اگر به نسل من و شما لقب و عنوان نسل سوخته دادند كه نه كودكى كرد،نه نوجوانى داشت و نه حتی در جوانى روى آرامش و ثبات ديد و در ميان سالگى اش به سالهاى تباه شده عمر نگاه مى كند . نسل دهه هفتاد،هشتادو نودى ها از همين حالا خاكسترنشين تباه شدن نسل ما محسوب مى شوند.
ما شيفتگان آزادى و عدالت و طرفداران تغيير و برابرى بوديم حال و روزمان اين است. واى بر آيندگانى كه به سن ما برسند.
@Chelsalegi

و خداوند ، شبی که خوابش نمی برد عشق را آفرید ، و بی خوابی در جهان مسری شد ....
@chelsalegi

مشکل ما با تغییر سیاستمدارانمان حل نمیشود، مشکل ما اساسی تر از این حرفهاست، مشکل همان است درد تاریخی مردمی است که زمان ناصرالدین شاه برایش آرزوي مرگ می کردند، وقتی مرد ، اورا شاه شهید خواندند و برايش جامه سیاه پوشیدند.
هر جامعه ای که از درون فروپاشیده شود پیامد کنش تک تک افراد آن است، اکثریت ما مستعد رانت، پارتي بازی، دو پله چارتا صعود و.. هستیم چرا که منافع فردی برای ما اولویت است.
کاش به جای شماتت و سرزنش ، از خودمان بپرسیم ریشه های ترس مان در برابر فساد و سکوتمان در برابر ستم از کجا ناشی میشود، این استعداد منفعت طلبي مان، سبک زندگی فاجعه بارمان و پول دوستى عجیب و غریب بلای جانمان شده
ما به طرز حیرت آوری در برابر فساد ساکتیم، طرف مقابل فقط فسادهای جناح مقابلش را در بوق می کند و از فسادهای جناح خودش طرفداری یا به طرز احمقانه ای توجيه می کند.
وقتی همه ما دربرابر فساد، منفعت طلبی، رانت، رشوه، پارتی بازی و از همه مهمتر مطالبه اجرای همین قانون اساسی در دادگاههای صالح و سالم و قرار گرفتن هر کسی به جای خود و شايسته سالاری ، بدون ترس و هراس و بدون جناح بندی یکدل و یکصدا شویم میتوان امید به بهبود داشت، وگرنه با تغییر سیاستمداران فقط فساد دچار نوسان می شود ..
@Chelsalegi

یک عکس دیدنی از ساعت پایان کار‏ ژاپنی ها در حال برگشت به خانه از محل کار با قطار. این تصویر در سال ۱۹۶۴ گرفته شده و به خوبی نشان میدهد پیشرفت امروز ژاپن چگونه مرهون زحمت نسل پیشین است
@chelsalegi

ایرانی: شما ماهیانه چقدر حقوق می گیرید؟
آلمانی: ۳۶۰۰ یورو
ایرانی: اونوقت مخارجتون چقدره؟
آلمانی: ۱۸۰۰ یورو ، ۴۰۰ یورو هم مالیات میدیم
ایرانی: بقیه‌اش رو چکار میکنید ؟
آلمانی: بقیه‌اش رو دولت آزاد گذاشته هر جوری دلمون بخواد خرج میکنیم
آلمانی: شما چی؟ حقوق ماهیانه چقدر میگیرید؟
ایرانی: دو میلیون تومان تقریبا
آلمانی: اونوقت مخارج شما چقدره؟ ایرانی: کم کمش سه میلیون و پونصد هزار تومان
آلمانی: مگه میشه؟؟ اون وقت بعدش چکار میکنید؟!
ایرانی: ما را هم آزاد گذاشتن هر جوری دلمون بخواد از هر جا شده بقیه‌اش را در بیآریم
@Chelsalegi

