آن سالها دانستن و آگاهی جرم بود. هر چه فکر و ذهنت را قلقلک می داد حرام بود. من از کودکی و آن روزها دو چیز را به خوبی به یاد دارم :حیاطی بزرگ و پردرخت و کتابخانه ای به وسعت دنیای روشنی که ممنوع بود. برادر که صاحب آن دنیا بود یک شب تاریک و بی ستاره مجبور شد دنیای بزرگ و روشنش را در گوشه ای از آن حیاط دفن کند. آن همه دانایی زنده به گور شدند تا دلهره و ترس از خانه برود. پدر، سالها در آن حیاط و باغچه اش؛ سبزی کاشت و ما اهالی خانه آن کلمه ها را که حالا شاهی و تره و جعفری بودند؛ خوردیم.دنیای ممنوع بخشی از وجود ما شد. برای همین از هر چه ممنوع است خوشمان می آید. هر کدام از ما چیزی از آن کتاب ها را در خود دارد. عشق به برابری و مساوات و عدالت در یکی و رویابافی و ساختن دنیاهای جدید در یکی دیگرمان و مهربانی و امید بخشیدن به همه در آن یکی . در من اما آدم هایی در تلاش مداوم برای رهایی.....
@Chelsalegi
@Chelsalegi
عارفان به ما می‌گفتند که تنها در فکر مرگ باشید و نه پس از مرگ و این که بعد از مرگ چه خواهد شد؟ این که در اندیشه باشیم که پس از مرگ چه اتفاقی خواهد افتاد و بهشت و جهنم چه گونه جایی است، تمرکز را سلب می کند. هیچ عارفی نگفته است که به پس از مرگ بیندیشید بلکه همه می گویند در اندیشه مرگ باشید
بودا میگفت که من نه خبر دارم از کجا آمده‌ام و نه خبر دارم که به کجا خواهم رفت، اما خبر دارم که در این مدت چه کار باید بکنم. این مهم است که در این مدت چه کاری باید انجام دهیم و گرنه چه سودی دارد که بدانیم از کجا آمده ایم و به کجا می رویم؟ باز به تعبیری که به علی ابن‌ابیطالب نسبت میدهند، درسته «ما فاتَ مَضی وَ ما سیأتیکَ فَاَیْنَ؟ قُمْ فَاغْتَنِم الفُرصَهَ بَینَ العَدَمَین. فرصت میان دو عدم جای گرفته را این را دریاب. زندگی این جهانی فرصتی است که میان دو عدم جای گرفته است: عدم گذشته و عدم آینده. این فرصتی که در میان دو عدم نشسته است را در چنگ بگیر، عدم گذشته و عدم آینده چه سودی دارد؟
بودا می گفت از من سؤال درباره ماوراء الطبیعه نکنید؛ چون من نمی دانم و عمرم را هم صرف آن ها نمی‌کنم. من فقط می‌دانم که این جا چگونه میشود با درد و رنج کمتری زیست. من دنبال این هستم.از کجا بدانم که از کجا آمده‌ام، و به کجا خواهم رفت؟ من چه می‌دانم؟اگر می‌دانستم هم فرقی نمی‌کرد، چون باز هم همین زندگی را می کردم.
استاد ملکیان
@Chelsalegi
بودا میگفت که من نه خبر دارم از کجا آمده‌ام و نه خبر دارم که به کجا خواهم رفت، اما خبر دارم که در این مدت چه کار باید بکنم. این مهم است که در این مدت چه کاری باید انجام دهیم و گرنه چه سودی دارد که بدانیم از کجا آمده ایم و به کجا می رویم؟ باز به تعبیری که به علی ابن‌ابیطالب نسبت میدهند، درسته «ما فاتَ مَضی وَ ما سیأتیکَ فَاَیْنَ؟ قُمْ فَاغْتَنِم الفُرصَهَ بَینَ العَدَمَین. فرصت میان دو عدم جای گرفته را این را دریاب. زندگی این جهانی فرصتی است که میان دو عدم جای گرفته است: عدم گذشته و عدم آینده. این فرصتی که در میان دو عدم نشسته است را در چنگ بگیر، عدم گذشته و عدم آینده چه سودی دارد؟
بودا می گفت از من سؤال درباره ماوراء الطبیعه نکنید؛ چون من نمی دانم و عمرم را هم صرف آن ها نمی‌کنم. من فقط می‌دانم که این جا چگونه میشود با درد و رنج کمتری زیست. من دنبال این هستم.از کجا بدانم که از کجا آمده‌ام، و به کجا خواهم رفت؟ من چه می‌دانم؟اگر می‌دانستم هم فرقی نمی‌کرد، چون باز هم همین زندگی را می کردم.
