در باره خیانت چه می‌توان نوشت که از یک سو خودت را مردی سنتی و پابند به اصول مقدسِ مردسالاری و زن ستیز معرفی نکرده باشی و از دیگر سو یک خودشیرینِ شبهه روشن فکرِ غربزدهِ خودباخته‌ی بی‌غیرتِ در حال پاچه خاری. با نوشته‌ات می‌توانی از یک طرف بنیان خانواده و ارزش‌های والای انسانی و دینی را نشانه بگیری و نشانه‌ای باشی از بیشمار نشانه‌های آخرالزمان و از طرف دیگر رواج‌دهنده افکار منفی و خشونت و تبعیضِ روشمندِ دیرینه علیه زنان و مشتی باشی از خروارِ مردانی که برابری کامل زن و مرد را بر نمی‌تابند.
به هر حال این چند سطر عقیده شخصی نویسنده است و هیچ هدفی پشت آن مستور نیست.
روزی در یک میهمانی خانوادگی کسی ادعا کرد از نظر برخی از علما خواندن سوره یوسف برای زنان مکروه است. عده‌ای در جمع دلیل آن را جویا شدند که خانمی با عصبانیت و با لحنی عصبی اعلام کرد که «چون زنان نباید بدانند که زلیخا عاشق ‌شد». اگر زلیخا را سمبلی برای زنان متاهل فرض کنیم، شاید واکنش عصبی آن خانم را بتوان به نوعی از اعتراض تفسیر کرد که عاشق شدن زنی متاهل را حقی مسلم می‌داند که بوسیله جامعه مردسالار از زنان دریغ شده است و حتی خواندن داستان‌هایی در این باب را برای آنها ممنوع کرده است تا مبادا بفهمند که چنین چیزی هم ممکن است. در حالیکه در همان جامعه عاشقی یک مرد متاهل و حتی خیلی فراتر از آن، نه تنها تقبیح نمی‌شود بلکه در موارد متعدد علاوه بر توجیه، تشویق نیز می‌شود. به زبان ساده خیانت از طرف یک زن گناهی است بزرگ و نابخشودنی و از طرف یک مرد شیطنتی قابل درک و گذشت.
متن کامل 👇
yon.ir/JJpDG
@chelsalegi

‍ توماس هابز انسان را بالذات پست و وحشی می‌دانست. دیوید هیوم خِرد را در حصاری از بی‌ارادگی و هیجان در نظر می‌گرفت. آدام اسمیت نظریۀ اقتصادی‌اش را بر مؤلفۀ خودخواهی انسان‌ها استوار کرده بود. بنجمین فرنکلین معتقد بود که «عشق به قدرت و پول» بر انسان غلبه دارد و در همین راستا، کسانی که قانون اساسی امریکا را تدوین کردند، با درنظرگرفتن همین خصلت‌های بشری، دولتی را سازمان‌دهی می‌کردند که بتواند گناهکاربودن ذاتیِ ما را «به‌طور عقلانی مدیریت» بکند. حتی روسو در اعترافات خود نشان داده است که خودِ درونی ما مملو از احساسات، انحرافات و روان‌گسیختگی است. با فرارسیدن قرن بیستم، فروید عنوان می‌کند شخصیت انسان‌ها «به‌واسطۀ انگیزه‌های غریزیِ جنسی و پرخاش شکل می‌گیرد که در تنازع با اخلاق و تفکر خودآگاه به سر می‌برند». بااین‌تفاسیر، ما از بیخ تا بن بد هستیم.
اما نهایتاً گناه اصلی در نظر بویس درخصوص «رانده‌شدن انسان از بهشت نیست؛ بلکه راجع‌به رخت‌بربستن خداوند از روی زمین است».
«روزگاری مردمانی آموخته بودند که پروردگارشان از آنان روی برگردانده است. به یک معنی تاریخ غرب روایتی است از درک این موضوع»
@chelsalegi