‍ از زمانیکه تلاش ها و از جان گذشتگی مشروطه طلبان به ثمر نشست و این ملک، صاحب مجلس شد تا اراده جمعی بر اراده فردی غلبه کند، تا زمانی که قدرت در دستان شاه قرار گرفت هیچ پادشاهی جز مظفرالدین شاه به مرگ طبیعی در ایران در نگذشت. دیگر شاهان چون محمد علی شاه، احمد شاه ، رضاخان و محمد رضا پهلوی یا از این سرزمین اواره شدند و در غربت و ذلت درگذشتند یا چون ناصرالدین شاه قربانی خشم شدند و به ضرب گلوله جان باختند.
از قرن نوزدهم تا به امروز تنها مظفرالدین شاه است که از تند باد حوادث گریخته است و شاید عجیب نباشد. هم او بود که قانون اساسی مشروطه را رسمیت بخشید و شاید او تنها حکمرانی بود که فهمید دوران حکومت استبدادی و سلطانی و صاحب قرانی به سر امده و باید به اراده جمعی تن داد. اگر فیلم دارو دسته نیویورکی ها ساخته مارتین اسکورسیزی، کارگردان نامدار امریکایی با بازی لئوناردو دیکاپریو را دیده باشید، تاریخ داستان فیلم مقارن است با انقلاب مشروطه در ایران. امریکایی ها پس از جنگ های خونین و درگیری های سیاسی فراوان مملکت عقب مانده خود را دگرگون کردند و راه ترقی را چنان پیمودند تا به امروز که دیگر ملت ها مقابلشان حرفی برای گفتن ندارند. چه از منظر اقتصادی، علمی ، سیاسی و چه از منظر نظامی. اتحادیه اروپا با ان همه دبدبه و کبکبه یک به ده زیر بلیط آنهاست و ناچارند به ساز آنها برقصند و جهان تک قطبی را تصدیق کنند. بعد از تاریخ انقلاب مشروطه، امریکا به کجا رفت و ایران به کجا ! اراده ملت ما برای رسیدن به سعادت ملی، مدام ملعبه دست اقتدارگرایان شده است که ماحصل ان عقب ماندگی و فساد حکومت ها و دست و پا زدن در منجلاب جهان سوم است.
طبق قانون اساسی مشروطه، شاه میبایست در کشور سلطنت کند نه حکومت، اما این را شاه بر نتابید و عزم حکومت کردن داشت . مجلس که آنهمه خون به پایش ریخته شد تا نمایندگان مردم در آن حضور یابند و به وضع مملکت سامان دهند، از سکه انداخت و انجا را به مکانی نمادین تبدیل کرد و بله قربان گویان را جایگزین نمایندگان واقعی مردم کرد.
بعد از کودتای ۲۸ مرداد سال ۱۳۳۲ که به سقوط دولت مصدق انجامید، شاه کوشید تا قدرت سیاسی مملکت را به تنهایی قبضه کند و اختیارات نخست وزیر را کاهش داده و به اختیارات خود بیفزاید. چیزی که بر خلاف قانون اساسی بود و امریکایی ها بارها این را به شاه متذکر شدند که یک فرد توانایی اداره و مدیریت همه امور مملکت را ندارد و بهتر است قدرت شاه و دولت منفک بماند، چرا که اگر از جانب دولت اشتباهاتی بروز کند مردم خواهان تغییر دولت خواهند شد اما اگر شاه همه مسئولیت ها را متوجه خود کند، مردم انوقت خواهان تغییر دولت نخواهند شد، بلکه تغییر رژیم را خواستار میشوند. این نگاه تیزبینانه سیاست خارجی امریکا به فاصله حدود دو دهه بعد به تحقق پیوست و این نگاه هوشیارانه سیاست وقت امریکا در دولت های بعدی امریکا وجود نداشت تا شاه را از قدر قدرتی در ایران هشدار دهند.
شاه با اصرار کوشید تا تیمسار زاهدی که همچون مصدق شخصیتی مقتدر داشت به زیر بکشد و نخست وزیری را برگمارد که پیروی فرامین او باشد که در نهایت نیز چنین شد و زاهدی که نقشی اساسی در بر انداختن مصدق ایفا کرده بود استعفا کرد و از ایران رفت و پس از او شاه، مقام نخست وزیری را از سکه انداخت و خود تصمیم گیرنده همه امور شد و دولت و نخست وزیر زیر مجموعه قدرت او شدند.
@Chelsalegi

