‌دار و مهتر و گله‌بان خان بود و میانه‌‌های فصل بهار، بر فراز کوه‌های یادشده چادر می‌زد و، رفت و برگشت، از مسافران باج می‌گرفت. آن‌چه او را از دیگر گردنه‌گیرها جدا می‌کرد، و بر جایگاهی ویژه می‌نشاند، تعریفش از عدالت بود و پایبندی به این تعریف. رمضون باج‌گیر تَنگ‌های برنج و گندم و... را از اسب و استر پایین می‌آورد و پیمانه را به دست صاحبان اموال میداد و به زبان مازندرانی می‌گفت: «تو شی وکیل! درست تقسیم هاکن.» خودت وکیل. درست تقسیم کن.
بالای سر طرف می‌ایستاد و هربار که احساس زیان می‌کرد، با جیغ و داد، جملهٔ معروفش را بر زبان می‌آورد: «درست پیمون هاکن. بالا خدا دره!» درست تقسیم کن. خدا آن بالا ناظر است.
رمضان موجود عجیبی بود. یک بار ملای یکی از مکتب‌خانه‌های بلده را، روی گردنه، دیده بود و مجبورش کرده بود روضه بخواند. وقتی شیخ اعتراض کرده بود که شنونده‌ای باید باشد تا بخوانم، رمضان پاسخ داده بود: «من هستم، چوب‌دستی هست، هوا به این خوبی... بخوان.» و روایت است که ساعت‌ها گریه کرده بود.
شاید، نیمای جوان را هم به شعرخوانی واداشته بوده باشد! نمی‌دانیم. آن‌چه از رمضان در حافظهٔ پیران آن منطقه باقی مانده است تعریفش از عدالت بود. او یک‌ششم از هرچیزی را می‌خواست. تنها مشکلش این بود که توضیح نمی‌داد چرا آن یک‌ششم حق اوست.
بااین‌حال، بسیار پسندیده است که هر گردنه‌گیری به معیارهای خودش پایبند باشد و هر مسافر و رهروی از پیش بداند چه مقدار از اموالش را از دست خواهد داد. برای تضمین باج‌گیری هم که شده، پایبندی به معیارهایی لازم است. باج‌گیری هم آدابی دارد. اگر به جای یک‌ششم، سه دنگ یا شش دنگ اموال را ضبط می‌کرد مردم از منطقه کوچ می‌کردند. خودش می‌ماند و گلهٔ گوسفندش، و قله‌ای که دیگر به کارش نمی‌آمد.
نام شخص گردنه‌گیر را، به احترام بازماندگانش، تغییر دادم. عکس از نیماست، در همان کوه‌ها.
✍عباس سلیمی
@chelsalegi
ما بچه‌های دهه شصتی، بدبخت‌ترین و غمگین‌ترین بچه‌های روی زمین بودیم. مدرسه‌هایمان لای بمب و تیر و بی‌گازی و بی‌برقی، پای تلویزیون گذشت و با «محله برو بیا» و «بازم مدرسه م دیر شد»، زندگی می‌گذراندیم. بعدتر که پایمان به مدرسه کشیده شد، صبح‌ها با دماغ‌های آویزان، با مقنعه‌های کج و کوله و با کیف‌هایمان روی کول‌هایمان باید اول گوش می‌سپردیم به قرآنی که با صوت و با کلی غلط غلوط، یکی از آن خوش‌صوت‌ترین بچه‌های کلاس می‌خواند و بعد شعار هفته بود و بعدتر حدیث هفته بود و آنقدر می‌خواندیم و آنقدر می‌گفتیم و آنقدر می‌لرزیدیم و زیر برف و باران شعار میدادیم و آنقدر ور می‌زدیم و از این وری از اون وری، دری وری می‌گفتیم و هیچگاه، هیچگاه به ذهن‌های بچگی نه ما و نه آن معلم‌های پرورشی‌هایمان خطور نمی‌کرد که این بچه‌های غمگین دهه شصتی، بعدتر لاییک‌ترین بچه‌های روی زمین خواهند شد.
و ما لاییک‌ترین بچه‌های روی زمین شدیم. ما … همان بچه‌های زیر برف و باران، ایستاده شعار هفته‌گویان و حدیث هفته‌خوانان. روزگار ما چنین بود. زمانه با ما سازگار نبود یا ما چموش‌تر از آن بودیم. هرچه که بود. ما لاییک‌ترین‌های روی زمین شدیم. و شوربختانه دنیای ما پر از آدم بزرگ‌های لاییکی شد که اخلاقیات را هم به هجو می‌گرفتند. به خنده. به مسخره. به هر چه که جدی نباشد. به خنده‌دارترین شکل ممکن. انگار اخلاق قربانی مذهب شد.
نمی‌دانم، شاید اخلاق فرزند خلف مذهب بود که چنین قربانی شد. شاید نباید چنین تلف می‌شد. شاید باید هر کدام مسیرهای جداگانه خود را در ذهن هر انسانی طی می‌کردند. اما هر دو چنان به هم چفت و بست شده بودند که گذشتن از یکی به معنای گذشتن از دیگری بود.
ما، اخلاق را فدای بی‌ایمانی‌های عریان‌مان کردیم و هیچ گاه فکر نکردیم که قبول یکی به معنای قبول دیگری نیست و بالعکس.
✍بامداد
@chelsalegi
و ما لاییک‌ترین بچه‌های روی زمین شدیم. ما … همان بچه‌های زیر برف و باران، ایستاده شعار هفته‌گویان و حدیث هفته‌خوانان. روزگار ما چنین بود. زمانه با ما سازگار نبود یا ما چموش‌تر از آن بودیم. هرچه که بود. ما لاییک‌ترین‌های روی زمین شدیم. و شوربختانه دنیای ما پر از آدم بزرگ‌های لاییکی شد که اخلاقیات را هم به هجو می‌گرفتند. به خنده. به مسخره. به هر چه که جدی نباشد. به خنده‌دارترین شکل ممکن. انگار اخلاق قربانی مذهب شد.
نمی‌دانم، شاید اخلاق فرزند خلف مذهب بود که چنین قربانی شد. شاید نباید چنین تلف می‌شد. شاید باید هر کدام مسیرهای جداگانه خود را در ذهن هر انسانی طی می‌کردند. اما هر دو چنان به هم چفت و بست شده بودند که گذشتن از یکی به معنای گذشتن از دیگری بود.
ما، اخلاق را فدای بی‌ایمانی‌های عریان‌مان کردیم و هیچ گاه فکر نکردیم که قبول یکی به معنای قبول دیگری نیست و بالعکس.
✍بامداد
@chelsalegi
هوشنگ ابتهاج چند ماهی در زندان بود . داستان زندانی شدنش هم شنیدنی است . می توانید آنرا در کتاب « پیر پرنیان اندیش » بخوانید .
خیلی ها به سایه بخاطر توده ای بودنش فحش می‌دهند . همانگونه که به آل احمد و دیگران هم فحش می‌دهند . من به دیدگاه‌های سیاسی و وابستگی حزبی اش کاری ندارم اما شعرش را دوست میدارم . بسیار هم دوست میدارم .
