‍ وقتی بچه بودم آزیتا الهه زیبایی در محل بود عرب بودن و به اصطلاح بهشون میگفتن جنگزده که وضع مالی بدی نداشتن و برای خودشون خونه خریدن چهره ای داشت با جزئیات و مشخصات سوپراستارهای سینمای هند که پسند و بورس اون دوران بود و این همه تلفیق شده بود با اعتماد بنفس و یک حاضرجوابی دلپذیر که بهش یک وجه دست نیافتنی داده بود. برای زمان خودش سمبل سکسی بودن محسوب میشد وقتی با چادر سفید میومد بره جایی و از قصد و شیطنت چادرش رو تنگتر به خودش میگرفت از سیدممد بقال تا زنان جلوی درنشین و ماها که بچه بودیم مبهوت آن منحنی های جادویی اندامش میشدیم جوانها که رسما میخوردن به در و دیوار.به معنای واقعی صف خواستگار داشت و از پیر و جوان براش ملق میزدن که فقط نگاهشون کنه و اینم محل گربه بهشون نمیذاشت بالاخره هم زن یک حسابدار خوشتیپ شد و من دیگه خبری ازش نداشتم تا اینکه چندسال پیش که رفتم محل فهمیدم شوهرش معتاد شده و طلاق گرفته با دوتا بچه اومده طبقه بالای خونه مادرش زندگی میکنه روز بعدش که رفتم تو خیابون دیدمش، خرید کرده بود و یک پسر ده دوازده ساله دنبالش میومد و هی نق و نوق که گمشو من نمیام خونه چرا اون فیلم رو نخریدی و آزیتا که زمان به صورتش چین داده بود و بدنش از شکل افتاده بود برمیگشت و با حالت ملتمسانه ای میگفت بیا بریم انقد اذیت نکن حالا بعدا برات میگیرم و پسر بی توجه همچنان چشم سفیدی میکرد خواستم برم گوش پسر رو بکشم بگم توله سگ اینی که داری باهاش اینطوری حرف میزنی کسی جرئت نداشت بهش تو بگه فقط اندازه وزنت گل خشک لای نامه های عاشقانه بهش داده شده و ده برابر سن و سالت با فکر و خیالش جوانهای این محل که الان هرکدوم واسه خودشون آدم حسابی شدن آهنگ گوش دادن و خاطرات مرطوب ساختن! اما خب چکار کنه که بینوا مادر شده!
امید حنیف
@chelsalegi

تا پنج قرن پیش، یعنی پیش از شکست ایران از امپراتوری عثمانی در جنگ چالدران ۱۵۱۴ میلادی، همه‌ی سرزمین‌های کُردنشین در داخل مرزهای ایران قرار داشتند. پس از شکست شاه اسماعیل صفوی، تمام سرزمین کردستان ِ غربی از ایران جدا و به امپراتوری عثمانی الحاق شد. ‌چند دهه بعد، شاه عباس صفوی، بین یکصد تا دویست هزار کرد را به خراسان کوچ داد. دو سال پس از پایان جنگ جهانی اول، با شکست و تجزیه‌ی امپراتوری عثمانی، در معاهده‌ی جهانی «سور» قول تشکیل یک منطقه‌ی خودمختار به کردهای عثمانی داده شد اما سه سال بعد با معاهده‌ی «لوزان» این قول فراموش و کردستان غربی نیز به اجبار میان سه کشور ترکیه، سوریه و عراق تقسیم شد. از همان تاریخ کردهای ترکیه و عراق به شورش برخاستند و تاکنون نیز از شورش بازنایستاده‌اند. کُردهای سوریه صدها هزار نفرشان حتا فاقد شناسنامه بودند. تا همین چند سال پیش، کُردهای ترکیه حق تکلم به زبان کردی را حتا در خیابان هم نداشتند در ترکیه کُردها را «تُرک کوهی» می‌گفتند. در عراق بعثی، کردها به صورت انبوه قتل عام شدند و تنها در طول دو سال، بیش از چهار هزار روستای کردستان از روی زمین محو شدند و یکصد و هشتاد و سه هزار زن و مرد و کودک در گورهای دسته‌جمعی جنوب عراق نسل کشی گردیدند. تنها در یک عملیات بمباران شیمیایی ِ حلبجه، پنج هزار کُرد خفه شدند. بیش از یکصد سال آوارگی و کشتار و نسل‌کشی و تقسیم اجباری میان عرب‌ها و ترک‌ها، به ایجاد یک حس عظیم «ملّی» میان کردها منجر شد
«مسئله‌ی کُرد» از مهمترین مسایل خاورمیانه است. کردها هزاران سال است که ساکن سرزمین خویش هستند و همانطور که در بالا گفته‌شد، تا پیش از شکست چالدران، در یک کشور و یک سرزمین می‌زیستند به نام «ایران». راستی رفیق! وطن ِ کُردها کجاست؟
خالد رسول پور
@chelsalegi

