ما هم خونه چند میلیاردی شمال شهر تهران داشتیم، ماشین و راننده شخصی داشتیم، بهترین رسیدگی های پزشکی و درمانی رو داشتیم، اصلا نمی دونستیم وام و ضامن و قسط یعنی چی، عمرمون تو صف نون و گوشت و مرغ و گوجه نایستاده بودیم، نمی دونستیم دختر دم بخت و پسر فارغ التحصیل بیکار یعنی چی و... خیلی چیزهای دیگه، مصائب رسیدن به بهشت برامون سخت نبود !
رسیدن به بهشت فقط برای ما خاک بر سرا سخته و باید تحمل کنیم!
مَثَلُ الذینَ حُمِّلوا التّوراةَ ثُمَّ لَمْ یحْمِلوهَا کمَثَلِ الحِمارِ یحمِلُ اسفاراً...
✍احسان شجایی
@chelsalegi

دوره‌ی قهرمانان و آرتیستهای مهم گذشته است.
امروز برای دیده شدن کافیست کمی بیش از حد معمول احمق یا به میزان لازم بی‌شرف باشید. و در مملکت ما دنیا به کام کسانی است که از هر دو بهره می‌برند.
@chelsalegi

یک کانالی هست در تلگرام که قیمت ارز و سکه طلا و متوسط قیمت ملک و شاخص سهام و غیره را هر روز پست می کند. اقتصادی است کلا. این وسطا تبلیغات هم می کند و تعداد زیادی از این تبلیغات مربوط به دعا نویس و کانال های دریافت طلسم و سرکتاب و ادعیه است. همین کانال بهترین نماینده وضعیت کنونی اقتصاد کشور است.
✍سروش آریا
@chelsalegi

آدم از چهل سالگی که عبور میکند دیگر برایش حرف دیگران خیلی مهم نیست . نه اینکه اهمیت نداشته باشد ولی دیگر آن طور که از حرف های دیگران شقیقه هایش میزد و خون توی رگ هایش فوران میکرد نیست .آدم از چهل سال که میگذرد دیگر حوصله عوض کردن خودش را هم ندارد چه برسد به دنیای اطرافش .دچار یک جور شهود میشود ، آدم ها را انگار از پشت یک شیشه نامریی می بیند و فکرشان را میخواند ، حتی آنهایی که بخواهند سرش را شیره بمالند باز هم می فهمد اما به روی خودش نمی آورد.آدم از چهل سالگی به بعد به آدم های جدید خیلی دیر اعتماد میکند و خُب رفقای قدیمی خودش هم تا گردن توی گل و لای زندگی فرو رفته اند و نهایتش گاهی یک چایی تلخ با آنها بخورد و والسلام . اینها را گفتم تا به اینجا برسم که امروز صبح که بیدار شدم دیدم مادرم چایی نبات را بالای سرم‌گذاشته . وقتی به قم میایم که به کارگاه سرک بکشم چند روزی پیش پدر و مادرم میمانم و خب هنوز فکر میکنم همان بچه ای هستم که باید حاضر شوم و از آن سراشیبی تند عبور کنم و خودم را به دبستان برسانم . کجا بودیم ؟ لیوان بله چایی نبات را توی دستم گرفتم و بعد به خودم گفتم که من هنوز جزء آن آدم های لعنتی خوشبخت هستم . مرز چهل سالگی را رد کرده ام ولی هنوز پدر و مادری دارم که نگران حالم باشند و برایم چایی نبات بیاورند و شب که توی جایم غلت میزنم ، پتو را رویم بیندازند و بعد هم چند لحظه ای به صورت بی قرارم خیره شوند و دلشان خوش باشد که دو روزی کنارشان هستم و بعد میروم پی زندگی ام . همیشه میگویند آدم خوشبختی را روی دایره نمیریزد خوشبختی را مثل شراب هفت ساله باید توی پستو گذاشت و هر چند یکبار درش را باز کرد و فقط بو کشید .میدانم که این لحظه ها مثل آخرین روزهای یک محکوم همیشگی نیست میدانم که حالا دیگر دبستانی وجود ندارد که بخواهم خودم را پشت نیمکت های چوبیش برسانم . میدانم که که یک خوشبخت لعنتی بودن مثل راه رفتن یک بند باز مست روی دره های عمیق است . همه ی اینها را میدانم اما باز به خودم میگویم که هی فلانی زندگی شاید همین باشد یک فریب ساده و کوچک‌...
✍ابوالفضل منفرد
@chelsalegi

