به نظرم اسلام از دو گروه افراد بیشترین ضربه رو خورده:
افرادی که سوالاتی شبیه موراد زیر رو مطرح کردند:
"اگر نماز را بخوانی و بعدا بفهمی در ملک غصبی بوده و در سفر باشی و دوباره شکسته بخوانی و بعد بگویند صاحب ملک راضی نیست و اگر بخواهی دوباره بخوانی وقت نماز رفته باشد؛ آنگاه تکلیف چیست؟"
و اون جواب دهنده ای که برنگشته بگه "نمی دونم، بیخیال!"
و البته اون شخصی که با کالا دونستن زن خیلی شیک و مجلسی پرسیده اگر مردی مفقود بشه و زنش دوباره ازدواج کنه و مرد برگرده، زن متعلق به کیه!
@chelsalegi
افرادی که سوالاتی شبیه موراد زیر رو مطرح کردند:
"اگر نماز را بخوانی و بعدا بفهمی در ملک غصبی بوده و در سفر باشی و دوباره شکسته بخوانی و بعد بگویند صاحب ملک راضی نیست و اگر بخواهی دوباره بخوانی وقت نماز رفته باشد؛ آنگاه تکلیف چیست؟"
و اون جواب دهنده ای که برنگشته بگه "نمی دونم، بیخیال!"
و البته اون شخصی که با کالا دونستن زن خیلی شیک و مجلسی پرسیده اگر مردی مفقود بشه و زنش دوباره ازدواج کنه و مرد برگرده، زن متعلق به کیه!
@chelsalegi
به قول هدایت در زندگی زخم‌هایی هست که مثل خوره روح را آهسته در اِنزوا می‌خورد و می‌تراشد. این دردها را نمی‌شود به کسی اظهار کرد، چون عموماً عادت دارند که این دردهای باور نکردنی را جُزوِ اتفاقات و پیشامدهای نادر و عجیب بشمارند و اگر کسی بگوید یا بنویسد، مردم بر سِبیل عقایدِ جاری، و عقاید خودشان سعی میکنند آن را با لبخند شکاک، و تمسخرآمیز تلقی بکنند.
@chelsalegi
@chelsalegi
Telegram
این هم چهره دیگری از جامعه است که مریم نوشته در یک خانواده معمولی بزرگ شدم و فوق لیسانس میکروبیولوژی گرفتم. شروع به کار کردم و برایم موقعیتی پیش نمی امد تا با پسری ازدواج کنم .
با حجاب نیستم ولی اعتقادم به دوست پسر نبود تا ۳۷ سالگی که در محل کارم مردی ۴۵ ساله که ازدواج ناموفقی داشت با یک پسر کوچک توجه من را جلب کرد و از قرار من هم توجه او را جلب کردم.
مرد بسیار درستکار و شریفی بود و من روز به روز به او تعلق خاطرم بیشتر می شد.
همکار دیگری داشتم که متاهل بود ولی متاسفانه دور من می پلکید و مدام پیشنهاد دوستی می داد و چون رتبه بالاتری داشت و با رییس من دوست بود من ضمن این که پیشنهاد او را رد می کردم ولی سعی می کردم حساسیتی ایجاد نکنم که او برای شغل من مشکلی درست کند .
به او گفتم شما همسر دارید و سه بچه و در مرام من چنین دوستی صحیح نیست ولی باز مزاحم می شد.
من را به اسم کار تو اتاقش صدا می کرد و گاهی از عشق حرف می زد تا این که به دروغ مجبور شدم به ایشان بگویم من دوست پسر دارم بلکه گورش را کم کند.
همزمان هر روز همکاری که احساس علاقه به او داشتم را سر کار می دیدم. گاهی برای من چایی و شیرینی می آورد و یک روز به ناهار دعوتم کرد و همان جا گفت که تصمیم به ازدواج دارد.
گفت می دانم شما ازدواج نکرده اید و من یک پسر هم دارم ولی من زندگی ارامی دارم و حقیقتش در این مدت به شما علاقه مند شدم .
چند بار برای ناهار و شام بیرون رفتیم و صحبت کردیم و یک بار هم پسرش را دیدم که احساس خوبی به او داشتم.
خواستگاری امد و خانواده من راضی نبودند و بالاخره با اصرار من راضی شدند و ما عقد موقتی خواندیم تا او تغییر خانه بدهد و مقدمات مراسم ازدواج فراهم شود.
دو ماه گذشت و ما هر دو عاشق هم شدیم . یک عشق واقعی و بعد دو ماه سر کار نامزدی خودمان را به دوستان گفتیم.
یک ماهی گذشت همان اقای متاهل در نهایت پر رویی به من گفت نامزدت می داند دوست پسر داشتی و شروع به تهدید کرد طوری که من حالم بهم خورد و به شدت ترسیده بودم .
این اقا همان روز به مرد زندگی من
به عشق و امیدم گفت که این خانم که جانماز نجابت اب می کشد با چند نفر دوست بوده و همیشه هم برای من عشوه می امده.
مرد زندگی من با من قراری گذاشت در حالیکه من از حرف های ان اقا بی اطلاع بودم . گریه کرد و گفت چرا به او حقیقت را نگفتم . گریه کرد و گفت چرا احترام عشقی که من داشته و همه امید هایش را لگد مال کردم.
ماجرا را گفتم ... گفتم دروغ می گوید و من اصلا به این اقا توجهی نکردم . گفتم اگرقبلا رابطه ای داشتم حتما به او می گفتم . برای او این که من قبلا دوست پسر داشتم مهم نبود ولی می گفت چرا دروغ گفتی....
او انقدر به من علاقه مند بود و من به او که بسیار سعی کرد با من ادامه دهد ولی اعتمادش را به من از دست داده بود. چندین بار این موضوع را به رخ من کشید و به سلام و علیک عادی من به همکارام شک داشت.
سعی کرد ولی موفق نشد . استعفا داد و به شهر محل تولدش بوشهر بازگشت و عقد موقت را فسخ کرد.
روزها و شب های من گریه بود و همان اقا باز پیشنهادهای مختلف می داد تا یک روز که در لفافه گفت که می توانم در رشد کاری کمکت کنم .
طاقتم را از دست دادم و با دعوا بیرونش کردم ولی هفته بعد نامه اخراجم را از دفتر ریاست شرکت دریافت کردم.