سایه زمانی که در زندان بود شعر های بسیاری سرودکه یکی از زیبا ترین آنها شعری است با این مطلع
امروز نه آغاز و نه انجام جهان است
ای بس غم و شادی که پس پرده نهان است
گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری
دانی که رسیدن هنر گام زمان است....
می‌گوید :« در زندان یک لیوان و کاسه پلاستیکی و ابر و اسکاچ بمن دادند.
گفتم : اینها رو چرا بمن میدی؟
گفت : لازمت میشه !
بعد یک نفر یک ملاقه از یه جایی زد ویه چیزی ریخت تو کاسه ما وگفت : شامتو بخور !
یه سوپی بود خیلی ترش و به شدت بوی کافور میداد . من یه مقدار از آن سوپ بد خوردم .ناهار هم نخورده بودم . بعد یه پتوی خاک آلود بما دادن گفتن : بگیر بخواب !
من داشتم فکر میکردم چطور بخوابم . دستمو دراز کنم به یکی میخوره، پامو دراز کنم به یکی میخوره . خلاصه در همین فکر بودم که کدوم طرف بغلتم که به کسی تنه نزنم .
یه نفر اومد گفت :پاشین !
پا شدیم . ما رو قسمت بندی کردن و منو با یک عده ای بردن نزدیک اون هشتیه تو یه اتاق نسبتا بزرگی. مثلا پنج در هشت متر. سه ضلع این اتاق زندونی ها رو نشونده بودن .
منو یه جایی نشوندن و گفتن شماره ات پنجه!
گفتم : چی؟
گفت : شماره ات پنجه !
من هم گفتم : خیلی خوب .
دو سه دقیقه بعد منو بلند کردند بردند اونطرف نشوندن و گفتن شماره ات دهه!
گفتم : به این زودی ترقی کردم ؟
این شعر مال اونجاست
افتاده ز بام ، خاک درگه شده ام
چون سایه نیمروز کوته شده ام
روزی شوهر ، پدر ، برادر بودم
امروز همین شماره ده شده ام .
شب اول دستگیری کنار مستراح جام داده بودن .یک پتوی سربازی خاک آلود دادن به ما با یه جفت کفش لاستیکی کهنه. روی کف سیمانی راهرو خوابیدم اون کفش لاستیکی رو‌هم گذاشتم زیر سرم به جای بالش.....از روزی که وارد کمیته مشترک شدم۸۴ روز چشم بسته بودم ....یه شب رو به دیوار خوابیده بودم . دیدم یه چیزی به صورتم خورد . فهمیدم چشم بندم از چشمم رد شده و نگهبان اومد چشم بندو درست کرده که اگه خواب می بینم با چشم بند ببینم !
سایه می‌گوید : در زندان سیگار آزادی میکشیده و این رباعی را هم در همین باره سروده است
تا چند حساب بود و نابود کنم ؟
وقت است که با اینهمه بدرود کنم
از آزادی بهره ام این شد که به حبس
بنشینم و سیگارش را دود کنم !
@chelsalegi
خیلی ها به سایه بخاطر توده ای بودنش فحش می‌دهند . همانگونه که به آل احمد و دیگران هم فحش می‌دهند . من به دیدگاه‌های سیاسی و وابستگی حزبی اش کاری ندارم اما شعرش را دوست میدارم . بسیار هم دوست میدارم .
سایه زمانی که در زندان بود شعر های بسیاری سرودکه یکی از زیبا ترین آنها شعری است با این مطلع
امروز نه آغاز و نه انجام جهان است
ای بس غم و شادی که پس پرده نهان است
گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری
دانی که رسیدن هنر گام زمان است....
می‌گوید :« در زندان یک لیوان و کاسه پلاستیکی و ابر و اسکاچ بمن دادند.
گفتم : اینها رو چرا بمن میدی؟
گفت : لازمت میشه !
بعد یک نفر یک ملاقه از یه جایی زد ویه چیزی ریخت تو کاسه ما وگفت : شامتو بخور !
یه سوپی بود خیلی ترش و به شدت بوی کافور میداد . من یه مقدار از آن سوپ بد خوردم .ناهار هم نخورده بودم . بعد یه پتوی خاک آلود بما دادن گفتن : بگیر بخواب !
من داشتم فکر میکردم چطور بخوابم . دستمو دراز کنم به یکی میخوره، پامو دراز کنم به یکی میخوره . خلاصه در همین فکر بودم که کدوم طرف بغلتم که به کسی تنه نزنم .
یه نفر اومد گفت :پاشین !
پا شدیم . ما رو قسمت بندی کردن و منو با یک عده ای بردن نزدیک اون هشتیه تو یه اتاق نسبتا بزرگی. مثلا پنج در هشت متر. سه ضلع این اتاق زندونی ها رو نشونده بودن .
منو یه جایی نشوندن و گفتن شماره ات پنجه!
گفتم : چی؟
گفت : شماره ات پنجه !
من هم گفتم : خیلی خوب .
دو سه دقیقه بعد منو بلند کردند بردند اونطرف نشوندن و گفتن شماره ات دهه!
گفتم : به این زودی ترقی کردم ؟
این شعر مال اونجاست
افتاده ز بام ، خاک درگه شده ام
چون سایه نیمروز کوته شده ام
روزی شوهر ، پدر ، برادر بودم
امروز همین شماره ده شده ام .
شب اول دستگیری کنار مستراح جام داده بودن .یک پتوی سربازی خاک آلود دادن به ما با یه جفت کفش لاستیکی کهنه. روی کف سیمانی راهرو خوابیدم اون کفش لاستیکی رو‌هم گذاشتم زیر سرم به جای بالش.....از روزی که وارد کمیته مشترک شدم۸۴ روز چشم بسته بودم ....یه شب رو به دیوار خوابیده بودم . دیدم یه چیزی به صورتم خورد . فهمیدم چشم بندم از چشمم رد شده و نگهبان اومد چشم بندو درست کرده که اگه خواب می بینم با چشم بند ببینم !
سایه می‌گوید : در زندان سیگار آزادی میکشیده و این رباعی را هم در همین باره سروده است
تا چند حساب بود و نابود کنم ؟
وقت است که با اینهمه بدرود کنم
از آزادی بهره ام این شد که به حبس
بنشینم و سیگارش را دود کنم !
@chelsalegi
من از این فاصله طبقاتی که در خواب هم پر نمی شود می ترسم. از این که در سایت های خبری پوشش می دهند این ماشین های شش میلیاردی و ساعت چهار میلیاردی و خانه صد میلیاردی را تنم می لرزد و داغان می شوم. دیگر چیزی به نام طبقه متوسط وجود ندارد گویا. دو طبقه ایم. یک طرف بی پول و یک طرف با ثروتی افسانه ای. این فاصله اگر با درایت پر نشود با خون و آتش پر خواهد شد.
@chelsalegi
@chelsalegi
اغلب ما این داستان معروف را در دوران کودکی در کتابی مصوّر خواندیم و یا از زبان شیرینی آن را شنیدیم. داستان سلطانی که از بلاهت بهای هنگفتی را بابت عریانی می‌پرداخت؛ به گمان آنکه لباسی فاخر به تن کرده است و هیچ کس جز حلال زاده‌ها توان دیدن آن را ندارد. همه از واهمه آنکه مبادا به حرامزادگی متّهم شوند،لختی پادشاه را با فریاد تحسینِ لباسِ ندوخته انکار می‌کردند. در این میان تنها کودکی بی‌خبر و بی‌باک از اتّهامات فریاد در میان مردم هوراکش برآورد که لباسی نیست و عورت سلطان آشکار است.
