این خاطره شاید متعلق به بیش از ده سال پیش است. ما در ماشین بودیم و گمان کنم به سمت شهربازی می‌رفتیم که از پشت سر ما در میان خیابان صدای داد و فریاد آمد. یک دعوای اساسی بود که البته فقط یک سمت ماجرا را می‌شد دید! یک موتور سوار همانطور که می‌راند سرش را هم رو به آسمان گرفته بود و مشغولِ فحش ناموس دادن به خدا بود که خدا خوارتو... ! من یقین دارم که او به خدا ایمان داشت فقط کمی از دستش عصبی بود چون هیچ کس به موجودی که نیست فحش نمی‌دهد! این ارتباط خدا و موتوری از همان جنس رابطه ای است که زمانی هم ما با حکومت داشتیم. گمان می‌کردیم قرار است عقلانیت، اخلاق و قانون وجود داشته باشد و چون شواهد متناقض می‌دیدیم عصبی می‌شدیم. اما حالا همه چیز را پذیرفته‌ایم ساکت می‌نشینیم و به خدایی که نیست فحش نمی‌دهیم. یک عده‌ وظیفه دارند به ما دروغ بگویند بدون اینکه انتظار داشته باشند باور کنیم و فقط کافی است که گوش دهیم. آشکار بودنِ دروغ دیگر کسی را ناراحت نمی‌کند نه آنکس را که می‌گوید و نه آنکس را که می‌شنود. البته منطقی نیست اما منطقی نبودن هم دیگر کسی را ناراحت نمی‌کند.

@Chelsalegi

«تا یک جایی از زندگی ات در برابر هر پیشامد و اتفاق یا تصمیمی که سرانجامش به طور واضح مشخص نیست می گویی " آخرش هرچه که شد" و از یک جایی به بعد در همان موقعیت ها با خودت می گویی " آخرش که چه؟" . گاهی مرز میان این دو تجربه ، مرز مبهم و ناآشنایی است، برای برخی به سرعت و بر اثر یک اتفاق پیش می آید و برای برخی هم به مرور زمان و با از سر گذراندن تجربه های گوناگون رقم می خورد. اما هر چه هست اینکه چگونه بی پروایی ها و جسارت هایت رنگ می بازند و بدل به هیچ انگاری می شوند، هم می تواند از تغییر خودت باشد و هم از شناخت بیشتر از دنیا. هم می تواند از سر نا امیدی از خودت باشد و هم ناامیدی از دنیا. هرچه هست از یک جایی به بعد از نفس میفتی ، می بینی آخر تمام رفتن ها و دویدن ها کجاست ، می بینی که از هر طرف که رفته ای جز وحشتت نیفزوده و یک عمر بی مزد خدمت دنیا کرده ای و مخدوم بی عنایت اش بوده ای.»

@Chelsalegi

از رنجی که می‌بریم
خاور زده به موتورسیکلت و دیده کسی نیست گازش را گرفته و رفته. صورت راننده‌ی موتور جر خورده و دوستش که پشت موتور نشسته بوده و چند معلق زده و نزدیک جوب افتاده و حالا نشسته با دو دست سرش را گرفته آن‌قدر گیج است که هر بار آدرس یک ماشین را می‌دهد و بالاخره مشخص می‌شود ماشین مدنظر ایشان خاور است. زنگ زده‌ایم به اورژانس و گفته الان می‌فرستند نیرو و نیرو بیست دقیقه طول کشیده برسد و همین‌طور خون در این بیست دقیقه از سر و صورت این مرد رفته و ماسیده به کف خیابان. اورژانس و ۱۱۰ و راهنمایی رانندگی و مردم همه جمع شده‌اند دور آدمی که کف خیابان دارد جان می‌دهد و همه دارند از این حرف می‌زنند که راننده خاور عجب آدم نامردی بوده. بالاخره مامورهای اورژانس تصادف دیده را سوار آمبولانس کرده و راه می‌افتند. در این نیم ساعت از لحظه‌ی تصادفی که فقط مامور شهرداری دیده تا وقتی که آمبولانس زخمی را سوار کرده برده سیصد چهارصدتا سلفی و عکس از مردی گرفت شد که داشت می‌مرد و کلی داستان سورئال و رئالیسم جادویی ساخته شد «توسط» مردمی که شاهد تصادف یک آدم غریبه بودند. از حرف‌ها دستگیرم شد اگر تصادف شدیدتر بود و یا چندتا تصادف پشت سر هم اتفاق می‌افتاد بیشتر به ببینده‌ها خوش می‌گذشت در شبی که بارانی است و هوا نم دارد.