حالا که برای شما می نویسم مناسب رشته درسی شغلی پیدا نکرده ام و در یک دفتر ساختمانی منشی هستم و همچنان دلم برای عشقم که نشانی از او ندارم تنگ شده و می تپد.
@chelsalegi
با حجاب نیستم ولی اعتقادم به دوست پسر نبود تا ۳۷ سالگی که در محل کارم مردی ۴۵ ساله که ازدواج ناموفقی داشت با یک پسر کوچک توجه من را جلب کرد و از قرار من هم توجه او را جلب کردم.
مرد بسیار درستکار و شریفی بود و من روز به روز به او تعلق خاطرم بیشتر می شد.
همکار دیگری داشتم که متاهل بود ولی متاسفانه دور من می پلکید و مدام پیشنهاد دوستی می داد و چون رتبه بالاتری داشت و با رییس من دوست بود من ضمن این که پیشنهاد او را رد می کردم ولی سعی می کردم حساسیتی ایجاد نکنم که او برای شغل من مشکلی درست کند .
به او گفتم شما همسر دارید و سه بچه و در مرام من چنین دوستی صحیح نیست ولی باز مزاحم می شد.
من را به اسم کار تو اتاقش صدا می کرد و گاهی از عشق حرف می زد تا این که به دروغ مجبور شدم به ایشان بگویم من دوست پسر دارم بلکه گورش را کم کند.
همزمان هر روز همکاری که احساس علاقه به او داشتم را سر کار می دیدم. گاهی برای من چایی و شیرینی می آورد و یک روز به ناهار دعوتم کرد و همان جا گفت که تصمیم به ازدواج دارد.
گفت می دانم شما ازدواج نکرده اید و من یک پسر هم دارم ولی من زندگی ارامی دارم و حقیقتش در این مدت به شما علاقه مند شدم .
چند بار برای ناهار و شام بیرون رفتیم و صحبت کردیم و یک بار هم پسرش را دیدم که احساس خوبی به او داشتم.
خواستگاری امد و خانواده من راضی نبودند و بالاخره با اصرار من راضی شدند و ما عقد موقتی خواندیم تا او تغییر خانه بدهد و مقدمات مراسم ازدواج فراهم شود.
دو ماه گذشت و ما هر دو عاشق هم شدیم . یک عشق واقعی و بعد دو ماه سر کار نامزدی خودمان را به دوستان گفتیم.
یک ماهی گذشت همان اقای متاهل در نهایت پر رویی به من گفت نامزدت می داند دوست پسر داشتی و شروع به تهدید کرد طوری که من حالم بهم خورد و به شدت ترسیده بودم .
این اقا همان روز به مرد زندگی من
به عشق و امیدم گفت که این خانم که جانماز نجابت اب می کشد با چند نفر دوست بوده و همیشه هم برای من عشوه می امده.
مرد زندگی من با من قراری گذاشت در حالیکه من از حرف های ان اقا بی اطلاع بودم . گریه کرد و گفت چرا به او حقیقت را نگفتم . گریه کرد و گفت چرا احترام عشقی که من داشته و همه امید هایش را لگد مال کردم.
ماجرا را گفتم ... گفتم دروغ می گوید و من اصلا به این اقا توجهی نکردم . گفتم اگرقبلا رابطه ای داشتم حتما به او می گفتم . برای او این که من قبلا دوست پسر داشتم مهم نبود ولی می گفت چرا دروغ گفتی....
او انقدر به من علاقه مند بود و من به او که بسیار سعی کرد با من ادامه دهد ولی اعتمادش را به من از دست داده بود. چندین بار این موضوع را به رخ من کشید و به سلام و علیک عادی من به همکارام شک داشت.
سعی کرد ولی موفق نشد . استعفا داد و به شهر محل تولدش بوشهر بازگشت و عقد موقت را فسخ کرد.
روزها و شب های من گریه بود و همان اقا باز پیشنهادهای مختلف می داد تا یک روز که در لفافه گفت که می توانم در رشد کاری کمکت کنم .
طاقتم را از دست دادم و با دعوا بیرونش کردم ولی هفته بعد نامه اخراجم را از دفتر ریاست شرکت دریافت کردم.
حالا که برای شما می نویسم مناسب رشته درسی شغلی پیدا نکرده ام و در یک دفتر ساختمانی منشی هستم و همچنان دلم برای عشقم که نشانی از او ندارم تنگ شده و می تپد.
@chelsalegi
اگه هیتلر در زمان به قدرت رسیدن از کالای داخلی حمایت می‌کرد، کالای داخلی‌شون واقعا آلمانی بود. تانکی که اون زمان میساختن بهترین تانک دنیا بود، و مدت‌ها طول کشید تا روسیه و آمریکا نوع بهتری رو بسازن. هواپیمایی که میساخت بهترین هواپیما بود. موتور دیزلی که میساخت بهترین موتور دنیا بود. در کشور ما اما، زور میگن، ولی به حول و قوه الهی در همه امورات عاجزند! حتی ساخت یک اپ معمولی، که امنیتش از یک توالت بین راهی کمتر نباشه. اما آیا واقعا بضاعت ایران هشتاد میلیونی با اینهمه جوان تحصیلکرده همینقدره؟ البته که نه. که نشون میده نه تنها در دایره خودی‌ها، انبوهی از بی‌عرضه‌ها جمع شده، بلکه چقدر این دایره‌ی انحصار تنگه که حتی یک نفر شایسته به صورت رندوم نیفتاده توش! شما یه لیوان چای رو هم پنج دقیقه بذاری بیرون حتما یه برگی، مورچه‌ای، پشه‌ای، چیزی میفته توش. اما در دایره اینا هیچ آدم بدردبخوری نیفتاده.