اوضاع اندیشه دینی در روزگار ما چنین است.بسیاری فهمیدند و پی بردند،که نگاه سنّتی و در غالب موارد رادیکال و بنیادگرایانه به دین تصوّری نادرست از حیث نظری و ناروا از حیث عملی است. امّا از ترس از اتّهامات و در پروای از ناپاک قلمداد شدن و بی‌آبروئی و در برخی موارد تکفیر و محرومیت‌های مالی و اجتماعی، سر به زیر برده و سخنی از عریانی اندیشه دینی به میان نمی‌آورند. شاید حقّ داشته باشند. سیّد کمال حیدری روحانی شیعی، که سخنانی نو به میان آورده و از کثرت فهم دینی و مغایرت آن با ذات دین می‌گوید،این روزها گرفتار همین پیچ خطرناک شده است. عدّه‌ای حکم انحطاط و انحراف او را به دست گرفته‌اند و از محضر علماء تصدیق و امضای آن را جمع می‌کنند.
بحث در رابطه با سید کمال حیدری نیست. شما امروز سری به کافه‌های قم بزنید و خود به دیدگان ببینید چه تعداد طلّاب درس‌خوانده و با سواد مشغول خواندن متنی فلسفی و یا گعده و گفتگو با دوستانی هم‌رأی و هم‌داستان در باب فاصله‌ای هستند که با نگاه مرسوم حوزوی به دین یافتند.
در هر جمعی از طلّاب پای بگذارید، از چالشی که مدرنیته و تفکّر فلسفی امروز در برابر فکر سنّتی حوزوی مطرح می‌کند سخنی در میان است. برخی در مقام انکار و برخی در مقام اثبات و برخی در حیرت و برخی گذشته و در ابتذالی به دنبال نقد کردن لذّاتی هستند که روزگاری از دستشان رفته بود.
کاش نسل جوان حوزه جسورتر بودند و مانند همان کودک به میانه‌ی میدان می‌پریدند و عریانی تفکّرمان را فریاد می زدند.
✍عباس حائری
@chelsalegi
اوضاع اندیشه دینی در روزگار ما چنین است.بسیاری فهمیدند و پی بردند،که نگاه سنّتی و در غالب موارد رادیکال و بنیادگرایانه به دین تصوّری نادرست از حیث نظری و ناروا از حیث عملی است. امّا از ترس از اتّهامات و در پروای از ناپاک قلمداد شدن و بی‌آبروئی و در برخی موارد تکفیر و محرومیت‌های مالی و اجتماعی، سر به زیر برده و سخنی از عریانی اندیشه دینی به میان نمی‌آورند. شاید حقّ داشته باشند. سیّد کمال حیدری روحانی شیعی، که سخنانی نو به میان آورده و از کثرت فهم دینی و مغایرت آن با ذات دین می‌گوید،این روزها گرفتار همین پیچ خطرناک شده است. عدّه‌ای حکم انحطاط و انحراف او را به دست گرفته‌اند و از محضر علماء تصدیق و امضای آن را جمع می‌کنند.
بحث در رابطه با سید کمال حیدری نیست. شما امروز سری به کافه‌های قم بزنید و خود به دیدگان ببینید چه تعداد طلّاب درس‌خوانده و با سواد مشغول خواندن متنی فلسفی و یا گعده و گفتگو با دوستانی هم‌رأی و هم‌داستان در باب فاصله‌ای هستند که با نگاه مرسوم حوزوی به دین یافتند.
در هر جمعی از طلّاب پای بگذارید، از چالشی که مدرنیته و تفکّر فلسفی امروز در برابر فکر سنّتی حوزوی مطرح می‌کند سخنی در میان است. برخی در مقام انکار و برخی در مقام اثبات و برخی در حیرت و برخی گذشته و در ابتذالی به دنبال نقد کردن لذّاتی هستند که روزگاری از دستشان رفته بود.
کاش نسل جوان حوزه جسورتر بودند و مانند همان کودک به میانه‌ی میدان می‌پریدند و عریانی تفکّرمان را فریاد می زدند.
✍عباس حائری
@chelsalegi
Telegram
attach 📎
یه سر به اینستا بزنی میبینی اینجا ایران سرزمین تضادهاست اینجا قانون وضع میشه که نقض بشه. اینجا عطر با برند هنر پیشه نه چندان مطرح سینما را در کنار عروسکهای چفیه به گردن و عکس امام بر سینه میتونید تهیه کنید اینجا شرط استخدام کارشناس ارشد مهندسی عمران با حدود بیست سال درس خوندن، داشتن موتور سیکلته. خود ما مردم هم دنیایی رنگارنگ از تضاد و دوگانگی هستیم
مراسم مذهبی را با فستیوال خیابانی اشتباه میگیریم پیتزا با پنیر اضافه سفارش میدیم اما حتما باید نوشابه مون رژیمی باشه به محض دو روز تعطیلی نه ساعت تو ترافیک میمونیم که برسیم شمال گند بزنیم به جنگل و ساحل و برگردیم
جمله " تو هر کاری خواستی بکنی بکن ولی این نمازت ترک نشه" خیلی آشناست. نه ورزش و تحرک داریم نه رژیم غذایی ، انتظار داریم با خوردن چای کیسه ای سبز سالم باشیم و مطمئنم همگی این صحنه را دیدیم
رقص جذاب و ماهرانه زنی در عروسی مختلط با روسری بر سر!
@Chelsalegi
مراسم مذهبی را با فستیوال خیابانی اشتباه میگیریم پیتزا با پنیر اضافه سفارش میدیم اما حتما باید نوشابه مون رژیمی باشه به محض دو روز تعطیلی نه ساعت تو ترافیک میمونیم که برسیم شمال گند بزنیم به جنگل و ساحل و برگردیم
جمله " تو هر کاری خواستی بکنی بکن ولی این نمازت ترک نشه" خیلی آشناست. نه ورزش و تحرک داریم نه رژیم غذایی ، انتظار داریم با خوردن چای کیسه ای سبز سالم باشیم و مطمئنم همگی این صحنه را دیدیم
رقص جذاب و ماهرانه زنی در عروسی مختلط با روسری بر سر!
@Chelsalegi
جدی‌گرفتن بیش از حد زندگی در قله‌ها و قعرها، در دستاورد و شکست، ناشی از دیوانگی حادی است که اهمیتی جعلی به شکست خوردن یا موفق شدن می‌بخشد. ما هرگز اینهمه مهم نیستیم که ناکامی یا کامیابی‌مان سرفصل جدیدی در تاریخ بشری باشد. پذیرش این واقعیت که ما چندان مهم نیستیم یا در واقع اصلا مهم نیستیم پادزهر تلخی برای خودشیفتگی است، خودشیفتگی لعنتی که گاهی به تمامی ما را فلج می‌کند.