از يه سنی به بعد دیگه نمیشه دوست صمیمی پیدا کرد ، مراقب قدیمیها باید باشی...
با جدیدها هیچ وقت صمیمی نمیشی
حتی اگه زمان زیادى هم باهم بگذرونيد
@Chelsalegi

ما اهل نازیدن به تاریخ و فرهنگ و هویتیم . اما هیچ کجای این تاریخ طولانی و فرهنگ طویل و هویت بزرگمان آنچه که به آن می‌نازیم نبودیم! هیچ گاهش نبوده که به وحدتی در برابر دیگری بایستیم! در برابر ظالمی یا خائنی یا دشمنی قدار!
امپراطوری بزرگ هخامنشی را خودمان دو دستی تحویل اسکندر دادیم. با جلال و شکوه و گستراندن فرش زیر پای اسبان و استرانِ سپاهیانش! تیمور هم که آمد همان! حتی هنوز هم نام فرزندانمان را اسکندر و تیمور میگذاریم!
اعراب و افغان هم که آمدند خودمان دروازه‌ها را گشودیم. گرگان را بی خونریزی و ستیزی تقدیم کردیم. گاهی هم که یکی برخاست بر آنها، با دیگران بودیم و کت بسته پیشکشش کردیم. حتی همین دورانی که متأخر است. با بعثیون هم که یکپارچه رشادت بودیم باز خیلی‌ها رفتند روی تانکهای بعثی نشستند به رویای تسخیر وطن!
ما فقط می‌نازیم! به تاریخی که نیست.
حالا هی شیر و خورشید و کتیبه‌ی حقوق بشر را به رخ بکشیم که کوروش آسوده بخواب ما بیداریم، اما حقیقت این است که مشتی شعر و دیوان و دفتر داریم و نازیدن به نوشته‌هائی که از بیشش بیشتر لاطائل است و زائیده‌ی ذهن مخمور یا مسکور کاتبان.
اینروزها اگر خبر از هزینه‌ی دلارهای سعودی میشنویم در اپوزیسیون و خوشنودی آنها که افتخارشان فرهنگ و تمدن و تاریخ ایران است را از تحریم‌های فلج کننده‌ای که مردم را مفلوک میکند، نباید تعجب کنیم. چه آنها که آنسو نشسته‌اند و میخواهند اینجا را کازینوئی بسازند چه اینها که اینسو شمشیر بسته‌اند برای آنکه مافیاهایشان از بین نرود.
ایل و تبار و غیرت و شجاعت را بریزید دور . این سرزمین مبتلای همان دروغ و خشکسالی‌ست که آرزوی در امان ماند‌نش میکردند. دروغی که هر روز خودمان از بزرگی خودمان به خودمان میگوئیم، و انسانیتی که خشکسالی ریشه‌اش را خشکانده.
ما را همین دلقکها و تحریمها سزاوارترند تا وقتی که از داخل و خارج کمر بسته‌ایم به ویرانیِ سرزمینی که از بیخ ویران شود بهتر است تا بر این سست بنیادی مستدام.
@chelsalegi

سالخوردگی پختگی می‌آورد و پیری به‌نظرم چیزی نیست جز بی‌آیندگی، و اگر انسان دچار پیری زودرس می‌شود، برای این است که فردایی نمی‌بیند
محمود دولت آبادی
@chelsalegi

آدم ها در نیمه اول ِ زندگی، بازی می کنند اما در نیمه دوم ِ آن، باید مربی باشند!
و تردیدی نیست که سرنوشت هر کسی، در نیمه مربیان مشخص می شود.
و من سالهاست که در فاصله دو نیمه، مشغول زندگی هستم!
@Chelsalegi