استاد ملکیان
@Chelsalegi
برای یافتن امید ابتدا باید درکی عمیق از ناامیدی یافت. برای ایجاد تغییر باید مدتی از عمل، کناره گرفت. محمد را پیامبری جنگاور می‌شناسند اما چنین نبود اگر سخنی سحرانگیز نداشت و چنین نبود اگر سالهایی را در غار خود نمیگذراند. اکنون که نه نیروی جنگ هست و نه سخنی سحرانگیز باید به درون غار خزید. چه بسا پیامبران که هرگز بیرون نیامدند اما هر که سخنی یافت و شمشیر کشید مدتی را در غارِ خویش زیسته است. دوگانه ی انفعال /فعالیت و امید/ناامیدی، دروغین است. کسی که ناامیدی و انفعال را نشناسد، در رفتار و سخن او ردی از امید، تغییر و فعالیت نخواهی دید. او تکراریِ ملال انگیز است.
@Chelsalegi
@Chelsalegi
از آنچه در بیرون می‌گذرد می‌توان گریخت؛ می‌توان به «بیرون»ی دیگر گریخت، یا حتی به «درون». اما از آنچه در درون می‌گذرد، به هیچ جا نمی‌توان گریخت.
@Chelsalegi
@Chelsalegi
این گرسنگی نیست که انقلاب‌ها را برپا میکند، بلکه این است که مردم در اثر خوردن اشتها کسب کرده‌اند
اراده‌ى معطوف به قدرت : فريدريش نيچه
@Chelsalegi
اراده‌ى معطوف به قدرت : فريدريش نيچه
@Chelsalegi
و بعد داستان موسی را داریم که نه ید بیضایی داشت، نه عصایی جادویی، نه نام ماندگاری، و نه با خدا سخن گفته بود تا همان شب تاریکی که راه افتاد دنبال آتشی و به امید شعله ای. همان شبی که دست از اهلش شست و راهی شد به سمت نور و گرمایی که میخواندش و به سمت سرزمینی که مقدس بود و نمی دانست.
پس شبهای تاریک که از راه برسد برای من و تو هم چاره ای نخواهد ماند جز آن که بیافتیم به دنبال نور و گرمی آتشی که گاهی جایی است در دور دستی و در انتهای سفری و به مقصد وادی پاکی که فاصله ماست با همه آنچه درمان دل هایمان است.
آتشی که وقتی پیدایش کنیم نور و گرمایش دل شستن ازهمه آنچه اندوخته ایم را آسان خواهد کرد.
@Chelsalegi
پس شبهای تاریک که از راه برسد برای من و تو هم چاره ای نخواهد ماند جز آن که بیافتیم به دنبال نور و گرمی آتشی که گاهی جایی است در دور دستی و در انتهای سفری و به مقصد وادی پاکی که فاصله ماست با همه آنچه درمان دل هایمان است.
آتشی که وقتی پیدایش کنیم نور و گرمایش دل شستن ازهمه آنچه اندوخته ایم را آسان خواهد کرد.
@Chelsalegi
در بحبوحه جنگ جهانی اول کسی گفته بود جنگ چیزی از کلمات باقی گذاشت برای ما. حالا باید گفت سیاست برای ما چیزی از کلمات باقی نگذاشته.
اول کلمه که بی معنی شد جمهوری بود، بعد رفتند سراغ ملی گرایی و زیر و رویش کردند، بعد دشمن و دوست و خودی غیر خودی بازیچه جملات شدند و بعد مردم سالاری را سر نیزه کردند و یک مدت کلمه عشق را لباس گناه تن کردند و جوانی را مهر بدنامی زدند و سوال و فکر را بی ایمانی نام گذاشتند. و این بود تا در انبان دوست داشتنی ها چیزی برای قربانی کردن باقی نماند.
