در جهاني كه تمام مفاهيم در آن رنگ باخته اند املت و ايضأ بربری از معدود رسن و ريسمان هاي قابل ستايش و چنگ زدن اند
به روايت ديگر املت در ابتدای قرن گنگ بیست و یکم حبل المتين نسل ماست
@Chelsalegi

امروز داشتم فکر می کردم به خودکشی آدمهای پولدار به ظاهر شاد،، کسانی که همه چیز در زندگی داشتند الا شور زندگی. دلم خواست دوباره کتاب ذهن بی خانمان برگر بخونم.
اما چیزی که میخوام بگم اینه که با همه مصیبتهای مان در خاورمیانه، هنوز دگم اندیشی مذهبی، سیاسی و تنگناهای اجتماعی و اقتصادی ما را از پا درنیاورده،، هنوز داریم می‌جنگیم. انگار همین جنگ بی امان همون شور زندگی هست، تلاش برای بقا هست.
اگرچه خیلی روزهای سختی داشتیم، همه دلخوشی های کوچکی که برای ما آرزو بوده،به نظر بقیه مضحکه، از دست دادیم،، اگرچه فشارهای اقتصادی و سیاسی داخلی و خارجی زیادی تحمل کردیم،، اما هنوز داریم می جنگیم. هنوز هوای هم داریم و تنها نشدیم.
شاید این خوی خاورمیانه ای ما هست که ما را قوی کرده، همیشه در حال جنگ.. خسته ایم اما خالی از شور زندگی نیستیم. سلام بر زندگی..
مهتا بذرافکن
@chelsalegi

‍ این کاغذهای حروف‌برگردان را کدامتان یادش هست؟
آن‌وقت‌ها ‌که کامپیوتر و پرینتر نبود، -یا اگر بود ماها ندیده بودیم- می‌رفتیم یک ورق از این حروف‌برگردان‌ها می‌خریدیم و با تهِ خودکار می‌کشیدیم روی حروفِ اسم‌مان و چاپش می‌کردیم روی جلد دفتر و کتاب. بعد هی به اسمِ چاپ شده‌مان نگاه می‌کردیم و کیف می‌کردیم و حسِ آدم‌حسابی بودن بهمان دست می‌داد، چون آن‌وقت‌ها امکانات نبود و فقط اسم آدم‌های مهم را چاپ می‌کردند. بقیه، اسمشان خودکاری بود!
هی‌وای از آن موقعی که حروفِ اسم‌مان تمام می‌شد! یا بدتر از آن: یک حرف کم می‌آمد! راه می‌افتادیم توی کلاس به دریوزگیِ یک الف ناقابل! و چون اسم بیشتر بچه‌ها الف داشت، یا همه تمام کرده بودند، یا یکی‌دوتا داشتند و گذاشته بودند برای روز مبادا!
آن‌وقت، ما می‌ماندیم و یک ورق پر از «ژ» و «چ» و «ظ» و «ث» و «گافِ» بی‌مصرف!
محمدجواد اسعدی
@chelsalegi

بعضی ها را کنکور نداده وارد دانشگاه می کنند...بعضی ها را با مدرک معتبر از کار اخراج می کنند!
و ما هم بعضی وقت ها با بعضی ها همین رفتار را می کنیم...
یعنی با قدیمی ترها بی تفاوت و با جدیدها متفاوت...
به این امید که قدیمی ها ما را درک می کنند و اخلاق ما را می دانند ولی جدیدها نه...
و اینگونه است که رفاقت های قدیمی بی سر و صدا سرد و سردتر می شوند... و ما همچنان سرمان با جدیدها گرم است...
این جمله را هیچ وقت نباید فراموش کنیم"همه چی جدیدش خوبه الا رفیق"
@Chelsalegi

بعضی‌هایمان تصورمان این است که خوشبختی یک روز صبح هراسان می‌آید به در می‌کوبد، از خواب می‌پرانَدِمان و در را که باز کنیم بغل‌مان می‌گیرد و می‌گوید: «مهمون نمی‌خوای؟»
و این طوری‌ست که همیشه در خواب باقی می‌مانیم.
@Chelsalegi