شوخ‌طبعی، طنازی یا هر اسمی که رویش می‌گذارید کمک‌مان می‌کند آن داروی تلخ را آسان‌تر فروبدهیم و به جای اشک، با لبخند به استقبال جهانی برویم که می‌دانیم خورشیدش بی‌حضور ما نیز طلوع می‌کند. شوخ‌طبعی سپر است برابر درک ناپایداری زندگی، نزدیکی مرگ، بی‌اعتباری داشتن و بودن.
@Chelsalegi
شوخ‌طبعی، طنازی یا هر اسمی که رویش می‌گذارید کمک‌مان می‌کند آن داروی تلخ را آسان‌تر فروبدهیم و به جای اشک، با لبخند به استقبال جهانی برویم که می‌دانیم خورشیدش بی‌حضور ما نیز طلوع می‌کند. شوخ‌طبعی سپر است برابر درک ناپایداری زندگی، نزدیکی مرگ، بی‌اعتباری داشتن و بودن.
@Chelsalegi
تهران من را یاد شهرها و اقوام قبل از عذاب می اندازد. پیامبران که عالمان امروزی اند سال هاست که می گویند این شهر جای زندگی نیست. روی گسل است. هوایش آلوده است. زندگی در آن بیماری زا و ویران کننده روح و روان آدمی است. آن قدر هدایت نمی شویم که خدا خودش آستین بالا می زند و می گوید نشنیدید صدای فرستادگانم را در این زمانه انفجار عقل و اطلاعات، پس بخورید!
@chelsalegi
@chelsalegi
من کاری به پیرو پیغمبر ندارم اما عیسی مسیح را عاشقانه دوست می دارم.
مردی جوان که درسی و سه سالگی به خاطر باورهایش به صلیب کشیده شد.
عیسی مسیح را نه گردن زدند نه تیرباران کردند ونه حلق آویز ...
با دوتا میخ طویله توی کف دستش
اورا به صلیب کشیدند ...
میخ طویله های عیسی مسیح آهنی وقابل لمس بود ...هرکسی می توانست ان ها را ببیند وببیند که چگونه مسیح روی صلیب ذره ذره آب می شود ...
درآستانه کریسمس به میخ طویله های نامریی فکر می کنم به میخ طویله هایی که کف دست آدمی کوبیده می شود واورا به صلیب می کشد وذره ذره جانش را می گیرد
مارا میخ طویله سنت ها صدها سال است که به صلیب کشیده
مارا روابط ظالمانه وقبیله ای قوانین احمقانه وغیر انسانی ذره ذره نابود کرده ومی کند
هرکس انسانی را مجبور به اطاعت از قوانینی کند که مخالف آزادی های اوست ومخالف هستی انسانی ...درواقع اورا به صلیب کشیده است
هرکس قوانین من درآوردی را به عنوان قوانین نجات بخش و بهشتی به مردم حقنه کند درواقع میخ طویله ای برکف دست او کوبیده واورا به صلیب کشیده است
هر آدمی که ادعای عاشقی کند و نگذارد به هوای عاشقی ، عشقش نفس بکشد درواقع ازمیخ طویله استفاده کرده است
میخ طویله نامریی شکل های مختلفی دارد
به نام عشق کوبیده می شود
به نام همسر
به نام قوم وقبیله
به نام شرف
به نام آبرو
به نام مذهب
به نام های مختلف
وانسانی که باید رها وآزاد باشد مثل پرنده
مثل هوا
وبه دنیا آمده است که سرمست باشد وسرخوش
ذره ذره آب می شود
ذره ذره
یاد سالارعاشقان عیسی مسیح گرامی باد
@Chelsalegi
مردی جوان که درسی و سه سالگی به خاطر باورهایش به صلیب کشیده شد.
عیسی مسیح را نه گردن زدند نه تیرباران کردند ونه حلق آویز ...
با دوتا میخ طویله توی کف دستش
اورا به صلیب کشیدند ...
میخ طویله های عیسی مسیح آهنی وقابل لمس بود ...هرکسی می توانست ان ها را ببیند وببیند که چگونه مسیح روی صلیب ذره ذره آب می شود ...
درآستانه کریسمس به میخ طویله های نامریی فکر می کنم به میخ طویله هایی که کف دست آدمی کوبیده می شود واورا به صلیب می کشد وذره ذره جانش را می گیرد
مارا میخ طویله سنت ها صدها سال است که به صلیب کشیده
مارا روابط ظالمانه وقبیله ای قوانین احمقانه وغیر انسانی ذره ذره نابود کرده ومی کند
هرکس انسانی را مجبور به اطاعت از قوانینی کند که مخالف آزادی های اوست ومخالف هستی انسانی ...درواقع اورا به صلیب کشیده است
هرکس قوانین من درآوردی را به عنوان قوانین نجات بخش و بهشتی به مردم حقنه کند درواقع میخ طویله ای برکف دست او کوبیده واورا به صلیب کشیده است
هر آدمی که ادعای عاشقی کند و نگذارد به هوای عاشقی ، عشقش نفس بکشد درواقع ازمیخ طویله استفاده کرده است
میخ طویله نامریی شکل های مختلفی دارد
به نام عشق کوبیده می شود
به نام همسر
به نام قوم وقبیله
به نام شرف
به نام آبرو
به نام مذهب
به نام های مختلف
وانسانی که باید رها وآزاد باشد مثل پرنده
مثل هوا
وبه دنیا آمده است که سرمست باشد وسرخوش
ذره ذره آب می شود
ذره ذره
یاد سالارعاشقان عیسی مسیح گرامی باد
@Chelsalegi
صبح همونطور خواب و بیدار رفتم پمپ بنزین که بنزین بزنم،دیدید که آدم این وقت صبح یک جور هنگ اور شده است به یک جا خیره میشی و فکرهای اجق وجق میکنی به خودم که اومدم دیدم بنزین ریخت رو کفش و شلوارم،لعنت به این روزگار سالهای ابری،چقد میشه؟صدوهفتاد هزارتومن!اونم بنزین سه تومنی!یادم افتاد سال ٨٢ با صدوهفتاد هزار تومن سه شب و چهار روز تور میبرد دوبی، بری "دی تو دی" قاب نوکیا ٣٣١٠ و سرویس آرکوپال بخری و با حجی جون عکس بگیری،الان باهاش یک باک پر میکنم،تفو بر تو چرخ گردون تفو!
✍امید حنیف
@chelsalegi
✍امید حنیف
@chelsalegi
بدینوسیله تبریکات و تهنیات خود را به واسطه ی ایام کریسمس و حلول سال جدید فرنگی، به عموم دوستان ، اعم از داخله و خارجه، دوست و دشمن، خیر خواه و بد خواه، خوشگل و بدگل، چاق و لاغر، رجل و نساء ابلاغ فرموده، امیدواریم که ایام مستقبل برای ایشان مملو از نشاط و شادی و موفقیت باشد.
تاکید موکد داریم که رفقا ، چه در ممالک محروسه و چه در بلاد کفر با هم مهربان باشند که ثمرات فراوان دارد.
جماعت مجاهدت کنند که در سال جدید، دروغ نگویند.... غرور و تعصب بیجا نداشته باشند که موجبات مفارقت است... اگر خطا و خلافی کردند، شهامت و شجاعت داشته باشند در اعتذار و عذر خواهی.
قواعد همسایگی و هموطنی که ور افتاده است، لکن غریب نواز باشند. اهل غریب جذام ندارند و برای کسی هم کیسه ندوخته اند!