کلمات شدند موجوداتی هر جایی که هر جور خواستند از انها کام گرفتند.
کلمات مظلومترین قربانیان بودند.
@Chelsalegi
اول کلمه که بی معنی شد جمهوری بود، بعد رفتند سراغ ملی گرایی و زیر و رویش کردند، بعد دشمن و دوست و خودی غیر خودی بازیچه جملات شدند و بعد مردم سالاری را سر نیزه کردند و یک مدت کلمه عشق را لباس گناه تن کردند و جوانی را مهر بدنامی زدند و سوال و فکر را بی ایمانی نام گذاشتند. و این بود تا در انبان دوست داشتنی ها چیزی برای قربانی کردن باقی نماند.
کلمات شدند موجوداتی هر جایی که هر جور خواستند از انها کام گرفتند.
کلمات مظلومترین قربانیان بودند.
@Chelsalegi
نگاه میکنم از شب، به روز. از روز، به شب. از سکوت، به سرگردانی. از سرگردانی، به انجماد. نگاه می کنم از سوز راه رفتن های طولانی به پاییزهای متوالی. از تنهایی به جنون، از جنون به تنهایی. نگاه می کنم از شهر به آسمان، از آسمان به کوه، از کوه به دود، از دود به غم. مثل یک مرد نگاه می کنم به زنهای غمگین دنیای کوچکم، مثل یک زن نگاه می کنم به مردهای ساکت عبوس دنیای کوچکم. نگاه می کنم از امروز تاریک به فردای ترسناک.
نگاه میکنم، راه می روم. نگاه میکنم، می خندم. نگاه می کنم، می خوابم. نگاه می کنم، بیدار می شوم. نگاه می کنم، حرف می زنم. نگاه می کنم، ساکت می مانم.
زندگی فاصله ای تهی میان دو نگاه بی معناست این روزها. نگاه می کنم به جای خالی کسی که دیدنی باشد، و در همه حال حواسم هست که انسانم، جزیره ای تنها که جز نگاه کردن و تن دادن کاری از دست و دلش بر نمی آید...
@Chelsalegi
نگاه میکنم، راه می روم. نگاه میکنم، می خندم. نگاه می کنم، می خوابم. نگاه می کنم، بیدار می شوم. نگاه می کنم، حرف می زنم. نگاه می کنم، ساکت می مانم.
زندگی فاصله ای تهی میان دو نگاه بی معناست این روزها. نگاه می کنم به جای خالی کسی که دیدنی باشد، و در همه حال حواسم هست که انسانم، جزیره ای تنها که جز نگاه کردن و تن دادن کاری از دست و دلش بر نمی آید...
@Chelsalegi
هزار و یک قصه در سرم پیله کرده‌اند. هزار و یک قصه در سرم همچون پروانه‌ها می‌پرند. در سرم هزار و یک قصه دارم اما... اما انگشتانم همچون مترسکی غمگین خشک‌شان زده... تو انگار کن من مترسکی هستم که زیر کلاهِ پوسیده‌ام هزار و یک پروانه دارم... ایستاده‌ام میان برهوت در هزاران و یک شب عمرم...
@Chelsalegi
@Chelsalegi
داشتیم به خودمان میگفتیم ما آدمیزادگان براستی طرفه معجونی هستیم . آدمیزاد تا زنده است از زاویه دید بعضی ها اهریمن و دروغگو و دزد و دغل و حقه باز و دروغساز است . نا اهل و نا بکار است .از خود راضی و قمپز در کن و افاده ای و چس دماغ و عصا قورت داده و از دماغ فیل افتاده و بر ما مگوزید است . نادان و بی مروت است . هزار تا چاقو میسازد که یکی اش دسته ندارد .ظالم و جبار است . ژاژ خاست . خود خواه و خود محور است . تا آنجا که حضرت مولانا میفرماید :
آدمیخوارند اغلب مردمان
از سلام علیک شان کم جو امان
اما همینکه میمیرد یکباره صاحب چنان کمالات و فضایلی میشود که آب به دهن زندگان می اندازد .
