محسن مخملباف میگفت من در هفده سالگی دنبال به دست آوردن اسلحه‌ای بودم. می‌خواستم در یکی از عبورهای شاه به سمت فرودگاه، به شکلی خودم را به او برسانم، با آن اسلحه او را بکشم تا ایران نجات پیدا کند. در آن زمان، واقعاً فکر می‌کردم اگر الگوی میرزا رضای کرمانی، ضارب ناصرالدین شاه، را اجرا کنیم دیگر همه چیز ختم به خیر میشود. ولی وقتی به زندان پاگذاشتم، دیدم هفت هزار زندانی سیاسی، میتوانند به هفت هزار شاه بدل شوند؛ در زندان هم هر کدام‌شان اگر فرصت پیدا کنند، چه بلاهایی بر سر هم که درنمی‌آورند.
@Chelsalegi
@Chelsalegi
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
اینجا یه چیزایی از قدیم مونده!
ثروت و قدرت حریف مرام و مسلک یه سریاشون نشده
اینجا هنوز نون و نمک تو چشم بعضی هاشون حرمت داره.
آدم ها بی منت به هم خدمت میکنند
و تعصب رفقاشون رو میکشند.
نه اینکه همه چیز گل و بلبل باشه،نه
آفتِ دنیا طلبی اینجا هم دل یه عده رو برده
محله چوب بی فکری دولتی ها رو هم خورده
لاتای قانون بلد! هم به مرام پهلونی زخم زدند اما
یه عطری از نفس قدیمی ها تو کوچه پس کوچه هاش مونده که دلت تنگ میشه برای محله هاش
میگی بی خیال رستوران های آنچنانیِ بالا
جونم به نفس صاحب دخل که مثل مرشد زورخونه چشم پاکه و با معرفت
اینجا زنگ زورخونه تو رستورانهاش آویزونه!
اینجا هنوز به چادر نماز مادرشون قسم میخورند
اینجا اسمش پایین شهره
رسمش اما تو قله های انسانیت بالا نشسته...
یا لطیف
✍سید حسن آقامیری
@chelsalegi
ثروت و قدرت حریف مرام و مسلک یه سریاشون نشده
اینجا هنوز نون و نمک تو چشم بعضی هاشون حرمت داره.
آدم ها بی منت به هم خدمت میکنند
و تعصب رفقاشون رو میکشند.
نه اینکه همه چیز گل و بلبل باشه،نه
آفتِ دنیا طلبی اینجا هم دل یه عده رو برده
محله چوب بی فکری دولتی ها رو هم خورده
لاتای قانون بلد! هم به مرام پهلونی زخم زدند اما
یه عطری از نفس قدیمی ها تو کوچه پس کوچه هاش مونده که دلت تنگ میشه برای محله هاش
میگی بی خیال رستوران های آنچنانیِ بالا
جونم به نفس صاحب دخل که مثل مرشد زورخونه چشم پاکه و با معرفت
اینجا زنگ زورخونه تو رستورانهاش آویزونه!
اینجا هنوز به چادر نماز مادرشون قسم میخورند
اینجا اسمش پایین شهره
رسمش اما تو قله های انسانیت بالا نشسته...
یا لطیف
✍سید حسن آقامیری
@chelsalegi
حکایتی از فیلسوفی نقل میکردند که گفته برای اینکه بدانید به دین نیاز دارید ببینید رفتارتان با خدا یا بی‌خدا فرقی میکند یا نه. اگر فرقی نمی‌کند نیازی ندارید و اگر فرق میکند بله! شما نیاز به نیروی سرکوبگر دارید. البته گمانم حرف فیلسوف بی‌نوا را آنقدر تغییر داده باشم که بتوانم سند بزنمش به نام خودم.
من به خدای درون معتقدم. کسی که در من است و برایم خطی می‌کشد و درست و غلط را نشانم میدهد. درست و غلطی که قرار نیست مرا به بهشت ببرد یا در جهنم بسوزاند؛ فقط قرار است درون مرا آرام‌تر و جهان را اندکی فقط اندکی مهربان‌تر کند.
@Chelsalegi
من به خدای درون معتقدم. کسی که در من است و برایم خطی می‌کشد و درست و غلط را نشانم میدهد. درست و غلطی که قرار نیست مرا به بهشت ببرد یا در جهنم بسوزاند؛ فقط قرار است درون مرا آرام‌تر و جهان را اندکی فقط اندکی مهربان‌تر کند.
@Chelsalegi
می‌خواهم ذکر بر دار کردن ملک‌المتکلین را بگویم. ذکر منصور حلاج را به یاد دارید؟ آن‌گاه که حلاج را سنگسار میکردند... آنجا که تنش را به سنگ و دشنه پاره‌پاره میکردند: «پس پاهایش بُبریدند. تبسمی کرد گفت: بدین پای سفر خاکی می‌کردم، قدمی دیگر دارم که هم اکنون سفر هر دو عالم بکند، اگر توانید آن قدم را ببرید. پس دو دستِ بریده خون‌آلوده در روی درمالید تا هر دو ساعد و روی خون‌آلوده کرد. گفتند این چرا کردی، گفت: خون بسیار از من برفت و دانم که رویم زرد شده باشد، شما پندارید که زردی من از ترس است، خون در روی مالیدم تا در چشم شما سرخ‌روی باشم که گلگونۀ مردان خون ایشان است. گفتند اگر روی را به خون سرخ کردی ساعد باری چرا آلودی؟ گفت: وضو می‌سازم. گفتند چه وضو؟ گفت در عشق دو رکعت است، وضوی آن درست نیاید الا به خون...»
و اما ذکر قتل ملک‌المتکلمین...
وقتی قوای محمدعلی شاه مجلس را محاصره کرد، اردشیر جِی، رهبر زرتشتیان و از دوستان ملک‌المتکلمین به او گفت صلاح نیست در مجلس بماند، با کالسکۀ او به سفارت انگلیس پناه برد. ملک‌المتکلمین پاسخ میدهد: «ملیون ایران برای به دست آوردن مشروطیت به سفارت اجنبی پناهنده شدند و این عمل تاریخ ایران را لکه‌دار کرد، دیگر نباید این کار تکرار شود و من مصمم هستم با مشروطیت زنده بمانم و با از بین رفتن مشروطیت کشته شوم». قوای قزاق به فرماندهی لیاخوف مجلس را به توپ بست و سرانجام مشروطه‌خواهان قلع و قمع شدند. همه می‌دانستند جان ملک‌المتکلمین در خطر است. به او گفتند حداقل به مریضخانۀ آمریکایی‌ها در آن نزدیکی برود. پاسخش این بود که قصد زنده نگاه داشتن مشروطیت است، نه زنده ماندن من! و پناه بردن به مریضخانۀ آمریکایی‌ها هم پناه بردن به اجنبی است.
قشون قزاق در تهران به شکار مشروطه‌خواهان رفت. یکی از آزادی‌خواهان، مستشارالدوله، که آن روز را دید و زنده ماند، می‌گوید: «ما از روز عاشورا چیزها شنیده بودیم، ولی من در پارک امین‌الدوله روز عاشورا را به چشم خود دیدم.» سرانجام ملک‌المتکلمین و میرزا جهانگیرخان را همراه با عده‌ای دیگر در شهر یافتند. با سرنیزه و قنداق تفنگ زخم‌ها بر پیکرشان زدند و به باغ شاه بردند. طناب به تنشان بستند و سر طناب را به زین اسب قزاق‌ها گره زدند، اسب به تندی می‌رفت و اینان باید پی اسب می‌دویدند.