مسافر غریب که از راه دور می رسد، چاه آب و خبازی را نمی شناسد، لذا حداقل کاسه ای آب و یک قرص نان تعارف کنند که از رسومات جوانمردی ست.
النهایه، خنجر از پشت نزنند و خیانت نکنند و شرافتمند باشند
لبخند هایتان پایدار و سفره هایتان پر نان و قلب هایتان آینه.....
مبارک است انشاالله.
@Chelsalegi
تاکید موکد داریم که رفقا ، چه در ممالک محروسه و چه در بلاد کفر با هم مهربان باشند که ثمرات فراوان دارد.
جماعت مجاهدت کنند که در سال جدید، دروغ نگویند.... غرور و تعصب بیجا نداشته باشند که موجبات مفارقت است... اگر خطا و خلافی کردند، شهامت و شجاعت داشته باشند در اعتذار و عذر خواهی.
قواعد همسایگی و هموطنی که ور افتاده است، لکن غریب نواز باشند. اهل غریب جذام ندارند و برای کسی هم کیسه ندوخته اند!
مسافر غریب که از راه دور می رسد، چاه آب و خبازی را نمی شناسد، لذا حداقل کاسه ای آب و یک قرص نان تعارف کنند که از رسومات جوانمردی ست.
النهایه، خنجر از پشت نزنند و خیانت نکنند و شرافتمند باشند
لبخند هایتان پایدار و سفره هایتان پر نان و قلب هایتان آینه.....
مبارک است انشاالله.
@Chelsalegi
این شعر را استاد سایه در دهه شصت آنهم در زندان سروده .شعری که در آن امید را فریاد می زند و یاران ناامید را نهیب می زند که امروز نه آغاز و نه انجام جهان است!
آنهم در دهه شصت! دهه ترور های مجاهدین دهه سر بریدن سربازها در کوهستان های غربی،دهه اعدام های فله ای، دهه سالها زندانی شدن بخاطر چهار برگ اعلامیه،کتک و شلاق خوردن بخاطر عکس فلان بازیگر و یا خواننده، دهه دیوار گوشتی ساختن از پیکر پاک ترین جوانان مملکت جلو دشمن بعثی. دهه جانبازان موجی دهه زنان بیوه دهه صف های طویل برای ۵۰ گرم روغن....
این روز ها در چهره و کلام اکثر دوستان ناامیدی را می توان دید. بیائید باهم این سروده استاد سایه را فریاد بزنیم بلکه گشایشی بر دل های ناامیدمان شود.
امروز نه اغاز و نه انجام جهان است
ای بس غم و شادی که پس پرده نهان است
گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری
دانی که رسیدن هنر گام زمان است
تو رهرو دیرینه ی سر منزل عشقی
بنگر که ز خون تو به هر گام نشان است
آبی که بر آسود زمینش بخورد زود
دریا شود آن رود که پیوسته روان است
باشد که یکی هم به نشانی بنشیند
بس تیر که در چله ی این کهنه کمان است
از روی تو دل کندنم آموخت زمانه
این دیده از آن روست که خونابه فشان است
دردا و دریغا که در این بازی خونین
بازیچه ی ایام دل آدمیان است
دل بر گذر قافله ی لاله و گل داشت
این دشت که پامال سواران خزان است
روزی که بجنبد نفس باد بهاری
بینی که گل و سبزه کران تا به کران است
ای کوه تو فریاد من امروز شنیدی
دردی ست درین سینه که همزاد جهان است
از داد و داد آن همه گفتند و نکردند
یارب چه قدر فاصله ی دست و زبان است
خون می چکد از دیده در این کنج صبوری
این صبر که من می کنم افشردن جان است
از راه مرو سایه که آن گوهر مقصود
گنجی ست که اندر قدم راهروان است
✍حسین عباسی
@chelsalegi
آنهم در دهه شصت! دهه ترور های مجاهدین دهه سر بریدن سربازها در کوهستان های غربی،دهه اعدام های فله ای، دهه سالها زندانی شدن بخاطر چهار برگ اعلامیه،کتک و شلاق خوردن بخاطر عکس فلان بازیگر و یا خواننده، دهه دیوار گوشتی ساختن از پیکر پاک ترین جوانان مملکت جلو دشمن بعثی. دهه جانبازان موجی دهه زنان بیوه دهه صف های طویل برای ۵۰ گرم روغن....
این روز ها در چهره و کلام اکثر دوستان ناامیدی را می توان دید. بیائید باهم این سروده استاد سایه را فریاد بزنیم بلکه گشایشی بر دل های ناامیدمان شود.
امروز نه اغاز و نه انجام جهان است
ای بس غم و شادی که پس پرده نهان است
گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری
دانی که رسیدن هنر گام زمان است
تو رهرو دیرینه ی سر منزل عشقی
بنگر که ز خون تو به هر گام نشان است
آبی که بر آسود زمینش بخورد زود
دریا شود آن رود که پیوسته روان است
باشد که یکی هم به نشانی بنشیند
بس تیر که در چله ی این کهنه کمان است
از روی تو دل کندنم آموخت زمانه
این دیده از آن روست که خونابه فشان است
دردا و دریغا که در این بازی خونین
بازیچه ی ایام دل آدمیان است
دل بر گذر قافله ی لاله و گل داشت
این دشت که پامال سواران خزان است
روزی که بجنبد نفس باد بهاری
بینی که گل و سبزه کران تا به کران است
ای کوه تو فریاد من امروز شنیدی
دردی ست درین سینه که همزاد جهان است
از داد و داد آن همه گفتند و نکردند
یارب چه قدر فاصله ی دست و زبان است
خون می چکد از دیده در این کنج صبوری
این صبر که من می کنم افشردن جان است
از راه مرو سایه که آن گوهر مقصود
گنجی ست که اندر قدم راهروان است
✍حسین عباسی
@chelsalegi
Telegram
attach 📎
از هیچ کس به شما خیری نمی رسد جز خودتان. اگر دوست داشته اید که اوضاع تغییر کند ولی نکرده، افسرده نشوید. به تغییر در چیزهای دیگر هیچگاه امید نبندید. آن تغییری که حال شما را خوب می کند، تغییر در خود شما است. گاهی همه دنیا تغییر می کند ولی چه سود؟! هیچ چیز در شما تغییر نکرده. گاهی اصلا تغییر عینی هم برای عوض کردن حال ما لازم نیست. می دانم تکراری است ولی نگاه ما باید تغییر کند. فراموش نکنید که زندگی می تواند حتی با وجود آدمهای نفهم هم شیرین باشد؛ حتی با وجود دروغگوها و کلاهبردارها و شارلاتانها. آنها علی رغم این که ممکن است بر ملک و بوم هم حاکم باشند، تا شما نخواهید نمی توانند بر شما حاکم باشند. از زندگی لذت ببرید. به کسی که دوستش دارید بگویید: «دوستت دارم.» غذایی را که دوست دارید، بخورید. ورزش بکنید. فیلم ببینید. رمان بخوانید. حمام بروید. لباس زیبا بپوشید. عطر و ادکلن خوب بزنید. ماشینتان را کارواش ببرید. داشبرد ماشین را خوب برق بیندازید. شیشه اش را خوب شفاف و پاک کنید. اگر ماشین ندارید، مهم نیست. روی میزتان را تمییز کنید. لبهای کسی را که دوست می دارید، بگیرید و ببوسید. اگر کسی را ندارید، مهم نیست؛ او را پیدا کنید. برای رسیدن به اینها، سعی کنید خوب کار بکنید. حتما و حتما در بهبود زندگی دیگران موثر باشید؛ کمکی بکنید. خوشبختی خودتان را منوط به تغییرات سیاسی و اجتماعی نکنید که اگر چنین کنید، هیچ وقت خوشبختی را نخواهید دید چون اوضاع سیاسی هیچ وقت خیلی خوب نیست و از آن مهمتر از هیچ کس به شما خیری نمی رسد جز خودتان. هیچکس و هیچ چیز را نباید چنین بزرگ ببینید که می تواند شما را از خوشبختی محروم کند. یک کار مهم دیگر که باید انجام بدهید کسانی را که سعی دارند به شما بقبولانند که شما در دوزخ زندگی می کنید و کوتاه هم نمی‌آیند، آنها را بلاک کنید.