فارغ از اینکه آیا پول گذاشتن توی بانک و سود گرفتن ازش به صرفه است یا نه من هیچوقت از سود پول توی بانک خوشم نمیومده دلیلش هم این بوده که اون پول من نه تنها کاری درست نمیکنه بلکه زندگی اون بدبختی که وام و نزول از بانک گرفته رو نابود میکنه...
پول گذاشتن توی بانک و سود گرفتن درست مثل این میمونه که ما یه پولی رو بدیم به یه قاچاقچی مواد مخدر که بره باهاش کار کنه و به ما سود بده!
قریب به اتفاق مردم هم این رو می‌دونن که بانک کاری نمیکنه جز گرفتن اون پول از ما و دادنش به یکی دیگه با سود غیر معقول که همون نزول خوریه اما همین قریب به اتفاق مردم میرن پول‌هاشون رو به طمع سود میذارن توی بانک... نتیجه اش هم ضرر همه است .
مثال ساده اش اینه که دوستی پارسال پول دوتا پراید رو گذاشته توی بانک که بعد از دوسال پولش بشه پول سه تا پراید!
حالا امروز پولش و سودش تازه شده پول یه پراید و از قضا صاحبخونه هم به خاطر بی ارزش شدن ریال پول پیش خونه رو دوبرابر کرده و این بنده خدا پول همون یه پرایدی هم که داشت حالا داد بابت هیچی!
یعنی کسی که پول دوتا پراید رو گذاشته بود بانک الان پول یه پراید هم نداره! به همین سادگی...
حالا همین بنده خدا اگر طمع سود بی زحمت رو نداشت و چهل میلیونش رو میزد همون موقع به یه کاری لااقل الان پول جنسش رو داشت یا حتی اگر عرضه هیچ کاری نداشت و دوتا پراید میگرفت و کرایه میداد به دو نفر که باهاش کار کنن و بهش سود بدن الان دوتا پراید داشت و سودی که توی این یه سال از راننده ها گرفته بود و دوتا خونواده هم یه چیزی گیرشون میومد.
@chelsalegi

ادوارد سعید بعد از ابتلای به سرطان و در جستجوی گذشته اش بعد از ۴۵ سال به محل تولدش در فلسطین بر می گردد و خانه‌ای را که در کودکی در آن زندگی کرده پیدا می کند. سعید تا آنجا می رود ولی چنانکه در خاطراتش می‌‌گوید جرات نمی‌کند زنگ خانه را بزند و به داخل برود. می‌گوید من توانایی روبرو شده با آنچه ازدست داده بودم را نداشتم.
فکر کردن به گذشته گاهی عذاب آور است، نه به این دلیل که ما را به یاد رخدادی در گذشته می‌‌اندازد، بلکه به خاطر اینکه ما را به یاد آرزوهایی می‌اندازد که هرگز به واقعیت نپیوستند. آینده ای را پیش رویمان تصویر می کند که روزگاری قابل تصور بود و دیگر نیست.
آنچه مرور گذشته را سخت می‌کند خاطره رخداد ها نیست، حسرت اتفاقاتی است که هرگز رخ نداد
امیرعلی بنی اسدی
@chelsalegi