‏کیفیت زندگی در ایران مردم را از بچه دار شدن منصرف کرده است کاهش رشد جمعیت ایران به کمتر از یک درصد برای اولین بار در تاریخ کشور رسیده . نرخ رشد جمعیت از دو نیم درصد قبل از انقلاب به کمتر از یک درصد رسید.
@chelsalegi

‏ بلاخره دونالد ترامپ شکستش رو پذیرفت و دستور داد که روند انتقال قدرت شروع بشه. ‌‎دموکراسی قدسی و‌ بی ایراد نیست. گاهی ترامپ می زاید. اما بهترین گزینه موجودست. اولا با وجود مجلس قوی، دادگاه مستقل و زیر دیدگان رسانه آزاد، نمی گذارد ترامپ هر کاری دلش خواست بکند. ثانیا به مردم اجازه می دهد ترامپشان را عوض کنند!
✍محمد حسین کریمی پور
@chelsalegi

‍ با نزدیک شدن به روز رُند نهم آذر بسیاری از خانواده ها برای تولد فرزندشان به بیمارستان هجوم برده اند، تا برای تولد فرزندشان به اصطلاح تاریخ تولد لاکچری ثبت کنند. این در حالی است که متخصصان معتقدند، سزارینِ بدون دلیل می تواند عوارض جدی برای نوزاد مثل بیماری های قلبی و کلیوی، فشار خون بالا و مسمومیت بارداری به همراه داشته باشد.
اما سخنی با والدین لاکچری باز
این نُنر بازی جدید چیه چند ساله راه انداختین!؟ اینکه با هزینه ی زیاد نوبت بگیری و در صف انتظار باشی تا مثلا بچه ت در یک تاریخ رُند و یک ساعت رُند به دنیا بیاد چه مزیتی می تونه داشته باشه؟ اون بچه خوشبخت تر میشه؟ اون بچه موفق تر میشه؟ چه دستاوردی می تونه داشته باشه؟ اون تاریخ تولدی که مایه مباهات و فخر فروشی شماست چه چیزی به شعور اون بچه اضافه می کنه؟ یعنی واقعا خطراتش رو می دونید ولی بازم با جون بچه تون بازی می کنید؟!
این هدیه به فرزند نیست بلکه خیانت به اونه! این سزارین لاکچری نیست، این بازی با جان فرزندتونه! این «شیک بودن» و به قول مُشتی تازه به دوران رسیده، «لاکچری» زیستن نیست! اینکه خوشبختی فرزندتون رو گره بزنید به تاریخ تولد رند، روشنفکری نیست نشات گرفته از فقر فرهنگیه! این تفکر حاصل بی فرهنگی و بی خردیه. حاصل فرهنگ اشتباه، آموزش اشتباه، روابط اجتماعی اشتباه و هزاران اشتباه دیگر است که سالهاست در پیش گرفته ایم. این گل پسرها و گل دخترها چه شوند با تفکر مضمحل و منحط شما والدین!
آقای پدر، خانم مادر! بدون تعارف میگم شما آمادگی پدر و مادر شدن رو نداری! شما که دغدغه تون و تفکرتون تاریخ تولد لاکچریه و تربیت در اولویت های بعدی قرار داره همون بهتر که زاد و ولد نکنین. قطعا شما شایستگی فرزند آوری نداری!
این دیگه شماره پلاک ماشین یا شماره موبایل نیست که بگید کلاس داره! این بازی با جان یک انسانه! والله به خدا نه کلاس داره نه توی آینده بچه کوچکترین تاثیری داره. این سطحی نگری و تفاخر به چیزهای بی ارزش کوچکترین اهمیتی در تربیت نفس و ابعاد شخصیتی فرزندتون نداره!
افلاطون فیلسوف یونانی معتقد است "فرآیند تربیت فرزند، قبل از تولد او آغاز می شود".
✍احسان فراهانی
@chelsalegi