ما تا زنده ایم مدام در حال دشمنی و بدگویی و حسادت و حذف یکدیگریم . سایه همدیگر را با تیر میزنیم . مدام زنده و مرده همدیگر را میلرزانیم و هیچ جای آباد باقی نمیگذاریم .اما همینکه میمیریم یکباره میشویم عابد و زاهد و مسلمانا ...!!
لطیف جوهر و جانی ؛ غریب قامت و شکلی
نظیف جامه و جسمی ؛ بدیع صورت و خوبی
ندیدم آبی و خاکی بدین لطافت و پاکی
تو آب چشمه حیوان و خاک غالیه بویی
والله با این فضایل و کمالات و کراماتی که ایرانی ها به دوستان مرده خود نسبت میدهند آدمیزاد دلش میخواهد سرش را بگذارد بمیرد بلکه سهمی از اینهمه فضایل و کمالات ببرد .
ما حرف مان این است که آخر پدر آمرزیده ها!
کنونم آب حیاتی به حلق تشنه فرو کن
نه آنگهی که بمیرم به آب دیده بشویی
@Chelsalegi
آدمیخوارند اغلب مردمان
از سلام علیک شان کم جو امان
اما همینکه میمیرد یکباره صاحب چنان کمالات و فضایلی میشود که آب به دهن زندگان می اندازد .
ما تا زنده ایم مدام در حال دشمنی و بدگویی و حسادت و حذف یکدیگریم . سایه همدیگر را با تیر میزنیم . مدام زنده و مرده همدیگر را میلرزانیم و هیچ جای آباد باقی نمیگذاریم .اما همینکه میمیریم یکباره میشویم عابد و زاهد و مسلمانا ...!!
لطیف جوهر و جانی ؛ غریب قامت و شکلی
نظیف جامه و جسمی ؛ بدیع صورت و خوبی
ندیدم آبی و خاکی بدین لطافت و پاکی
تو آب چشمه حیوان و خاک غالیه بویی
والله با این فضایل و کمالات و کراماتی که ایرانی ها به دوستان مرده خود نسبت میدهند آدمیزاد دلش میخواهد سرش را بگذارد بمیرد بلکه سهمی از اینهمه فضایل و کمالات ببرد .
ما حرف مان این است که آخر پدر آمرزیده ها!
کنونم آب حیاتی به حلق تشنه فرو کن
نه آنگهی که بمیرم به آب دیده بشویی
@Chelsalegi
غمگینم...
مثل کسی که دیر رسیده سر میز شام عروسی و باقالی پلو رو کشیده ولی هر چی کفگیر و میکنه لای دیس پلو که گوشتارو پیدا کنه چیزی توش نیست و همه دارن نگاش میکنن آخر سر واسه اینکه ضایع نشه جای گوشت ژله میریزه رو برنجش.
یه همچین غمی دیگه، امیدوارم تونسته باشم حسم و درست منتقل کنم.
@Chelsalegi
مثل کسی که دیر رسیده سر میز شام عروسی و باقالی پلو رو کشیده ولی هر چی کفگیر و میکنه لای دیس پلو که گوشتارو پیدا کنه چیزی توش نیست و همه دارن نگاش میکنن آخر سر واسه اینکه ضایع نشه جای گوشت ژله میریزه رو برنجش.
یه همچین غمی دیگه، امیدوارم تونسته باشم حسم و درست منتقل کنم.
@Chelsalegi
به آرامی آغاز به مردن میکنی
اگر سفر نکنی،
اگر کتابی نخوانی،
اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،
اگر از خودت قدردانی نکنی.
به آرامی آغاز به مردن میکنی
زمانی که خودباوری را در خودت بکشی،
وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند.
به آرامی آغاز به مردن میکنی
اگر بردهی عادات خود شوی،
اگر همیشه از یک راه تکراری بروی …
اگر روزمرّگی را تغییر ندهی
اگر رنگهای متفاوت به تن نکنی،
یا اگر با افراد ناشناس صحبت نکنی.