نشستن زیاد مرگ شمارا زودتر می رساند. این خبر را همین چند روز پیش خواندم. از کشفیات اخیر حضرات دانشمند. که همه نگرانی شان مرگ زودهنگام آدمیزاد است. چای پر رنگ نخورید که ممکن است سکته قلبی در پی داشته باشد. و ملت هم چه استقبالی می کنند از این خزعبلات. زیر همین ترهات می نویسند جدی بگیرید و برای دوستانتان هم فوروارد کنید! که مثلا دوستان هم این نکات ایمنی را مراعات کنند و خدای ناکرده زودتر از موعد به دیار باقی نشتابند. و هیچ کس هم نمی گوید گیرم صد و بیست سال هم عمر کردیم که چه بشود؟ مثلا چه گلی در این سی چهل پنجاه سال بر سر عالم هستی زده ایم که بعد از این بخواهیم بزنیم. با همین عمر مختصر گند زده ایم به همه کائنات، حالا بیشتر عمر کنیم که بیشتر گند بزنیم؟ و اصلا چرا این قدر از مرگ می ترسیم؟ می دانستید عمده درآمد کلاه بردارهای محترم از همین ترس ماست. آن ها از ترس ما پول درمی آورند و ما برای این که بیشتر زنده بمانیم هر مهملی را که آن ها می گویند باور می کنیم. و تازه چه جور زندگی ای؟ چای سرطان زاست، چربی سکته می آورد، نشستن آدمیزاد را می کشد، راه پیمایی در هوای آلوده خطرناک است، آب معدنی ممکن است شمارا فلج کند، زل زدن به تلویزیون باعث کوری می شود، استفاده از تلفن همراه آلزایمر می آورد و ...الخ. اقتدار ظالمان و گزمگان و دیکتاتورها هم از همین ترس بی صاحاب من و تو قوت می گیرد. ما مجبوریم برای چندصباح بیشتر زیستن با قدرت های بزرگ مماشات کنیم و آسته برویم و آسته بیاییم که گربه شاخمان نزند.ای به گور پدر چنین زیستنی و یا به قول آن تصنیف انقلابی مرگ به تا چنین زندگانی! گفتم تصنیف انقلابی و به یاد آوردم در آن سال ها که به ظاهر مرگ به ما نزدیک تر از هر وقت دیگری بود چه قدر زندگی معنا داشت. اصلا زندگی با مرگ معنا پیدا می کند. آن وقت ها آدم حسابی ها کم تر براثر پرخوری و چربی و فشار خون و این حرف ها راهی دیار عدم می شدند. معمولا مرگی سرخ نصیبشان می شد. این که کدام طرف ماجرا بودند خیلی مهم نبود مهم این بود که مرگشان معنا داشت. به قول شاملو: ما بی چرا زندگانیم ، آنان به چرا مرگ خودآگاهانند. وقتی از عالم معنا تهی باشی، وقتی نه عقیده ای درکار باشد و نه دردی و نه عشقی، هم زندگی ات بی معناست و هم مرگت. نوجوان بودم و مثل خیلی از هم سن و سال هایم دلم برای رفتن به میدان جنگ عاشقانه می طپید. جوانی که هم مدرسه ای بودیم و چند سالی از من بزرگ تر بود وقتی فهمید دارم برای رفتن به جبهه تلاش می کنم از من پرسید: تا حالا دختری را بوسیده ای؟ سرخ و سفید شدم و گفتم: چطور مگه؟ گفت: اول برو با یه دختر دوست شو و دستی به سر و گوشش بکش، بعد اگه دلت خواست بری جبهه برو جبهه. گفتم: یعنی همه اونایی که رفتن جنگ هیش کدوم این کاری که تو گفتی رو نکردن؟ می بینی که خیلی ها زن و بچه هاشون ول کردن و رفتن. گفت: اونا دیوونه ان. کاملا پیدا بود کم آورده و می خواهد یک جورهایی حرف مفتی را که زده توجیه کند. او احتمالا از تجربه شخصی خودش سخن می گفت و می خواست به من بگوید من لذتی را تجربه کرده ام که اگر تو هم تجربه کنی حاضر نیستی به راحتی رهایش کنی و خودت را آواره دشت و بیابان. امروزه هم کم نیستند کسانی که معتقدند آن که از مرگ نمی هراسد از لذات دنیوی بی نصیب مانده است و چون نمی تواند از این مواهب بهره ببرد به استقبال مرگ می رود. اما،من خود به چشم خویشتن دیدم مردانی را که با مرگ همسایه بودند و در عین حال زندگی را دیوانه وار دوست می داشتند. و حالا هم گمان می کنم کسی می تواند شور زندگی را به تمامی دریابد که از مرگ نهراسد. زیستن در سایه ترس از مرگ آدمی را فرومایه و جبون بار می آورد و هیچ بزدلی نمی تواند عاشقانه زندگی را درآغوش کشد. می دانم این حرف ها ممکن است چقدر سوءتفاهم ایجاد کند. چاره ای نیست جز آن که از شما تقاضا کنم کمی از فضای سیاست زده امروزی فاصله بگیرید و بلافاصله در ‌ذهنتان دنبال مصادیق سیاسی حرف هایی که زدم نگردید، اما به این پرسش بیندیشید: آن که به هر قیمتی می خواهد نفس بکشد بیشتر به زندگی احترام گذاشته یا آن کسی که نمی خواهد در زندگی تحقیر شود و حتی حاضر است جانش را بدهد اما به نکبت و حقارت تن درندهد؟ مشکل اساسی ما این است که هم مرگ را زیادی خوفناک تصور می کنیم و هم زندگی را بیش از اندازه لذت بخش. آن چه اهمیت دارد شرافتمندانه زیستن است و به تعبیر آن حقیقت ازلی ابدی: نه مرگ آن قدر تلخ است و نه زندگی آن قدر شیرین که آدمی در ازای آن ها شرافتش را زیر پا بگذارد. با خودمان صادق باشیم: این روزها چه قدر شرافتمندانه زیستن برایمان اهمیت دارد. چه قدر چربی های شکم را آب کردن و آخر هفته هارا در شمال به سر بردن برایمان اهمیت دارد
سید عبدالجواد موسوی
@chelsalegi

