‍ زن سالم شباهت زیادی با گرگ دارد
قوی، استخوان دار ، سرشار از نیروی زندگی، حیات بخش ، واقف به قلمرو خویش، ابداع گر، وفادار، پر جنبش و پر تحرک ..
اما جدایی از طبیعت وحشی باعث می شود، زن ضعیف کم جان و ناپدید و محو گردد.
قرار نیست ما موجودات کم رمقی باشیم
ناتوان از جهیدن ، ناتوان از دویدن و به دنیا آوردن و زندگی آفریدن ...
هرگاه زندگی زنان سرشار از ملال و یک نواختی یا پر از رخوت شد، زن وحشی بر می خیزد و همچو آبی روان بر بستر خشک رود جاری می شود ..
از کتاب زنانی که با گرگها دویده اند
@chelsalegi

چرا آدم و حوا رو باهم تبعید کرد به زمین؟ چرا هر کدوم رو نفرستاد یه سیاره ی دور تا بهتر تنبیه بشن؟ ینی نمی دونست که اونا هر جا باهم باشن اونجا براشون بهشته؟!
چرا می دونست اون عاشق این دوتا بود. عاشق گول خوردناشون. عاشق صبوری کردناشون. عاشق امید داشتنشون. عاشق عاشق بودنشون. عاشق همدیگه رو کشف کردنشون و ذوق کردنشون وقتی می دیدن مثلا هر دوتاشون صدای آب و تماشای غروب رو دوست دارن. بودن اون دوتا توی بهشتی که همه چیز از قبل براشون آماده بود لذتی نداشت. قصه ای که آخرش همون اول معلوم باشه اصلا جذاب نیست. می خواست اون دوتا خودشون خالق دنیاشون باشن. آخه عاشق قصه های سخت و پیچیده با پایان بازه.
@chelsalegi

‍ حالا اين ساشاشون خيلى آقازاده حساب نميشه فقط يه نيمچه آقازاده ست . ساشا هر كشورى ميره دم در هتل يك ماشين لوكس آئودى و مرسدس و پورش و ليموزين با راننده در خدمت داره . ساشا ميتونه هم زمان هم در يك بار شبانه كنار ويسكى و ودكا با ست گوچى و ويتان ، هم موقعى كه ايرانى ها نمى توانستند ويزاى قطر بگيرند در قطر و هم در كربلا و مكه و حسينيه چفيه بر سر عكس داشته باشد . ساشا اعتقاد عميقى هم به روز رستاخيز دارد كافى ست بگى ساشا اين اموال منبعش كجاست كه اينطور بى محابا خرج ميكنى ؟؟ بلافاصله به مانند اسلاف خود درس پس ميدهد و به خدا و پيغمبرو روز قيامت و گردى زمين حواله ات مى كند .....
خلاصه كه ساشا فقط يك نيمچه ژن خوب است حالا اوضاع ژن هاى كاملا خوب كه ديگر مبرهن است و آشكار از اوضاع و احوال مملكت و مردمانى كه به زحمت و با سيلى هم صورتشان ديگر سرخ نمى شود.....
@chelsalegi

شما دارید به امور روزانه می‌رسید اما در همین زمان ‏برخی از دامداران بی‌شرف مشغول دوختن ماتحت گوسفند بدبخت هستند تا هر چی می‌خوره نتونه پس بده و سنگین بشه برای مراسم عید قربان.
@chelsalegi

وارد روز عرفه شده ایم. یعنی الان می توانیم همدیگر را دعا کنیم و گویا بده بستان آسمان و زمین شدت بیشتری می گیرد. از فرصت استفاده کنیم شاید فردا نبودیم خدایا این رفقای ما را عاقبت به خیر کن، از دنیا بی نیاز کن و جز خودت با هیچ کس طرف مکن و خودت هم خواستی به سراغ شان بیایی نرم و آهسته بیا، رحمان بیا، کریم بیا، مبادا با اسم غضب بیایی که چینی نازک تنهایی شان ترک بردارد. الهی آمین
@Chelsalegi

نتانیاهو با اکانت فارسی اومده عید قربان را تبریک گفته ، ایرانی ها هم کلی براش کامنت گذاشتند مذهب چیه بابا ؟ تو غلط کردی عید قربان تبریک میگی باید عید نوروز تبریک بگی . تو هم با جمهوری اسلامی هستی ، تو هم به ما خیانت کردی. همتون مثل هم هستید.
آقای جمهوری اسلامی بعد از چهل سال ببین با دین و ایمان مردم چیکار کردی که حتی وقتی یکی مثل نخست وزیر اسراییل هم عید قربان را تبریک میگه بهش حمله میکنند و میگن تو هم با اینایی !
مهدی تاجوری
@chelsalegi