تو به آرامی آغاز به مردن میکنی
اگر از شور و حرارت،
از احساسات سرکش،
و از چیزهایی که چشمانت را به درخشش وامی‌دارند،
و ضربان قلبت را تندتر می‌کنند،
دوری کنی . .. .،
تو به آرامی آغاز به مردن میکنی
اگر هنگامی که با شغلت، یا عشقت شاد نیستی، آن را عوض نکنی،
اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نکنی،
اگر ورای رویاها نروی،
اگر به خودت اجازه ندهی
که حداقل یک بار در تمام زندگیات
ورای مصلحت‌اندیشی بروی . . .
امروز زندگی را آغاز کن!
امروز مخاطره کن!
امروز کاری کن!
نگذار که به آرامی بمیری!
شادی را فراموش نکن
پابلو نرودا
ترجمه از: احمد شاملو
@Chelsalegi
اگر سفر نکنی،
اگر کتابی نخوانی،
اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،
اگر از خودت قدردانی نکنی.
به آرامی آغاز به مردن میکنی
زمانی که خودباوری را در خودت بکشی،
وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند.
به آرامی آغاز به مردن میکنی
اگر بردهی عادات خود شوی،
اگر همیشه از یک راه تکراری بروی …
اگر روزمرّگی را تغییر ندهی
اگر رنگهای متفاوت به تن نکنی،
یا اگر با افراد ناشناس صحبت نکنی.
تو به آرامی آغاز به مردن میکنی
اگر از شور و حرارت،
از احساسات سرکش،
و از چیزهایی که چشمانت را به درخشش وامی‌دارند،
و ضربان قلبت را تندتر می‌کنند،
دوری کنی . .. .،
تو به آرامی آغاز به مردن میکنی
اگر هنگامی که با شغلت، یا عشقت شاد نیستی، آن را عوض نکنی،
اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نکنی،
اگر ورای رویاها نروی،
اگر به خودت اجازه ندهی
که حداقل یک بار در تمام زندگیات
ورای مصلحت‌اندیشی بروی . . .
امروز زندگی را آغاز کن!
امروز مخاطره کن!
امروز کاری کن!
نگذار که به آرامی بمیری!
شادی را فراموش نکن
پابلو نرودا
ترجمه از: احمد شاملو
@Chelsalegi
فلسفه به خدمت هیچ قوه ی مستقری در نمی آید.کار فلسفه ناراحت کردن است.فلسفه ای که هیچکس را ناراحت نکند و با هیچکس ضدیت نورزد فلسفه نیست.کار فلسفه آزردن حماقت است,فلسفه حماقت را به چیزی شرم آور تبدیل می کند.فلسفه کاربردی ندارد جز افشا کردن پستی های اندیشه در تمامی اشکالش,آیا جز فلسفه رشته ای هست که به نقد تمامی رازآمیزگری ها,هر خاستگاه و هدفی که داشته باشند همت گمارد؟
@Chelsalegi
@Chelsalegi
بگذار دیگران شکوه کنند که عصر ما، عصر شرارت است.... شکوه من این است که عصر ما عصر بیچارگی است ...چون شور ندارد... فکر آدم ها ضعیف وسست است مثل نخ باریک... آنچه در دل می پرورانند حقیر تر از آنست که گناهکارانه باشد…شهوات شان بی قوت و بی هیجان است، شور در دل شان خفته است... وظیفه شان را انجام می دهند…برای همین است که روح من همواره به سوی عهد عتیق باز می گردد و به سوی شکسپیر... احساس می کنم دست کم آنهایی که آنجا حرف می زنند آدمند : نفرت می ورزند، عشق می ورزند، دشمنان شان را می کشند، اخلاف شان را نسل اندر نسل نفرین می کنند، گناه می کنند
@Chelsalegi
@Chelsalegi
چند سالی است که کلمه جدیدی در ایران استفاده میشود که بیشتر مردم ایران که در سنین میانسالی هستند معنی آن را نمی دانند .. کلمه داف .. از آنجا که هر کسی تصوری دیگر از داف دارد .. شاید توضیحی در مورد این کلمه بی فایده نباشد
داف به زنان نسبت داده شده است. برای داف شدن یک فوق دیپلم یا یک لیسانس کافی است . ولی مغایرتی ندارد که داف بیشتر هم درس خوانده باشد یا مدرک داشته باشد . داف زیاد فکر نمی کند و اگر از او بپرسید تفاوت قاره آسیا با قطب شمال چیست ، شما را گوسفندوار نگاه میکند. اهل خواندن کتاب نیست ولی شاید کتاب هایی در مورد تفکر مثبت و انرژی مثبت را گاهی باز کرده باشد. هفته ای بک بار شاید به کافی شاپ میرود ، گاهی در رستوران غذا میخورد .. برای خانه پیتزا سفارش می‌دهد .. برای رنگ زدن مو و بوتاکس و خالکوبی ابرو ولی مرتب به آرایشگاه‌ها سر میزند . مرتب با پدر و مادر قهر میکند ، هرگز در مورد کشور و آینده کشور نظری ندارد ، سالی دو بار موبایل عوض میکند ولی البته که کار هم نمی کند . پدر و مادر و یا شوهر چشمشان کور باید خرجش را بدهند.