@chelsalegi
@chelsalegi
می‌گویند منبر را از چوب درخت گردو می‌سازند، زیرا چوب آن بسیار محکم است و البته سایه و میوه خوبی هم دارد. امّا درخت چنار میوه ندارد، سایه‌ی آنچنانی هم ندارد و از آن چوبه دار می‌سازند. شهریار ویژگی این دو درخت را در شعر خود این چنین سروده است
گفت با طعنه منبری به چنار
سرفرازی چه میکنی؟ بی بار
نه مگر ننگ هر درختی تو؟
کز شما ساختند چوبه دار
پس بر آشفت آن درخت دلیر
رو به منبر چنین نمود اخطار
گفت گر منبر تو فایده داشت
کار مردم نمی‌کشید به دار
@Chelsalegi
گفت با طعنه منبری به چنار
سرفرازی چه میکنی؟ بی بار
نه مگر ننگ هر درختی تو؟
کز شما ساختند چوبه دار
پس بر آشفت آن درخت دلیر
رو به منبر چنین نمود اخطار
گفت گر منبر تو فایده داشت
کار مردم نمی‌کشید به دار
@Chelsalegi
اخبار میگه دو تُن سبزه از رودخانه کرج جمع کردند واقعا اینها که سبزه هاشان را در رودخانه رها می کنند چه قدر فکر می کنند درباره کارشان؟ مثلا می خواهند چمن کنند کف رودخانه را؟ می خواهند برای بزهایی که در فرودست آب می خورند انگار!، آذوقه بفرستند؟ مردم غریبی اند. می گویند ماهی قرمزتان را در رودخانه رها نکنید، به جایش سبزه می ریزند! انگار به طبیعت بدهکارند و یک چیز باید بریزند.
هادی بیات
@chelsalegi
هادی بیات
@chelsalegi
مشکل اینجاست که بیشتر معتقدین به خدا به خدائی معتقدند که گرفتاری هایشان را حل میکند، توی سختی ها قرار است دستشان را بگیرد، بچه شان را درمان کند،یار را به آغوششان برساند، قبض های موبایل، برق و قسطهایشان را پرداخت کند،برایشان خانه جور کند، پنالتی ها را بگیرد، برایشان زن و شوهر مناسب پیدا کند، امتحانهایشان را پاس کند، این وسط هم کسانی که معتقد نیستند فکر میکنند مثلا چون آن خدا توی زلزله و بمباران نرفته بچه ها را از توی خانه بردارد بگذارد توی خیابان که آوار روی سرشان خراب نشود
یکی سری هم هم جالب ترند، به امید همینها هزاران اعمال مستحبی را انجام میدهند و بعد که نتیجه ای نگرفتند یکهو میزنند زیر همه چیز، چرا؟ چون یکی نیامده بگوید خرت به چند من! این همه برای من راز و نیاز کردی احوالت چطور است؟ پس چون نیامده همه اینها زائیده ذهن بشر است و بهتر است اصلا کلا بی خیالش شد و برگشت توی واقعیت های زندگی.
من نمیدانم، اینکه هست یا نیست، اینکه زائیده ذهن خودمان هست یا نیست ولی میدانم تنها چیزی که قرار است مرا به هدف برساند خود من هستم، اگر نرسیدم اولین نفری که باید این وسط جوابگو باشد خود من هستم.
@Chelsalegi
یکی سری هم هم جالب ترند، به امید همینها هزاران اعمال مستحبی را انجام میدهند و بعد که نتیجه ای نگرفتند یکهو میزنند زیر همه چیز، چرا؟ چون یکی نیامده بگوید خرت به چند من! این همه برای من راز و نیاز کردی احوالت چطور است؟ پس چون نیامده همه اینها زائیده ذهن بشر است و بهتر است اصلا کلا بی خیالش شد و برگشت توی واقعیت های زندگی.
من نمیدانم، اینکه هست یا نیست، اینکه زائیده ذهن خودمان هست یا نیست ولی میدانم تنها چیزی که قرار است مرا به هدف برساند خود من هستم، اگر نرسیدم اولین نفری که باید این وسط جوابگو باشد خود من هستم.
@Chelsalegi
زاپاتا میگفت اگر هیچ عدالتی برای مردم وجود ندارد
پس بگذار که هیچ آرامشی هم برای حکومت ها وجود نداشته باشد...
امروز سالمرگ قتل اميليانو زاپاتا انقلابی معروف مكزيك است او در آستانه ی ۴۰ سالگی در دامی كه برای قتل او طراحی كرده بودند افتاد و كشته شد.
زاپاتا برضد ديكتاتوری دياز رئيس جمهور مكزيك، فساد اداری و قضايی، فئوداليسم و بی حق كردن هموطنانش بپاخاست و برای رسيدن به هدف سالها مبارزه مسلحانه كرد.
زاپاتا مي گفت: اگر به فساد و ظلم مهلت داده شود، به صورت عادت در خواهد آمد و همانند موريانه، وطن را از درون نابود خواهد كرد.
ظلم و ستم چيزی جز سلب حق ديگران و بی اعتنايی به انسانيت نيست.
آموزش ايستادگی و دفاع از حق، بزرگترين تكليف يك انسان است.
به مردم بايد آموخت كه از حق طبيعی خود دفاع كنند.
كشاورز، كارگر و سرخپوست چه گناهی كرده اند كه نبايد زمين، سواد، وسيله توليد و استفاده از استعداد خود نداشته باشند و زندگی كنند تا عمله عده اي انگشت شمار باشند كه چيزی بيشتر از آنها ندارند پولدارشدن از جيب ديگران با توسل به تقلب بزرگترين گناه است و ....
اميليانو عضو انتخابی انجمن يك روستا بود.
وی هنگامی كه ديد دولت به پيشنهادهای انجمن اعتنا نمی كند دست به مبارزه مسلحانه زد و اعلام داشت كه مبارزه مسلحانه با دولتی كه به واقعيات و حقوق اتباع توجه ندارد امری مشروع و منطقی است.
با اين فلسفه، در اندك زمان بسياری از كشاورزان و بوميان مكزيك از پيروان او شدند و دولت را وادار به غير قانونی كردن فروش اراضی كشاورزی به بيگانگان، استرداد اراضی مصادره شده، تعديل بهره مالكانه، داير كردن آموزشگاه رايگان برای بی سوادان، درمان عمومی و بازنشستگی برای روستا نشينان كردند و ...
راديكال شدن روز افزون زاپاتا و ترس از فراگير شدن افكار او و وقوع انقلاب هايي در قاره آمريكا نظير آنچه را كه در سالهاي پس از ۱۹۰۰ در روسيه روي داده بود باعث شد كه نقشه توطئه قتل او طرح شود.
طبق اين نقشه، يكی از افسران ارشد ارتش مكزيك ابراز تمايل كرده بود كه به زاپاتا بپيوندد. سپس زاپاتا را دعوت كردند كه با اين فرد مذاكره كند و از شرايط او آگاه شود كه هنگام نزديك شدن زاپاتا به محل مذاكره، او را به گلوله بستند و چنين مرد بزرگی كه جان بركف نهاده بود تا از رنج زحمتكشان و ستمديدگان بكاهد را كشتند.