نظافتچی ساختمان یک زن جوان است که هر هفته همراه دخترک پنج ساله‌‌ش می‌آید.
امروز درست جلوی واحد ما صدای تی کشیدنش قاطی شده بود با گپ زدنش با بچه...
پاورچین، بی‌صدا، کاملا فضول! رفتم پشت چشمیِ در.
بچه را نشانده بود روی یک تکه موکت روی اولین پله‌.
بچه گفت: بعد از اینجا کجا میریم...
مامان: امروز دیگه هیچ‌جا. شنبه‌ها روز خاله‌بازیه...
کمی بعد بچه می‌پرسد: فردا کجا میریم؟
مامان با ذوق جواب می‌دهد: فردا صبح می‌ریم اون‌جا که یه بار من رو پله‌هاش سُر خوردم...
بچه از خنده ریسه می‌رود.
مامان می‌گوید: دیدی یهو ولو شدم؟
بچه: دستتو نگرفته بودی به نرده میفتادیا...
مامان همان‌طور که تی می‌کشد و نفس‌نفس می‌زند می‌گوید: خب من قوی‌ام.
بچه: اوهوم... یه روز بریم ساختمون بستنی...
مامان می‌گوید که این هفته نوبت ساختمون بستنی نیست.
نمیدانم ساختمان بستنی چیست. ولی در ادامه از ساختمان پاستیل و چوب‌شور هم حرف می‌زنند.
بعد بچه یک مورچه پیدا میکند... دوتایی مورچه را هدایت می‌کنند روی یک تکه کاغذ و توی یک گلدان توی راه‌پله پیاده‌اش میکنند که "بره پیش بچه‌هاش... بگه منو یه دختر مهربون نجات داد تا زیر پا نمونم"
نظافت طبقه ما تمام میشود...
دست هم راه میگیرند و همین‌طور که می‌روند طبقه پایین درباره آن‌دفعه حرف می‌زنند که توی آسانسور ساختمان بادام‌زمینی گیر افتاده بودند.
مزه‌ی این مادرانگی کامم را شیرین می‌کند.
مادرانگی‌ای که به زاییدن و سیر کردن و پوشاندن خلاصه نشده. مادر بودنی که مهدکودک دو زبانه، لباس مارک، کتاب ضدآب و برشتوکِ عسل و بادام نیست.
ساختن دنیای زیبا وسط زشتی‌ها از مادر، مادر می‌سازد.
✍سودابه فرضی پور
@chelsalegi

گلی که با دست به انگلیس زد "دست خدا" لقب گرفت اما این عنوان خیلی اهمیتی ندارد.
چهار سال از شکست آرژانتین در "جزایر فالکلند" می گذشت که "دیه گو" آبی بر آتش جگر سوخته آرژانتینی ها ریخت.
فوتبالیست کوتاه قامتی که گل مرگبارش را با دست به کنج دروازه انگلیس مغرور فرستاد و تیرخلاص را وقتی شلیک کرد که دست نفر اول فوتبال جهان، آقای "هاوه لانژ" را وقت تقسیم مدال ها پس زد.
مرگ غول ها دیگر چیز عجیبی نیست و فقط می شود در سکوت نشست و برای تابوت آقای نابغه دستی تکان داد و تمام!
میگفت چرا دروغ بگویم؟ یک بار بعد از زیاده‌روی در مصرف نوشیدنی‌های الکلی، سه روز گم و گور شده بودم و نتوانستم به خانه‌ام برگردم. وقتی که به خانه برگشتم، گفتم که یک سفینه فضایی مرا دزدیده بوده است. به خانواده‌ام گفتم آنها مرا با خودشان برده بودند. بیشتر از این نمی‌توانم چیزی به شما بگویم.
من دوبار برای مرگ مارادونا گریسته ام. یکبار وقتی این مصاحبه اش را خواندم و یک بار وقتی تو در واتس آپ یک پیام دوکلمه ای برایم فرستادی و حتی جرات نکردی از مرگ اسطوره حرفی بزنی.
فقط نوشتی دیه گو مارادونا
✍علیرضا بندری
@chelsalegi

به گزارش سازمان ملل بی‌توجهی دولت‌ها به تغییرات اقلیمی باعث شده است که حتی در صورت عمل تمام کشورها به تعهدات توافق اقلیمی پاریس باز هم متوسط درجه حرارت زمین نسبت به دوران پیشاصنعتی افزایش یابد و تأثیرات ویرانگر تغییرات اقلیمی را به همراه آورد.
با توجه به نفهم بودن دولت‌های جهان، ظاهرا به وضعیت غیرقابل بازگشت رسیده‌ایم.
✍ابراهیم احمدیان
@chelsalegi