به نظرم رفاقت و دوستی ماندگار بهترین محصول زندگی در این دنیا است. بقیه آنچه در دنیا به دست می‌آوریم با همه هزینه ها و فوایدش به گرد دوستی نمی‌رسد. دوست خوب پاسخ نیازهای بیشمار و درمان دردهای زیادی است.
اپیکور فیلسوف یونانی به فلسفه لذت اعتقاد داشت. به اینکه باید از پریشانی و تشویش دوری کرد. کلی هم حرف هست پشت سرش که استخر شیر داشت که در آن با پری رویان شنا می‌کرد. گفته اند که همه اینها دروغ بود. اپیکور خانه بزرگی خریده بود و دوستان نزدیکش را دعوت کرده بود که با او زندگی کنند. اپیکور فهمیده بود که همنشینی با دوستان خوب بزرگترین لذت زندگی است.
یک جایی در قران در وصف زندگی در بهشت می‌گوید برادرانی که بدخواهی را از دلشان کندیم روبروی هم نشسته اند خلاصه که خدا و پیغمبر هم که خواسته اند از خوبی بهشت بگویند همنشینی با رفقای بی غل و غش را از قلم نیانداخته اند.
آن از اپیکور، این از خدا.
راه پیدا کردن دوست خوب چیست؟ دوست بی غل و غش از کجا پیدا کنیم؟ راهش ساده است. غل و غش را از دلمان دور کنیم. بهترین راه برای پیدا کردن دوست خوب و ماندگار، همین است که خودمان دوست خوبِ ماندگاری باشیم.
امیرعلی بنی اسدی
@chelsalegi

‍ چون حسنک بیامد خواجه احمد بر پای خاست. چون او این مکرمت بکرد، همه اگر خواستند یا نه بر پای خاستند. بوسهل زوزنی بر خشم خود طاقت نداشت؛ برخاست نه تمام و برخویشتن می ژکید! خواجه احمد او را گفت: در همه کارها ناتمامی!

داشتم فکر می‌کردم به بوسهل‌های زوزنی زندگی‌ام! به یک مشت نارفیقِ ناتمام که ثمره‌ی همراهی‌شان اتلاف وقت و توان بود و خاطره‌ی بی‌رسمی‌هایشان سوهان روح و روان! گفتم اگر حواستان به خودتان نیست به‌تان یادآوری کنم که بترسید از این آدم‌های ناتمام... بترسید از همراهان نیم‌خیزی که بر خویشتن می‌ژکند و سر بزنگاه زیر پایتان را خالی می‌کنند... همین امروز با آدم‌های ناتمامتان تمام کنید که فردا دیر است
@chelsalegi

‍ برای بعضی ها خدا مثل داروست
یعنی گاهی می خورندش،
یک وقتهایی که مریضند،
یک وقتهایی که احتیاج بهش دارند ،
حقیقتا اینطوریست،
تلخ هم هست یک وقتهایی،
ولی بالاخره تحمل می کنند،
دعایی می خوانند...
برای بعضی ها خدا مثل غذاست،
بهتر از داروست،
بیشتر می خورند،
بیشتر با او سر و کار دارند...
اما برای بعضی ها خدا مثل هواست
توی خواب با اویند،
توی بیداری با اویند،
اکسیژن است دیگر،
در خواب هم شما باید تنفس کنید،در بیداری هم باید تنفس کنید...
اینها تفاوتهایی ست که بین خداگرایی آدمیان است...
برای مولانا خداوند یک معشوق نازنین بود،
نه یک راز،
نه یک معما،
نه یک مساله فلسفی،
نه یک بحث کلامی که در یک درسی گفته شود و دفتر بسته شود و معلم و شاگرد راضی بشوند بروند به کارهای دیگرشان برسند
این شان فیلسوفان و متکلمان است
اما شان کسانی که عاشقند اینچنین نیست.
در وصف عاشق بخارایی علنا مولانا همین را می گوید:
گفت من مستسقی ام آبم کشد
گرچه می دانم که هم آبم کش
هیچ مستسقی بنگریزد ز آب
ور دو صد بارش کند مات و خراب
لذا یک کسی نسبت به خدا مستسقیست،
همواره تشنه است،
حتی آب هم که می خورد تشنگی اش رفع نمی شود.
ولی یک کسی خدا برایش مثل غذاست،چند نوبت می خورد سیر می شود،
فقط یک اوقات خاصی سراغش می رود،
اما برای یک عاشق اینچنين نيست
عبدالکریم سروش
@chelsalegi