@Chelsalegi
@Chelsalegi
در ﻣﻴﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﺁﺭﻣﺎﻥﻫﺎی ﺳﻴﺎسی، ﺁن که ﺍﺩﻋﺎی ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ بشری ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺧﻄﺮﻧﺎک‌تر ﺍﺳﺖ. ﺗﻼﺵ ﺑﺮﺍی ﺑﺮﭘﺎیی بهشت ﺑﺮ ﺭﻭی ﺯﻣﻴﻦ، همیشه ﺑﻪ ﺟﻬﻨﻢ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﺴﺎنی ﮐﻪ میﭘﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، قاﺩﺭﻧﺪ بشرﻳﺖ ﺭﺍ ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ ﮐﻨﻨﺪ، ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎی ﺧﻄﺮﻧﺎکی ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺳﺎﺳﺎً ﺭوﻳﺎی ﺳﺎﺧﺘﻦ بهشت ﺑﺮ ﺭﻭی ﺯﻣﻴﻦ، ﺭﻭﻳﺎی ﺧﻄﺮﻧﺎکی ﺍﺳﺖ، ﭼﺮﺍﮐﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺪتی ﺑﺎﻭﺭ می‌کنند ﮐﻪ ﺣﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﻌﺪﺍﺩ بی‌شماری ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺮﻭﺭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ، تا ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺻﻄﻼﺡ ﺳﻌﺎﺩتمند ﮐﻨﻨﺪ.
✍کارل پوپر
@chelsalegi
✍کارل پوپر
@chelsalegi
سال ۸۵ در برگزاری یک همایش ملی نقش کوچکی داشتم. مدیران کل و معاونان چند وزارت خانه آمده بودند هتل المپیک.
موقع نهار که سلف سرویس بود، می‌دیدم چطور مدیرکل یک استان با غذایش همزمان دوغ، نوشابه، آب معدنی و دلستر لیمویی می‌خورد. از هرکدام جرعه‌ای. حریص. باعجله. مثل کسی که به او گفته باشند فقط ده دقیقه وقت داری و بعد میز را جمع می‌کنیم!
مشابه همین تجربه را در یک سمینار بین المللی در قشم داشتم. یکی دو مدیر برجسته و سرشناس از اینها که یک عده همیشه آقای دکتر! آقای رئیس! گویان دور و برشان می‌پلکند و می‌گویند: چه سری! چه دُمی! عجب پایی! و آقای رئیس نگاهی زیرچشمی می‌اندازد یعنی خودمان می‌دانیم!.. _ دیسی برداشته بودند و میگو و زرشک پلو و قورمه سبزی و جوجه کباب و ماهی سرخ کرده و ... را می‌ریختند روی هم و رفتند گوشه‌ای شروع کردند به خوردن. معده من تعجب کرده‌بود!
سالهاست با خودم می‌جنگم که هرچه ندارم عزت نفس داشته‌باشم. گاهی شاید یادم رفته است و خطا کرده‌ام اما هر روز تمرین میکنم که چشم تنگ و حریص نباشم، مثل مدیرکلی که دو دوغ توی یخچال اتاقش در هتل قایم کرده بود!
البته که غذا و سفره فقط یک مثال است و عاقلان به یک اشاره ابرو، قصه هفت شهر عشق را می دانند.
از دیدن آدم هایی هر کس که می‌خواهد باشد حریص و گداطبع که دستشان به دهنشان می‌رسد اما برای گرفتن غذای نذری، غذای مفت، غذای سلف سرویسی یورش می‌برند فراری‌ام. آدم‌هایی که برای گرفتن یک پُست کوچک، یک میز مضحک، یک پاداش حقیر رفیق‌شان را می‌فروشند، روح شان را می‌فروشند، عزت نفس‌شان را می‌فروشند به اندازه یک کروکودیل گرسنه خطرناک هستند.
آنها سر فرصت شما را هم می‌خورند، می‌فروشند! به بادمجان دورقاب‌چین‌های پیرامون برخی کاندیداهای انتخابات فکر کنید. آنها که اطراف ستادها پرسه می‌زنند، نه برای آنکه دل در گرو کشور دارند، بلکه در طمع پاره استخوانی، میزی، لقمه ای ....
سفره‌مان را کمی کوچکتر بچینیم اما شخصیت‌مان را برای یک لقمه نفروشیم. برای یک موفقیت حقیر. یک پله بالاتر نشستن.
به قول دوست نازنینی «کاری که چلوکباب می‌کنه، نون و پنیر هم می‌کنه»!
شاید عزت نفس نام اعظم خدا باشد.
✍احسان محمدی
@chelsalegi
موقع نهار که سلف سرویس بود، می‌دیدم چطور مدیرکل یک استان با غذایش همزمان دوغ، نوشابه، آب معدنی و دلستر لیمویی می‌خورد. از هرکدام جرعه‌ای. حریص. باعجله. مثل کسی که به او گفته باشند فقط ده دقیقه وقت داری و بعد میز را جمع می‌کنیم!
مشابه همین تجربه را در یک سمینار بین المللی در قشم داشتم. یکی دو مدیر برجسته و سرشناس از اینها که یک عده همیشه آقای دکتر! آقای رئیس! گویان دور و برشان می‌پلکند و می‌گویند: چه سری! چه دُمی! عجب پایی! و آقای رئیس نگاهی زیرچشمی می‌اندازد یعنی خودمان می‌دانیم!.. _ دیسی برداشته بودند و میگو و زرشک پلو و قورمه سبزی و جوجه کباب و ماهی سرخ کرده و ... را می‌ریختند روی هم و رفتند گوشه‌ای شروع کردند به خوردن. معده من تعجب کرده‌بود!
سالهاست با خودم می‌جنگم که هرچه ندارم عزت نفس داشته‌باشم. گاهی شاید یادم رفته است و خطا کرده‌ام اما هر روز تمرین میکنم که چشم تنگ و حریص نباشم، مثل مدیرکلی که دو دوغ توی یخچال اتاقش در هتل قایم کرده بود!
البته که غذا و سفره فقط یک مثال است و عاقلان به یک اشاره ابرو، قصه هفت شهر عشق را می دانند.