وقتی اسیران در باغ شاه در غل و زنجیر بودند، لیاخوف روس به ملک‌المتکلمین گفت: «چندین مرتبه به تو پیشنهاد شد... از دشمنی و مخالفت با امپراطوری دست برداری و دوستی ما را بپذیری. این است عاقبت کسی که با امپراطور معظم روسیه مخالفت کند... تو را فردا خواهند کشت و به نتیجۀ اعمالت خواهی رسید.» ملک‌المتکلمین در تمام مدتی که از لیاخوف ناسزا می‌شنید هیچ جوابی نداد و اصلاً به او نگاه نکرد. او می‌دانست که فردا او و جهانگیر خان را میکشند، فقط برای جهانگیرخان ناراحت بود که هنوز جوان بود، فقط سی سال داشت. آن شب ملک‌المتکلمین استوار سخن میگفت و شوخی می‌کرد.
سرانجام ملک‌المتکلمین و جهانگیرخان را از زنجیر باز کردند و نزد شاه بردند. گفتگوی تندی میان شاه و او درگرفت. شاه به او گفت، «تو را به بدترین وضع می‌کشم تا عبرت دیگران شود». ملک‌المتکلمین پاسخ غرایی به شاه داد و در پایان گفت: «مرا به کشتن تهدید کردی... بدان از کشته شدن من نتیجه‌ای عاید تو نخواهد شد... از هر قطره خون من ملک‌المتکلمینی به وجود خواهد آمد...» شاه از این جمله خشمگین شد و گفت تو را طوری می‌کشم که خونت ریخته نشود و سپس حکم کرد او را بر دار کنند.
وقتی ملک‌المتکلمین را به قتلگاه می‌بردند، تمام مسیر به آسمان می‌نگریست. چون آن مظلومان را به قتلگاه وارد کردند، ملک‌المتکلمین، چنان‌که گویی از عالم بالا به او الهام شده این شعر را خواند: «ما بارگه دادیم، این رفت ستم بر ما ... تا خود چه رسد خذلان، بر قصر ستمکاران». دم آخر می‌خواست میرزا جهانگیر خان را در آغوش بگیرد، ولی دژخیمان مانع شدند و چون از وداع با او مأیوس شد، سر خود را به طرف آسمان بلند کرد و آهسته گفت: «در آنجا همدیگر را خواهیم یافت.»
دژخیمان که برای خودنمایی به آقای خود کمال قساوت را به کار می‌بردند طناب بلندی را که یک سرش را به توپ بسته بودند، به دور گردن آن آزادمرد دوران و مؤسس آزادی و مشروطیت و خداوند فصاحت و بیان انداختند و سر دیگر طناب را چند گرفته کشیدند... و باز یادی کنیم از حلاج که گفت: «در عشق دو رکعت است، وضوی آن درست نیاید الا به خون...»
✍مهدی تدینی
@Chelsalegi
و اما ذکر قتل ملک‌المتکلمین...
وقتی قوای محمدعلی شاه مجلس را محاصره کرد، اردشیر جِی، رهبر زرتشتیان و از دوستان ملک‌المتکلمین به او گفت صلاح نیست در مجلس بماند، با کالسکۀ او به سفارت انگلیس پناه برد. ملک‌المتکلمین پاسخ میدهد: «ملیون ایران برای به دست آوردن مشروطیت به سفارت اجنبی پناهنده شدند و این عمل تاریخ ایران را لکه‌دار کرد، دیگر نباید این کار تکرار شود و من مصمم هستم با مشروطیت زنده بمانم و با از بین رفتن مشروطیت کشته شوم». قوای قزاق به فرماندهی لیاخوف مجلس را به توپ بست و سرانجام مشروطه‌خواهان قلع و قمع شدند. همه می‌دانستند جان ملک‌المتکلمین در خطر است. به او گفتند حداقل به مریضخانۀ آمریکایی‌ها در آن نزدیکی برود. پاسخش این بود که قصد زنده نگاه داشتن مشروطیت است، نه زنده ماندن من! و پناه بردن به مریضخانۀ آمریکایی‌ها هم پناه بردن به اجنبی است.
قشون قزاق در تهران به شکار مشروطه‌خواهان رفت. یکی از آزادی‌خواهان، مستشارالدوله، که آن روز را دید و زنده ماند، می‌گوید: «ما از روز عاشورا چیزها شنیده بودیم، ولی من در پارک امین‌الدوله روز عاشورا را به چشم خود دیدم.» سرانجام ملک‌المتکلمین و میرزا جهانگیرخان را همراه با عده‌ای دیگر در شهر یافتند. با سرنیزه و قنداق تفنگ زخم‌ها بر پیکرشان زدند و به باغ شاه بردند. طناب به تنشان بستند و سر طناب را به زین اسب قزاق‌ها گره زدند، اسب به تندی می‌رفت و اینان باید پی اسب می‌دویدند.
وقتی اسیران در باغ شاه در غل و زنجیر بودند، لیاخوف روس به ملک‌المتکلمین گفت: «چندین مرتبه به تو پیشنهاد شد... از دشمنی و مخالفت با امپراطوری دست برداری و دوستی ما را بپذیری. این است عاقبت کسی که با امپراطور معظم روسیه مخالفت کند... تو را فردا خواهند کشت و به نتیجۀ اعمالت خواهی رسید.» ملک‌المتکلمین در تمام مدتی که از لیاخوف ناسزا می‌شنید هیچ جوابی نداد و اصلاً به او نگاه نکرد. او می‌دانست که فردا او و جهانگیر خان را میکشند، فقط برای جهانگیرخان ناراحت بود که هنوز جوان بود، فقط سی سال داشت. آن شب ملک‌المتکلمین استوار سخن میگفت و شوخی می‌کرد.
سرانجام ملک‌المتکلمین و جهانگیرخان را از زنجیر باز کردند و نزد شاه بردند. گفتگوی تندی میان شاه و او درگرفت. شاه به او گفت، «تو را به بدترین وضع می‌کشم تا عبرت دیگران شود». ملک‌المتکلمین پاسخ غرایی به شاه داد و در پایان گفت: «مرا به کشتن تهدید کردی... بدان از کشته شدن من نتیجه‌ای عاید تو نخواهد شد... از هر قطره خون من ملک‌المتکلمینی به وجود خواهد آمد...» شاه از این جمله خشمگین شد و گفت تو را طوری می‌کشم که خونت ریخته نشود و سپس حکم کرد او را بر دار کنند.
وقتی ملک‌المتکلمین را به قتلگاه می‌بردند، تمام مسیر به آسمان می‌نگریست. چون آن مظلومان را به قتلگاه وارد کردند، ملک‌المتکلمین، چنان‌که گویی از عالم بالا به او الهام شده این شعر را خواند: «ما بارگه دادیم، این رفت ستم بر ما ... تا خود چه رسد خذلان، بر قصر ستمکاران». دم آخر می‌خواست میرزا جهانگیر خان را در آغوش بگیرد، ولی دژخیمان مانع شدند و چون از وداع با او مأیوس شد، سر خود را به طرف آسمان بلند کرد و آهسته گفت: «در آنجا همدیگر را خواهیم یافت.»
دژخیمان که برای خودنمایی به آقای خود کمال قساوت را به کار می‌بردند طناب بلندی را که یک سرش را به توپ بسته بودند، به دور گردن آن آزادمرد دوران و مؤسس آزادی و مشروطیت و خداوند فصاحت و بیان انداختند و سر دیگر طناب را چند گرفته کشیدند... و باز یادی کنیم از حلاج که گفت: «در عشق دو رکعت است، وضوی آن درست نیاید الا به خون...»