‍ در کودکی از روی ِ دیگر بازی «منچ» بدم می آمد و اصلا سعی می کردم مقوای صفحه را به آن رو بر نگردانم که با ، بازی ِ دیگری هم مواجه می شدی با نام ِ خوفناک ِ «مار و پله» !
تاس می انداختی و مهره ات را حرکت می دادی و اگر به پلکانی رسیدی ، که نصیبت یک میان بُر ِ درست و حسابی بود و وای از وقتی که در خانه ای می نشستی که نوک ِ قرمز ِ ماری کمین کرده در انتظارت بود و بلافاصله ، نیش می خوردی و تا اندازه ی دم ِ آن مار لعنتی ، پایین می آمدی و این یعنی به شکست نزدیک می شوی هی.
آن مار ِ لعنتی هنوز هم گاهی دست ازسر ِ آدم بر نمی دارد و بازهم گاهی سر ِ خانه ای ، نیش می زندو آدمی مجبور می شود تا امتداد ِ دُم ِ آن ، پایین بیاید از خانه ای که تاسش روی آن نشسته بود !
@Chelsalegi

سیاست
عجیب است
گاهی به چپ می پیچد
گاهی به راست
و در این میان رهبران مسیر باد را تعیین می کنند
تا بیاید و ملتی را در بی خبری با خود ببرد
@Chelsalegi

حرف‌های تندی هم هست که اینجا نمی‌گویم، چون مخاطبش شما نیستید. بیخودی چرا کام شمای بی‌تقصیر را تلخ کنم؟
اما الان سرِ تیزِ حرفی که می‌خواهم بزنم به سمت خودم و شماست اتفاقا. خودم و شمای روشنفکر و البته اینترنت‌باز و موبایل به‌دست و فعالِ فضای مجازی!
«تجاوز به حریم خصوصی» کمترین تفاوتی با «تجاوز جنسی» ندارد. حریم خصوصی هم فقط اتاق خوابِ آدم‌ها نیست. حریم خصوصی گاهی ممکن است خیابان باشد، دقیقا وسط شلوغی شهر...
روشنفکری فقط بلغور کردن از مارکس و کافکا و دولت‌آبادی و نقد فیلم نیست. وقتی سواد اجتماعی نداریم، سواد و مدرک آکادمیک‌مان خیلی که به شعورمان اضافه کند این است که اگزیستانسیالیسم را بدون لکنت تلفظ کنیم!
سواد اجتماعی یعنی حالیمان باشد که فیلم گرفتن و شِیرکردن کلیپی که در آن مثلا زنی توی خیابان از زخمِ خیانت یا هر درد دیگری دارد جیغ می‌کشد و مو پریشان می‌کند، تجاوز به حریم خصوصیِ اوست.
می‌گوید: «از کی تاحالا خیابان شده حریم خصوصی؟!»
می‌گویم: «وقتی درد٬ اختیار را از کسی می‌گیرد، دیگر خانه را از خیابان نمی‌‌شناسد. هرجا فوران کرد، هوار می‌کشد. او نمی‌فهمد کجا معرکه گرفته‌است؛ تو که می‌فهمی! از کنارش عبور کن. حالا یک پفیوزی فیلم گرفته یا برایت فرستاده؛ تو آدم باش و با کسی شِیر نکن.
لحظه‌های فورانِ درد و بی‌اختیاریِ آدم‌ها حتی اگر وسط پارک یا خیابان رخ دهد حریم خصوصیِ آن‌هاست، مگر برای عابرانی که جَبرا شاهد بوده‌اند. نمایش آن لحظات برای هرکسی که آن‌جا نبوده‌ است، یعنی نقض حریم خصوصی، یعنی تجاوز...
محمدجواد اسعدی
@chelsalegi