@chelsalegi
پس بگذار که هیچ آرامشی هم برای حکومت ها وجود نداشته باشد...
امروز سالمرگ قتل اميليانو زاپاتا انقلابی معروف مكزيك است او در آستانه ی ۴۰ سالگی در دامی كه برای قتل او طراحی كرده بودند افتاد و كشته شد.
زاپاتا برضد ديكتاتوری دياز رئيس جمهور مكزيك، فساد اداری و قضايی، فئوداليسم و بی حق كردن هموطنانش بپاخاست و برای رسيدن به هدف سالها مبارزه مسلحانه كرد.
زاپاتا مي گفت: اگر به فساد و ظلم مهلت داده شود، به صورت عادت در خواهد آمد و همانند موريانه، وطن را از درون نابود خواهد كرد.
ظلم و ستم چيزی جز سلب حق ديگران و بی اعتنايی به انسانيت نيست.
آموزش ايستادگی و دفاع از حق، بزرگترين تكليف يك انسان است.
به مردم بايد آموخت كه از حق طبيعی خود دفاع كنند.
كشاورز، كارگر و سرخپوست چه گناهی كرده اند كه نبايد زمين، سواد، وسيله توليد و استفاده از استعداد خود نداشته باشند و زندگی كنند تا عمله عده اي انگشت شمار باشند كه چيزی بيشتر از آنها ندارند پولدارشدن از جيب ديگران با توسل به تقلب بزرگترين گناه است و ....
اميليانو عضو انتخابی انجمن يك روستا بود.
وی هنگامی كه ديد دولت به پيشنهادهای انجمن اعتنا نمی كند دست به مبارزه مسلحانه زد و اعلام داشت كه مبارزه مسلحانه با دولتی كه به واقعيات و حقوق اتباع توجه ندارد امری مشروع و منطقی است.
با اين فلسفه، در اندك زمان بسياری از كشاورزان و بوميان مكزيك از پيروان او شدند و دولت را وادار به غير قانونی كردن فروش اراضی كشاورزی به بيگانگان، استرداد اراضی مصادره شده، تعديل بهره مالكانه، داير كردن آموزشگاه رايگان برای بی سوادان، درمان عمومی و بازنشستگی برای روستا نشينان كردند و ...
راديكال شدن روز افزون زاپاتا و ترس از فراگير شدن افكار او و وقوع انقلاب هايي در قاره آمريكا نظير آنچه را كه در سالهاي پس از ۱۹۰۰ در روسيه روي داده بود باعث شد كه نقشه توطئه قتل او طرح شود.
طبق اين نقشه، يكی از افسران ارشد ارتش مكزيك ابراز تمايل كرده بود كه به زاپاتا بپيوندد. سپس زاپاتا را دعوت كردند كه با اين فرد مذاكره كند و از شرايط او آگاه شود كه هنگام نزديك شدن زاپاتا به محل مذاكره، او را به گلوله بستند و چنين مرد بزرگی كه جان بركف نهاده بود تا از رنج زحمتكشان و ستمديدگان بكاهد را كشتند.
@chelsalegi
نقل است که فرعون در مصر دَعوی خدایی می کرد.روزی در حالی که خوشه ای انگور در دست داشت و تناول می کرد،اِبلیس بر وِی حاضر شد و گفت،آیا هیچ کَس تَواند این خوشه ی انگور را به یاقوت و مروارید بَدَل کُنَد؟فرعون گفت،نه!ابلیس به ناگاه وِردی خواند و به سِحری خوشه ی انگور را به خوشابِ مروارید و یاقوت بَدَل کرد.فرعون گفت،آفرین بر این استاد که تویی...ابلیس سیلییِ مُحکَمی بَر صورتِ او زد و گفت،نادان،مرا با این اُستادی به بندگی قبول نکردند؛تو با این حماقت،چگونه دعوی خدایی می کنی؟!
@Chelsalegi
@Chelsalegi
تركيه به كازابلانكاى ايرانى ها تبديل شده، ايرانى هاى بسيارى در خاك تركيه در انتظار ويزاى كانادا يا آمريكا روز خود را به شب ميرسانند تا با اولين پرواز خود را به آمريكاى شمالى برسانند. ايران كه روزگار نه چندان دورى محل زندگى ايده آلى براى افغانها بود اين روز ها به بزرگترين صادر كننده نيروى انسانى در خاورميانه تبديل شده. ايرانيانى كه مهاجرت ميكنند فرق دارند با جنگ زدگان سورى يا پناهندگان عراقى و افغان، عمده آنها تحصيلكرده مهندسى و پزشكى و حقوق، هنرمند، كارآفرين، كارخانه دار، مخترع، سرمايه دار و تاجر هستند، در يك كلام آنها موتور محرك اقتصاد و فرهنگ اند. مسافرخانه هاى استانبول و آنكارا اين روزها پر از ايرانى است، مجرد، متأهل، دختر، پسر،،، همه منتظر روز پرواز اند، آدم را به ياد حال و هواى كازابلانكا و مهاجران اروپا در جنگ جهانى دوم مياندازد كه هر طور شده بود خود را به مراكش رسانده و در آنجا منتظر برگه خروج ميشدند تا به نيويورك پرواز كنند، و البته غم انگيز اينجا بود كه خيلى شان همانجا فسيل ميشدند. اين داستان مهاجر ايرانى است با اين تفاوت كه اين روزها آزاديخواهان مثل ويكتور لازلو در ميان شان كم اند، بدنبال آرمانهاى اينچنين نيستند، بيشترشان بدنبال حداقلهاى زندگى اند و درآمدى كه در ايران پيدا نكردند، كمى هواى بيشتر، كمى فضاى بازتر، كمى آفتاب براى پوست تن هايشان و بادى كه موهايشان در آن به رقص درآيد، خيلى شان حتى آنجا كه مى رسند همان چاى ايرانى را مينوشند و به قهوه هم عادت نميكنند، انقلابى و آزادى خواه اگر ندارند در ميان شان اما عاشقهايى مثل اِلزا و ريك زياد است، آنها نه از جنگ، كه از بداخلاقى، اقتصاد ورشكسته و بى فرهنگى فرار ميكنند، اينها همانهايى هستند كه موقع جنگ جنگيدند، از گلوله نميترسند، از جهل و تعصب اما بيزار اند...