‍ در دوسال آخر جنگ عراقی‌ها نفت‌کش‌های ایرانی و تاسیس نفتی خارک را مدام هدف قرار می‌دادند. در مقابل ایران هم شروع به مقابله به مثل کرد. در واقع با توجه به این‌که ما به موشک‌های هوا به دریا یا دریا به دریا مجهز نبودیم، عملا تظاهر می‌کردیم که مشغول مقابله به مثلیم. عراق با موشک‌های اگزوسه نفت‌کش‌ها را می‌زد ما با راکت از روی قایق‌های تندرو خدمۀ نفت‌کش‌های عربی را می‌ترساندیم، همین.
همین مختصر اما به آمریکایی‌ها بهانه داد تا شروع به اسکورت نفت‌کش‌های کویتی و سعودی کنند. دراولین کاروان اسکورت شده، ناو آمریکایی ساموئل رابرتز به مین برخورد. نیروی دریایی آمریکا به کشتی ایران اجر حمله کرد و رسما ما در حالی که از حلبچه تا فاو با عراق درگیر بودیم، در خلیج فارس هم گرفتار نیروی دریای آمریکا شدیم. به سکوهای نفتی ایران در خلیج فارس حمله کردند و سکوها را به آتش کشیدند. واکنش ما اعزام ناوگان دریای‌مان برای دفاع از سکوها بود. در واقع ما دو ناو سهند و سبلان و ناوچۀ جوشن را فرستادیم تا سلاخی شوند.
هر نوجوانی که سواد نظامیش فقط در حد مجلۀ دانستنی‌ها بود هم می‌توانست بگوید با توجه به تعداد شناورها، برتری قطعی هوایی آمریکا و نبود موشک‌های عملیاتی در نیروی دریایی، این کار خودکشی است. ذهنم آزاد نمی‌شود از کاپیتان و ملوان‌های سهند و سبلان، این که به وضوح می‌دانستند هیچ شانسی ندارند اما جا نزدند، برنگشتند، رفتند و مردانه ایستادند. ذهنم آزاد نمی‌شود از آن آدمها که از هوا و دریا آتش به روی‌شان می‌بارید اما حاضر نبودند ناو را ترک کنند. دلم درد می‌گیرد وقتی به یاد آن پنجاه شهید سهند و یازده شهید جوشن می‌افتم، به یاد دریادلانی که با دست خالی برابر قوی‌ترین نیروی دریایی جهان سینه‌سپر کردند و پهنۀ آبی خلیج فارس تا همیشه آرام‌گاه‌شان شد.
@chelsalegi

وقتی میگن شهدا رستگار شدن، بخاطر «عند ربهم یرزقون» نیست؛ رستگار شدن چون سوءاستفاده از خون و نام‌شون رو ندیدن.
@Chelsalegi

‍ این داستان سوفان چان مان زنی چینی است که سه دهه قبل در چنین روزی در عملیات مرصاد در خاک ایران کشته شد. وی که نام "فاطمه" را برای خود برگزیده بود، از پدری چینی و مادری هنگ کنگی متولد شده بود که پس از انقلاب چین به اوگاندا، و بعد از کودتای عیدی امین به انگلستان مهاجرت می کنند. سو در اوگاندا به دنیا آمد و در سنین کودکی به همراه پدر وارد انگلیس شد و تحصیلات خود را تا سطح کارشناسی به پایان برد. در همین دوران با یکی از هواداران مجاهدین خلق به نام مصطفی ازدواج نمود و صاحب دختری به اسم حنیفه شدند. از همین طریق "سو" وارد مناسبات درونی مجاهدین شد و پس از مدتی به عراق منتقل شدند.
"سو" در رسته توپخانه ارتش مجاهدین آموزش خود را به پایان برد و در عملیاتها نیز شرکت کرد. در عملیات فروغ جاویدان ، وی فرمانده یگان توپخانه بود و در حین همین عملیات کشته شد!. دخترش هم اکنون در سوئد زندگی می کند در حالی که مریم رجوی خانواده وی را نابود و او را تنها و بی سرپرست در اروپا رها کرده بود!
"سو فان چان" هرگز در ایران زندگی نکرده بود و شناخت او از ایران در حدی بود که رجوی به او یاد داده بود. وی زندگی هدفمند را برگزید اما مثل همه اعضای سابق فرقه رجوی، فدا و صداقت وی را در مسیری دروغین به یغما بردند!. سو نیز مثل بسیاری دیگر، صادقانه فدای نیرنگ و خیانت رجوی شد!
@chelsalegi