✍مهدی تدینی
@Chelsalegi
چیزی به پایان این سال نحس نمانده و همین روزهاست که شبکه‌های اجتماعی پر شود از این جمله که ای سال لعنتی، بری که دیگر برنگردی. وقتی به حافظه‌ام رجوع می‌کنم سال گذشته هم همین نوشته‌های آخرسالی را داشته. تقریبا کمتر سالی بوده که در وداع با آن لعنتش نکرده باشیم. اگر بپذیریم که زندگی یک طیف به هم پیوسته است و سال‌های تقویمی نوعی تقسیم بندی انسانی برای معنی‌دار کردن زمان، میشود تمام این لعنت‌های نثار شده به سال‌ها را اینطور درک کرد که ما تقریبا هر سال کل زندگی را لعنت می‌کنیم. از زندگی می‌خواهیم که دست بردارد و این اندازه بی‌رحم و غیرقابل درک نباشد. زندگی در جواب، زحمت کوچکترین تغییری به خودش نمی‌دهد، هست آنطور که بوده است و این ماییم که جایی از طیف زمان می‌رویم که دیگر بر نگردیم و با همه خواسته‌ها و آرزوهای برآورده شده یا نشده‌مان در خاطره‌ها گم می‌شویم.
✍اسماعیل دلخموش
@Chelsalegi
✍اسماعیل دلخموش
@Chelsalegi
لُری در مجلس وعظ حاضر شد. واعظ میگفت صراط از مو باریک‌تر باشد و از شمشیر تیزتر و روز قیامت همه کس را بر او باید گذشت. لُر برخاست و گفت: آنجا هیچ دارا (نرده) یا چیزی باشد که دست در آنجا بگیرند و بگذرند؟
گفت: نه!
گفت: نیک به ریش خود میخندیدی. والله اگر مرغ هم باشد، از آنجا نتواند گذشت.
✍از لطايف عبید زاکانی
@chelsalegi
گفت: نه!
گفت: نیک به ریش خود میخندیدی. والله اگر مرغ هم باشد، از آنجا نتواند گذشت.
✍از لطايف عبید زاکانی
@chelsalegi
با کسی که رفتارهای پیشگیرانه در مورد کورونا رو جدی نمیگیره ارتباط خودتون رو قطع کنید. چون اگر عامل انتقال بیماری به شما نشه هم، بیشعوری اش یه جای دیگه بهتون آسیب میزنه
@chelsalegi
@chelsalegi
اگر یه مسابقه تندیس‌سازی برگزار بشه، جایزه اول می‌رسه به این تندیس.
"تندیس جوان زحمت‌کش بوشهری"
کاملا نمادین؛ با جزئیاتی گویا، هوشمندانه، خلاق...
جوان ایرانی، خوش‌تیپ، چهارشونه، شلوار صورتی، خرما هم که داره، حتما شغل هم داشته که حالا غذا داره... تا اینجا که همه چیز خوبه.
حمایت؟ داره! یه چوب گذاشتن که سینه‌ش را بذاره رویش که نیفته... حامیِ محکم، مقتدر، مثّ کوه! هر وقت خواست راه بره، چوب رو میذاره زیر بغلش. خسته‌س!
شیلنگ آب هم آنجاست؛ اگر یه وقت... البته اگر آب قطع نباشه!
کیسه زباله هم که هس؛ یه وقت اگر شغلش را از دست داد، اگر صاحبکار بیرونش کرد، اگر پول نفت نیامد سر سفره، اگر یارانه قطع شد؛ زباله‌گردی گزینه بعدیه؛
یه چوب هم که رفته...
این یکی رو خودش خواسته! گفت میخوام سمبلی از شانسم هم باشه تو تندیسم!
تندیس جوان ایرانی، قصه‌ی جوان ایرانی، حکایت جوان ایرانی...
✍سودابه فرضی پور
@chelsalegi
"تندیس جوان زحمت‌کش بوشهری"
کاملا نمادین؛ با جزئیاتی گویا، هوشمندانه، خلاق...
جوان ایرانی، خوش‌تیپ، چهارشونه، شلوار صورتی، خرما هم که داره، حتما شغل هم داشته که حالا غذا داره... تا اینجا که همه چیز خوبه.
حمایت؟ داره! یه چوب گذاشتن که سینه‌ش را بذاره رویش که نیفته... حامیِ محکم، مقتدر، مثّ کوه! هر وقت خواست راه بره، چوب رو میذاره زیر بغلش. خسته‌س!
شیلنگ آب هم آنجاست؛ اگر یه وقت... البته اگر آب قطع نباشه!
کیسه زباله هم که هس؛ یه وقت اگر شغلش را از دست داد، اگر صاحبکار بیرونش کرد، اگر پول نفت نیامد سر سفره، اگر یارانه قطع شد؛ زباله‌گردی گزینه بعدیه؛
یه چوب هم که رفته...
این یکی رو خودش خواسته! گفت میخوام سمبلی از شانسم هم باشه تو تندیسم!
تندیس جوان ایرانی، قصه‌ی جوان ایرانی، حکایت جوان ایرانی...
✍سودابه فرضی پور
@chelsalegi
کاش یک وزراتخانه هم وجود داشت بنام وزراتخانه خستگان که آدم های خسته ميرفتند آنجا شکایت میکردند که خسته اند.
خسته از سیاست، خسته از زندگی، خسته از آدم ها، خسته از دویدن های بی حاصل و نرسیدن های ممتد، خسته از دعواي روشنفکران، خسته از دیدن این همه مصیبت بر سر مردم و خسته از همه چیز.
ای کاش که جای آرمیدن بودی...
آنوقت کارمندان آن وزراتخانه آنهایی که از همه خسته تر اند را در اولویت ميگذاشتند و بدون خستگی به کارشان رسيدگي میکردند.
خسته ام مثل همین آدم های این شعر از علی صفری
خسته ام مثل جوانی که پس از سربازی
بشنود یک نفر از نامزدش دل برده
مثل یک افسر تحقیق شرافتمندی
که به پرونده ی جرم دخترش برخورده
خسته ام مثل پسر بچه که درجای شلوغ
بین دعوای پدر مادر خود گم شده است
خسته مثل زن راضی شده به مهر طلاق
که پس از بخت بدش سوژه ی مردم شده است
خسته مثل پدری که پسر معتادش
غرق در درد خماری شده فریاد زده
مثل یک پیرزنی که شده سربار عروس
پسرش پیش زنش بر سر او داد زده
خسته ام مثل زنی حامله در ماه نهم
دکترش گفته به درد سرطان مشکوک است
مثل مردی که قسم خورده خیانت نکند
زنش اما به قسم خوردن آن مشکوک است
خسته مثل پدری گوشه ی آسایشگاه
که کسی غیر پرستار سراغش نرود
خسته ام بیشتر از پیر زنی تنها که
عید باشد نوه اش سمت اتاقش نرود
خسته ام کاش کسی حال مرا می فهمید
غیر از این بغض که در راه گلو سد شده است
شده ام مثل مریضی که پس از قطع امید
در پی معجزه ای راهی مشهد شده است
✍رضا ادبیان
@chelsalegi
خسته از سیاست، خسته از زندگی، خسته از آدم ها، خسته از دویدن های بی حاصل و نرسیدن های ممتد، خسته از دعواي روشنفکران، خسته از دیدن این همه مصیبت بر سر مردم و خسته از همه چیز.
ای کاش که جای آرمیدن بودی...