@Chelsalegi
@Chelsalegi
هر از چند سال یا چند دهه، منافع و سیاست‌های امپریالیست‌های جهانی و منطقه‌ای در کشوری بدبخت امکان تخالف و تعامل پیدا میکنند و داستان، در نهایت، با ویرانی آن کشور و تعادل جدید امپریالیستی پایان می‌گیرد: یوگسلاوی، ویتنام، افغانستان، کره، سوریه و... همه‌ی کشورهای درگیر در سوریه، داعیه‌ی دفاع از «چیز»های خوب و مبارزه با «چیز»های بد را دارند، اما همه‌شان دروغ می‌گویند. واقعیت همچون بارهای پیش ، از دو حال خارج نیست: یا کشورهایی که احساس کرده‌اند قوی‌تر از پیش شده‌اند، سهمی بیشتر از پیش طلب کرده‌اند، و کشورهای قدرتمند موجود، راضی به دادن آن سهم نیستند. و یا قدرتمندان موجود احساس ترس از قدرت‌گیری کشورهای دیگری کرده‌اند و برای پیش‌گیری از آن، به ساختارهای موجود هجوم برده‌اند تا سنگرهای بیش‌تری را تصرف کنند. همه‌ی بهانه‌هایی که این قدرت‌ها می‌آورند دروغ هستند. همه‌ی آنها فقط و فقط بر اساس منافع «طبقات حاکمه‌ی خود»، با دیگری دوست یا دشمن شده‌است. دارند بازی میکنند، تاس می‌اندازند، فریب میدهند، جر میزنند و آدم می‌کشند.
@chelsalegi
@chelsalegi
و تو چه می‌دانی که «انفال» چیست؟
این روزها، سی‌امین سالگرد ِ اعدام جمعی ۱۸۳ هزار کرد عراقی به دست حکومت «صدام حسین» است.
۱) «انفال» نام هشتمین سوره‌ی قرآن است و این‌گونه آغاز میشود: «یسئلونک عن‌الانفال قل‌الانفالُ للّه والرّسول...». «اَنفال» یعنی آن غنیمت‌های جنگی که مسمانانان از کفّار می‌گیرند، و سوره‌ی انفال، از شیوه‌های تقسیم آن غنیمت‌ها و سهم هر یک از غازیان میگوید.
۲) «انفال» نام مجموعه‌ی هشت عملیات قتل‌عام جمعی کردها است که در فاصله‌ی هفت‌ماهه‌ی فوریه تا سپتامبر سال ۱۹۸۸، در عراق انجام گرفت و در طی آن، دست‌کم یک‌صدوهشتاد و سه هزار کُرد به شیوه‌ای سیستماتیک قتل عام، و در گودال‌های جمعی در جنوب و شرق عراق، «گم و گور» شدند. عملیات «انفال»، رسماً توسط رژیم عراق نام‌گذاری شد و منظور آن رژیم، دقیقاً اشاره به سوره‌ی هشتم قرآن بود.
۳) در چند مرحله، مردم مناطق جنگی، از زن و مرد و کودک و پیر، به صورت جمعی و ناگهانی، ربوده و با کامیون‌های ارتشی به مناطق جنوبی و شرقی عراق انتقال یافتند. در طول صدها کیلومتر انتقال آنها، تعداد زیادی کودک یا افراد پیر و بیمار که توان ادامه‌ی راه را نداشتند، مردند یا در بیابان‌ها رها شدند. تمام پسران و مردان بزرگ‌تر از سیزده سال نابود شدند. آنها را دسته‌دسته، از اردوگاه‌ها منفکّ‌کرده و به بیابان‌های مرز عربستان انتقال داده و قتل عام می‌کردند. شیوه‌های اجرای کشتار، تقریباً مشابه شیوه‌های نازی‌ها بود: گروه‌گروه، در کناره‌های گودال‌های بزرگ ِ ازپیش‌آماده ایستانده و به رگبار بسته‌می‌شدند. هر گودال بین پانصد تا هزار کُرد را در خود پناه می‌داد.
۴) آن زنان و کودکانی که توانستند از اردوگاه‌های مرگ بازگردند، غم‌ها و دردها و خاطره‌هایشان را در ژرف‌ترین ذره‌های وجودشان مخفی کردند تا به جرم افشای «اسرار دولتی» نابود نشوند. آنها بی‌خبر از سرنوشت عزیزان و نان‌آوران‌شان، حتا اجازه نیافتند که برای آنها سوگواری کنند و البته تا دم مرگ منتظر بازگشت آنها بودند. تنها بعد از سقوط صدام بود که توانستند بگریند و بفهمند که آن عزیزان نابود شده‌اند.
۵) سازمان مجاهدین خلق ایران، همدست صدام در عملیات انفال بود.
خالدرسول پور
@chelsalegi
این روزها، سی‌امین سالگرد ِ اعدام جمعی ۱۸۳ هزار کرد عراقی به دست حکومت «صدام حسین» است.
۱) «انفال» نام هشتمین سوره‌ی قرآن است و این‌گونه آغاز میشود: «یسئلونک عن‌الانفال قل‌الانفالُ للّه والرّسول...». «اَنفال» یعنی آن غنیمت‌های جنگی که مسمانانان از کفّار می‌گیرند، و سوره‌ی انفال، از شیوه‌های تقسیم آن غنیمت‌ها و سهم هر یک از غازیان میگوید.
۲) «انفال» نام مجموعه‌ی هشت عملیات قتل‌عام جمعی کردها است که در فاصله‌ی هفت‌ماهه‌ی فوریه تا سپتامبر سال ۱۹۸۸، در عراق انجام گرفت و در طی آن، دست‌کم یک‌صدوهشتاد و سه هزار کُرد به شیوه‌ای سیستماتیک قتل عام، و در گودال‌های جمعی در جنوب و شرق عراق، «گم و گور» شدند. عملیات «انفال»، رسماً توسط رژیم عراق نام‌گذاری شد و منظور آن رژیم، دقیقاً اشاره به سوره‌ی هشتم قرآن بود.