دیگر هیچ مجالی برای هیچ کلمه ای نیست ، نه نوشتن طنزی که به آن بخندی نه غمی که گریانت کند .دوست داری فقط نگاه کنی شبیه نجات غریقی که چشم دوخته به دور دستهای دریا ..
از همان صبح که بیدار میشویم بر سر راننده تاکسی فریاد زدیم که هی مسافرکش کمی ارزان تر
برسر رفتگر محله فریاد زدیم ماهیانه برای چی؟ من هم مثل تو
بر سر همسر فریاد زدیم ..
بر سر بچه فریاد زدیم...
بر سر خودمان فریاد زدیم..
بوق زدیم و بوق زدیم..راننده ماشین جلویی را ترساندیم و ما پیروز شدیم و جلو زدیم
زنان را تحقیر کردیم و با تمام قوا تعریف کردیم
هی حرف زدیم و حرف زدیم تا کتاب فروشی محل تعطیل شد
لباس سبز پوشیدیم و حرفهای سبز زدیم ، ربُان بنفش بر پیشانی بستیم و هی رستگار شدیم
آنقدر بر سجاده نشستیم و دعا کردیم و دعا خواندیم تا پیشانیمان فرو رفت و همگی تندرست شدیم
آنقدر خدا را در خانه اش زیارت کردیم تا منزل را عوض کرد و به نقطه ای نامعلوم کوچ نمود
هی کلمات فرنگی گفتیم و ادای روشنفکری در آوردیم و هی با سواد شدیم و هی مدرک گرفتیم تا جایی که دیگر هیچ نکته نامکشوف برایمان باقی نماند که نسل آینده سرگرم باشند.
نسل آینده ... هه . چه واژه ی خنده داری.
هی حرف سیاسی زدیم و هی سیاسی شدیم و هی سیاست را به سخره گرفتیم تا جایی که فراموش کردیم جای زباله ها در سطل زباله است و نه در کنار درخت روبروی خانه
آنقدر در مسایل بزرگ حل شدیم که کوچکی حیاط خانه پدری را از یاد بردیم
آنقدر به زیارت مکانهای مقدس صعب العبور رفتیم که دیدیم و فهمیدیم صاحب آن جان خود را در بالای این سفر گذاشته و ما بی خبر بودیم
آری جان برادر...
قلم را که میگذاری رویِ کاغذ از جنسش حالِ این روز ها و شبها را میتوان فهمید . جنس این روزها و شبها اینگونه اند...
@chelsalegi