آنوقت کارمندان آن وزراتخانه آنهایی که از همه خسته تر اند را در اولویت ميگذاشتند و بدون خستگی به کارشان رسيدگي میکردند.
خسته ام مثل همین آدم های این شعر از علی صفری
خسته ام مثل جوانی که پس از سربازی
بشنود یک نفر از نامزدش دل برده
مثل یک افسر تحقیق شرافتمندی
که به پرونده ی جرم دخترش برخورده
خسته ام مثل پسر بچه که درجای شلوغ
بین دعوای پدر مادر خود گم شده است
خسته مثل زن راضی شده به مهر طلاق
که پس از بخت بدش سوژه ی مردم شده است
خسته مثل پدری که پسر معتادش
غرق در درد خماری شده فریاد زده
مثل یک پیرزنی که شده سربار عروس
پسرش پیش زنش بر سر او داد زده
خسته ام مثل زنی حامله در ماه نهم
دکترش گفته به درد سرطان مشکوک است
مثل مردی که قسم خورده خیانت نکند
زنش اما به قسم خوردن آن مشکوک است
خسته مثل پدری گوشه ی آسایشگاه
که کسی غیر پرستار سراغش نرود
خسته ام بیشتر از پیر زنی تنها که
عید باشد نوه اش سمت اتاقش نرود
خسته ام کاش کسی حال مرا می فهمید
غیر از این بغض که در راه گلو سد شده است
شده ام مثل مریضی که پس از قطع امید
در پی معجزه ای راهی مشهد شده است
✍رضا ادبیان
@chelsalegi
صمد بهرنگی جایی می نویسد: باید سرما را خوب حس کرد، تا آنجا که استخوان‌هایت بسوزد و آن وقت داد از سرما بزنی ... من نمی دانم اگر صمد بهرنگی حرفهای سنگرزاده را گوش میداد چه می گفت؟ که فقر را دنبال نکنید؟ که چشم بر بی عدالتی ببندید؟ که اگر صادق هدایت ها و احمد محمودها اینگونه فکر میکردند و چشم بر رنج و مصیبت مردم می بستند و به ابتذالِ بی خیالی تن می دادند آیا چیزی به نامِ تعهدِ انسان برای ما معنی داشت؟ نگاه کنید که آیا کورسویی از آن سخنِ شاملو که انسان دشواری وظیفه است در حرفهای این پهلوان واره های مبتذل دیده می شود؟ ماشین های انبوه سازِ انسان های بی خیال که روی خاکِ بی مسئولیتی رشد می کنند و این کالت های مبتذلِ طاهرزاده ها و انوشه ها و سنگرزاده ها که تمامِ هنرشان در خوب کردنِ حال پیروانشان در فراموشی است. اگر بچه ای در سیستان از فقر خودکشی می کند تو برقرار باش عزیز. وقتی فرزندِ مادری را به دار می کشند تو سرِ کیف باش ، اگر پیرمردی تا کمر در سطل زباله خم شده است تو نگاه نکن جانِ دل که مبادا گردِ فقر و بدبختی دامنِ تو را هم بگیرد. کولبرهایی که از شدت سرما جان دادند و الکی برای ما ادای حال بدها را در آوردند را دنبال نکن. دنیای فانتزیِ این ساقیان مجازی که حالا جای افیون، قانون جذب و کارما را به ما تزریق می کنند تا ما در فراموشیِ لذت بخشِ جمله های انگیزشی شان غرق شویم.
✍پژواک کاویانی
@chelsalegi
✍پژواک کاویانی
@chelsalegi
Telegram
attach 📎
کارناوال در آرای باختین در واقع بروز چندصدایی و نمود صداهای مختلف است. مکانی برای تضارب آرا و شنیده شدن صداهایی که تا حالا مجالی برای بروز نداشته‌اند.
این روزها، کارناوال مجازی این چندصدایی را حسابی متنوع کرده. پیش از این یک تریبون بود و یک صداوسیما؛ حالا تریبون‌هاست و گفتمان تتلوها، ساشاها، نیلی‌ها، انوشه‌ها...
در این گیرودارِ هرکی هرکی گاهی نقش‌ها هم تغییر پیدا میکند؛ اغلب روانشناس، روانکاو، جامعه‌شناس، متخصص اخلاق اجتماعی با فالوور یکی‌دو کایی به حاشیه رانده میشود و دیگرانی تریبون نصیحت و آموزش را به دست می‌گیرند که آدم می‌ماند صلاحیتش را از کجا آورده‌اند؟ چه چیزی آنها را قانع کرده که میتوانند جامعه را تحلیل کنند، راهکار ارائه کنند و پیام "تیمیز" بدهند؟
چرا آنها که باید حرف بزنند، وقتی تریبونی رسمی مثل جشنواره فجر دارند در سکوتی سنگین به گرفتن جایزه اکتفا میکنند؟ هیچ‌حرفی برای گفتن نیست به جز تشکر از همسر برای حمایت‌هاش؟!
و سوال اینجاست که مقصر این گرایش مردم از علم به انحطاط، از اخلاق به ناسزا، از ادبیات به هجو کیست؟
چه شد که از حکایات سعدی رسیدیم به کلیپ‌های سُس‌ماس؟ از شعرهای فروغ رسیدیم به لوندی دکلمه‌خوان‌ها؟ از نصایح ابوسعیدابوالخیر رسیدیم به هجویات سیا خطر؟!
✍سودابه فرضی پور
@chelsalegi
این روزها، کارناوال مجازی این چندصدایی را حسابی متنوع کرده. پیش از این یک تریبون بود و یک صداوسیما؛ حالا تریبون‌هاست و گفتمان تتلوها، ساشاها، نیلی‌ها، انوشه‌ها...
در این گیرودارِ هرکی هرکی گاهی نقش‌ها هم تغییر پیدا میکند؛ اغلب روانشناس، روانکاو، جامعه‌شناس، متخصص اخلاق اجتماعی با فالوور یکی‌دو کایی به حاشیه رانده میشود و دیگرانی تریبون نصیحت و آموزش را به دست می‌گیرند که آدم می‌ماند صلاحیتش را از کجا آورده‌اند؟ چه چیزی آنها را قانع کرده که میتوانند جامعه را تحلیل کنند، راهکار ارائه کنند و پیام "تیمیز" بدهند؟
چرا آنها که باید حرف بزنند، وقتی تریبونی رسمی مثل جشنواره فجر دارند در سکوتی سنگین به گرفتن جایزه اکتفا میکنند؟ هیچ‌حرفی برای گفتن نیست به جز تشکر از همسر برای حمایت‌هاش؟!
و سوال اینجاست که مقصر این گرایش مردم از علم به انحطاط، از اخلاق به ناسزا، از ادبیات به هجو کیست؟
چه شد که از حکایات سعدی رسیدیم به کلیپ‌های سُس‌ماس؟ از شعرهای فروغ رسیدیم به لوندی دکلمه‌خوان‌ها؟ از نصایح ابوسعیدابوالخیر رسیدیم به هجویات سیا خطر؟!