‍ من و نسل من شاید، با آثار علی حاتمی زیسته‌ ایم . عاشق ریزه‌کاری‌های حاتمی در بازسازی گذشته‌ای بودم که گویا کارگردان شاعر ایران چیزی در آن جا گذاشته بود. هیچ‌کس بعد از او تا به امروز این همه دقت نکرده در بازآفریدن روزگاری که بر ما گذشته. آدم‌ها و چیزهای پیرامون آدم‌ها دقیق مثل خود که نه، عین آن چیزی بود و هست که در عکس‌های دوره قاجار می‌بینی. و این برای من جذاب بود. و هست. کار هنرمند در روایت تاریخ همین است. و حتی کار مورخ هم. و از این منظر من معتقد به نیستی تاریخ باشم شاید. آثار علی حاتمی، ادبیات تاریخند در سینمای ایران. درست مثل لهجه تهران در آثار کیمیایی. او تابلویی می آفرید از آن چه پیش رویش بود از تاریخ. و آن چه در فیلم‌های او روایت می‌شد، خود؛ تاریخ می‌شد . آدم‌های علی حاتمی همه در خدمت ادبیاتی هستند که تاریخ منظور نظر سازنده اثر را روایت می‌کند. تاریخی که تلخی‌هایش، شیرین روایت می شود. او شهری ساخت که آرمانشهرش نبود، اما آدم‌هایی را که دوست داشت را ریخت در آنجا تا شاید بشود آرمانشهر. عمرش را بر سر ساختن این شهر گذاشت. آرمانشهری که آدم‌هایش افسانه شب و هذیان دل تکلم می‌کنند و فقط باید از کنارشان گذشت. ضجه‌های این آدم‌ها، آهی شاعرانه است و چراغی روشن و گردسوز که فتیله‌اش دود دارد. اما نمی‌شود از کنارشان بی‌تفاوت گذشت. حتی اگر نفهمیمشان. آدم‌هایی خاکستری و تعمید داده شده که به همه‌شان باید دل بسوزانی. حتی به شعبانی که جلوی چشم تماشاگر سر می‌برد به راحتی آب خوردن. همه اسیرند در روایت علی حاتمی. اسیر دیروز و امروزشان. و این فردیت در روایت او را دوست دارم، حتی اگر به قول سید مرتضی آوینی؛ ناقص‌الخلقه باشد. علی حاتمی همه را رنگ کرده و به رنگ خاکستری ملایم . او برای من مثل آدم‌های فیلم‌هایی است که ساخته است. زیبا و دور از من و دنیای من. و نزدیک به رؤیاهای نوجوانی‌ام.
@chelsalegi

‏لا اِکراه فی العِشق .نمیتونی کسی رو مجبور کنی که دوستت داشته باشه .کسی که یهویی بیخبر میذاره میره؛ یا چیزی رو که میخواسته از شماگرفته.. یا اینکه فهمیده نمیتونه بگیره..
@chelsalegi

در بین عرفا هم برخی بیشتر مورد توجه اند و برخی کمتر. اگر بیست سی سال پیش بود می گفتم خداوند دل ها را به آن سمت جهت داده است اما الان می گویم خداوند احتمالا خیلی کار به کار اهل دنیا ندارد حالا می خواهد امام باشد یا پیامبر یا عارف و یا عامی که این آخری از همه بدبخت تر است. نه حیاتش را کسی می فهمد و نه مماتش را کسی تحویل می گیرد. از بزرگان برای مثال امام حسین علیه السلام که محبوب پیامبر و دختر و دامادش بود. سر از بدنش جدا شد و زیر سم اسبان تکه تکه شد و نهایتا افتاد دست روضه خوان ها و اغیار! و بدتر از آن چه یزید کرد، بر سرش آوردند. علی الحساب خدا دارد همین طور نگاه می کند و صبرش هم زیاد است... اما چرا اینها را نوشتم؟ خواستم عرض بکنم نشست زمین به مزار شیخ علاءالدوله سمنانی رسیده و بر بنایش ترک انداخته است. خداوند قادر متعال احتمالا انتظار دارد مثل همیشه آدم ها کاری بکنند حتی اگر هزاران سال طول بکشد! برای ما هم اگر بارگاه بایزید بود به نظرم اوضاع فرق می کرد!
هادی بیات
@Chelsalegi