چرا وقتی رابطه‌ای لو می‌رود، چرا زن همیشه بیشترین هزینه را می‌پردازد قبل از هر چيز بايد گفت كه صورت اين سوال با پيش‌فرض‌هاى زياد و براى شرايط خاص مطرح شده و در نتيجه به صورت يك قاعده‌ى كلى قابل بحث نيست. در صورت مساله عبارت «وقتى رابطه اى لو مى‌رود» بيانگر پنهان بودن رابطه و در نتيجه خارج از عرف بودن آن است. عرف روابط بين زن و مرد، يا دختر و پسر در جوامع، فرهنگها و حتى اديان مختلف متفاوت است، و در نتيجه پنهان‌كارى يا لو رفتن رابطه، تابع قواعد و عرف جامعه، فرهنگ و شرايطى است كه افراد در آن زندگى مى‌كنند. بنابراين اگر رابطه‌ى زن و مرد يا دختر و پسر در يك جامعه يا فرهنگ امر متعارفى باشد، پنهان‌كارى و در نتيجه لو رفتن آن معنى ندارد.
با اين وجود در هر جامعه و فرهنگ خط قرمزها و محدوديت‌هاى خاص خودش وجود دارد. به عنوان مثال در خيلى از جوامع و فرهنگ‌ها رابطه دو فرد مجرد كاملا پذيرفته‌شده و امرى عادى و نرمال است. بنابراين نيازى به پنهان‌كارى وجود ندارد و بالطبع بحث لو رفتن و عواقب آن بى‌معنى است. اما در همان جوامع رابطه يک فرد متاهل با ديگرى مى‌تواند ناپسند و غير‌عادى باشد و در نتيجه نياز به پنهان‌كارى دارد. در اين شرايط اگر رابطه‌اى لو برود نمى‌توان گفت كه هميشه زن بيشترين هزينه را مى‌پردازد. بلكه هزينه هر كدام از طرفين بستگى به شرايط او دارد. مثلا اگر مرد متاهل باشد و زن مجرد، لو رفتن چنين رابطه‌اى ممكن است براى مرد هزينه‌ى بسيار بيشترى تا زن داشته باشد.
اينجاست كه صورت مساله زير سوال مى‌رود. بنابراين صورت مساله را مى توان فقط براى جوامع سنتى و مذهبى مثل جامعه‌ى ايران و براى دختر و پسر مجرد تعريف كرد. در اين صورت باز هم بستگى به شرايط خانوادگى هر كدام از طرفين دارد. مثلا اگر دختر از خانواده‌اى باشد كه ارتباط با جنس مخالف نكوهيده نباشد، ولى بر عكس پسر از يك خانواده سنتى مذهبى باشد باز هم ممكن است پسر هزينه‌ى بيشترى بپردازد. همه‌ى اينها باعث مى‌شود كه صورت مساله به موارد محدودترى كشيده شود.
بنابراين فرض مساله را به همان جوامع بسته و سنتى با شرايط يكسان طرفين محدود مى‌كنيم. در اين حالت عموما هزينه‌ى لو رفتن رابطه براى زن و دختر بيشتر است. عوامل مختلفى ممكن است باعث اين مساله بشود. يكى اينكه به صورت سنتى، تاريخى و مذهبى ارتباط زنان در اين جوامع و فرهنگ‌ها هميشه محدودتر از مردان بوده است. كلمه‌ى ناموس يا مساله ناموسى عموما بيشتر در مورد زنان حساسيت‌برانگيز بوده و هست تا مردان. اگر به جامعه‌ى خودمان، ايران نگاه كنيم به دليل فرهنگ اسلامى ارتباط مردان چه مجرد و چه متاهل با زنان ديگر با عناوين صيغه و چندهمسرى پذيرفته شده و تا حدودى مرسوم بوده و هست، در حالى كه براى زنان چنين چيزى مرسوم نيست. از اين مهمتر مساله عدم ارتباط جنسى قبل از ازدواج يا باكرگى همواره در مورد دختران مطرح و قابل بررسى بوده است. در حالى كه در مورد مردان چنين چيزى قابل بررسى نبوده و معمولا ارتباط جنسى قبل از ادواج براى آقايان هم‌رديف زنان حساسيت‌برانگيز نيست. در اين شرايط لو رفتن رابطه دو نفر به معنى زير سوال رفتن باكرگى دختر است كه مى‌تواند بار روحى و روانى سنگينى در محيط خانواده و جامعه براى او به همراه داشته باشد.
از اينها گذشته، شرايط اجتماعى، شرايط كارى و حتى قيافه و ظاهر افراد نيز در اين موارد نقش مهمى إيفا مى‌كند. به عنوان مثال اگر دختر شرايط اجتماعى، كار و قيافه و ظاهر خوبى داشته باشد، لو رفتن رابطه و اتمام آن در مقايسه با كسى كه شرايط پايين‌ترى دارد، مشكلات كمترى براى آينده‌ى او رقم مى‌زند و در نتيجه‌ى هزينه كمترى براى او دارد.
از همه ى اينها كه بگذريم اگر هزينه را سواى از اجتماع و اطرافيان در خود افراد در نظر بگيريم، طبيعى است كه زن به دليل حساسيت‌ها، جنس وابستگى و ملاحظات ديگر عموما در معرض آسيب بيشتر است.
اگر دوباره به صورت سوال برگرديم، به نظر من مى‌شد مساله را به جاى «لو رفتن رابطه» به صورت عواقب اتمام رابطه وكات كردن مطرح كرد و در آن صورت امكان بحث بر روى عواقب آن براى زن و مرد و دختر و پسر با شرايط متعادل‌ترى وجود داشت.
@Chelsalegi

‍ روضه‌خوانی را دوست دارم اما نه اینکه خودم روضه‌خوان باشم. قبلا سالی یک بار ما هم روضه‌خوانی داشتیم. برای خودش مناسک بود. آرزوی من چای دادن بود در این مراسم. اما کوچک بودم. اتاق چای سرزمینی مهربان بود. با آن بساط سماور و قوری و رفت و آمد استکان‌ها و زنی که بوی جان می‌داد. روضه‌خوان‌ها می‌آمدند و ما را به گریه وامی‌داشتند و ما بر کسانی نیمه واقعی و نیمه غیرواقعی زاری می‌کردیم. گریه‌مان اما برای سبک شدن بود برای صاف شدن. اینها، این موجودات برای روز مبادا بود. تا چنگشان بزنیم و از این دنیا نجات پیدا کنیم. اینها زمان شاه بود. روز مبادا هر روز شد. آن موجودات واقعی شدند. بر سرمان کوبیدند. سنگینمان کردند. حالا ما شده‌ایم آنها. بر خودمان می‌گرییم. مصیبت آنها شد مصیبت ما. حالا همه روضه‌خوان شدند.
بی‌مناسک. از جامعه‌ای بی‌مناسک باید ترسید.
پدرم نگذاشت برادرم قضاوت بخواند. قاضی شود. پدرم می‌ترسید. از خدا می‌ترسید.
@chelsalegi