✍سودابه فرضی پور
@chelsalegi
اگر عقاید خود را با تفکر و مطالعه به دست آورید کسی نمی تواند به آنها توهین کند
اگر کسی چیزی بر خلافشان بگوید عصبانی نمیشوید؛
یا می خندید یا به فکر فرو می روید
✍برتراند راسل
@Chelsalegi
اگر کسی چیزی بر خلافشان بگوید عصبانی نمیشوید؛
یا می خندید یا به فکر فرو می روید
✍برتراند راسل
@Chelsalegi
بازار ملک از آن بازارهاست که هر معامله در آن پر از استرس و فشار است.چند نمونه از کلاهبرداری‌های حوزه مسکن که ممکن است برای شما در بازار خرید و فروش ملک پیش بیاید را بیان می‌کنیم
۱- کلاه‌بردار ملک را به عنوان مهریه به همسرش میدهد. بعد ملک را می‌فروشد و فرار میکند مثلا خارج . بعد همسرش مهریه را مطالبه میکند. بعد در دادگاه رای می‌دهند معامله باطل است چون مهریه بوده. بعد زن ملک را میگیرد و می‌فروشد. بعد می‌رود خارج پیش شوهرش.
۲- در معامله اگر یک ریال پول جابجا شود، معامله رسمی خواهد شد. مثلا اگر شما منزلتان را بفروشید. قسط اول یک ریال و قسط دوم یک میلیارد ، همان یک ریال که جابجا شود معامله انجام شده است و ملک در اختیار خریدار است. فقط از این به بعد خریدار مقروض فروشنده خواهد بود و باید قرض خود را ادا کند که می‌دانید مسائل خود را دارد و به این راحتی‌ها میسر نیست. یعنی اگر در قرارداد بندهای مناسب برای فسخ معامله یا جریمه برای تعهدات دیده نشود، اوضاع برای فروشنده بسیار پیچیده و سخت خواهد شد.
۳- در قولنامه قرارداد میکنند که مثلا بیست درصد روز قولنامه داده شود، شصت درصد با یک هفته تاخیر، بیست درصد شش ماه دیگر .توجه کنید که حجم زیادی به صورت کوتاه‌مدت اما در دو قسط که قسط دوم سنگین است و حجم کمی از قیمت هم برای بلندمدت. بیست درصد بعدی چون پرداخت ثمن معامله روز قولنامه انجام میشود، معامله قفل میشود. چک هفته بعد نقد نمی‌شود و فروشنده نمی‌تواند ادعایی در دادگاه کند چون تاریخ انتقال سند شش ماه بعد ذکر شده. بعد از شش ماه که ارزش پول کاهش پیدا کرده طرف پول را تسویه میکند و فروشنده هم نمی‌تواند معامله را باطل کند.
۴- یک باغ یا ویلا درست میکنند در جایی که آب کافی ندارد و قیمت زمین پایین است. دو سال با تانکر آب می دهند تا درخت‌ها شکل بگیرن. بعد به قیمت زمینی که آب خوب دارد می‌فروشند. اما خریدار می‌فهمد که اون زمین اصلا آب کافی ندارد!
۵- قرارداد مشارکت در ساخت می‌بندند. پول از مشتری‌ها می‌گیرند. پول را تبدیل به دلار و طلا میکنند و نگه می‌دارند. به دلایل واهی کار نمی‌کنند. دو سال بعد می‌گویند به دلیل بالا رفتن قیمت‌ها یا پول بیشتر بدید یا سهم بیشتر می‌فروشیم. بعد دعوا راه می‌اندازند و پنج سال بعد پول مشتری را برمی‌گردونند در شرایطی که ارزش پول کم شده!
۶- در زمین‌های بی‌صاحب یا دارای صاحبینی از جنس سازمان‌های بزرگ هستند که توان و انگیزه کافی برای مراجعه به زمین‌های تحت تملک را ندارند ، خیلی سریع چندین ساختمان کوچک و بزرگ و گاها حتی شهرک می‌سازند و عده‌ای آدم بی بضاعت اما هوچی گر و پر سر و صدا را در آنها ساکن میکنند. اگر توانستند آن آدم‌ها را به جنگ سازمان مربوطه می فرستند و سند هم به نام آنها می‌گیرند و می فروشند. اگر نتوانستند، ساختمان‌ها را به مردم عادی بدون سند و قولنامه‌ای می‌فروشند.
۷- ملکی می‌خرید که همه امکانات را دارد. مثلا ویلایی می‌خرید که آب کشاورزی و برق دارد. بعد از سکونت متوجه می‌شوید که همه این امکانات از گلخانه یا زمین کشاورزی کناری گرفته شده است و صاحب گلخانه از شما هزینه هنگفتی را طلب میکند! شما اگر هزینه را بدهید در کار خلافی شریک شده‌اید. اگر ندهید ویلای شما از این امکانات بی بهره خواهد شد!
۸- با ایجاد امیدهای واهی زمین‌های خارج از بافت را قطعه قطعه میکنند و می فروشند و هزاران مشکل برای خریدار ایجاد میکنند.
۹- طرف بدهی مالیاتی دارد. اداره مالیات حکم حقوقی مصادره اموال را میگیرد، اما تا سند بازداشت شود دو ماه طول می‌کشد. در این فاصله ملک را می‌فروشد و غیر قانونی به خارج می‌رود. بعد دادگاه حکم میدهد که فروش ملک بعد از حکم مصادره اموال بوده. بنابراین معامله باطله و ملک را از خریدار میگیرد. صاحب قبلی ملک هم فرار کرده.
این نمونه‌هایی که گفتیم صرفا مشتی از خروار بودند. هر روز کلاهبرداران عزیز در این حوزه روش‌های جدیدتری را توسعه می‌دهند که به عقل جن هم نمی‌رسد. مراقب باشید.
✍ مهندس خزائی
@chelsalegi
۱- کلاه‌بردار ملک را به عنوان مهریه به همسرش میدهد. بعد ملک را می‌فروشد و فرار میکند مثلا خارج . بعد همسرش مهریه را مطالبه میکند. بعد در دادگاه رای می‌دهند معامله باطل است چون مهریه بوده. بعد زن ملک را میگیرد و می‌فروشد. بعد می‌رود خارج پیش شوهرش.
۲- در معامله اگر یک ریال پول جابجا شود، معامله رسمی خواهد شد. مثلا اگر شما منزلتان را بفروشید. قسط اول یک ریال و قسط دوم یک میلیارد ، همان یک ریال که جابجا شود معامله انجام شده است و ملک در اختیار خریدار است. فقط از این به بعد خریدار مقروض فروشنده خواهد بود و باید قرض خود را ادا کند که می‌دانید مسائل خود را دارد و به این راحتی‌ها میسر نیست. یعنی اگر در قرارداد بندهای مناسب برای فسخ معامله یا جریمه برای تعهدات دیده نشود، اوضاع برای فروشنده بسیار پیچیده و سخت خواهد شد.
۳- در قولنامه قرارداد میکنند که مثلا بیست درصد روز قولنامه داده شود، شصت درصد با یک هفته تاخیر، بیست درصد شش ماه دیگر .توجه کنید که حجم زیادی به صورت کوتاه‌مدت اما در دو قسط که قسط دوم سنگین است و حجم کمی از قیمت هم برای بلندمدت. بیست درصد بعدی چون پرداخت ثمن معامله روز قولنامه انجام میشود، معامله قفل میشود. چک هفته بعد نقد نمی‌شود و فروشنده نمی‌تواند ادعایی در دادگاه کند چون تاریخ انتقال سند شش ماه بعد ذکر شده. بعد از شش ماه که ارزش پول کاهش پیدا کرده طرف پول را تسویه میکند و فروشنده هم نمی‌تواند معامله را باطل کند.
۴- یک باغ یا ویلا درست میکنند در جایی که آب کافی ندارد و قیمت زمین پایین است. دو سال با تانکر آب می دهند تا درخت‌ها شکل بگیرن. بعد به قیمت زمینی که آب خوب دارد می‌فروشند. اما خریدار می‌فهمد که اون زمین اصلا آب کافی ندارد!