در بین یهودیان، مسیحیان و اهل تسنن و تشیع بر سر این سوال که چه کسی همراه ابراهیم در مذبح حاضر شد و ذبح عظیمی که به جای فرزند ابراهیم فدیه شده چه یا که بوده، اختلاف است. باورمندان به تورات و انجیل اسحاق را فرزند همراه ابراهیم می‌دانند و باورمندان به قرآن اسماعیل را همراه او معرفی می‌کنند و هر کدام استناداتی از کتب خود می‌آورند. غیر از این اختلاف بخشی از اهل تشییع در تاویلی معتقدند ذبح عظیمی که فدیه «اسماعیل» شد، حسین بن علی است. در هیچ جا از قرآن این داستان که اسماعیل همراه ابراهیم به قربانگاه رفت، نیامده است اما در تورات و قرآن آیاتی دلالت بر این دارد که آن فرزند اسحاق است و نه اسماعیل.
@Chelsalegi

و بی گمان فلسفه قربان، سر بریدن نیست. دل بریدن است. دل بریدن از هر چیزی که به آن تعلق داری. دل بریدن از هر چه تو را از او می‌گیرد، می‌خواهد شادی باشد یا غم. وصال باشد یا فقدان. نور باشد یا سياهي.
خدایا، خودت شاهدی که تنهایی، همه دارایی ماست. چشم هاي سُرخ مان است زیر دوش آب ، بالش های نم دارمان وقتی که گم شده ای برای بار پنجاه هزارم به خاطرمان می آید و پاهایمان که سست می شود با شنیدن عطر غریبه ای از کنار. ماها، تنهایی مان را آورده ایم برای قربانی. تنها چیزی که به آن تعلق داریم. تنها چيزي که جزئی از ما شده و شاید همه ما.
بیا و این بار، بحق همه برگ هاي تازه رُسته، گوسپندی نفرست. بگذار این تیغ تیزِ در خون خوابیده و اين نيشتر آخته به آتشِ دل، بي محابا بِبُرد. بخواه كه این اندوه طولانی، این سکوت بی پایان، این هجوم شور قطره های باراني به گونه ها پایان یابد. به فرشته هایت بگو که دستمان را بگیرند و لرزشش را پنهان کنند در ذبح ذبیحی چنین وفادار و ماندنی؛ که این نواده هاي بي قرار ابراهیم، تشنه وفا به عهد ديار ديرين اند.
قصه ات اما؛ اگر بي پايان مي مانَد، آدمي بفرست كه انتظارِ غم انگيز آرميدن در آغوشِ رفيقي آشنا، ما را كشت....
@Chelsalegi

مرگ رسالتی‌ست که مرده‌ها به آن مبعوث می‌شوند تا زنده‌ها را وعده معاد بدهند. همه ما روزی پیامبر خدا خواهیم شد؛ درست در روزی که بمیریم...
@Chelsalegi

‍ كساني‌كه انقلابي را ديده‌اند،‌ با تمام وجود مي‌فهمند كه چه گناهكارند كساني‌كه راهي به جز انقلاب به روي مردم باز نمي‌گذارند. اولين سرمايه‌اي كه در انقلاب قرباني‌ مي‌شود عقلانيّت است و آخرين چيزي كه به خانه خويش بازمي‌گردد عقلانيت است،‌ اگر بازگشتي در كار باشد.
از ميان رقباي سه‌گانه عقل: وحي و عشق و انقلاب،‌ اين سوّمي از همه بي‌رحم‌تر و عقل‌ ستيزتر است. از انقلاب‌هاي همه‌گير، كه نه زيبايي عشق را دارند و نه قداست وحي را،‌ بايد به خدا پناه برد. كه هم جان‌ها را مي‌ستانند هم خردها را. عاقلان قوم،‌ مسؤوليت دارند كه در تدبيرهاي سياسي و اجتماعي و اقتصادي،‌ راه را به سوي نظمي عاقلانه و عادلانه بگشايند تا حاجت به ويرانگري و خردستيزي انقلابي نيفتد.
عبدالکریم سروش
@chelsalegi