از دیدن آدم هایی هر کس که می‌خواهد باشد حریص و گداطبع که دستشان به دهنشان می‌رسد اما برای گرفتن غذای نذری، غذای مفت، غذای سلف سرویسی یورش می‌برند فراری‌ام. آدم‌هایی که برای گرفتن یک پُست کوچک، یک میز مضحک، یک پاداش حقیر رفیق‌شان را می‌فروشند، روح شان را می‌فروشند، عزت نفس‌شان را می‌فروشند به اندازه یک کروکودیل گرسنه خطرناک هستند.
آنها سر فرصت شما را هم می‌خورند، می‌فروشند! به بادمجان دورقاب‌چین‌های پیرامون برخی کاندیداهای انتخابات فکر کنید. آنها که اطراف ستادها پرسه می‌زنند، نه برای آنکه دل در گرو کشور دارند، بلکه در طمع پاره استخوانی، میزی، لقمه ای ....
سفره‌مان را کمی کوچکتر بچینیم اما شخصیت‌مان را برای یک لقمه نفروشیم. برای یک موفقیت حقیر. یک پله بالاتر نشستن.
به قول دوست نازنینی «کاری که چلوکباب می‌کنه، نون و پنیر هم می‌کنه»!
شاید عزت نفس نام اعظم خدا باشد.
✍احسان محمدی
@chelsalegi
پنج شش ساله که بودم مادرم به من گفت: «پسرم هرشب قبل از خواب، زیر لب بگو پناه می‌برم به خدا از شر شیطان پلید.» و من پناه می‌بردم به خدا. حالا سالهاست که به تعبیر آن شاعر بی‌نام و نشان
پناه می‌برم به خواب
از تمامی اندوه‌ها
@chelsalegi
پناه می‌برم به خواب
از تمامی اندوه‌ها
@chelsalegi
درخاورمیانه انتخابات به معنی انتخاب گزینه خوب یا خوبتر از بین همه گزینه ها نیست . حتی به معنای پناه آوردن به گزینه بد در مقابل گزینه های بدتر هم نیست . انتخابات در اینجا یعنی کوشش برای به تخت نشاندن بد خودمان در مقابل بد خودشان ! بازتولید کهن الگوی قبیله گرا در قالب استفاده از صندوق رای .
@chelsalegi
@chelsalegi
زين العابدين مراغه‌اي صد و هشت سال پيش در کتاب سیاحت‌نامه ابراهیم بیگ آورده
در اثناي اين مسافرت که قسمت قليلي از ممالک ايران را ديدم٬ دلم خون شد. همه جا ملک پريشان٬ مـلت پـريشان٬ تـجارت پـريشان٬ خـيال پـريشان٬ عـقايد پريشان٬ شهر پريشان٬ شهريار پريشان٬ خدای را اين چه پريشاني است؟!
بزرگوار انگار دو روز پیش ایران بوده
@chelsalegi
در اثناي اين مسافرت که قسمت قليلي از ممالک ايران را ديدم٬ دلم خون شد. همه جا ملک پريشان٬ مـلت پـريشان٬ تـجارت پـريشان٬ خـيال پـريشان٬ عـقايد پريشان٬ شهر پريشان٬ شهريار پريشان٬ خدای را اين چه پريشاني است؟!
بزرگوار انگار دو روز پیش ایران بوده
@chelsalegi
داگلاس نورث برنده نوبل اقتصاد مي گويد اگر ميخواهيد بدانيد كشوري توسعه مي يابد يا نه ، اصلا سراغ فناوري ، كارخانه و ابزاري كه استفاده مي كنند نروید! اينها را براحتي ميتوان خريد يا دزديد ويا كپي كرد !
براي ديدن توسعه برويد دبستانها و پيش دبستاني ها را ببينيدكه، آنجا چگونه بچه ها را آموزش ميدهند! مهم نيست چه چيزي آموزش مي دهند! ببينيد چگونه آموزش مي دهند. اگر كودكان شما را پرسشگر ، خلاق ، صبور ، نظم پذير ، خطر پذير ، داراي روحيه گفتكو و تعامل ، داراي روحيه مشاركت جمعي و همكاري بار مي آورند. بدانيد كه اين انسانها در آينده شخصيت هايي خواهند شد كه جامعه را پيشرفت خواهند داد .
@chelsalegi
براي ديدن توسعه برويد دبستانها و پيش دبستاني ها را ببينيدكه، آنجا چگونه بچه ها را آموزش ميدهند! مهم نيست چه چيزي آموزش مي دهند! ببينيد چگونه آموزش مي دهند. اگر كودكان شما را پرسشگر ، خلاق ، صبور ، نظم پذير ، خطر پذير ، داراي روحيه گفتكو و تعامل ، داراي روحيه مشاركت جمعي و همكاري بار مي آورند. بدانيد كه اين انسانها در آينده شخصيت هايي خواهند شد كه جامعه را پيشرفت خواهند داد .
@chelsalegi
ویتنامی ها روی پرچم آمریکا راه نمی روند ولی تا دلتان بخواهد روی اعصاب آمریکا راه می روند. جنگ آمریکا و ویتنام ۱۹۵۵ آغاز شد و بیست سال بعد در ۱۹۷۵ با پایان یافت. جنگی که لقب طولانی‌ترین جنگ قرن بیستم را به خود اختصاص داد. آمریکا در آن بیست سال ، از هیچ جنایتی علیه مردم این کشور فروگذار نکرد. تعداد بمب هایی که آمریکا بر سر مردم ویتنام ریخت از تعداد کل بمب هایی که متحدین و متفقین در جنگ جهانی دوم علیه هم استفاده کرده بودند، بیشتر بود. سربازان آمریکایی برای این که مانع از مخفی شدن سربازان ویت کنگ در زیر شاخ و برگ درختان شوند، از مواد سمی عامل نارنجی استفاده کردند. فقط در سال ۱۹۶۹، یک میلیون هکتار از جنگل‌ها با استفاده از این عامل نابود شد. عامل آبی نیز یکی دیگر از مواد شیمیایی بود که برای از بین بردن ذخایر غذایی ویتنام شمالی بر روی محصولات کشاوری اسپری می‌شد. این عامل بر روی هزاران هکتار از زمین‌های کشاورزی، و به خصوص شالیزارها، پاشیده شد.
جدای از سه میلیون کشته؛ تا سه نسل از ویتنامی ها با مشکلاتی از قبیل جنین های نارس یا متولدین معلول مواجه بودند. در موزه جنگ ویتنام، چند نفر از این معلولان مادرزاد که قدی حدود پنجاه سانتی متر داشتند، با دست هایی کوتاه و صورت هایی دفرمه شده، صنایع دستی درست می کردند و به توریست ها می فروختند. آنها بخش زنده موزه بودند
بخش زیادی از مردم ویتنام، ناگزیر بودند در هزاران کیلومتر تونلی که زیر جنگل ها کنده بودند زندگی کنند و حتی مدارس و بیمارستان هایشان را نیز به این تونل های زیر زمینی منتقل کنند. با این حال، آمریکایی ها آنان را در زیر زمین هم راحت نمی گذاشتند و با سم پاشی جنگل ها و نیز انداختن بمب هایی که اکسیژن هوا را می بلعید، آنان را در تونل هایشان نیز خفه و قتل عام می کردند
خود آمریکا نیز پس از هزاران روز جنگ، ۴۵ هزار کشته، سیصد هزار زخمی و میلیاردهار دلار هزینه، بدون هیچ دستاوردی خاک ویتنام را ترک کردند.