۵- قرارداد مشارکت در ساخت می‌بندند. پول از مشتری‌ها می‌گیرند. پول را تبدیل به دلار و طلا میکنند و نگه می‌دارند. به دلایل واهی کار نمی‌کنند. دو سال بعد می‌گویند به دلیل بالا رفتن قیمت‌ها یا پول بیشتر بدید یا سهم بیشتر می‌فروشیم. بعد دعوا راه می‌اندازند و پنج سال بعد پول مشتری را برمی‌گردونند در شرایطی که ارزش پول کم شده!
۶- در زمین‌های بی‌صاحب یا دارای صاحبینی از جنس سازمان‌های بزرگ هستند که توان و انگیزه کافی برای مراجعه به زمین‌های تحت تملک را ندارند ، خیلی سریع چندین ساختمان کوچک و بزرگ و گاها حتی شهرک می‌سازند و عده‌ای آدم بی بضاعت اما هوچی گر و پر سر و صدا را در آنها ساکن میکنند. اگر توانستند آن آدم‌ها را به جنگ سازمان مربوطه می فرستند و سند هم به نام آنها می‌گیرند و می فروشند. اگر نتوانستند، ساختمان‌ها را به مردم عادی بدون سند و قولنامه‌ای می‌فروشند.
۷- ملکی می‌خرید که همه امکانات را دارد. مثلا ویلایی می‌خرید که آب کشاورزی و برق دارد. بعد از سکونت متوجه می‌شوید که همه این امکانات از گلخانه یا زمین کشاورزی کناری گرفته شده است و صاحب گلخانه از شما هزینه هنگفتی را طلب میکند! شما اگر هزینه را بدهید در کار خلافی شریک شده‌اید. اگر ندهید ویلای شما از این امکانات بی بهره خواهد شد!
۸- با ایجاد امیدهای واهی زمین‌های خارج از بافت را قطعه قطعه میکنند و می فروشند و هزاران مشکل برای خریدار ایجاد میکنند.
۹- طرف بدهی مالیاتی دارد. اداره مالیات حکم حقوقی مصادره اموال را میگیرد، اما تا سند بازداشت شود دو ماه طول می‌کشد. در این فاصله ملک را می‌فروشد و غیر قانونی به خارج می‌رود. بعد دادگاه حکم میدهد که فروش ملک بعد از حکم مصادره اموال بوده. بنابراین معامله باطله و ملک را از خریدار میگیرد. صاحب قبلی ملک هم فرار کرده.
این نمونه‌هایی که گفتیم صرفا مشتی از خروار بودند. هر روز کلاهبرداران عزیز در این حوزه روش‌های جدیدتری را توسعه می‌دهند که به عقل جن هم نمی‌رسد. مراقب باشید.
✍ مهندس خزائی
@chelsalegi
گفتن و نوشتن رضاخان به جای رضاشاه، در دوره‌ای که او رسماً پادشاه ایران بوده، اشتباه است. در متون تحقیقی و تاریخی و دانشگاهی، اگر به بعد از هزار سیصد وچهار اشاره می‌کنیم، باید از لقب رسمی "رضاشاه" استفاده کنیم چه خوشمان بیاید و چه نیاید. اگر به قبل از آن ارجاع می‌دهیم، بسته به زمان مورد اشاره، می‌توانیم القاب رضا سوادکوهی، رضاخان، رضاخان میرپنج و سردارسپه را به کار ببریم. ما باید متوجه دلالت‌های متن باشیم و خطای نویسندگان را متذکر شویم. جملۀ «رضاخان به ترکیه رفت و با آتاترک دیدار کرد.» اشتباه است، زیرا رضا پهلوی در زمان انجام این سفر "شاه" بوده است و باید گفت: «رضاشاه به ترکیه رفت و با آتاترک دیدار کرد.» همچنین خطاست اگر بگوییم: «رضاشاه با فرمان احمدشاه قاجار به نخست‌وزیری منصوب شد.» چون واضح است که در آن زمان او هنوز شاه نبوده است.
کسی که در خارج از قید زمانی مذکور رضا پهلوی را رضاخان بخواند و بنویسد، یا مغرض است یا تاریخ نمی‌داند یا حساسیت زبانی‌اش پرورش نیافته است. الفاظ "آخوند" و "ملا" و "روحانی" و "معمم"هم، هرچند به یک مصداق اشاره میکنند، با هم یکی نیستند و نویسنده یا گوینده با انتخاب یکی از این واژه‌ها سایۀ دلالت‌های ضمنی را در متن خویش وارد میکند.
سرآخر ما نفهمیدیم "شاه بودن" خوب است یا بد؟! اگر خوب است چرا برانداختیدشان؟! و اگر بد است چرا از به کار بردن لفظ "شاه" اکراه دارید؟ خب همین لقب شرم‌آور "شاه" را دنبال اسمشان بیاورید و دست‌کم خطای تاریخی نسازید!
✍سایه اقتصاد نیا
@chelsalegi
کسی که در خارج از قید زمانی مذکور رضا پهلوی را رضاخان بخواند و بنویسد، یا مغرض است یا تاریخ نمی‌داند یا حساسیت زبانی‌اش پرورش نیافته است. الفاظ "آخوند" و "ملا" و "روحانی" و "معمم"هم، هرچند به یک مصداق اشاره میکنند، با هم یکی نیستند و نویسنده یا گوینده با انتخاب یکی از این واژه‌ها سایۀ دلالت‌های ضمنی را در متن خویش وارد میکند.
سرآخر ما نفهمیدیم "شاه بودن" خوب است یا بد؟! اگر خوب است چرا برانداختیدشان؟! و اگر بد است چرا از به کار بردن لفظ "شاه" اکراه دارید؟ خب همین لقب شرم‌آور "شاه" را دنبال اسمشان بیاورید و دست‌کم خطای تاریخی نسازید!
✍سایه اقتصاد نیا
@chelsalegi
اینکه فلان سیاستمدار دست فلان حاکم سابق را بوسیده یا نبوسیده مسئله اصلی نیست. مسئله مهم و تاسف بار ریشه دار بودن فرهنگ دست بوسی در تاریخ این سرزمین است. فرهنگی که کرامت و اعتبار و شأن انسانی را در قربانگاه قدرت و جاه و مقام لگدمال می کند و چاپلوسی و تملق و ریا را جایگزین روابط صحیح انسانی با صاحبان قدرت و ثروت می سازد.
این سنت فرهنگی دیرپا و شرم آور همیشه تاریخ در رگهای این جامعه ساری و جاری بوده است و فقط از دوره ای به دوره دیگر تغییر شکل و صورت داده است وگرنه همیشه دست همان دست بوده است و کمر تا شده همان کمر و لب های دست لیس همان لب های تملق گوی..
نکته دیگر اینکه دست بوسی فقط بوسیدن دست در حضور جمع و علنی نیست. در بسیاری مواقع هم به صورت ذهنی خود را صغیر و رعیت و برده و دیگری صاحب شوکت و مکنت و قدرت را ارباب و آقا و سرور خود می دانیم و در عالم ذهنی خود روزی هزار بار به پایش افتاده و دستش را می بوسیم..
✍فرهاد قنبری
@Chelsalegi
این سنت فرهنگی دیرپا و شرم آور همیشه تاریخ در رگهای این جامعه ساری و جاری بوده است و فقط از دوره ای به دوره دیگر تغییر شکل و صورت داده است وگرنه همیشه دست همان دست بوده است و کمر تا شده همان کمر و لب های دست لیس همان لب های تملق گوی..