‍ زمانی که رئیس دنیا شدم، گولاگ را احیا می‌کنم. ایدهٔ اولیه‌اش یک ایده خوب و انسانی است که استالین با ستم خرابش کرد. مثلاً آن مرد که مأمور راهنمایی و رانندگی را به خاطر دل به بالاشدن خودرویش می‌زند یا مأموران پلیسی که نه تنها پی بچه‌های گمشدهٔ پاکستانی نمی‌گردند بلکه برگه‌های تولدشان را هم که تنها سند وجودشان بوده، گرفته‌اند و پس نمی‌دهند اینها جایشان اردوگاه کار اجباری است. چند وقت پیش مادری نوشته بود که دزدی گوشی پسر نابینایش را به بهانهٔ اینکه می‌خواهد به کسی زنگ بزند گرفته و در رفته. این آدم یا باید آویزان شود یا خیش به گردنش ببندند و مزارع کار اجباری را شخم بزند تا آخر عمر. دزدی عادی با دزدی شریرانه متفاوت است. باید میان جرم عادی و جرم شریرانه فرق نهاد اگرچه اثبات شر بودن فعل سخت است. آن آدم تسبیح به دستی که به اسم امام رضا مؤسسه مالی می‌زند و زندگی صدهزار آدم و اقتصاد مملکت را تباه می‌کند، این جایش اوین نیست؛ شوره‌زارهای دشت کویر است. حالا وقتی رئیس دنیا شدم، احتمالا چند کانال، مثل کانال قره‌قوم را با کلنگ و بیل شریران محکوم به کار اجباری درست کردم و اگر شد کشاورزی سیستان را احیا می‌کنم. از طبع‌های لطیف شما هم عذرخواهم؛ اما انصافاً گاهی گولاگ ‌لازمیم.
اکبرموسوی
@chelsalegi

امید به بهبود اوضاع، جدی‌ترین و خطرناکترین سلاحی بوده که سیاستمدارا در تمام این سالها برای تحکیم و حفظ خودشون از اون بهره برده اند.ناامیدی جمعی تنها موردیه که ظهورش میتونه این بازی رو بهم بزنه.
@Chelsalegi

يكي از مظلوميت‌های مضاعف علي در اين برهه زماني كه ما هستيم اين است كه به طور گزينشی بر روي يك يا چند وجهه بی‌دردسر سيره او تاكيد می‌كنند و بعد، با همانند سازی‌های سطحی سعی می‌كنند خود را منتسب به سيره آن حضرت كنند. مثلا مدام حرف از ساده‌زيستی او می‌زنند و بعد پشت سر هم عكس از سفره‌هاي نان و پنير و زيلو است كه منتشر مي‌شود. حرف از تقيد او به مناسك دينی ميزنند و با "جاي مهر" به رياست بانك‌ها و كارتل‌هاي بزرگ اقتصادي مي‌رسند.
و هيچ اشاره‌اي نمي‌كنند به اين كه او با فردي متعلق به اقليت ديني با چنان وضعي به دادگاه مي‌رفت و وقتی قاضی به احترامش از جا برمیخاست، خشمگین می‌شد. و در نهایت به‌خاطر نبود شاهد، دادگاه را به یک یهودی باخت و معترض نشد.
نمی‌گویند او اول کسی بود که با رای قاطع مردم حاکم شد و با این‌حال، بعد از انتخاب شدن به مردم نگفت به خانه روید و مطیع باشید. گفت: "در صحنه بمانید و اظهار نظر و انتقاد کنید که من ایمن از خطا نیستم مگر اینکه خدا نگاهم دارد”. بارها در سخنانش انتقاد از حاکم را تکلیف شرعی مردم دانست. سعد ابن ابی وقاص، مشروعیت دولتش را نپذیرفت و بیعت نکرد، نه خانه را بر سرش خراب کرد، و نه حتی علیه او سخن گفت.
وقتی به گوشش رساندند فردی در خانه‌اش به فحشا مشغول است، نگفت به این مرکز فساد حمله کنید. با چشمان بسته وارد شد و بعد از خارج شدن از منزل دوباره چشمانش را باز کرد و گفت من چیزی ندیدم.
دارم به اين فكر مي‌كنم كه چند نفر دنبال این علی می‌گردند و ارادت به علی را در مدح ایوان و گنبد طلایش خلاصه نکرده‌اند؟ چه‌قدر ممكن است این‌ها را برای یک مسئول رده چندم بگویی و او به تسبیح چرخاندن و تکان دادن سرش اکتفا نکند؟ حالا گيرم سال به دوازده‌ماه از سيره علوي دم بزنند و اصرار كنند "او" همان است كه "ما" به‌نامش بر شما حکومت می‌کنیم. بيشتر به كاسبی می‌مانند كه براي فروش جنس بنجل خود مدام قسم مي‌خورد
@chelsalegi