پدر و مادرم از انقلابی‌های پنجاه‌وهفت بودن. همون جوون‌هایی که رفتن تظاهرات و «مرگ بر شاه» گفتن؛ اعلامیه پخش کردن یا درِ خونه‌هاشونو برای معترض‌ها باز گذاشتن. نبودم که ببینم اما شنیدم وقتی آقای خمینی اومد ایران، همه اشک ریخته بودن. شنیدم وقتی هفتم تیر سال شصت اعضای حزب جمهوری کشته شدن، پدرم با رادیو توی دستشویی بوده و اونجا هق‌هق گریه می‌کرده.
دو سه ماه پیش مادرم یه لینک برام فرستاد. پرسیدم چیه این. نوشت می‌گن «آتاریه» باهاش می‌شه رفت آمریکا. گفتم لاتاریه مادر. گریه‌ام گرفته بود. نه به خاطر اشتباهش. مادرم کسی نبود بخواد ازم دور بشه. هیچوقت تشویقم نکرده بود برم از ایران. فرداش بهم زنگ زد که فلانی رفته بلغارستان. می‌گه اونجا به زن‌ها اهمیت می‌دن. رفته از طرف اطلاعات گرفته.
چیزی که از ته‌مانده‌ی صداش شنیدم، تشویق یه مادر برای رفتن از ایران و رسیدن به عاقبت‌به‌خیری نبود. صدای خرد شدن و شکستن بود.
چقدر غر زدم این سال‌ها. هرچه بیشتر به عقب رفتم، نگاه‌های سرزنشگرانه‌ام بیشتر بود. عامل تمام سیاه‌بختی‌ام بود انتخابشان. این روزها به این فکر می‌کنم تباه‌شده‌ی حقیقی آنهایند. والدینمان. جوان‌های دهه‌ی بیست و سی. انقلابی‌های امیدوار. اونها واقعی شکستن.
یه جمله اول فیلم «بخت پریشان» هست که: «تنها یک‌ چیز از سرطان داشتن بدتره. اینکه بچه‌ای داشته باشی که سرطان داره.»
امید دارم راهی که می‌ریم مسیر درستی باشه اما دیگه از خودم گذشتم. تنها آرزویی که دارم اینه پدر و مادرا بیش از این خرد نشن.
✍نفیس میم
@chelsalegi

اینهمه نهاد نظارتی و بازرسی در اقتصاد دولتی همان حکایت ناصرالدین شاه است. اوشیری داشت که هر هفته یک گوسفند جیره داشت ، به شاه خبر دادند که چه نشسته‌ای که نگهبان شیر ، یک ران گوسفند را میدزدد
شاه دستور داد نگهبانی مواظب اولی باشد. پس از مدتی آن دو با هم ساخت و پاخت کردند و علاوه بر اینکه هر دو ران را می‌دزدیدند
‏دل و جگرش را هم می‌خوردند .
شاه خبردار شد و یکی از درباری‌ها را فرستاد که نگهبان آن دو باشد
این یکی چون درباری بود دو برابر آن دو برمی‌داشت
پس از مدتی به شاه خبر دادند جناب شاه، شیر از گرسنگی دارد می‌میرد
‏جستجو کردند و دیدند که این سه با هم ساخته‌اند و همه اندام‌های گوسفند را می‌برند و شیر بیچاره فقط دنبه گوسفند برایش می‌ماند .
ناچار هر سه را کنار گذاشت و گفت
اشتباه کردم که مرا
یک نگهبان دزد بهتر از سه نگهبان دزد بود
@chelsalegi

‏یکی تو اینستاگرام زیر پست خبر فوت مرحوم پرویز پورحسینی نوشته:
خدایا این همه گل از باغ هنرمندان بردی یه خار هم از زمین سیاست ببر
✍محسن شیریان
@chelsalegi