نکته دیگر اینکه دست بوسی فقط بوسیدن دست در حضور جمع و علنی نیست. در بسیاری مواقع هم به صورت ذهنی خود را صغیر و رعیت و برده و دیگری صاحب شوکت و مکنت و قدرت را ارباب و آقا و سرور خود می دانیم و در عالم ذهنی خود روزی هزار بار به پایش افتاده و دستش را می بوسیم..
✍فرهاد قنبری
@Chelsalegi
کلی‌ترین تجربه زندان برای بنده این بود که چهار «میم» زندگی جوان‌ها را نابود کرده؛ مواد، مشروب، موتور، و مهریه.
میلیون‌ها مردی که از مهریه‌های سنگین گزیده شده و زندگی‌شان رنگ جهنم گرفته زیر بار قسط ماهانه کمر خم کرده ممنوع الخروج شده یا در زندای موسپید کرده‌اند هرگز برای فمینیست‌های ایرانی داخل آدم نبوده‌اند. یک زن ورزشکار اگر ممنوع الخروج شود اشک همه‌شان درمی‌آید.
جیغ و داد راه انداخته‌اند که مردها به محضر بروند و حق طلاق و خروج از کشور و رضایت مطلق به اشتغال را امضا کنند اما صدای‌شان در نمی‌آید که بد نیست زن‌ها هم مهریه را ببخشند. اوضاع از داخل ایران تراژیک به نظر می‌رسد اما دیگران اگر از بیرون نگاه کنند احتمالا جز طنز نمی‌بینند.
فمینیسم ایرانی سراسر طلبکاری است. هم مزایای آزادی را می‌خواهند هم حمایت‌های دینی را اما نه به تساوی مدرن تن می‌دهند و نه به تکالیف سنتی. به قوانین فحش می‌دهند اما نفقه و مهریه را دوست دارند و به روی خودشان نمی‌آورند که شروط ضمن عقد را هم همین قوانین دینی اجازه داده.
قوانین ما ظرفیت انواع ازدواج را دارند؛ از سنتیِ ایرانی گرفته تا الگوی شبیه شده به هم‌باشی. کسی هم نمی‌تواند دیگران را نهی کند که از اختیارات‌شان در این طیفِ گسترده استفاد نکنند. اما چشم‌داشت فمینیست‌ها نوعی عدم توازن کاریکاتوری و تغییر قوانین برای رسمی کردن آن است.
شروط ضمن عقد خروج از سنتی است که مهریه سنگین هم در آن قرار دارد، اینها دو طرفِ یک معادله هستند. این معادله از نظر ما هم نامطلوب است اما یک طرفه دیدنش مشکلات بزرگ‌تری ایجاد میکند. مردی که هم حق طلاق بدهد هم مهریه سنگین را بپذیرد رسما به بردۀ زن تبدیل خواهد شد.
مهریه سنگین پدیده ویرانگری است که هرگز ترکیب «ظلم به مردان» برایش ساخته نشده منتها کسی که واقعا با تبعیض مخالف باشد به همان نسبت که برای زن‌ها داد و بیداد میکند باید برای زندانیان مهریه و سربازی و... هم داد بزند، که خب نمی‌زنند! شعار برابری شوخی زشت فمینیست‌ها است.
✍دانش طلب
@chelsalegi
میلیون‌ها مردی که از مهریه‌های سنگین گزیده شده و زندگی‌شان رنگ جهنم گرفته زیر بار قسط ماهانه کمر خم کرده ممنوع الخروج شده یا در زندای موسپید کرده‌اند هرگز برای فمینیست‌های ایرانی داخل آدم نبوده‌اند. یک زن ورزشکار اگر ممنوع الخروج شود اشک همه‌شان درمی‌آید.
جیغ و داد راه انداخته‌اند که مردها به محضر بروند و حق طلاق و خروج از کشور و رضایت مطلق به اشتغال را امضا کنند اما صدای‌شان در نمی‌آید که بد نیست زن‌ها هم مهریه را ببخشند. اوضاع از داخل ایران تراژیک به نظر می‌رسد اما دیگران اگر از بیرون نگاه کنند احتمالا جز طنز نمی‌بینند.
فمینیسم ایرانی سراسر طلبکاری است. هم مزایای آزادی را می‌خواهند هم حمایت‌های دینی را اما نه به تساوی مدرن تن می‌دهند و نه به تکالیف سنتی. به قوانین فحش می‌دهند اما نفقه و مهریه را دوست دارند و به روی خودشان نمی‌آورند که شروط ضمن عقد را هم همین قوانین دینی اجازه داده.
قوانین ما ظرفیت انواع ازدواج را دارند؛ از سنتیِ ایرانی گرفته تا الگوی شبیه شده به هم‌باشی. کسی هم نمی‌تواند دیگران را نهی کند که از اختیارات‌شان در این طیفِ گسترده استفاد نکنند. اما چشم‌داشت فمینیست‌ها نوعی عدم توازن کاریکاتوری و تغییر قوانین برای رسمی کردن آن است.
شروط ضمن عقد خروج از سنتی است که مهریه سنگین هم در آن قرار دارد، اینها دو طرفِ یک معادله هستند. این معادله از نظر ما هم نامطلوب است اما یک طرفه دیدنش مشکلات بزرگ‌تری ایجاد میکند. مردی که هم حق طلاق بدهد هم مهریه سنگین را بپذیرد رسما به بردۀ زن تبدیل خواهد شد.
مهریه سنگین پدیده ویرانگری است که هرگز ترکیب «ظلم به مردان» برایش ساخته نشده منتها کسی که واقعا با تبعیض مخالف باشد به همان نسبت که برای زن‌ها داد و بیداد میکند باید برای زندانیان مهریه و سربازی و... هم داد بزند، که خب نمی‌زنند! شعار برابری شوخی زشت فمینیست‌ها است.
✍دانش طلب
@chelsalegi
بدترین نوع ازدواج ازدواجی ست که مردی جسدی انتخاب کند و زنی بانکی را...
@chelsalegi
@chelsalegi
عبید زاکانی شوخ طبعی کنایه‌آمیز و بی‌نظیری دارد. خیلی وقتها منظورش با چیزی که می‌گوید صد و هشتاد درجه فرق دارد. عبید زاکانی پرگویی نمی‌کند و حرفش را بسیار خلاصه و مفید می‌زند و با شجاعت همه چیز را زیر سؤال می‌برد. از باورهای رایج اجتماعی گرفته تا دین و دکاندارانش و هر چیز دیگری که فکرش را بکنید! او هیچ چیز را مقدس نمی‌شمرد و جدی نمی‌گیرد و بعضا از بردن الفاظ رکیک هم ابایی ندارد.
او حکایت میکند مردی را علت قولنج افتاد. تمام شب از خدای درخواست که بادی از وی جدا شود. چون سحر رسید ناامید گشت و دست از زندگی شسته، تشهد می‌کرد، و میگفت:
بار خدایا بهشت نصیبم فرمای!
یکی از حاضران گفت:
ای نادان! از آغاز شب تا این زمان التماس بادی داشتی، پذیرفته نیامد. چگونه تقاضای بهشتی که وسعت آن به اندازه آسمانها و زمین است از تو مستجاب گردد؟
@chelsalegi
او حکایت میکند مردی را علت قولنج افتاد. تمام شب از خدای درخواست که بادی از وی جدا شود. چون سحر رسید ناامید گشت و دست از زندگی شسته، تشهد می‌کرد، و میگفت:
بار خدایا بهشت نصیبم فرمای!