۳) در چند مرحله، مردم مناطق جنگی، از زن و مرد و کودک و پیر، به صورت جمعی و ناگهانی، ربوده و با کامیون‌های ارتشی به مناطق جنوبی و شرقی عراق انتقال یافتند. در طول صدها کیلومتر انتقال آنها، تعداد زیادی کودک یا افراد پیر و بیمار که توان ادامه‌ی راه را نداشتند، مردند یا در بیابان‌ها رها شدند. تمام پسران و مردان بزرگ‌تر از سیزده سال نابود شدند. آنها را دسته‌دسته، از اردوگاه‌ها منفکّ‌کرده و به بیابان‌های مرز عربستان انتقال داده و قتل عام می‌کردند. شیوه‌های اجرای کشتار، تقریباً مشابه شیوه‌های نازی‌ها بود: گروه‌گروه، در کناره‌های گودال‌های بزرگ ِ ازپیش‌آماده ایستانده و به رگبار بسته‌می‌شدند. هر گودال بین پانصد تا هزار کُرد را در خود پناه می‌داد.
۴) آن زنان و کودکانی که توانستند از اردوگاه‌های مرگ بازگردند، غم‌ها و دردها و خاطره‌هایشان را در ژرف‌ترین ذره‌های وجودشان مخفی کردند تا به جرم افشای «اسرار دولتی» نابود نشوند. آنها بی‌خبر از سرنوشت عزیزان و نان‌آوران‌شان، حتا اجازه نیافتند که برای آنها سوگواری کنند و البته تا دم مرگ منتظر بازگشت آنها بودند. تنها بعد از سقوط صدام بود که توانستند بگریند و بفهمند که آن عزیزان نابود شده‌اند.
۵) سازمان مجاهدین خلق ایران، همدست صدام در عملیات انفال بود.
خالدرسول پور
@chelsalegi
ما آدم های نسل سکوتیم ! ما آدم های این دوره عادت کردیم سکوت کنیم ، همدیگر را دوست داشتیم و سکوت کردیم ، هی یواشکی رفتیم عکس های پروفایل هم را نگاه کردیم و توی دلمان قند آب شد و سکوت کردیم تا او حرف بزند و هیچ وقت این اتفاق نیفتاد و او را از دست دادیم ،
هی توی دانشگاه و محل کار نگاهمان را از هم دزدیدیم تا مبادا دست دلمان برای هم رو شود ...
ما توی رابطه هامان سکوت کردیم و خیلی چیزها را نگفتیم تا طرف رابطه مان پررو نشود ، وابسته نشود دوستت دارم هایمان را ذخیره کردیم برای خودمان هم نمیدانیم کجا !
دلتنگ شدیم و سکوت کردیم تا یکوقت غرورمان خدشه دار نشود ، سکوت کردیم و منتظر ماندیم تا او دلتنگمان شود ...
توی جامعه مان پر از درد و فقر و دزدی شد و سکوت کردیم تا دیگری حرف بزند ....
فکر میکنم تصویر شصت و هفتاد سالگی نسل ما زن و مردیست که تنها لیوان چایی پررنگش توی دستهایش سرد میشود و در سکوت ترسناک خانه اش به حرفهایی فکر میکند که اگر گفته میشد حالا شاید روزگار قشنگتری کنار اوی زندگیش داشت ... به عاشقانه هایی که پشت سکوت این نسل هرگز فرصت تولد نیافتند به روزهای خوبی که بخاطر سکوتمان از دست رفت ....
@Chelsalegi
هی توی دانشگاه و محل کار نگاهمان را از هم دزدیدیم تا مبادا دست دلمان برای هم رو شود ...
ما توی رابطه هامان سکوت کردیم و خیلی چیزها را نگفتیم تا طرف رابطه مان پررو نشود ، وابسته نشود دوستت دارم هایمان را ذخیره کردیم برای خودمان هم نمیدانیم کجا !
دلتنگ شدیم و سکوت کردیم تا یکوقت غرورمان خدشه دار نشود ، سکوت کردیم و منتظر ماندیم تا او دلتنگمان شود ...
توی جامعه مان پر از درد و فقر و دزدی شد و سکوت کردیم تا دیگری حرف بزند ....
فکر میکنم تصویر شصت و هفتاد سالگی نسل ما زن و مردیست که تنها لیوان چایی پررنگش توی دستهایش سرد میشود و در سکوت ترسناک خانه اش به حرفهایی فکر میکند که اگر گفته میشد حالا شاید روزگار قشنگتری کنار اوی زندگیش داشت ... به عاشقانه هایی که پشت سکوت این نسل هرگز فرصت تولد نیافتند به روزهای خوبی که بخاطر سکوتمان از دست رفت ....
@Chelsalegi
آمده‌ام بگویم مردن ِ آدم‌ها، اتفاق ساده‌ای است. با مردن یک نفر، اوضاع تغییری نمی‌کند. حتی با مردن صدها، هزارها، میلیون‌ها نفر هم اوضاع تغییر نمی‌کند. غم‌انگیز است، بله. ولی حقیقت دارد. در طول تاریخ، میلیون‌ها میلیون آدم مرده‌اند، ولی اوضاع هیچ وقت بهتر نشده است. پس بیخود شلوغش نکنید. با مردن دیکتاتورها، دنیا جای بهتری نمی‌شود. مردن رفتن نیست. دیکتاتورها باید بروند و یک نفر می‌تواند مرده، ولی هنوز نرفته، باشد. البته نگارندۀ این سطور بر این عقیده استوار است چقدر همیشه دلم می‌خواست از این عبارت استفاده کنم که الان حتی با رفتن دیکتاتورها هم دنیا جای بهتری نخواهد شد. دیگر رفت و آمد مردان سیاست نمی‌تواند آن قدر ها تغییری حاصل کند و من تصمیم گرفته‌ام که دیگر دست از نگرانی بردارم و شهرام شب‌پره گوش دهم. شهرام دنیا را جای قابل تحمل تری کرده است. ببینید. امشب شب رقصه، غصه دیگه بسّه.