‍ زن بودن در جهان مردسالار کار دشواری است؛ ولی زن بودن در جامعه ی ایرانی به نظر دشوارتر می آید.
جامعه ای که پر است از ما مردان بلاتکلیف! زندگی در کنار ما مردانی که همه چیز را با هم می خواهیم خود نوعی خشونت است. پدران ما از مادرانمان تنها خانوم خانه بودن را می خواستند. آنها دوست داشتند همسرشان مهربان باشد و مادری خوب که فرزندان شان را به شایستگی تربیت کند.
اما امروزه ما به اینها کفایت نمی کنیم، دختری را می پسندیم که علاوه بر اینها مانند باربی باشد و کوچکترین ضعفی در ظاهرش وجود نداشته باشد، اندامش مانند ورزشکاران حرفه ای باشد و در عین حال تحصیل کرده و شاغل هم باشد و بتواند بخشی از هزینه های خانواده را هم پرداخت کند، هم بسیار دانا باشد و هم خنگ و بامزه، هم به لحاظ مالی مستقل باشد و در عین حال حرف گوش کن.
زندگی در چنین فضایی همانند تجربه ی نوعی خشونت است و خشونتی پنهان که به صورت اضطرابی همیشگی برای شایسته بودن خود را نشان می دهد. البته کار به اینجا هم ختم نمی شود! زنان جامعه ی ما همواره در فضای ارزش های متناقض زندگی می کنند، یعنی از سویی جامعه مدام آنها را سوق می دهد به زیباتر شدن، عمل کردن، استفاده از لوازم زیبایی و... و از سوی دیگر همین رفتارهای آنها را به باد تمسخر می گیرد که زنان موجوداتی سطحی و دست و پاچلفتی و دور از اجتماع و... هستند!!!
از سوی دیگر ما مردان از آنها می خواهیم که در اجتماع حضور داشته باشند و استقلال مالی پیدا کنند و در عین حال پیشرفت آنها حجم زیادی از حسادت و خشم را در ما بر می انگیزد و نگرانیم نکند که یک زن از ما جلو بزند. از او می خواهیم در عین حال هم به لحاظ مالی مستقل باشد و هم مانند مادرانمان بگوید چشم. تازه اگر زنی در این اجتماع بتواند بر کلیشه های جنسیتی غلبه کند و خود را به سطوح بالای اجتماعی برساند، در بسیاری از موارد نه تنها تحسین نمی شود، بلکه با لقب هایی مانند زن سیبیلو و زنی که شبیه مردان است و ...تحقیر می شود. زن بودن در جامعه ی بلاتکلیف ایران یعنی تجربه ی مداوم انواع خشونت های پنهان و آشکار. مقام زن را ارج بنهید. اورا همانطور که هست دوست بدارید. چیزی را به او تحمیل نکنید.
@chelsalegi

‍ امروز سالروز وفات شریعتی بود. من با او به دنیای جدیدی وارد شدم، نمی گویم خوب یا بد اما دنیای پیش از او خیلی ساده تر بود. من سوار بر ایده آلیسم او از روزها و لحظات خوبی لذت بردم. هر بار اشتباهی می کردم، هر گاه ناامید می شدم به کتابهایش پناه می بردم. وقتی کتاب هایش را می خواندم گویی از زبان خودم صحبت می کند. پرسش هایش همان پرسش های من بود. دردهایش همچنین. او فقط برای این محبوب نشد که داشته های جدیدی را یاد می داد، ببشتر برای این محبوب شد که دردهایم را از زبان خودش به فصیح ترین شکل ممکن بیان می کرد. با او آموختم انسان تحت شرایطی قادر به ایستادن پس از افتادن است. خیلی از بت ها را با نوشته هایش برایم شکست. به من اعتماد به نفسی داد تا معترض شوم. تا با روایتی متفاوت از روایت رسمی از دین آشنا شوم. اینکه شریعتی چه بود و چه گفت دیگر مورد علاقه ام نیست، بلکه برایم آنجا که بر روح های منجمد، خسته و بی حرکت شلاق نقد می زند مهم است . با شریعتی همچنان می شود به سراغ بحران های امروز رفت. بحران های شخصی و اجتماعی مان . او هنوز مخاطبش را به "شدن" فرا می خواند و او را به داشتن غم های بزرگ و ارجمند دعوت می کند. شریعتی "من" دیگر متعلق به چهل سال پیش نیست، او را با نیازهای زندگی خودم و جامعه ام ساخته ام.
@Chelsalegi