یکی از حاضران گفت:
ای نادان! از آغاز شب تا این زمان التماس بادی داشتی، پذیرفته نیامد. چگونه تقاضای بهشتی که وسعت آن به اندازه آسمانها و زمین است از تو مستجاب گردد؟
@chelsalegi
روز مهندس بر نصف مردم ایران مبارک؛ عقده‌ی مهندس پروری نتیجه‌ش شده این نمودار. برای کشوری که صنعت درست و حسابی نداره، این همه مهندس غیر از مسافرکشی قرار بوده چکار کنند؟ چرا وقت و زندگی این همه جوون تلف شد؟ کسی می‌دونه ایده‌ی تولید این همه مهندس رو کدام دیوانه‌ای داد؟
@chelsalegi
@chelsalegi
در ماشین نشسته‌ام و مشغول شنیدن رادیو آوا. ترانه‌ها یکی از دیگر شادترند؛ آنقدر که من با همه‌ی تساهلی که نسبت به موسیقی دارم کم می‌آورم و به جایز بودن‌شان شک می‌کنم. صدای رادیو را پائین می‌کشم مبادا پشت چراغ، قرمز ماشین‌های کناری خیال بد بکنند.
یاد سال‌های دور می‌افتم. زمانی که یک ساعت کاسیو دستم بود و زنگ بیدارباشش یک دینگ دَنگ ریتم‌دار بود. به زحمت می‌توان به آن صدا اسم آهنگ گذاشت. با این حال، یک روز سرِ کلاس فقه‌مان صدایش درآمد. با دست‌پاچگی خاموشش کردم. استاد هاشمی نگاه غضب‌آلودی به من کردند و گفتند: «حرام است آقا! چرا رعایت نمی‌کنید؟»
همین حرف کافی بود تا از خیر آن ساعت بگذرم و آن را به کسی بدهم که به اندازه‌ی من از استاد حساب نمی‌برد.
آن زمان برای ما آهنگ بیدارباش ساعت کاسیو حرام بود ولی حالا رادیو دارد بهنام بانی و کسری زاهدی پخش میکند. به یقین حکم موسیقی در این مدّت تغییر نکرده است ولی گویا برخی از فقیهان از نظرات فقهی پیشین خود عقب نشسته‌اند و یا پای مصلحتی مهم‌تر از حکم موسیقی درمیان است. این عقب نشستن‌ها در برخی دیگر از فتوا نیز به چشم می‌آید. یادتان هست آن اوائل یکی از مراجع محترم تقلید رایتل را به دلیل امکان برقراری تماس تصویری حرام کردند؟ الآن به گمانم بسیاری از اعضای محترم دفتر آن بزرگوار، هم رایتل دارند و هم گوشی هوشمندی که بتوانند با کمک آن و از طریق واتساپ و ایمو و ... با دوستان و خویشان خود تماس تصویری بگیرند.
فقه شیعه قابلیت تطبیق‌پذیری بالایی دارد به همین دلیل می‌تواند در مواقع مختلف، دین‌داران را از سرگردانی در مقام عمل، نجات داده و احکام راه‌گشایی ارائه کند. با این حال، این کوتاه آمدن‌ها چیز دیگری است. می‌توان اسمش را گذاشت «تحمیل مصلحت بر فتوی» به این معنا که گفته شود «فتوی این است ولی مصلحت اقتضا میکند جوری دیگر رفتار شود.».
از آنجا که این کوتاه آمدن‌ها برنامه‌ریزی‌شده و بر اساس یک نقشه‌ی راه نیست و به میزان فشار جامعه در موارد خاص بستگی دارد، می‌توان انتظار داشت که فقهِ شاکله‌مند و نظام‌مند شیعی، در آینده‌ای دور یا نزدیک، قدری بی‌قواره شود.
برای سازگاری دین با نوآوری‌ها و تغییراتِ زندگی در دنیای مدرن، بهتر است به ظرفیّت‌های درونی فقه توجّه شود و تغییر فتواها صرفاً از سرِ مصلحت و مستند به اجبار شرایط زیستی و محیطی نباشد.
وجودِ فقهیان نواندیش که با اقتضاءات زندگی در دنیای مدرن آشنا هستند و فقه را قدری روش‌مندانه‌تر از برخی نسل‌های پیشین دنبال میکنند، می‌تواند این انفعال را چاره کند.
✍مهراب صادق‌نیا
@chelsalegi
یاد سال‌های دور می‌افتم. زمانی که یک ساعت کاسیو دستم بود و زنگ بیدارباشش یک دینگ دَنگ ریتم‌دار بود. به زحمت می‌توان به آن صدا اسم آهنگ گذاشت. با این حال، یک روز سرِ کلاس فقه‌مان صدایش درآمد. با دست‌پاچگی خاموشش کردم. استاد هاشمی نگاه غضب‌آلودی به من کردند و گفتند: «حرام است آقا! چرا رعایت نمی‌کنید؟»
همین حرف کافی بود تا از خیر آن ساعت بگذرم و آن را به کسی بدهم که به اندازه‌ی من از استاد حساب نمی‌برد.
آن زمان برای ما آهنگ بیدارباش ساعت کاسیو حرام بود ولی حالا رادیو دارد بهنام بانی و کسری زاهدی پخش میکند. به یقین حکم موسیقی در این مدّت تغییر نکرده است ولی گویا برخی از فقیهان از نظرات فقهی پیشین خود عقب نشسته‌اند و یا پای مصلحتی مهم‌تر از حکم موسیقی درمیان است. این عقب نشستن‌ها در برخی دیگر از فتوا نیز به چشم می‌آید. یادتان هست آن اوائل یکی از مراجع محترم تقلید رایتل را به دلیل امکان برقراری تماس تصویری حرام کردند؟ الآن به گمانم بسیاری از اعضای محترم دفتر آن بزرگوار، هم رایتل دارند و هم گوشی هوشمندی که بتوانند با کمک آن و از طریق واتساپ و ایمو و ... با دوستان و خویشان خود تماس تصویری بگیرند.
فقه شیعه قابلیت تطبیق‌پذیری بالایی دارد به همین دلیل می‌تواند در مواقع مختلف، دین‌داران را از سرگردانی در مقام عمل، نجات داده و احکام راه‌گشایی ارائه کند. با این حال، این کوتاه آمدن‌ها چیز دیگری است. می‌توان اسمش را گذاشت «تحمیل مصلحت بر فتوی» به این معنا که گفته شود «فتوی این است ولی مصلحت اقتضا میکند جوری دیگر رفتار شود.».
از آنجا که این کوتاه آمدن‌ها برنامه‌ریزی‌شده و بر اساس یک نقشه‌ی راه نیست و به میزان فشار جامعه در موارد خاص بستگی دارد، می‌توان انتظار داشت که فقهِ شاکله‌مند و نظام‌مند شیعی، در آینده‌ای دور یا نزدیک، قدری بی‌قواره شود.
برای سازگاری دین با نوآوری‌ها و تغییراتِ زندگی در دنیای مدرن، بهتر است به ظرفیّت‌های درونی فقه توجّه شود و تغییر فتواها صرفاً از سرِ مصلحت و مستند به اجبار شرایط زیستی و محیطی نباشد.
وجودِ فقهیان نواندیش که با اقتضاءات زندگی در دنیای مدرن آشنا هستند و فقه را قدری روش‌مندانه‌تر از برخی نسل‌های پیشین دنبال میکنند، می‌تواند این انفعال را چاره کند.
✍مهراب صادق‌نیا
@chelsalegi