‍ میگم کاش آدمیزاد یه دکمه داشت که فقط یک بار در زندگی می تونست ازش استفاده کنه. وقتی دکمه رو می زد می نشست و خودش رو تماشا می کرد! یعنی از دریچه ی چشم دیگران. اینکه ما رو چطوری می بینن. چطور قضاوت می کنن . وجودمون چه اثری روی اونا داره. چند نفر از ما جرات داشتیم از اون دکمه استفاده کنیم.؟ در چه سنی این کارو می کردیم؟ خیلی ها اونقدر محتاط هستن که تا روز مرگ ازش استفاده نمی کردن. روزی که دیگه فرصتی برای جبران یا تغیر نیست. اون یک روز ممکنه شوکه بشیم یا خوشحال بشیم یا غمگین! فکر می کنم تماشای خودمون از سخت ترین کارای دنیا باشه.
@Chelsalegi

‍ امثال ما هم دوره ای عاشق چگوارا بودیم عاشق عصیان و نافرمانی, عاشق اینکه نظم موجود را بر هم بزنیم فکر میکردیم بزرگترها و مسن ترها عافیت طلب شده اند و چسبیده اند به دوروزه دنیای وانفسا,ولی وقتی سنت بالاتر میرود تجربه ات بیشتر میشود میفهمی مصلحت هم بخشی از زندگی ست, زندگی همه اش عصیان نیست, همه اش برهم زدن نظم نیست گاهی باید توی جریان زندگی حل بشوی, دراز بکشی روی شنهای داغ ساحل بی خیالی و لذت ببری از همین دوروزه دنیای وانفسا
@Chelsalegi

نوشتن، آخرین بازماندۀ جامعه ایران امروز است که هنوز نفس می‌کشد. بیرون از آن، هر چه هست، ویران، مُرده و مُنحَط است.
@chelsalegi

سياستمداران اگر با هم توافق كنند
دارائي مان را ميدزدند و اگر به
اختلاف برسند جانمان را ...!

کارل مارکس
@chelsalegi

من خیال می کنم دلیل این که نوزادها زود قد می کشند و بزرگ می شوند، این است که مدام در آغوش مادرشان هستند یا در آغوش پدر، خاله، مادربزرگ... خلاصه آدم هایی که خالصانه و از روی محبت عمیق آدم را بغل می کنند.
بزرگ تر که می شوند، این بغل کردن ها کمتر می شود. برای همین دست از قد کشیدن برمی دارند و همان قدری می مانند... تا مگر روزی عشق پیدا شود و دوباره به رویشان آغوش بگشاید. تنها عشق است که می تواند آدم ها را بیشتر از دوران بلوغ، بزرگ کند... آن قدر بزرگ که دستشان به آسمان برسد.
@chelsalegi

اينجا توي فضای مجازی همه با خشونت مخالف اند. اگر يك نفر را بخواهند اعدام كنند خودشان را رسماً ممكن است پاره كنند ... اينجا همه بلا استثناء مدافع "حق زن" اند. همه نسبت به مسائل اجتماع "به شدّت حساس" اند. همه فعال حقوق بشر ، مدافع دموكراسي ، طرفدار آزادي بيان ، و فلان و فلان اند.
بعد نمي دانم آن جانوراني كه توي ايران واقعي و نه مجازی زندگي مي كنند و دارند زنده زنده هم را مي خورند كي هستند؟؟ .. "ايرانيان" كه خب ما هستيم!! .. اين گودزيلا ها كي هستند؟! خب يك جامعه شناسي ، زيست شناسي ، گودزيلا شناسي برود كشف كند اين گونه ي ناشناخته را!
@chelsalegi