داف گاهی به کلاس زبان میرود ولی با سرعت عجیبی ادعا میکند که در زبان کامل شده اگر چه ا ز هر زبانی فقط یکی دو جمله یاد میگیرد . از سفر کردن هم خوشش می آید البته که سفرهایش به شمال است یا به جزیره کیش و اگر هم اوضاع مالی اجازه دهد، دوبی و آنتالیا هم بد نیست. موسیقی اصیل را بطور کل نمی فهمد ولی امثال ساسی مانکن را خوب میشناسد .
قیافه یک خانم داف فرم بخصوصی پیدا میکند و به علت ژل بیش از حد به لب و گونه ها کمی شبیه ژاپنی های کشتی گیر میشود ... معمولا خط لب نمیشناسد و با رژ لب دور و بر دهانش رو رنگی میکند .
داف در حقیقت فرم زنانه کودکی است که توسط والدین بعلت توجه بی جا و بی جهت بشدت بی تربیت شده و هیچ احترامی برای کسی قایل نیست مگر در مقابل زور .
با توجه به اینکه همه در حال انتقاد از داف هستند و این کلمه منفی مرتب شنیده میشود باز هم موجودی به نام داف روز به روز در جامعه ایرانی در حال زیاد شدن است .
درضمن داف ها به داف های دیگر میگویند داف و نه به خودشان .
@Chelsalegi
داف به زنان نسبت داده شده است. برای داف شدن یک فوق دیپلم یا یک لیسانس کافی است . ولی مغایرتی ندارد که داف بیشتر هم درس خوانده باشد یا مدرک داشته باشد . داف زیاد فکر نمی کند و اگر از او بپرسید تفاوت قاره آسیا با قطب شمال چیست ، شما را گوسفندوار نگاه میکند. اهل خواندن کتاب نیست ولی شاید کتاب هایی در مورد تفکر مثبت و انرژی مثبت را گاهی باز کرده باشد. هفته ای بک بار شاید به کافی شاپ میرود ، گاهی در رستوران غذا میخورد .. برای خانه پیتزا سفارش می‌دهد .. برای رنگ زدن مو و بوتاکس و خالکوبی ابرو ولی مرتب به آرایشگاه‌ها سر میزند . مرتب با پدر و مادر قهر میکند ، هرگز در مورد کشور و آینده کشور نظری ندارد ، سالی دو بار موبایل عوض میکند ولی البته که کار هم نمی کند . پدر و مادر و یا شوهر چشمشان کور باید خرجش را بدهند.
داف گاهی به کلاس زبان میرود ولی با سرعت عجیبی ادعا میکند که در زبان کامل شده اگر چه ا ز هر زبانی فقط یکی دو جمله یاد میگیرد . از سفر کردن هم خوشش می آید البته که سفرهایش به شمال است یا به جزیره کیش و اگر هم اوضاع مالی اجازه دهد، دوبی و آنتالیا هم بد نیست. موسیقی اصیل را بطور کل نمی فهمد ولی امثال ساسی مانکن را خوب میشناسد .
قیافه یک خانم داف فرم بخصوصی پیدا میکند و به علت ژل بیش از حد به لب و گونه ها کمی شبیه ژاپنی های کشتی گیر میشود ... معمولا خط لب نمیشناسد و با رژ لب دور و بر دهانش رو رنگی میکند .
داف در حقیقت فرم زنانه کودکی است که توسط والدین بعلت توجه بی جا و بی جهت بشدت بی تربیت شده و هیچ احترامی برای کسی قایل نیست مگر در مقابل زور .