‍ دوستانی که شریعتی را به خاطر نتایج مخرب افکارش نقد می کنند معمولا یا در دوره انقلاب نبوده اند یا فضای آن سالها را فراموش کرده اند: همه ما می خواستیم تخریب کنیم! هیچکس به فکر آبادی نبود. انقلاب از ۱۳۴۹ با حملات مسلحانه و ترور شروع شد و تا ۱۳۷۸ که تقریبا نقطه پایانی بر ترور روشنفکران گذاشته شد با خشونت همبستر بود. و همه این سالها درگیر نبرد و حذف و جنگ و ترور بوده است. شریعتی در این میان یکی از ما بود. مایی که به سوی انقلاب می رفتیم. و ما هم بخشی از نسلهای رمانتیک انقلابی جهان بودیم که اسلحه برایشان فرهنگ بود! دست کم از ۱۹۱۷ به این سو! شریعتی از معدود کسانی در میان ما بود که به قول خودش قلم اش اسلحه اش بود. کلمه برایش مقدس بود و برای این سیل خشونت سدی می ساخت.
@Chelsalegi

اول: راز از پرده برون افتاده بود. مرد مشهور بود. همه او را می‌شناختند. زنش کشته شده بود و پای زنی دیگر در میان بود. زنی که عشقی ممنوعه داشت. همه شواهد برعلیه زن دوم بود. دستگاه قضا او را مقصر دانست و به درخواست مرد رای به قصاص زن داد. زن در تمام مراحل دادرسی عشق را فریاد زد. هزار ابهام در آن پرونده بود که می‌توانست زن را از مهلکه نجات بخشد. اما اینجا ایران است. پول، قدرت، نفوذ همه در دستان مردان این سرزمین است و زن در یک سحرگاه مهتابی به دار آویخته شد. این بهای عاشقی‌اش بود.
دوم: دختر جوان بود. شاد، سلامت، بی‌باک. از خانواده‌ای محترم. هنرمند بود. طراحی داخلی و دکور می‌کرد. درخلال مراوده‌اش با یکی از مشتریان رابطه از کار فراتر رفت. پس از چند ملاقات و رد و بدل کردن پیامک‌هایی دوستانه‌تر میان یک کارفرما و کارمند، مرد قصد تجاوز کرد و در حین تلاش‌های زن برای دفاع از خودش کشته شد. زن بازداشت شد. سالها در زندان ماند. پرونده پر از اما و اگر بود. نام فرد سومی مطرح شده بود اما قدرت و نفوذ و قانون حامی مرد بود که خودی نامیده می‌شد و رای به اعدام دختر جوان داد. در این فقره نیز اما و اگرهای پرونده نادیده گرفته شدند و برای راحتی وجدان افکار عمومی و خانواده مقتول دختر بالای دار رفت.
سوم: زن چهره بود. قدرتمند، مستقل و توانا. او در پی علنی کردن رفتار خشونت‌آمیزی که همسرش با او داشت در معرض تهمت‌ها و اعتراض، حتی از سوی زنان قرار گرفت. چشم کبودش را دیدند و گفتند «خوب حتما یک کاری کرده که کتک خورده»، «طرفش رو نباید گرفت تا وقتی ندونیم اصل ماجرا چیه؟». زن دیگری هم به زبان آمده بود و می گفت حق با فلانی است. او پیش از این با من هم چنین کرده است. همسر زن که چهره شناخته شده‌ای بود سوار بر جوی که قدرت و قانون را حامی مرد می‌داند بعد از عالمی صغری کبری چیدن توپ را در زمین زنانی انداخت که حداقل دو نفر از آنها به زبان آمده بودند و درباره او رازهای مگو را علنی کردند. گمان می‌کنید نتیجه چه شد؟ اتفاقی که افتاد این بود که این زنان هر دو به دروغ‌گویی، سندسازی و جعل واقعیت متهم شدند. جامعه به واسطه زن بودن پیش از برگزارشدن دادگاهی یا گوش کردن به دلایلشان آن دو را مقصرتر می‌دانست تا مرد. این البته دور از انتظار نبود.
پایان: می‌توانم تا صبح مثال‌هایی بزنم از عیان شدن رابطه‌های خارج از عرف، خیانت‌ها، تجاوزها، خشونت‌ها و اتفاقاتی که می‌افتد. ممکن است در آنها زن مقصر باشد، بیش از مرد. ممکن است هر دو به یک میزان تقصیر داشته باشند ، ممکن است مرد ماجرا تقصیر بیشتری داشته باشد اما در تمامی آنها زن هزینه‌ی بیشتری می‌پردازد. هزینه ها از طرد شدن توسط دوستان، تا قطع حمایت از سوی خانواده آعاز می شود و ممکن است با توجه به ماجرایی که در جریان است به جدایی،نقص عضو، یا کشته شدن آنها منتهی شود.
@Chelsalegi