‏خيلى وقتها فرق زيادى بين بودن و نبودنِ خيليا نيست فقط بعضى بودنها باعث توّهم ميشن!
توٰهمى به نام " من تنها نيستم"
@chelsalegi

‍ هیتلر نقاش بوده ، تا قبل از جنگ جهانی اول حدود دو هزار تابلو کشیده و به کاسب ها و گردشگران میفروخته ، به موسیقی علاقمند بوده ، تنها ۳۶ ساعت قبل از خودکشی اش با معشوقه اش ازدواج میکنه ، اولین قانون حقوق حیوانات در اروپا را تصویب میکنه ، گیاه خوار بوده....
هیتلر آغازگر جنگ جهانی دوم بود . جنگی که حدود صد میلیون نفر مستقیم در آن دخیل بودند ، جنگی که هفتاد میلیون نفر در آن کشته شدند. بمباران اتمی هیروشیما و ناکازاکی یک یک نمونه از اتفاقات این جنگ بود. همه این رویدادها بعلاوه کوره های آدم سوزی و اردوگاههای کار اجباری و غیره همگی از وجود هیتلر نشات میگرفت...
همه ما مثل هیتلر هستیم ، سرشار از تناقص و دوگانگی. پر از عیب و حسن توامان ، فقط قدرت این را نداریم که دیده بشیم و تناقصهامون به چشم بیاد.
هر کدوم از ما یک هیتلر درون داریم ، مواظبش باشیم بیدار نشه
@Chelsalegi

‍ مرگ عادلانه ترین چیزِ دنیاست؛ همون چیزی که هیچ کی نتونسته از دستش قِسِر در بره! زمین همه رو می کِشونه سمت خودش: آدم خوبا رو، آدم بدا رو، همه و همه رو. میتونی همونطور که با زنده ها حرف می زنی، با مُرده هام حرف بزنی. واسه من که فرقی نمی‌کنه. می شه صدای مُرده ها رو هم شنید؛ درست وقتی که تنهایی، درست وقتی که غمگینی، وقتی خیلی غمگینی.
@Chelsalegi

بگذار اعتراف کنم که خیال همیشه زیباتر بوده از واقعیت. هنر آمد تا تار و پود زمان و مکان را درهم شکند و ما را از خاک جدا کند. ببرد. ببرد به آن بالا که تعلق داشتیم. تعارف نکنیم، ما نسلهایی بوده ایم که هزاره هاست تاوان اشتباه پدرمان را دادیم که از بهشت رانده شد.
@Chelsalegi

آدم هیچ‌وقت به اندازه‌ وقتی که پای رویاها میاد وسط به خودش بدهکار نیست. رویاهایی که به خاطرش به دنیا می‌آییم و به زندگی ادامه میدیم. چقدر تلخه زندگی آدمی که وقتی می‌میره حسرت رویاهای نیمه‌ تمامش رو به همراه داره.
در مورد من کمی قضیه فرق می‌کرد، فقط کمی. من رویاهای خیلی بزرگی داشتم که یا تغییر می‌کردن یا وقتی بهشون می‌رسیدم می‌فهمیدم اینا رویای واقعی من نبودن. تنها رویایی که خیلی قدیمی بود و هنوز هم تغییر نکرده و گاهی هم بهش نزدیک شدم رویای نویسندگی بود. اشکال کار اینجا بود که می‌خواستم نویسنده‌ خیلی‌خیلی بزرگی بشم. اصولا این خیلی‌خیلی بزرگ شدن وجه اشتراک رویاهای زیادیه. شما هیچوقت دلتون نمی‌خواسته یه جوری خیلی خیلی بزرگ باشین؟ معروف باشین؟ هنوز از این رویام دست نکشیدم. بنابراین نمیشه اسمش رو گذاشت رویای نیمه‌تمام. دلم میخواد همه‌ رویاهای نیمه‌تمامم رو لیست کنم. معدلم بیست بشه. عاشق درس خوندن بشم. استاد دانشگاه بشم. پولدار بشم. یک کتابفروشی بزنم. صاحب یک کافی‌شاپ باشم. جزو عوامل پشت صحنه‌ فیلم بشم. فقط همینا بود. اگه چیز دیگه‌ای هم بوده لابد آنقدر مهم نبوده که یادم بمونه. دنیا بدون رویا زهرماره. رویا باید باشه حتی اگه نیمه‌تمام بمونه و زندگی رو تلخ کنه. وقتی می‌رسم به یکی از آرزوهام و هیچ حس هیجانی ندارم و موضوع خیلی به نظرم ساده‌ست متوجه می‌شم این رویاها نیستن که ارزشمندن، این حس قشنگ ما به رویاهامونه که اون رویاها رو ارزشمند جلوه میده. برای همینه که آدم‌ها حالشون بده، برای همینه که امیدی به ادامه‌ی زندگی ندارن. ما، آدم‌های تلخ، حس قشنگمون رو به رویا از دست دادیم.
@chelsalegi