ما آدمها، گاهی برای پروازی که اسمش زندگی است، برج مراقبت هم می‌خواهیم. برج مراقبتی که هر وقت کم آوردیم، هر وقت ترسیدیم، هر وقت گرفتار غبار و مه شدیم برویم سراغش.
برج مراقبت آدمها فرق می‌کند، یکی می‌‌نشیند سر سجاده‌اش، یکی شماره مادرش را می‌‌گیرد، یکی می‌رود سراغ رفیقش.
برج مراقبتی می‌خواهیم که مسیر پرواز را بشناسد. یکی که بداند چه وقتی باید از زمین کند و رفت، چه وقتی باید چسبید به باند فرودگاه وتکان نخورد. یکی که وقتی هوا طوفانی شد، وقتی جریانهای پر فشار از راه رسید یادمان بدهد چطور مسیرمان را عوض کنیم. یکی که اصلا نگذارد کارمان به مسیرهای خطرناک برسد.
یکی که وقتی باید فرود را به تاخیر بیاندازیم خبرمان کند. یکی که بداند از روی کدام باند باید بلند شویم، روی کدام باند باید بنشینیم. یکی که آسمان را بشناسد، پرواز را بشناسد، ما را بشناسد.
یکی که حواسش به ما باشد. یکی که نگذارد سقوط کنیم.
امیرعلی بنی اسدی
@chelsalegi

‍ از چتر متنفرم. تازگيا يه باروني كادو گرفتم. خيلي باهاش حال مي‌كنم. اينجوري راحت تره. وقتي بارون مياد دستامو ميذارم تو جيبم و ديگه مجبور نيستم دسته‌ي چتر رو بگيرم. همه‌ي حواسم رو ميدم به بارون. اينايي كه وقتي بارون مياد با چتر راه ميافتن تو خيابون رو اصلاً نمي‌تونم درك كنم. يكي ديگه از خوبياي پوشيدن باروني اينه كه وقتي كلاهش رو مي‌ذارم سرم، صداي چيك چيك بارون مستقيم مي‌ره تو مغزم. امروز زير بارون همش به اين فكر مي‌كردم كه اگه تهران لندن بود يا حتي رشت بود من با هيچ شهري عوضش نمي‌كردم. مي‌شد شهر رويايي من. بعد همه در وصفش مي‌گفتن تهرانِ هميشه باروني. الانم دل ما بارون دوستا خوشه به اين نيم بند بارونايي كه هرازچندگاهي يه آب پاچي مي‌كنه و ميره. واقعن چطور ميشه بارون رو دوست نداشت؟
@chelsalegi

‍ مردی در قاهره خواب میبیند که برای رهایی از فقر باید به اصفهان برود و آنجا بخت خود را آزمایش کند. او عازم اصفهان می شود, داروغه ی شهر دستگیرش می کند و او ماجرای خوابش را تعریف میکند. داروغه به طعنه میگوید؛ مردک من سه بار خواب دیدم که در حیاط خانه ای در قاهره در جوار درخت انجیر و .. گنجی نهفته است و هیچکدام را جدی نگرفته ام, آنوقت تو این یاوه ها را جدی گرفته ای؟! سپس به او پولی میدهد و میگوید گورت را گم کن و دیگر اینجا نبینمت. مرد قاهره ای به دیار خود بازمیگردد, پای درخت انجیری که در حیاط خانه اش است را میکند و گنج را صاحب میشود.
بورخس این داستان را تعریف میکند تا عبارت کافکا برای ما تداعی شود؛ امید فقط برای ناامیدان وجود دارد. برای کسانی که هیچ چیز ندارند, برای ناامیدانی که محکوم به امیدواری هستند. آنان که چاره ای جز امیدوار بودن ندارند.
داستان بورخس مرزها را در می نوردد, از قاهره به اصفهان و از خیال تا واقعیت . حکایتی که واقعیت و خیال را در هم می امیزد و خاطرنشان می سازد که خوابها تعبیر می شوند مادامی که آنها را جدی بگیری. رویا ها محقق می شوند مادامی که آنها را فرونگذاری.
هرچند که واقعیت به گونه ای مهلک ناامید کننده است, اما از یاد نبریم که ما محکوم به امیدواری هستیم. مارکس در نامه ای به یکی از دوستانش می نویسد؛ شرایط نومیدوار جامعه ای که در آن زندگی میکنم, مرا آکنده از امید می سازد.
@Chelsalegi