@Chelsalegi

مدتی کوتاه زنده‌ایم تا ناگهان مرگ می‌رسد و پس از آن زیستن، تدارک دیدن برای یک مجلس ترحیم باشکوه است. یک خطابه در ستایش از زندگی کوتاه و ناکام خویش، و سپس سرگرم ساختن حاضران با چای، با کتاب مقدس، و با احوال پرسی در لباس سیاه. مجلسِ باشکوهِ مرگ را تدارک می‌بینیم و دیگر مردگان برای تسلیت به ما از راه می‌رسند. در دید و بازدید گورهازندگی می‌کنیم.

@Chelsalegi

از خود خسته ام، و اين نه از افسردگى ست، نه از ضعف و سستى، بلكه مرحله اى ست از زندگى، كه نويد حياتى ديگر مى دهد. پوست مى اندازم، زيرا بزرگتر مى شوم، زيرا در خودِ اينكم جا نمى شوم، پس لاجرم مى بايد پوست بيندازم تا سرانجام موعد آن رسد كه در هيچ قامت و پوستى جا نشوم. آن روز، روز بى شكل شدن خواهد بود. روز پرواز كردن از خويشتن، و جا گذاشتنِ خويشتن، بر سر شاخه اى، يا در كوچه اى، يا در چوبه ى دار شايد، يا پشت ميز، بر صندلى، هنگام كار شايد.

@Chelsalegi

یه پست میذاری سه نفر غلط املایی میگیرن دو نفر غلط دستوری. چهار نفر به نقض حقوق زن در این پست اشاره میکنند. حامیان حقوق حیوانات معتقدند حقوق دو سگ و یک گربه در این نوشته نادیده گرفته شده. عشاق از پیدا نبودن آسمان آبی عشق در کرانه های متن گلایه میکنند. یه عده هم همیشه مثال های بدتری از مشکل مطروحه من در نوشته فوق براشون پیش اومده که مشکل من پیش مشکلشون چیزی نیست. اونایی هم که ایرادی پیدا نمیکنند پیام میدن "چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید..." و وقتی ریپلای میزنی خب چجوری ببینم؟ میگن حالا تو بشور بعدا بهت میگیم... روزگار غریبی ست نازنین

@Chelsalegi

حرف زدن با بعضی ها می چسبد، زیرا گفت و گو روح دارد، جان دارد، انرژی دارد، لذت بخش است، به هیجانت می آورد، مثبتت می کند، پروازت می دهد. دوست داری گفت و گو تمام نشود، دوست داری زمان بایستد و نوبت خاموشی به وقت دگر بماند ... با بعضی ها گفت و گو می چسبد، حتی اگر موضوع گفت و گو خرید پنیر از سوپری محل باشد!

@Chelsalegi

رستگاري به وقتِ رفيقان در مِه

مثل اين‌که خیال کنی توی وهم چیزی دست‌گیرت شود؛ شبیه لحظه‌ی لمس و بعد، تماشای فرو ریختن‌‌اش؛ پوسته‌ای طبله کرده و سُست.
@Chelsalegi

عزیزم ، تا زمانی که در تلاش در اثبات ، حفظ و حراست آنچیزی که عشقت را به دیگری تصور میکنی هستی ، همواره در مصیبت و جنگی ناتمام گرفتاری . آخر ، این چه عشقی است که باید همیشه تکرار و ثابت شود . جز این است که آن ماهیت که عشق نامیده میشود ، تنفری است که همواره باید پوشیده ، پنهان و سرکوب شود تا طرف مقابل در این جنگ نابرابر تو احساس امنیت و آرامش کند . عشق ، جنگی است ناتمام در امید رسیدن به صلح و قبول پذیرش تو در آنچه که هستی و آنهم برای خودت و نه دیگری ...... و تو از این جنگ خسته شده ای و تقاضای عشق ، تو را شکست خواهد داد.