@chelsalegi
@chelsalegi
Telegram
ماکسیم گورگی نویسنده بزرگ روس که امروز بسبب همراهی و همدلی اش با انقلاب اکتبر مورد سر زنش و عتاب و خطاب و ملامت بسیاری از روشنفکرا ن است در باره انقلاب اکتبر چنین میگوید :
" ما همچون عاشقان رمانتیک ، دلباخته انقلاب بودیم ، ولی کسی از راه رسید وبا تهور و گستاخی به محبوبه ما تجاوز کرد "
آیا از این شفاف تر و صریح تر و بیباکانه تر میشد به مصاف آقای استالین و رفقا رفت ؟
این گفته ماکسیم گورکی چقدر برای نسل ما آشناست ، گویی این نویسنده بزرگ روس حدیث درد نهان نسل ما را دوباره بازگو میکند
@Chelsalegi
" ما همچون عاشقان رمانتیک ، دلباخته انقلاب بودیم ، ولی کسی از راه رسید وبا تهور و گستاخی به محبوبه ما تجاوز کرد "
آیا از این شفاف تر و صریح تر و بیباکانه تر میشد به مصاف آقای استالین و رفقا رفت ؟
این گفته ماکسیم گورکی چقدر برای نسل ما آشناست ، گویی این نویسنده بزرگ روس حدیث درد نهان نسل ما را دوباره بازگو میکند
@Chelsalegi
رضا شاه در کشوری به قدرت رسید که دولت آن در مناطق خارج از پایتخت حضور بسیار ضعیفی داشت. وی، به هنگام ترک کشور در سال ۱۳۲۰ خورشیدی یک ساختار حکومتی گسترده برجای گذاشت که در تاریخ دو هزار ساله‌ی ایران سابقه نداشت. می‌گویند استالین روسیه را با یک خیش چوبی تحویل‌گرفت اما با بمب اتمی آن را ترک‌کرد؛ در مورد رضا شاه نیز می‌توان گفت که کشور را با یک نظام اداری و سازمانی فکسنی به تصرف خود درآورد و با یک دولت به شدت متمرکز آن را ترک کرد. تاریخ‌نویسان به‌ویژه مورخین ایرانی در ارزیابی رضا شاه همواره دو پرسش انحرافی را مطرح کرده‌اند
آیا او یک میهن‌پرست واقعی بود یا عامل انگلیس؟
آیا می‌توان رضا شاه را با دیگر مردان قدرتمند معاصر به ویژه آتا تورک و موسیلینی مقایسه کرد؟
پرسش نخست به دلیل رویدادهای بعدی به ویژه برکناریش توسط انگلیسی‌ها کاملن کهنه و قدیمی شده‌است.
پرسش دوم سوالی غیرتاریخی و درواقع خلاف روندهای تاریخی است زیرا که دیگر حاکمان یادشده وارث دولت‌هایی کاملن متمرکز بوده‌اند. درست‌تر این است که رضا شاه را با پادشاهانی همانند "تئودورها"، "بوربون‌های اولیه" یا پادشاهان سده‌ی شانزدهم خاندان "هابسبورگ‌ها" مقایسه‌کنیم که هدفشان درواقع ایجاد دولت‌هایی متمرکز بوده‌است. رضا شاه مانند نوعی جاده صاف‌کن به سوی این هدف حرکت‌کرد و همه‌ی مخالفان اعم از چپ و راست، مرکزنشین و ولایتی، متنفذین آریستوکرات و اتحادیه‌های نوپا را از پای‌درآورد. رضا شاه مردی ساکت و کم‌سخن بود و درنتیجه، فرصت زیادی برای تئوری‌بافی سیاسی و فلسفی یا لفاظی نداشت. مهم‌ترین رهاورد ایدئولوژیک وی تأکید بر نظم، انضباط و قدرت دولت بود. او شخصیتش را با پادشاهی، پادشاهی را با دولت و دولت را با ملت تلفیق‌کرد.
یرواند آبراهامیان
@Chelsalegi
آیا او یک میهن‌پرست واقعی بود یا عامل انگلیس؟
آیا می‌توان رضا شاه را با دیگر مردان قدرتمند معاصر به ویژه آتا تورک و موسیلینی مقایسه کرد؟
پرسش نخست به دلیل رویدادهای بعدی به ویژه برکناریش توسط انگلیسی‌ها کاملن کهنه و قدیمی شده‌است.
پرسش دوم سوالی غیرتاریخی و درواقع خلاف روندهای تاریخی است زیرا که دیگر حاکمان یادشده وارث دولت‌هایی کاملن متمرکز بوده‌اند. درست‌تر این است که رضا شاه را با پادشاهانی همانند "تئودورها"، "بوربون‌های اولیه" یا پادشاهان سده‌ی شانزدهم خاندان "هابسبورگ‌ها" مقایسه‌کنیم که هدفشان درواقع ایجاد دولت‌هایی متمرکز بوده‌است. رضا شاه مانند نوعی جاده صاف‌کن به سوی این هدف حرکت‌کرد و همه‌ی مخالفان اعم از چپ و راست، مرکزنشین و ولایتی، متنفذین آریستوکرات و اتحادیه‌های نوپا را از پای‌درآورد. رضا شاه مردی ساکت و کم‌سخن بود و درنتیجه، فرصت زیادی برای تئوری‌بافی سیاسی و فلسفی یا لفاظی نداشت. مهم‌ترین رهاورد ایدئولوژیک وی تأکید بر نظم، انضباط و قدرت دولت بود. او شخصیتش را با پادشاهی، پادشاهی را با دولت و دولت را با ملت تلفیق‌کرد.
یرواند آبراهامیان
@Chelsalegi
ما آخر نفهمیدم پیرترین آدم روی زمین کیه!یکبار میگن یک پیرزن ژاپنی است یک بار میگن یک پیرمرد ایتالیایی است اخبار خودمون هم که یک روز در میون یک گزارشگر میفرسته یک دهاتی و میگه این پیرترین آدم توی میهن اسلامی ماست در هرکدوم از این گزارشها هم یک چیزی رو به عنوان عامل این طول عمر زیاد معرفی میکنند یک بار میگن طرف فقط نون و کشک میخورده یک بار میگن تخم مرغ نپخته میخورده گرچه بشخصه من تریاکی صدساله هم دیدم که راز طول عمرش رو استعمال و تدخین و اماله جنس ناب سناتوری میدونسته حالا اصلا سوای این حرفها به چه دردی میخوره و چه جذابیتی داره که آدم صدوبیست سال عمر کنه اگر مرز پیری را با اغماض هفتاد بگیریم طرف پنجاه سال پیر بوده و به مصداق اون شعر که میگه پیر پیر است اگرچه شیر بود!دیگه چه لذتی میتونه ببره!یعنی آدم هر روز سیب زمینی و شلغم آب پز بخوره به عشق اینکه صدوبیست سال زندگی کنه؟برای کی برای چی؟عمر انسان هم مثل خیلی چیزهای دیگه کیفیتش مهمه نه کمیتش یا بقولی عرض آن از طول آن مهمتره!نمونه های زیادی هم براش داریم که عمر کوتاهی داشتن اما پر از حرکت و آفرینش و اثرگذاری!