‍ بیست و سه سال بعدِ آن روز، هنوز کسی نمی‌داند بین دو نیمه در رختکن تیم ملی چه اتفاقی افتاد. عقب بودیم و رویای جام جهانی، مثل بستنی قیفیِ عصر تابستان آب می‌شد. ویرا گفت از من کاری بر نمی‌آید. بروید توی زمین هر کاری می‌خواهید بکنید.
توی آن جو سمی استادیوم ملبورن، هشتاد هزار استرالیایی بهترین تیم ملی تاریخشان را تشویق می‌کردند.‌همان نیمه اول باید پنج تا می‌خوردیم و اوت می‌شدیم. غرور ملی‌مان را کرده بودند توی قوطی که آن دیوانه پرید و تور دروازه‌ی ما را پاره کرد.
بازی از تک و تا افتاد.
عابدزاده پشتک زد.
توپ افتاد جلوی کریم. رفت توی گل.
اولی و دومی و غزال تیز پا و شصت میلیون نفری پریدیم هوا.
رضا شاهرودی می‌گفت وسط دو نیمه ویرا سیگارش را با سیگار روشن کرد و گفت من دیگر چیز اضافه‌تری ندارم به شما بگویم. بروید حداقل از بازی لذت ببرید.
فوتبال البته قاعده و تکنیک و ساختار و اینها دارد.نظم و استراتژی و روش و منطق دارد ولی تهش ساده است.تهش همین است که یک جایی اگر گیر افتادی، اگر دنده جا نرفت، اگر بازی به نفع تو نبود آن وقت حداقل لذتش را ببر.
زندگی یک ورِ دیوانه بازی هم دارد که ما معمولاً فراموشش می‌کنیم.
آن‌ورش مثل هشت آذرِ هفتاد و شش، هزار بار تقدیم شما.
✍کاوه راد
@chelsalegi

آخرین سکانس درخشان پرویز پورحسینی قبل از مرگ. پر شکوه و به یاد ماندنی
@chelsalegi

چند سال قبل در تهران پیرمرد بیچاره تک و تنها تو یک واحد آپارتمانی زندگی می کرد و بچه هاش سالی به دوازده ماه هم بهش سر نمی زدن. تعطیلات عید نوروز همه اهالی ساختمان رفته بودند مسافرت و چند روزی هیچ کس توی ساختمان نبوده. پیرمرد داخل آسانسور گیر میکنه و هیچ کسی نبوده به کمکش بیاد؛ از گشنگی و تشنگی فوت میکنه. پسرای الدنگش بعد رفته بودن علیه مدیر ساختمان شکایت قتل عمد طرح کرده بودن و گفته بودن تا دیه ندین رضایت نمیدیم!
وقتی کرونا آمده بود مرتب می گفتند کرونا برای جوان ها خطرناک نیست ولی افراد مسن رو از پا می اندازه. مرتب پیر و مسن می کردن و من هر بار این عبارت لعنتی رو می شنیدم خنجری بود در قلبم. خب اون بابا بزرگ و مادر بزرگ ها هم می شنون این اخبار و اطلاعات رو و بدون این که به روی خودشون بیارن ته دلشون فرو میریزه!
گذشته از این مگه هر کدام از ما پدر بزرگ و مادربزرگ نداریم؟ عمه و خاله و دایی مسن نداریم؟
شاید دیر باشه این یادآوری ولی مهمه که افراد مسن بیشتر به حمایت و مواظبت ما احتیاج دارن. به روحیه و آرامش دادن بهشون. به مراقبت بیشتر. به مهربانی بیشتر‌. به احترام بیشتر.
✍احسان شجایی
@chelsalegi

امروز دوفیلم همزمان پر بازدید بود. یکی هتل بیمارستان گاندی در تهران که نوکیسه ها رفته بودن برای زایمان لاکچری و دیگری مردم بینوایی که در خوزستان خانه و زندگی شان در آب و کثافت فاضلاب غرق شده بود و ضجه می زدند.. این تصویر دردناک ایران ماست.. ایران نوکیسه ها و زیرخط فقرها
✍مهتا بذرافکن
@chelsalegi

سخنان آقای شمخانی مبنی بر این که می دانستند قرار است ترور انجام بشود و حتی محل ترور را هم شناسایی کرده بودند، ولی دشمن از روش جدید استفاده کرد، مضمون آشنایی دارد. تقریبا بر اکثر سیاست های حاکمیتی مان منطبق می شود. الان سیل و آب گرفتگی در اهواز و بوشهر و بقیۀ شهرهای احتمالی را ملاحظه بکنید. تقریبا همۀ مسئولان مطمئن اند که اگر سیل بیاید گرفتاریم، و بعد می ایستند تا بیاید و نهایتا می گویند جدید بود! واقعا این حجم از آب را تا حالا ندیده بودیم! دربارۀ کورونا و هر ویروس پدرسوختۀ دیگر، می دانند که توان علمی و بهداشتی و تکنولوژیکی مان چه قدر است. می دانند که باید کاری کرد و اگر ویروسی پیدا شود کار سخت خواهد شد. بعضا حتی می گویند این را تا بعدا بگویند من گفتم ولی دلسوزی نبود! حتی آن بزرگوار هم می گوید من تذکر دادم کسی گوش نکرد! نهایتا بحران می آید و می گویند جدید بود. ببینید خود دنیا هم گیر کرده است... دربارۀ محیط زیست، سیاست های اجتماعی و فرهنگی و همه و همه...
✍هادی بیات
@chelsalegi