اگر یک کشور در سراسر جهان وجود داشته باشد که بخواهد تا ابد با آمریکا قطع رابطه کند، هر روز پرچم اش را به آتش بکشد، قطعا آن ویتنام است. اما ویتنام چگونه برخورد می کند؟ به جای آنکه روی پرچم آمریکا راه برود روی اعصاب آمریکا راه می رود؟ چگونه؟ با رشد بی نظیر اقتصادی، تولید محصولات صادراتی فوق العاده، با تبدیل شدن به کشوری امن برای کسب وکار، زندگی و سرمایه گذاری، با تمرکز بر حوزه های پیشرفته مانند اینترنت اشیاء و با تبدیل شدن به شریک تجاری شرکت های آمریکایی آنقدر محیط جذابی برای کسب وکار فراهم کرده اند که شرکت های آمریکایی آنجا را از بین دویست کشور جهان برای تولید انتخاب می کنند به حرف های یک ویتنامی دقت کنید: «بله! ما خاطره خوبی از آمریکا نداریم و راستش را بخواهی من که در آن زمان متولد نشده بودم، از آمریکا نفرت دارم ولی نفرت من از آمریکا نباید به ضرر خود من تمام شود و مرا در گذشته نگه دارد»
ویتنامی ها جنگی که ۴۳ سال تمام شده است را ایستگاهی برای توقف در گذشته نکرده اند بلکه آن را منبعی برای درآمد زایی کرده اند. تور جنگ و جنگل برگزار می کنند و از گردشگران خارجی مبلغی پول می گیرند و تونل های زمان جنگ، ابزارآلات رزمی آن دوران، فیلم مستندی از شجاعت های ویت کنگ ها و ... را نشان شان می دهند و در جایی، به ازای هر تیر جنگی دو دلار می گیرند و به توریست ها اجازه می دهند با سلاح های زمان جنگ، شلیک کنند. موزه جنگ شان نیز که همیشه مملو از گردشگرانی است که برای دیدن عکس های زمان جنگ و هواپیماها، تانک ها و تسلیحات به جا مانده از آن دوران بلیت می خرند و خفت آمریکایی ها را در عمل نشان می دهد
هیچ کشوری دوست و دشمنی دائمی هیچ کشور دیگر دنیا نیست. این منافع ملی هستند که دائمی هستند. نه دوستی و نه دشمنی با دیگران. مهم آن است که در هر رابطه دوستانه ای باید منافع ملی مردمم را تامین کنم و هر رابطه خصمانه ای نباید منجر به نقض منافع ملی مردمم شود. انتقام گرفتنی که من بیش از طرف مقابل هزینه می دهم، انتقام نیست، خسارت و اشتباه محاسباتی است. نفرت از دیگران نباید به ضرر خود من تمام شود و مرا در گذشته نگه دارد. آینده را دریابیم.
✍مجتبی لشکربلوکی
@chelsalegi
جدای از سه میلیون کشته؛ تا سه نسل از ویتنامی ها با مشکلاتی از قبیل جنین های نارس یا متولدین معلول مواجه بودند. در موزه جنگ ویتنام، چند نفر از این معلولان مادرزاد که قدی حدود پنجاه سانتی متر داشتند، با دست هایی کوتاه و صورت هایی دفرمه شده، صنایع دستی درست می کردند و به توریست ها می فروختند. آنها بخش زنده موزه بودند
بخش زیادی از مردم ویتنام، ناگزیر بودند در هزاران کیلومتر تونلی که زیر جنگل ها کنده بودند زندگی کنند و حتی مدارس و بیمارستان هایشان را نیز به این تونل های زیر زمینی منتقل کنند. با این حال، آمریکایی ها آنان را در زیر زمین هم راحت نمی گذاشتند و با سم پاشی جنگل ها و نیز انداختن بمب هایی که اکسیژن هوا را می بلعید، آنان را در تونل هایشان نیز خفه و قتل عام می کردند
خود آمریکا نیز پس از هزاران روز جنگ، ۴۵ هزار کشته، سیصد هزار زخمی و میلیاردهار دلار هزینه، بدون هیچ دستاوردی خاک ویتنام را ترک کردند.
اگر یک کشور در سراسر جهان وجود داشته باشد که بخواهد تا ابد با آمریکا قطع رابطه کند، هر روز پرچم اش را به آتش بکشد، قطعا آن ویتنام است. اما ویتنام چگونه برخورد می کند؟ به جای آنکه روی پرچم آمریکا راه برود روی اعصاب آمریکا راه می رود؟ چگونه؟ با رشد بی نظیر اقتصادی، تولید محصولات صادراتی فوق العاده، با تبدیل شدن به کشوری امن برای کسب وکار، زندگی و سرمایه گذاری، با تمرکز بر حوزه های پیشرفته مانند اینترنت اشیاء و با تبدیل شدن به شریک تجاری شرکت های آمریکایی آنقدر محیط جذابی برای کسب وکار فراهم کرده اند که شرکت های آمریکایی آنجا را از بین دویست کشور جهان برای تولید انتخاب می کنند به حرف های یک ویتنامی دقت کنید: «بله! ما خاطره خوبی از آمریکا نداریم و راستش را بخواهی من که در آن زمان متولد نشده بودم، از آمریکا نفرت دارم ولی نفرت من از آمریکا نباید به ضرر خود من تمام شود و مرا در گذشته نگه دارد»
ویتنامی ها جنگی که ۴۳ سال تمام شده است را ایستگاهی برای توقف در گذشته نکرده اند بلکه آن را منبعی برای درآمد زایی کرده اند. تور جنگ و جنگل برگزار می کنند و از گردشگران خارجی مبلغی پول می گیرند و تونل های زمان جنگ، ابزارآلات رزمی آن دوران، فیلم مستندی از شجاعت های ویت کنگ ها و ... را نشان شان می دهند و در جایی، به ازای هر تیر جنگی دو دلار می گیرند و به توریست ها اجازه می دهند با سلاح های زمان جنگ، شلیک کنند. موزه جنگ شان نیز که همیشه مملو از گردشگرانی است که برای دیدن عکس های زمان جنگ و هواپیماها، تانک ها و تسلیحات به جا مانده از آن دوران بلیت می خرند و خفت آمریکایی ها را در عمل نشان می دهد
هیچ کشوری دوست و دشمنی دائمی هیچ کشور دیگر دنیا نیست. این منافع ملی هستند که دائمی هستند. نه دوستی و نه دشمنی با دیگران. مهم آن است که در هر رابطه دوستانه ای باید منافع ملی مردمم را تامین کنم و هر رابطه خصمانه ای نباید منجر به نقض منافع ملی مردمم شود. انتقام گرفتنی که من بیش از طرف مقابل هزینه می دهم، انتقام نیست، خسارت و اشتباه محاسباتی است. نفرت از دیگران نباید به ضرر خود من تمام شود و مرا در گذشته نگه دارد. آینده را دریابیم.
✍مجتبی لشکربلوکی
@chelsalegi