@Chelsalegi
@Chelsalegi
اسلام کاظمیه، وقتی که دیگر طاقت تحقیر شدن توسط زندگی را نداشت، خودکشی کرد اما قبلش برای خودش جشن گرفت. ظهر با زن محبوبش به رستوران رفت و غذای حسابی خورد، شب منع مصرف الکل که تجویز پزشکش بود را رها کرد و ویسکی و شراب مفصل نوشید، بعد سم خورد و منتظر نشست تا بمیرد. در آن چند ساعت انتظار حدودا ده صفحه نوشت. برای معشوق، دوستان و آشنایانش.
از وقتی شرح خودکشی نویسنده ناکام را در کلمات شاهرخ مسکوب خوانده‌ام آنی از تصاویر آن شب آخر او خلاص نشده‌ام. از مصیبت فرساینده‌ای که از سر گذراند، از آوار نومیدی که نفسش را گرفت، از انقلابی که فرزندانش را خورد، از تبعیدی که تلخ‌ترین طعمها را داشت و از آدمی که دیگر طاقت زشتی زندگی را نیاورد زیرا که شیفته زیبایی بود. نزدیک صبح‌دم وقتی که مستی و زهر توانش را تحلیل برده بودند موقع نوشتن دستش می‌لرزیده، بعد برداشته نوشته: دستم می‌لرزد و خطم دیگر زیبا نیست، کلماتم نیز و من همیشه عاشق زیبایی بوده‌ام.
مرگ لعنتی هم با او مهربان نبود. سم اثر نکرد و مرد جان به لب رسیده، کیسه نایلونی بر سرش کشید، دور گلویش را چسبکاری کرد تا خفه شود. یا همان‌طور که خودش نوشته: به قول بیهقی خبه شود. تلخ‌تر از این هم هست؟ تلخ‌تر از این هم میشود؟ آنی ذهنم ازین خلاص نیست که چه باید به سر آدم بیاید که حتا عشق هم نجاتش ندهد، چقدر خسته‌جان باید باشد یعنی، چقدر فرسوده، چقدر تحلیل‌رفته... تو می‌دانی که آدم‌ها کی این همه خسته می‌شوند؟
امیر حسین کامیار
@chelsalegi
از وقتی شرح خودکشی نویسنده ناکام را در کلمات شاهرخ مسکوب خوانده‌ام آنی از تصاویر آن شب آخر او خلاص نشده‌ام. از مصیبت فرساینده‌ای که از سر گذراند، از آوار نومیدی که نفسش را گرفت، از انقلابی که فرزندانش را خورد، از تبعیدی که تلخ‌ترین طعمها را داشت و از آدمی که دیگر طاقت زشتی زندگی را نیاورد زیرا که شیفته زیبایی بود. نزدیک صبح‌دم وقتی که مستی و زهر توانش را تحلیل برده بودند موقع نوشتن دستش می‌لرزیده، بعد برداشته نوشته: دستم می‌لرزد و خطم دیگر زیبا نیست، کلماتم نیز و من همیشه عاشق زیبایی بوده‌ام.
مرگ لعنتی هم با او مهربان نبود. سم اثر نکرد و مرد جان به لب رسیده، کیسه نایلونی بر سرش کشید، دور گلویش را چسبکاری کرد تا خفه شود. یا همان‌طور که خودش نوشته: به قول بیهقی خبه شود. تلخ‌تر از این هم هست؟ تلخ‌تر از این هم میشود؟ آنی ذهنم ازین خلاص نیست که چه باید به سر آدم بیاید که حتا عشق هم نجاتش ندهد، چقدر خسته‌جان باید باشد یعنی، چقدر فرسوده، چقدر تحلیل‌رفته... تو می‌دانی که آدم‌ها کی این همه خسته می‌شوند؟
امیر حسین کامیار
@chelsalegi
مبارزه با روند پیر شدن مثل «باد در بند کردن» است. باهاش همراه شو، ازش لذت ببر. بدن تو تغییر میکند، ولی همیشه همان بدن همیشگی است. زمان را برای برگرداندنش از بین نبر. در عوض باورهایت را عوض کن تا زیبایی را در بدن جدیدت ببینی.
هرچه سنت بالاتر می‌رود این مساله مهم‌تر به نظر می‌رسد که چه کسی و برای چه چیزی تو را به یاد می‌آورد. عشق و عقلانیت تو بیشتر از هرچیز دیگری در ذهن‌ها باقی می‌ماند. داستان‌های خودت را بگو. آنها بیشتر از چیزی که تصور میکنی می‌توانند یادآور تو باشند.
ما خیلی در این دنیا نمی‌مانیم ولی اگر تو بخواهی برخلاف جریان آب شنا کنی، انگار خودت را به اعدام محکوم کردی. زندگی کردن نباید سخت و طاقت‌فرسا باشد. زندگی باید حس یک ماجراجویی را داشته باشد.
@Chelsalegi
هرچه سنت بالاتر می‌رود این مساله مهم‌تر به نظر می‌رسد که چه کسی و برای چه چیزی تو را به یاد می‌آورد. عشق و عقلانیت تو بیشتر از هرچیز دیگری در ذهن‌ها باقی می‌ماند. داستان‌های خودت را بگو. آنها بیشتر از چیزی که تصور میکنی می‌توانند یادآور تو باشند.
ما خیلی در این دنیا نمی‌مانیم ولی اگر تو بخواهی برخلاف جریان آب شنا کنی، انگار خودت را به اعدام محکوم کردی. زندگی کردن نباید سخت و طاقت‌فرسا باشد. زندگی باید حس یک ماجراجویی را داشته باشد.
@Chelsalegi
پدر استقلال خواهی ایران ، دکتر محمد مصدق است که در اوج ظلم وتعدّی انگلیسی ها هیچ گاه شعار مرگ بر انگلیس نداد. پرچم کشورش را آتش نزد و حتی نسبت به رشد احساسات ضد انگلیسی هشدار داد. با افتخار حق ایرانی ها را از انگلیسی ها گرفت. چون فاسد و ظالم نبود مردم در تحریم ها هم به او اعتماد کردند. استقلال را همراه با آزادی پاسداشت و به جای تحقیر مردمش به آنها شخصیت داد.
@chelsalegi
@chelsalegi