اداره‌ی ثبت‌احوال، تنها کاری که نمی‌کند ثبتِ احوالِ آدم‌هاست. مثلا توی شناسنامه‌ی من فقط نوشته: «بهمن شصت‌ویک، کرمانشاه»، ولی هیچ‌جاش ننوشته: «جان‌به‌دَربُرده از ترسیدن‌ها و دویدن‌های گاه‌به‌گاهِ مادرش به‌طرفِ پناهگاه، بعد از اعلام وضعیت قرمز‌ و آن آژیر هولناک و بدصدا، در جنگی که چندماه قبل داشت تمام می‌شد یا شاید شده بود حتی، اما سودای قدرت دمید توی زغالِ افروخته‌اش، و باز گُر گرفت وبرای شش‌سال دیگر تمدید شد. جنگی که اولش تحمیلی بود، بعد خواستنی شد!»
یا روز بیست‌ونهم اردیبهشت نود و شش، که داغِ ریاست‌جمهوریِ دوازدهم خورد روی سجلّم، هیج‌جاش ننوشته: «صاحب این رأی، خسته و مجروح و منزجر است، اما هنوز امیدواریِ ناچیز و شکننده‌ای دارد به تغییر‌ و تدبیرِ قلّابی، حاویِ رنگِ مصنوعی و اسانس!».
هیچ‌کدامِ این‌ احوال را توی سجل ننوشته‌اند و نمی‌نویسند. مدرنیته، همه‌چیز را ساندویچ کرده لای شماره‌ و عدد.
ما در عصرِ آمار، قبل از هرچیزی یک کُد ده‌رقمی هستیم‌‌‌. شرح حالِ ما برای «سیستم»، ناشناخته و بی‌اهمیت است. برای هرچیزی مثلا همین تقاضای وامِ یک‌میلیون تومانیِ کرونا باید فقط همان کد ده‌رقمی‌مان را بفرستیم به یک شماره‌ی چهاررقمی، بی‌هیچ حرفِ اضافه‌ای! هر شرحِ زیاده‌ای -وَلو یک نقطه- تقاضا را باطل می‌کند!
ما شرطی‌شده‌ی اعدادیم. رُندیِ شماره‌ها حالمان را خوب می‌کند، تلفنی که شماره‌هاش جفت‌وجور باشد را روی هوا می‌زنیم، براش بیشتر پول می‌دهیم. حال می‌کنیم با چینشِ منظم و مرتبِ صفر تا نُه، حال و روزِ خودمان حتی اگر جفت‌وجور نباشد.
ما ناامید شده‌ایم از «تاریخ» و دل‌‌ خوش کرده‌ایم به «مورّخه»؛ ما هم‌زیستی با شماره‌ها را با خودمان کشیده‌ایم آورده‌ایم توی شناسنامه تا‌ به‌هم ریختگیِ اوضاعمان را پنهان کنیم پشتِ توالیِ شماره‌های تکراری.
ثبت احوال، تنها کاری که نمی‌کند ثبت احوال آدم‌هاست، وگرنه همین چندروز پیش، کنار اسم متولدین و مُزدوَجینِ «نهم آذر نود و نه» می‌نوشت:
«برنده‌ی بازیِ جورچینِ اعداد، در یکی از باخته‌ترین سالهای این جغرافیای باخته.»
✍محمدجواد اسعدی
@chelsalegi

‏تو یه ویدئو دیدم نرگس محمدی زیر جنازه محمد ملکی رو گرفته بود و فریاد میزد، عجب تصویر عجیبی بود.
یادمه سر فوت پدربزرگم مردها چشم غره میرفتن که یه وقتی هیچ زنی از هیچ مردی جلو نیفته و عقب‌تر از مردها باشن و من چقدر دلم مبخواست کنارش راه برم.
✍مرضیه
@chelsalegi