ایران درسِ عبرتِ بزرگی‌ست برای کشورهایی که می‌خواهند با انقلاب، وضعیت‌شان را اصلاح کنند.
ایران درسِ عبرتِ بزرگی‌ست برای کشورهایی که می‌خواهند با دین، دنیای‌شان را آباد کنند.
ایران درسِ عبرتِ بزرگی‌ست برای مردمانی که انقلاب می‌کنند و قانونِ اساسیِ جدید تصویب می‌کنند، ولی از مجریانِ جدید ، تضمینی برای نتایجِ اعمال‌شان نمی‌گیرند.
ایران درسِ عبرتِ بزرگی‌ست برای مردمی که «انقلاب» را ارزش‌مندتر از «عقلانیت» می‌دانند.
ایران درسِ عبرتِ بزرگی‌ست برای قدرت‌هایی که نمی‌دانند حفظ قدرت به هر قیمتی، مساوی‌ست با ایجاد انقلاب‌های بعدی‌ و ظهور بدبختی‌های بیشتر.
ایران درسِ عبرتِ بزرگی‌ست برای آن‌هایی که از «حالِ» خود می‌نالند، آرزوی بهتر شدن «آینده» را دارند، ولی از «گذشته» خود چیزی نمی‌دانند.
ایران درسِ عبرتِ بزرگی‌ست، در جهانی که دیگر عبرت‌گیرنده‌ای وجود ندارد.
محسن خیمه دوز
@chelsalegi

این روزا تو شهر که میگردم زیاد یاد این دیالوگ فیلم تنگسیر میکنم
زار محمد: آخه این چه شهریه… حاکمش دزده، وکیلش دزده، سیدش دزده، پَ مو حقُم اَز کی بگیرُم؟
درود بر شرفِ تنگستانِ ايران
@chelsalegi