با توجه به اینکه همه در حال انتقاد از داف هستند و این کلمه منفی مرتب شنیده میشود باز هم موجودی به نام داف روز به روز در جامعه ایرانی در حال زیاد شدن است .
درضمن داف ها به داف های دیگر میگویند داف و نه به خودشان .
@Chelsalegi
آن چه آموخته ام این بوده که مهربانی در رابطه عاطفی بی اهمیت ترین ویژگی است، چرا که هم زود عادی می شود و هم به سرعت بدل به وظیفه. و آموخته ام نگرانی بیمارگونه یعنی دائم نگران کسی بودن که دوست ندارد نگرانش باشم، رنجش مضاعف او را از من شکل خواهد داد و در نهایت گریزان شدنش را. و آموخته ام مرد باید بلد باشد نقش حامی را ایفا کند، از هر منظری. و آموخته ام زن عقل رابطه است و باید مدیریت کردن بلد باشد. و آموخته ام برای یک رابطه عاطفی موفق مردها را باید رها گذاشت و زن ها را باید رهاتر. و آموخته ام انسان در سراسر عمر تنهاست، و تنها به خود متعهد است، که اگر همین تعهد را یاد بگیرد درک می کند به حرمت خودش نباید دروغ و ناراستی به ذات خود راه بدهد.و آموخته ام با روانی پریش و شرایطی بحرانی، تجربه کردن رابطه عاطفی موفق ناممکن است...
و آموخته ام هیچ آموزه ای ابدی و قطعی نیست، و آموخته ام تجربه های من فقط تجربه های من است، و آموخته ام حکم کلی دادن احمقانه ترین رفتار انسانی است، و آموخته ام هر انسانی جهانی تازه است، با قواعدی تازه.
@Chelsalegi
و آموخته ام هیچ آموزه ای ابدی و قطعی نیست، و آموخته ام تجربه های من فقط تجربه های من است، و آموخته ام حکم کلی دادن احمقانه ترین رفتار انسانی است، و آموخته ام هر انسانی جهانی تازه است، با قواعدی تازه.
@Chelsalegi
یه جایی خوندم برتراند راسل گفته: اونهایی که به رهبری اخلاقی شهرت دارن کسایی هستن که همه لذت های طبیعی را بر خودشون حرام کردن بجز لذت دخالت کردن در لذت بردن دیگران.
نکنید این کارو. سرتونو از لذت بردن بقیه بیارید بیرون. لذت های دیگه رو امتحان کنید شنیدم یکی میگفت به تعداد ادم ها راه رسیدن به لذت هست. اونم طبیعیش! امتحان کنید
@Chelsalegi
نکنید این کارو. سرتونو از لذت بردن بقیه بیارید بیرون. لذت های دیگه رو امتحان کنید شنیدم یکی میگفت به تعداد ادم ها راه رسیدن به لذت هست. اونم طبیعیش! امتحان کنید
@Chelsalegi
خدای من خدای یوسف و زلیخاست، خدای داستانهای باورنکردنی.خدای قلم و ناس و اخلاص، خدای وَلَم یولَدِ مریم،خدای مومنون و کافرون همه با هم،خدای احزاب و مُراسلات و نازعات ،خدای پدران و پسران نوح و ابراهیم،خدای فرهیخته محمد امی که گفت "تا جبین کارگر از عرق خشک نشده ست دستمزدش را بپرداز " خدای مقتدری که شرمنده میکند،خدایی که گفت "والعصر ان الانسان لفی خسر" واقعا لفی خسر، واقعا لفی ظلال.
@Chelsalegi
@Chelsalegi
ما نه پدرمان پولدار بوده و نه خودمان دارای ثروت و مکنت هستیم و همانطور که تا به حال عرضه ی پولدار شدن را نداشته ایم؛ مسلما در این باقیمانده ی عمر هم امیدی به کسب ثروت و مکنت در ما نیست. لذا کماکان شپش در جیب مان سه قاب بازی می کند و تا آخر عمر مان هم همین است که هست!
ما صمیمانه و از روی اخلاص اعتراف می کنیم که نه ادعای شاعری داریم، نه نویسنده و محقق هستیم، نه چیزی حالی مان می شود و نه هیچی!