عشق هم گاهی مثل رابطه مادر و فرزندیست. بچه‌های کوچک را دیده‌ای، ممکن است وقتی سرشان گرم بازیست، اصلا متوجه بودن مادر نباشند، فقط همینکه خیالشان به بودن مادر آسوده‌ است آرامند. اما خدا نکند که به اجبار از مادر جدایشان کنی، می‌شوند مثل گندم روی آتش، یک لحظه آرام و قرار ندارند و مادر را می‌خواهند. مادر برایشان مامن است. گاهی هم مادر است که می‌رنجد، ناراحت می‌شود، فریاد می‌زند، یک پس گردنی هم شاید نثارت کند، که دردش بیشتر از همه اخم‌ها و فریادها و پس‌گردنی‌های عالم است، اما با این وجود دلت می‌خواهد آن موقع تنها خودش درآغوشت بگیرد تا آرام شوی. شاید روزی هم به اجبار زمانه، از مادر دور شوی، اما جدا هرگز. دلتنگش می‌شوی و نیاز داری به دیدن و شنیدنش هرچند کمتر از روزهای کودکی. نمی‌شود برای همیشه از مادر برید. او تو را متولد کرده، دنیا را با او شناختی. اگر حتی بسپاردت به شیرخوارگاه، رهایت کند به امان خدا، هنوز عمق دلت دوستش داری و دلت می‌خواد ببینیش و درآغوشش بگیری، حتی با وجود کینه از رها شدن و دل‌شکستگی از بی‌معرفتی. مادر و فرزند را شاید مرگ تنها از هم جدا کند آن هم به ظاهر.
عشق گاهی مانند مادر و فرزندیست. عاشقْ فرزند و معشوقْ مادر. عاشقی که با عشق دوباره متولد شده و دنیای جدیدش را با معشوق شناخته. به احساسِ بودنش آرام است و دلگرم، به نبودنش بی‌قرار. در اوج رنجش نیز باز اغوش او را می‌خواهد و در اوج دوری نیاز به گاهی دیدن و شنیدنش دارد هرچند کم، بسته به جبر روزگار. حتی با وجود دلشکستگی و ترک شدن، هنوز عمق دلش به عشقش ایمان دارد و به معشوقش علاقه و شاید تنها مرگ است که می‌تواند جدایشان کند.
@chelsalegi

‍ بریدن سر دشمن از عادات اقوام خاورمیانه است هرچند در میان ایرانیان مرسوم نبوده . القاعده و داعش و طالبان و احرار الشام و غیره گروهها سر بریدن رو ابتکار نکردند بلکه یک سنّتِ دیرین تاریخی پشت این داستانها ست
ﺑﺮﯾﺪﻥ ﺳﺮ ﺣﺴﯿﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﯽ ﻭ ﺑﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﻧﺰﺩ ﻋﺒﯿﺪﺍﻟﻠﻪ ﺑﻦ ﺯﯾﺎﺩ
ﺑﺮﯾﺪﻥ ﺳﺮ ﻋﺒﯿﺪﺍﻟﻠﻪ ﺑﻦ ﺯﯾﺎﺩ ﻭ ﺑﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﻧﺰﺩ ﻣﺨﺘﺎﺭ ﺛﻘﻔﯽ
ﺑﺮﯾﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﺳﺮ ﻣﺨﺘﺎﺭ ﺛﻘﻔﯽ ﻭ ﺑﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﻧﺰﺩ ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ ﺑﻦ ﺯﺑﯿﺮ
ﺑﺮﯾﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﺳﺮ ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ ﺑﻦ ﺯﺑﯿﺮ ﻭ ﺑﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﻧﺰﺩ ﻋﺒﺪﺍﻟﻤﻠﮏ ﻣﺮﻭﺍﻥ
ناصرخسرو میگوید
چون تیغ به دست آری مردم نتوان کشت
نزدیک خداوند بدی نیست فرامشت
این تیغ نه از بهر ستمگاران کردند
انگور نه از بهر نبید است به چرخشت
عیسی به رهی دید یکی کشته فتاده
حیران شدو بگرفت به دندان سر انگشت
گفتا که «کرا کشتی تا کشته شدی زار؟
تا باز که او را بکشد آنکه تو را کشت؟»
انگشت مکن رنجه به در کوفتن کس
تا کس نکند رنجه به در کوفتنت مشت
محمد الفارس از گروهِ ِ احرار الشام که تخصص و علاقمندی خاصی‌ داشت در سر بریدنِ سوری ها خودش به خاطرِ اختلاف توسطِ داعش سرش از بدن جدا شد...
در تصویرِ محمد الفارس با لبخند با سر و محمد الفارس بی‌ لبخند بی‌ سر دیده میشه
@chelsalegi