@Chelsalegi

در تمام روياها يك نگار زيبا مثل شيرين هست، در همه داستانها يك مرد تنها مثل رابينسون كروزوئه انتظار ميكشد، در همه كارتونها پلى از طناب هست كه هر لحظه ممكن است پاره شود و در آخرين لحظات مردى بايد دست دخترى را بگيرد و از رودخانه خروشان بگذرند، در همه كابوسها يك سياهى مثل فقر و جهل هست، در تمام افسانه ها يك پيرزن جادوگر هست كه وردها را فقط خودش ميداند، در جريان همه انقلابها عده اى عاشق ميشوند مثل كوزت و ماريوس، در همه جنگها عشاقى از هم جدا ميشوند مثل مريلين مونرو و اولين شوهرش جيمز، در تمام فرهنگها مردها بايد عاشق زنها بشوند، در همه كشورها حتى ديكتاتورى يك ميدان بنام آزادى هست، هميشه در دوردست كلبه اى هست كه دلش براى آدمها تنگ ميشود، كلاغهاى فضول همه جا سرك ميكشند، پسرهاى نوجوان عشاق جوان را ميپايند، چشم چرانها در همه واگنهاى مترو هستند، يك عده كه در هر حالى بد و بيراه ميگويند در تمام تاكسى هاى شهر نشسته اند، معمولا صندلى جلو، در بهترين شرايط اقتصادى باز هم عده اى اعتراض ميكنند، هميشه گروهى بار سفر ميبندند، در تمام مهاجرتها عده اى به مقصد نميرسند، اسمشان در ليست تلفات است، در هر بهارى روزهايى هستند كه مثل زمستان سرد اند، در هر چهارراهى ميتوان زنى را پيدا كرد كه از تنهايى به همه لبخند ميزند، در هر سرزمينى يك رودى هست كه دست نوشته ها را به دوردست ببرد، در تمام دنيا اتفاقات بد را به روزها و تقويم و طالع نسبت ميدهند، مادرها هميشه درگير خرافات اند، پدرها هميشه تعصب دارند، خيابانها بيخودى شلوغ اند، نگاهها بى دليل گره ميخورند، دختران زيادى آرايش ميكنند، پسرها بيش از حد مورد نياز براى ادامه بقا شهوت دارند، و شاعرهاى پست مدرن زياد شعر ميگويند !

@Chelsalegi

یادم هست پیرمردی بختیاری بود از فامیل که هر وقت اتفاقی می دیدمش، چون می دانست اهل کتاب خواندن هستم، به محض دیدن من همیشه فقط یک بیت را زمزمه می کرد و می گفت: " سرِ شب سرِ قتل و تاراج داشت ... سحرگه نه تن سر، نه سر تاج داشت " و بلافاصله می گفت: آقا برو شاهنامه بخون. می گفتم: ولی به نظر این در مورد نادرشاهه. شاهنامه هم خیلی پیش تر از دوره ی نادر نوشته شده. و او با قاطعیت می گفت: تو سرت نمیشه. هر شعری بخوای توی شاهنامه هست!
آن پیرمرد مُرده است. ولی آن بیت در ذهن من زنده است و هنوز هم بر این باورم که درباره ی نادرشاه افشار سروده شده. حتی اگر آن پیرمرد عصبانی، روز قیامت سر راهم سبز شود و یقه ام را بگیرد و به من بگوید چرا حرف مفت می زنم هنوز و چرا قبول ندارم که این بیت مربوط به شاهنامه است. و من خواهم گفت این بیت مربوط به شاهنامه نیست آقای محترم. و او باز هم سماجت به خرج بدهد که مربوط به فردوسی و شاهنامه است و در شاهنامه هر شعری بخواهیم هست و چشم بصیرت می خواهد . ولی من معتقدم و باز هم با اطمینان به او خواهم گفت که این بیت هیچ ارتباطی با شاهنامه و فردوسی ندارد؛ چرا که اصولا نادر در زمان فردوسی حتا کرومزومی سرگردان در لایتناهی کهکشان راه شیری هم نبوده. حالا هر چقدر هم گردن کلفت بوده و به او می گفتند نادر پسر شمشیر . و حتی اگر بعدها در قرن بیستم، یک شاعر مهربان ناامید مثل اخوان هم سروده باشد