به عبارت ساده تر، خاکی تر از آنی هستیم که قیافه مان نشان می دهد و در این خصوص بار ها و بار ها برای اثبات حقانیت مان به حضرت عباس هم قسم خورده ایم!
همچنین معترفیم که در تمام امور مربوط به مسائل علمی و ادبی، خر که موجودی بی آزار هم هست، در قیاس با ما حکم ابو علی سینا را دارد! و شخص ما، فقط و فقط یک موجود زنده می باشیم که همینطوری الکی سرمان به بدنمان چسبیده است و خداوند متعال هم نعوذ بالله نمی داند هدفش از خلقت ما چه بوده!
تمام ابنا بشر حق دارند هر گونه وصله و برچسب را به ما بچسبانند و هیچ مانعی در این خصوص از جانب ما وجود ندارد که فرموده اند بالاتر از سیاهی رنگی نیست!
ختم الکلام شاعر می فرماید:
حافظا مِی خور و رندی کن و خوش باش ولی
دام تـــــــزویر مکن چون دگران «قرآن» را
@Chelsalegi
ما صمیمانه و از روی اخلاص اعتراف می کنیم که نه ادعای شاعری داریم، نه نویسنده و محقق هستیم، نه چیزی حالی مان می شود و نه هیچی!
به عبارت ساده تر، خاکی تر از آنی هستیم که قیافه مان نشان می دهد و در این خصوص بار ها و بار ها برای اثبات حقانیت مان به حضرت عباس هم قسم خورده ایم!
همچنین معترفیم که در تمام امور مربوط به مسائل علمی و ادبی، خر که موجودی بی آزار هم هست، در قیاس با ما حکم ابو علی سینا را دارد! و شخص ما، فقط و فقط یک موجود زنده می باشیم که همینطوری الکی سرمان به بدنمان چسبیده است و خداوند متعال هم نعوذ بالله نمی داند هدفش از خلقت ما چه بوده!
تمام ابنا بشر حق دارند هر گونه وصله و برچسب را به ما بچسبانند و هیچ مانعی در این خصوص از جانب ما وجود ندارد که فرموده اند بالاتر از سیاهی رنگی نیست!
ختم الکلام شاعر می فرماید:
حافظا مِی خور و رندی کن و خوش باش ولی
دام تـــــــزویر مکن چون دگران «قرآن» را
@Chelsalegi
درزندان انفرادی به هیچ کس خوش نمی گذره ...بی اعتنایی به آدم های دوربر به این خیال که آن ها هم شان ما نیستند یا مزخرفند یا چیزی بارشون نیست یا مذهب ورنگ و پوست ....شان فرق می کند ...درلاک خود فرورفتن به بهانه این که تنهایی آراممان می کند ...تنها ماندن ودیگران را تحقیرکردن ک....همه این فکر وخیال ها اززندگی برایمان زندانی می سازد انفرادی ....
حتی اگر شده درروز کسی سرمان داد بزند ویا مشتی حواله امان کند ...این ؛ بهتراز حرکت درشهر ارواح است ..درشهر ارواحی که برخی برای خود می سازند ..
از زندگی زندان نسازیم...نه انفرادی نه عمومی ...تنها ماندن نه نشانه روشنفکری است نه ابهت و جاه و جلال ..این اغاز حرکت به سوی سیاه چاله افسردگی است ...آدمی نمی تواند تا ابد تنها بماند ...دیوانه می شود .ذره ذره دیوانه می شود .....باورکنید ..
@Chelsalegi
حتی اگر شده درروز کسی سرمان داد بزند ویا مشتی حواله امان کند ...این ؛ بهتراز حرکت درشهر ارواح است ..درشهر ارواحی که برخی برای خود می سازند ..
از زندگی زندان نسازیم...نه انفرادی نه عمومی ...تنها ماندن نه نشانه روشنفکری است نه ابهت و جاه و جلال ..این اغاز حرکت به سوی سیاه چاله افسردگی است ...آدمی نمی تواند تا ابد تنها بماند ...دیوانه می شود .ذره ذره دیوانه می شود .....باورکنید ..
@Chelsalegi