انتخاب کردن در دنیای سنتی امری مردانه است . مرد عاشق می‌شود، معیار انتخاب دارد، انتخاب کننده اوست، بر هم زننده رابطه هم اوست، در واقع عامل مرد است و پذیرفتن امری زنانه است. زن خواسته می‌شود، مظهر ناز است، انتخاب می شود، نهایتش ، این است که عشوه های زیر لب و خنده ‌های پنهانی نماید تا زودتر انتخاب شود، تا متعلق عشق مرد قوی‌تری واقع شود.
در دنیای مدرن، عاملیت جنسیت ندارد. هر انسانی صرف انسان بودنش، و پذیرش مسئولیت، می‌تواند انتخاب کند.
حال در جامعه‌ی در حال گذر، چه رخ می‌دهد؟ از سمت و سویی مدرنیته حکم می‌راند از طرف دیگر سنت‌ها هنوز نفس می‌کشند. رویه مدرن است و بستر سنتی. هیولای فرهنگ عامه زیر لایه مدرن با دهان باز منتظر بلعیدن هر امر نوینی است. در این جامعه زن عامل، ترسناک است. زنی که انتخاب کند، در راه انتخابش گام بردارد، حاضر باشد هزینه‌ی انتخابش را بدهد، ساختار را دچار دگرگونی می‌کند و هیولا دگرگونی را تاب نمی‌آورد. هیولا سعی می‌کند زن را ببلعد.
زن انتخاب‌گر، مستقل است، برای به دست آوردن خواسته‌هایش، در حد توانش تلاش می‌کند. از حاشیه به متن آمده است. اوست که می‌خواهد که خواسته شود. او نیمی از راه را آمده است، هیولا را ترسانده است. هیولا نیز تلاش می‌کند، او را ناتوان می‌نامد، خودسرش می‌خواند، داستان سودابه و سیاوش را سر می‌دهد، به فرهنگ متوسل می‌شود که با کسی ازدواج کن که دوستت دارد، با کسی ازدواج نکن که دوستش داری! هیولا به سمت رسانه می‌رود، ایده‌آل تایپ زن خوب را می‌سازد، زنی که در حاشیه است، نفر دوم است، در غار نشسته است و خنجر مرد را تیز می‌کند تا مرد به شکار رود، با این که خنجرساز قابلی است، اما هیچ گاه به شکار نمی‌رود. به سراغ مرد می‌رود و می‌گوید: زنی که تو را انتخاب می‌کند، پس می‌تواند روزی تو را رها کند . هیولا قدرتمند است اما زن انتخاب‌گر نیز دانش دارد، می‌خواهد این پوسته در هم و برهم را بشکافد، با علم به آن‌چه که رخ می‌دهد وارد مبارزه با هیولا می‌شود… هیولا چند بار فاتح می‌شود، زن را به حاشیه می‌راند… اما زن می‌داند که هیچ تغییری یک باره رخ نمی‌دهد، تلاش می‌کند یک زن انتخاب‌گر، چندین زن انتخاب‌گر می‌شوند، رشد می‌کنند، زیاد می‌شوند در حالی که هیولا فرتوت می‌شود، روزی هیولا به حاشیه رانده می‌شود و انتخاب نیز دیگر جنسیت را نمی‌شناسد.
در جامعه در حال گذار، انتخاب‌گری زن، هزینه دارد، درد دارد، خشم و هیاهو دارد. اگر زنی بپذیرد که عواقب انتخاب را قبول کند، این امر شدنی است.
@chelsalegi