‍ شاید امروز تعجب کنیم که مسعود رجوی روزى نقش منجى رهايى بخش جوانان دهه شصت را داشت . نسلى كه چندين هزار نفر از انها با فرياد درود بر رجوى به مرگ لبخند مى زد نسلى كه مى خواست با اسلحه بهشت بسازد نسلی که دوست داشت اگر خودش هم به آن بهشت موعد نمیرسید حداقل نامش بر دیوار كوچه اى به يادگار بماند!
نسلى كه چنان شيفته و عاشق بود كه حتى وقتى ديد ليلاى انها با اغيارى مانند صدام حسين همراه شده بجاى دل كندن از آن ليلي خود عاشق هر هرزه اى شد كه در كوى اين عروس هزار داماد گذر مى كرد. درباره اين نسل سوخته مرثيه ها بايد نوشت از هم جانسوز تر مرثیه ای برای نيش وطعنه هاى كه بعد از انهمه جانفشانى در راه ليلى هايشان بنده و هم نسلانم به قلب پر خونشان زديم، اشتباه نكنيم فقط رجوى نقش معشوق را بازى نمى كرد تمام رهبران سياسي در آن عصر پير هاى با کراماتی بودند براى مريدان سينه چاكشان
نسل ما كه جوانيشان مترادف شد با جنبش اصلاحات و ارزش پيدا كردن مفاهيمى مانند تساهل و تسامح وحق بشر امروز راحت مى تواند شمشير قضاوت را بردارد و تمام بازيگرانى را كه در آن روزگار خون و جنون فعال بودند و به روی هم اسلحه می کشیدند را سلاخى كند و فرياد يافتم يافتم و حق ام حق ام بزند و آن نسل را به چشم كر و كورهاى ببيند كه چون راه بلد نبودند به کژراهه ظلمت رسيدند . ولى اين چنين نبود برادر ،من و هم نسلانم هم اگر در آن فضا بوديم بهتر از آنها عمل نمى كرديم ولى اندك خوش شانسى نسل ما اين است كه نسل رجوی ها دارد منقرض می شود و پيامبران دنياى امروز سياست ديگر وعده بهشت نمى دهند، اگر كسى وعده بهشت داد مى دانيم دارد ما را به دروازه هاى جهنم راهنمايي مي كند، پس خداحافظ آقای رجوی ای جلاد آرمان ها . ولی مطمئن باش نامت می ماند البته نه بر خیابانی یا حتی کوچه ای بلکه در سیاه ترین دفتر های تاریخ وطن چون حتی نفرین مادرانی که فرزندانشان با فریاد درود بر رجوی به مرگ لبخند زدند هم بدرقه راهت خواهد بود
باش تا نفرین شب از تو چه سازد،
که مادران سیاهپوش
داغداران زیباترین فرزندان آفتاب و باد ـ
هنوز از سجاده ها
سر بر نگرفته اند!
@chelsalegi

تنهایی بد است، لعنتی است، کثیف است، بوی گند می دهد، بوی لاشهء مرده، بوی گور، بوی انزجار می دهد. تنهایی بد است، اما از آن بدتر پذیرفتن ِ تنهایی ست. اینکه شرایط را بپذیری و با لعنتی بودنش کنار بیایی. اینکه دستت را از روی بینی ات برداری و به بوی گندش عادت کنی. اینکه فکر کنی احتمالا همین است که باید باشد و چیزی بیشتر از این یا تخیل است، یا در زندگی ات نمی گنجد… بله، پذیرفتن ِ تنهایی از خود تنهایی لعنتی تر است.
@chelsalegi

روزهایی که دوستشان نداریم و نمی‌خواهیمشان منتظرشان نیستیم، با سرعت ما نسبتِ عکس دارند...هر چقدر عجله نمی‌کنیم زودتر می رسند...!
تا قبل از سن قانونی که تهِ آرزوهایمان باز کردن حساب بانکی و انتخاب رییس جمهور بود و نمی فهمیدیم گذر عمر یعنی چه!، تولدها انگار هر سه سال یکبار می رسیدند...! اصلا پیر می شدیم تا برسیم به جوانی...!
دو سه سال که از هجده رد شد و نه از دفترچه حسابِ خالی و نه از رییس جمهور چیزی بهمان ماسید، ذوقمان کور شد و چشممان افتاد به عددشُمارِ کنتورِ عمرمان و دُوزاری مان افتاد...! به سالهای هنوز نرسیده گفتیم "هُششش" و تولدها عینهو اسب رّم کردند و خبر مرگشان به جای سالی یک بار، سالی دوبار رسیدند و از رویمان رد شدند...!
آه...همین، همین روزها...! همین روزایی که هر چقدر عجله نمی کنیم، زودتر می رسند...!
@Chelsalegi

اسراییل جنایتکار، پفیوز، پدر و مادر به خطا، دسته جمعی زناکار، کودک کش، غاصب و هر چی شما دوست داشتی همون. سوال بزرگ: وظیفه ی نابودی اسرائیل رو چه کسی برعهده ی نسل من گذاشته؟ طی کدوم رفراندوم به این نتیجه رسیدیم که نسل من و نسل قبل تر از من باید هزینه ی نابودی اسراییل رو بپردازه؟
صالح بهشتی
@Chelsalegi