‍ صمد بهرنگی تاریخ تولد و تاریخ مرگ ندارد. برای او نمی شود شرح احوال و تراجم ترتیب داد. مرگ او آنقدر باورنکردنی است که زندگی اش بود. و زندگی اش همیشه آن چنان آمیخته با هیجان بود که بی شباهت به یک افسانه نبود.یک معلم بود.اگر چه تبعیدی روستاها،ولی عاشق روستاها. توی دهات بین او و دهاتی جماعت هیچ فرقی نبود. او با آن کت مشکی اش سالهای سال توی جاده ها بود. پای پیاده از دهی به دهی دیگر می رفت.همه او را میشناختند...
شاهکار او،زندگی اش بود..... او تمام مدت در حال یاد گرفتن و یاد دادن بود.در ساعات فراغت و استراحت، در کتابفروشی ها کمین می کرد تا جوانانی را که برای خرید کتاب می آیند، راهنمایی کند. گاه جلوی مشتری یک کتابفروشی پرت،خیلی جدی می ایستاد و بحث می کرد و چانه می زد و او را قانع می کرد که کتاب دیگری انتخاب کند.در کتابخانه های عمومی می گشت و میزها را نگاه میکرد و بعد سر بحث باز می شد...
...بعد از چاپ هر کتاب،هزاران نامه از بچه ها می رسید و او برای همه جواب می نوشت و چه حوصله عجیبی در این کار داشت و جیبهایش همیشه پر بود از نامه هایی که بچه ها برایش نوشته بودند....
مرگ او برای هیچ کس باورکردنی نیست و واقعا آیا صمد مرده است؟امکان ندارد. صمد نمرده است.صمد زنده است.او همین حالا توی راه ممقان با بچه ها بحث می کند.به «پکه جین»رفته است.در دهات اطراف مراغه به میوه چین ها کمک می کند.پای صحبت پیرزنها نشسته است. پشت باغ گلستان پای معرکه گیری پهلوان دوره گردی نشسته،صلوات می فرستد.توی کتابخانه هاست. و توی چاپخانه ها مشغول تصحیح «افسانه محبت» دیگری است...
نه. دروغ است. باور نکنید. صمد نمرده است. صمد زنده است. صمد زنده است
غلامحسین ساعدی
@chelsalegi

اين‌جا، سرزمين واژه‌های وارونه‌ست؛
جايی‌كه گنج، جنگ می‌شه و درمان، نامرد و قه‌قه، هق‌هق؛ اما دزد، همون دزده و درد، همون درد و گرگ، همون گرگ!
@chelsalegi

‍ همچون روزهایی مجلس به فرماندهی لیاخوف به توپ بسته شد و عده ای از نمایندگان مجلس، آزادی خواهان، ارباب جراید از جمله میرزا جهانگیرخان صوراسرافیل و ملک المتکلمین به پارک امین الدوله واقع در خیابان فخرآباد فعلی پناه بردند.
با اطلاع رسانی فوری امین الدوله، پناهندگان دستگیر و به باغشاه منتقل شدند. محسن صدرالاشراف، معلم دربار ناصری، قاضی دادگاه شد و حکم به خفه کردن محکومین داد.
صوراسرافیل هنگامی که طناب را به گردنش می انداختند، به زمین نگاه کرد و گفت : ای خاک، ما برای تو کشته شدیم.
جسد جهانگیر خان و ملک المتکلمین شبانه توسط مامورین دلسوز، از چاه باغشاه خارج و در خرابه ای دفن می شود. خرابه ای که امروز خرابه ای در تصرف بیمارستان است. محسن صدر، همان قاضی که برای رضایت خاطر شاه، حکم به اعدام جمعیتی از روشنفکران را داد، بعدها نخست وزیر و رئیس مجلس سنای مشروطه شد. جالب این که وی به پست وزارت دادگستری هم رسید.
میرزا جهانگیرخان و ملک‌المتکلمین را از سرداب باغ‌شاه که بیرون می‌برند، خفه می‌کنند و علی اکبر دهخدا بعد شهادت میرزاجهانگیر آن شعر معروف را برایش می‌سراید
یاد آر ز شمع مرده یاد آر. در مرثیه‌اش پابه‌پای اندوه، امید نیز موج می‌زند مثلا آن‌جا که می‌گوید: ای مونس یوسف اندر این بند تعبیر عیان چو شد تو را خواب دل پر زشعف لب از شکرخند... اختر به سحر شمرده یاد آر. این را در دل تاریکی استبداد صغیر سروده، تعبیرش اما سه سال بعد با فتح تهران توسط مجاهدان مشروطه محقق می‌شود. ثمرۀ خون مدافعان مجلس، زندانیان باغ‌شاه؛ دورتر و دیرتر به ثمر می‌نشیند. بارها از خودم پرسیده‌ام چه دلی داشت دهخدا و چه جرات ناشی از امیدی که در آن تاریک‌ترین روزها از گذشتن شب تار با یقین حرف بزند. لابد کم کمان به ملامت نکشیدند بر او، لابد کم مضحکۀ این و آن نشد اما امیدوار باقی ماند و به گمانم همان امید نجاتش داد. همین امید است که یقین دارم نجات‌مان می‌دهد، باقی همه بهانه است.
@chelsalegi