‍ کلیدواژه‌ای اگر قرار باشد نسل ما را معرفی کند، «مضیقه» است. ما در مضیقه چشم گشودیم، در مضیقه دنیا را شناختیم و در مضیقه بزرگ شدیم. ما همان‌هاییم که اگر دیر می‌رسیدیم به صف، شب نانی برای خوردن نداشتیم. اگر برای مصرف خانواده‌ای پنج، شش نفره دو بطری می‌خواستیم، باید شانس و شیشه‌ی خالی می‌داشتیم و دو ساعت در صف می‌ایستادیم. دفتر مشق‌هامان با نام‌های۴۰برگ و ۶۰برگ و ۱۰۰برگ تعریف می‌شد، نه مارک و نقش و جنس و اندازه. خودکار بیک بود، مداد سوسمار، آدامس خروس‌نشان، کفش ملی، تلویزیون چند ساعت برنامه بین برفک‌های دو شبکه، و زندگی یک مسیر معلوم و مقدر با قدرت انتخابی نزدیک به صفر.
برای همین است شاید که ما بیش از هر نسل دیگری چسبیدیم به هر آدمی که اول از همه سر راه‌مان قرار گرفت و گمان کردیم دوستش داریم، و رهایش نکردیم، نه چون مطمئن شدیم و مومن ماندیم به دوست داشتن‌اش نه که چون ترسیدیم این «تنها انتخاب»مان را از دست بدهیم. و برای همین است شاید که ما بیش از هر نسل دیگری با دهانی باز و چشمانی حسرت‌آلود نگاه کردیم به تمام انتخاب‌های ممکن، و گمان کردیم می‌توانیم دوست‌شان بداریم، و سرگردان و حریص به دنبال‌شان راه افتادیم.
کسانی که تجربه‌ی قحطی را از سر گذرانده‌اند دیده‌اید؟ من دیده‌ام. گنجه‌ها و اشکاف‌هایشان از آذوقه‌ی چندماهه پر است. خرده‌نان‌ها و مانده‌ی غذاها را هم دور نمی‌ریزند. میخ و پیچ و سیم و دکمه و لامپ سوخته و صندلی شکسته را هم نگه می‌دارند. زندگی‌شان انبار چیزهایی است که تمام شده‌اند؛ به تمامی تمام شده‌اند.
خانم‌ها، آقایان! پیش از آن که به ما نزدیک شوید، یا با تعجب نگاه‌مان کنید، یا برای‌مان سری به افسوس تکان دهید، بدانید که ما نسل ما که در گنجه‌ها و اشکاف‌هایمان عشق‌های بیات‌شده و پایان‌یافته را نگه می‌داریم و انبار می‌کنیم در مضیقه بودیم. ما در مضیقه عاشق شدیم. ما در مضیقه تباه شدیم. ما در مضیقه تمام شدیم
@Chelsalegi

این مردمی که میبینی گاها برای شادی روح رضاشاه دم می زنن که نانوای کم فروش را در تنور انداخت و ماست بند متقلب را آویزان کرد و درشکه چی گرانفروش را اعدام. رضاشاهی که به هنگام ساخت پل ورسک، مهندسان آلمانی را به همراه خانواده زیر پل نشاند و با مالیات قند و چای راه آهن سراسری کشور را ساخت.
افسانه ها و مثل ها و اسطوره ها، تجلی آرزوها و حسرت های یک ملت است. وگرنه مردم چیزی از فرخی یزدی و داور و تیمورتاش و فروغی نمی دانند
و آنچه نیک می دانند گرسنگی شکمشان و سنگینی سایه ظلم بر سرشان است.
@Chelsalegi

فیلمی پخش شده از ایستگاه اتوبوسهای شرکت مسافربری تی‌بی‌تی در خیابان باب همایون تهران به مقصد شهر مونیخ در کشور آلمان در سال ۱۳۴۴. به حساب گوگل مپ الان پنجاه ساعت راهه . واقعا تهران مونیخ اتوبوس خطی داشته! یاللعجب
@Chelsalegi