ایران کشوری‌ست که مسائلش را با اعتراض و انقلاب و جنبش‌های خیابانی حل می‌کند، نه با عقلانیت و مدنیّت و نقادی. ایران کشوری‌ست که تا همه چیز در آن خراب نشود و هر چیزی هم تا انتهایش خراب نشود، کسی به فکر درمان نمی‌افتد، مثل دندان‌های‌شان. ایران کشوری‌ست که همه در آن دهان دیگری را سرویس می‌کنند، اما دندان‌های خودشان را نه.
@Chelsalegi

آدم های زندگی یک وقت هایی شبیه مستاجر ها هستند: شبیه ادم مستاجر ی که تازه بعد از اینکه خانه اجاره ای را تحویل داد می‌شود شناختش. وقتی جل و پلاسش را جمع کرد و رفت.
همان وقتی که پا می‌گذاری به اطاق هایی که تا قبل از حضورش تر و تمیز بودند و حالا پاک یا ناپاکند و چشم می‌دوزی به دیوارهایی که رنگ روشنی داشتند و حالا پر از الودگی هستند یا نیستند، و دست می‌کشی به پنجره هایی که بدون لک بودند و حالا خاک گرفته اند یا نگرفته اند. همان وقتی که تازه می‌فهمی با چه جور مستاجری طرف بوده ای.
برای شناختن آدم ها هم گاهی باید همین اندازه شکیبا بود و منتظر ماند. منتظر روزی که بساطشان را جمع می‌کنند و دلت را ترک می‌کنند. روزی که ازحال و هوای دلت می‌فهمی که چگونه همنشینانی داشته ای. روزی که از روی آنچه به جا گذاشته اند می‌شناسی شان...
امیرعلی بنی اسدی
@chelsalegi

به یارو میگم آقا این فشار شیر آب رو یکم کمتر کن هم نمیپاشه به اطراف، هم آب کمتری مصرف میشه، آب کمه خشکسالی داره میاد.
میخنده و میگه اگه این بی شرفا آب رو نفروشن به همسایه ها آب هست، زیادم هست. و سپس به فشار آب لوله اضافه کرد!
آخر خودمون از لج سیاستمدارا سر خودمونو به باد میدیم!
@chelsalegi

در برابر شری که از ناکسان به ما می‌رسد، خرج کردن از «اندوه»، ناسپاسی بزرگی است نسبت به این ‌مفهوم وجودی. اندوه ورزیدن، رسمیت بخشیدن به شر است، رسمیت بخشیدن به ناکسانی که مثل سنخ عملشان، عدمی‌اند. اقتضای عدالت در این موارد خشم است، نه نسبت به آن ناکسان؛ بل نسبت به نظمی در این جهان که به آنها اجازه محقق کردن چنین شری را داده
@chelsalegi

كاش كه زندگى يك تكانى به خودش بدهد و به كام شود. اسيرها آزاد، حق به حقدار. فقط يه عده نخندند؛ همه بخندند، همه بتوانند كه بخندند. خون كسى به شيشه نباشد. به كام همه شود. همه ى بچه ها جاى خواب، همه ى مادرها و پدرها پول كافى براى زيستن داشته باشند. پنجره ها باز و دل ها گرم
@Chelsalegi

فرق زیادی است بین کسی که داروهایش رو احتکار میکند تا با بالا رفتن دلار ده میلیاردش بشه بیست میلیارد با کسی که بچه‌اش به همین دارو ها احتیاج دارد و محتاج نون شبش است...
این از ثمرات فساد است که مردم به خودشان هم رحم نمیکنند و باورشان نمیشود که مردم جز مردم کسی رو ندارند...
@chelsalegi

گاهی باید یک لیوان امید ریخت داخل یک کاسه ناامیدی. گاهی باید یک لیوان هوس ریخت داخل یک کاسه ملال. گاهی باید یک لیوان دلبستگی ریخت داخل یک کاسه تنهایی. گاهی باید یک لیوان مهربانی ریخت داخل یک کاسه قدرنشناسی. گاهی باید یک لیوان آرامش ریخت داخل یک کاسه ناآرامی. گاهی باید یک لیوان خاطره ریخت داخل یک کاسه فراموشی.
گاهی باید یک لیوان زندگی ریخت داخل یک کاسه افسردگی.
امیرعلی بنی اسدی
@chelsalegi