نادری پیدا نخواهد شد امید
کاشکی اسکندری پیدا شود

@Chelsalegi

چون می گذرد ... غمی نیست
الحمدلله


هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد
هم رونق زمان شما نیز بگذرد
ای تیغتان چو نیزه برای ستم دراز
این تیزی سنان شما نیز بگذرد
چون داد عادلان به جهان در بقا نکرد
بیداد ظالمان شما نیز بگذرد
در مملکت چو غرش شیران گذشت و رفت
این عوعو سگان شما نیز بگذرد
آن کس که اسب داشت غبارش فرو نشست
گرد سم خران شما نیز بگذرد
زین کاروانسرای بسی کاروان گذشت
ناچار کاروان شما نیز بگذرد
این نوبت از کسان به شما ناکسان رسید
نوبت ز ناکسان شما نیز بگذرد
بیش از دو روز بود از آن دگر کسان
بعد از دو روز از آن شما نیز بگذرد
بر تیر جورتان ز تحمل سپر کنیم
تا سختی کمان شما نیز بگذرد

سیف فرغانی
@Chelsalegi

فی الواقع در این برهه ای که بلا نسبت عموم رعیت نادان، خر صاحبش را نمی شناسد به این نتیجه ی منطقی رسیده ایم که:
به راه "میکده" رفتن به از نشستن باطل!

@Chelsalegi

شماره تلفن یک عده ای از آدم ها را توی گوشی ام نگه داشته ام که اگر یک روزی روزگاری تماس گرفتند , بشناسم شان و جواب شان را ندهم . شماره تلفن یک عده ای , آنقدر آزارنده بوده که برده ام شان توی بلاک لیست گوشی . شماره تلفن یک عده ای از آدم های نازنین از دست رفته را که تا همین چند وقت پیش زنده بودند و با هم گپ و گفت می کردیم ، قرار می گذاشتیم ، همدیگر را می دیدیم و صنمی با هم داشتیم و اکنون مرده اند و رفته اند به ناکجاآباد ، جرات نمی کنم پاک کنم . با اینکه رفته اند و قرار نیست هرگز تماس بگیرند !
همه ی ما آدم ها , خلاصه شده ایم در چند شماره و سرگذشت غریبی داریم توی گوشی های همدیگر ...

@Chelsalegi

نگاهم تا دورترین قمر نورانی پیش می‌رود و مغز محدودم می‌کوشد تا معنای بینهایت را حلاجی کند! بینهایت کهکشان، بینهایت فضا، بینهایت هستی، و زمانی که آغاز و فرجام ندارد و من…
خستگی باستانی، خستگی موروثی ذره‌ذره از تنم به‌در می‌شود. آرامش پربار این درخت، به من هم سرایت کرده‌است. خوبم! خوشم! کجام؟ هیچ‌جا! نیمه‌شب است یا نزدیک سحر؟ نمی‌دانم! انگار در مکثی خالی میان دو دقیقه‌ی پرهیاهو نشسته‌ام. میان بی‌نهایت گذشته، و بی‌نهایت فردا. و نگاهم، به عنکبوتی است که صبور و آرام، توری نازک می‌بافد.

@Chelsalegi

کسانی که به حکومت ایراد می گیرندچرا نقد پذیر نیست در مقابل نقدی که دوست ندارند بلافاصله تبدیل به جلاد می شوند

@Chelsalegi

در زمان رژیم سابق ، بین افراد دستگاه‌های امنیتی واژه‌ای وجود داشت که برای معرفی سمپات‌های گروه‌های مخالف آن زمان ، یا به طور کلی هر کسی که پتانسیل مخالفت با رژیم در او به چشم می‌خورد به کار می‌رفت. بله ، به این قبیل افراد، اصطلاحا «ناراحت» گفته می‌شد و شنیدن جمله‌ی «فلانی آدم ناراحتی است» یا مشاهده‌ی این جمله در گزارش‌های ساواک، چنان که بعدها مشخص شد، موضوع عجیبی نبود. راست‌اش را بخواهید ، به نظر من هم واژه‌ی مناسبی است. شاید هم بسیار مناسب. ناراحت ، معرف کسی است که نه دانش مخالفت دارد، نه استراتژی آن را ، و نه هدفی مشخص. اگر از او بخواهید ده دقیقه در باره‌ی هدف‌اش حرف بزند ، لال خواهد شد. او مخالفت می‌کند ، فقط چون ناراحت است. البته در این که ناراحتی انگیزه‌ی اصلی مخالفت است، شکی نیست، اما نباید در آن گیر افتاد. نیز باید توجه داشت که ناراحتی از مقدار نمک ناهار ، نمی‌تواند محرک خوبی برای مخالفت‌های سیاسی و اجتماعی باشد، چنان که از بعضی نوشته‌ها و گفته‌ها احساس می‌شود...