‍ در رمان پیرمرد و دریا, همینگوی عبارتی را تعبیه کرده که چکیده و جان کلام داستان و شاید کل زندگی ما باشد. یک جمله ی تلخ و کشنده. پیرمرد بلاخره ماهی بزرگی را که سالها آرزوی گرفتنش را داشت, با رنج و مشقت بسیار صید می کند, ماهی را به قایقش میبندد و رهسپار ساحل می شود. در راه کوسه ها به صیدش هجوم می آورند و آن را تکه تکه می کنند.
پیرمرد در حدیث نفسی که خطاب به ماهی میگوید, حقیقت شومی را بر زبان می آورد؛ ای ماهی, ای نیم ماهی. کاش هیچگاه نگرفته بودمت.
زندگی ما دچار چنین طلسمیست. یک فراق و وصال ابدی. یک رسیدن و نرسیدن توامان. نوعی به دست آوردن و از دست دادن همیشگی. حرص و ولع به چنگ آوردن و ولنگارانه وا دادن.
همیشه آنچه که به دست می آید, پیشاپیش از دست رفته است. همیشه این آن چیزی نبود که میخواستم بر ذهنمان سیطره می یابد. همیشه شور و حرارت ما تلخ و سرد می شود. چه سراب باشد چه آب, تشنگی فقط موقتا رفع خواهد شد. همیشه ماهیی که صید میکنیم یک نیم ماهی لعنتیست.
@Chelsalegi

گفته اند که یک روز آزمایشگاه ِ پر از تجهیزات ِ ادیسون آتش گرفت و با وجود تلاش آتش نشانی، آتش همه چیز را سوزاند اما او آرام نشسته بود و شعله های خوشرنگ آتش را تماشا می کرد و می گفت حالا که نمی شود کاری کرد باید از زیبایی شعله ها لذت برد... نشست و لذت برد و بعد هم دست بکار شد و دوباره آزمایشگاه را از نو ساخت و ضبط صوت را اختراع کرد و بعد هم مثل همه ی آدم های دیگر راهش را کشید و به جایی که معلوم نیست رفت...
مثل ادیسون دارم به آتشی که لحظه به لحظه بیشتر گُر می گیرد نگاه می کنم... همه چیز دارد می سوزد ولی شعله هایش هیچ قشنگ نیستند... ادیسون خیالش راحت بود... می دانست که زمان و زمین مهلت دوباره ساختن را به او خواهد داد... می دانست که این فقط یک آتش سوزی بزرگ است و عمدی هم نیست... نمی دانم چه می کرد اگر شاهد بود که آتش دارد به تمام شهر سرایت می کند و آتش نشان ها دست روی دست گذاشته اند و کسانی هم دارند تند تند روی آتش نفت می ریزند و کسانی هم دارند نسوخته ها را غارت می کنند و کسانی هم می سوزند و کسانی هم وحشت زده می گریزند... نمی دانم چه می کرد اگر می دید آتش دارد به انبار باروت سرایت می کند... و شهر دارد به خاکستر تبدیل می شود...
باز با خودم می گویم؛ کسی چه می داند، شاید این ققنوسی است که باید بسوزد تا نوزادش به دنیا بیاید... گرم و خوشرنگ و پر امید...
از فراز بامهاشان ، شاد
دشمنانم موذیانه خنده های فتحشان بر لب
بر من آتش به جان ناظر
در پناه این مشبک شب
من به هر سو می دوم گریان ازین بیداد
می کنم فریاد ، ای فریاد ! ای فریاد ...
امید مرجمکی
@chelsalegi