@Chelsalegi 

والله که زبان مان مو در آورده است از بس که تکرار مکررات کرده ایم و نرفته است میخ آهنین در سنگ!
بدیهی ست که در نومیدی بسی امید است و در بعضی نقاط کره ی زمین، پایانِ شب سیه سفید است!
لکن فهمیدن واقعیات، نه احاطه به علوم خفیه می خواهد، نه تسلط به رموز غریبه و نه تحصیلات عالیه در مبانی اقتصاد و نه مابقی مهارت های مملکت داری.
فقط با یک نظر اجمالی به ممالک محروسه می توان فهمید که فعلا گشایشی متصور نیست!
فلذاست که رعیت، کماکان فتو سنتز کند و هر چه دستش می رسد بچراند!
الکی دلخوش به این نباشد که دوغش می شود پپسی!
یا گیوه اش می شود آدیداس!
یا شلیته اش می شود ویکتوریا سیکرت!
نخیر! فعلا بند تنبان خود را سفت بچسبد که لا اقل شلوارش را از پایش در نیاورند که بدهند به ممالک دوست و همسایه!
والسلام.
@Chelsalegi

دکتر شریعتی ؛ پنجاه سال قبل

توي برادران جنگ هفتاد و دوملت برپا شد. هرملتي اسلام را رها كرد، رفت به سراغ قصه‌هاي مرده، خرابه‌هاي كهنه، استخوان‌هاي پوسيده... «خدا» را از ياد بردند، «خاك» را به جایش آوردند.
توحيد توي كتابها مرد، به شكل كلمات؛ و شرك توي جامعه جان گرفت، به شكل طبقات. دين فرقه فرقه شد و امت قوم قوم و ما قطعه قطعه. هر قطعه یک لقمه و لقمه‌اي چرب، نرم، راحت الحلقوم.
سر ما را به خاك بازي، به خون بازي، فرقه سازي، دسته بندي، به جنگ‌هاي زرگري، به بحث‌هاي بيخودي، به حرف‌هاي چرت و پرت، به فكرها و علم‌هاي پوك و پوچ، به عشق‌ها و كينه‌هاي بي ثمر، به گريه‌ها و ندبه‌هاي بي اثر، به دشمن‌هاي عوضي، به خنده‌هاي الكي، بند كردند. چشم را به لاي لايي خواب كردند. فرنگي‌ها هم مثل مغول ها:
«آمدند و سوختند و كشتند و بردند و... »
اما نرفتند!
و ما يا سرمان به خودمان بند بود و نخواستيم ببينيم، يا به جان هم افتاده بوديم و نتوانستيم ببينيم و يا اصلاً، برگشته بوديم به عهد بوق، به جستجوي قبرها، باد و بروت‌هاي استخوان‌هاي پوسيده، استخوان پوسيده‌ها و نبوديم كه ببينيم!
طلاهامان را بردند و ما را فرستادند دنبال عصر طلايي- دنبال نخود سياه.
مليت، نبش قبر؛ مذهب، شب اول قبر؛ حال، فراموشش كن: زندگي، ولش كن.
هزار و دويست سال پيش، ما براي اولين بار در يك جامعه اروپائي اندلس بي سوادي را ريشه كن مي‌كنيم، و هزار و دويست سال بعد، بي سوادي، جامعه ما را ريشه كن مي‌كند.
هشتصد سال پيش، اولين بار دسته‌اي از جوانان ما، «فتيه المغربين» آمريكا را كشف مي‌كنند و هشتصد سال بعد، آمريكا، پير و جوان ما را... - چه بگويم!
آنها بيدار شدند و ما به خواب رفتيم. مسيحي‌ها و جهود‌ها يكي شدند و ما صدتا. آنها پولدار شدند و زوردار و ما فقير و ضعیف.

@Chelsalegi

مذهب چیزی هست که فقرا را از کشتن ثروتمندان باز میدارد...!

((ناپلئون))

@Chelsalegi