مذهب هیچوقت دغدغه‌ام نبود. ولی خدای من از آن تیپ خداهایی هست که «در این نزدیکی‌ست، لای آن شب‌بوها، پای آن کاج بلند». از آن خداهای خوش‌فکر و رند و زیرک. همانی که گاهی لپت را می‌کشد و گاهی درِ کونت هم می‌زند. همانی که ممکن است قهر هم بکند ولی مثل مادرِ آدم زود می‌بخشد. همان که شوخی‌هایش عجیب پدر روزگار آدم را درمی‌آورد که هی زمزمه کنی: «یکی نغز بازی کند روزگار، که بنشاندت پیش آموزگار». این خدایی که عصبانی نمی‌شود، که می‌فهمدت، برایت چای می‌ریزد و به دستت می‌دهد، ساکت می‌نشیند کناری که خوب گریه‌هایت را بکنی، بغلت می‌کند، اشک‌هایت را پاک می‌کند. هی این کار را بکن و آن کار را نکن نمی‌گوید، می‌گذارد خودت سوال کنی و خودت بخواهی کمکت کند و آن وقت است که با مهربانی دستت را می‌گیرد و در آن دورها راهی نشانت می‌دهد، تو چشم می‌دوزی به آن «مقصد ناپدید و منزل‌های خطرناک»، برمی‌گردی و باناباوری نگاهش می‌کنی و او بدون هیچ حرفی و با لبخندی کمرنگ بر لب دستت را می‌فشارد و سرش را بعلامت تایید تکان می‌دهد. این همان خدایی است که گاهی سرش شلوغ است. فرصت سرخاراندن ندارد و تو هی پیامک می‌فرستی و جواب نمی‌دهد. تو دلخور می‌شوی و بدش را می‌گویی. او به رویش نمی‌آورد و زیر سبیلی درمی‌کند، تا یک روز از دلت درمی‌آورد و شرمنده‌‌ات می‌کند. من نمی‌دانم این خدای به این مهربانی چرا این همه ظلم و کشتار و بیرحمی را می‌بیند ولی کاری نمی‌کند. من نمی‌دانم چرا این خدا گاهی خودش هم سلاح جمعی در دست می‌گیرد و نابود می‌کند. من نمی‌دانم این خدایی که این همه داناست و رند است و از همه چیز باخبر است، آیا نمی‌داند چه در این کره خاکی می‌گذرد؟ یا می‌داند و کاری نمی‌کند؟ آیا نمی‌بیند این همه بچه زخم‌خورده و مصیبت‌دیده را؟ چشم به روی این همه ظلم و محنت بسته‌ است؟
من جواب هیچکدام اینها را نمی‌دانم و کاش خودش یک روز بیاید و‌ جواب بدهد. من عاجزم از اینکه این همه نبودنش را توجیه کنم. ولی می‌دانم هر وقت عمیقا آزرده و غمگین شدم، هر گاه دلم آنقدر گرفته بود که همه ابرهای عالم در دلم می‌باریدند، هر وقت تنهاترین بودم، بی‌پناه و غریب بودم، همان وقتها دستش را در دستم و نفسش را بر گردنم حس کرده‌ام. این خدای منست، این خود منست.
@Chelsalegi

شیر به گرگ گفت آهو را بگیر. گرگ آهو را گرفت آنگاه شیر آمد و گفت آهو را رها کن. پس آهو در انتخابات جنگل به شیر رای داد و شیر همچنان سلطان ماند..!
فردای انتخابات آهو را شیر خورد..!
@chelsalegi

امروز توی راه برگشت مرد و زنی را دیدم که داشتند توی ماشین دعوا می‌کردند. مرد با یک دستش می‌زد توی صورت زن و با دست دیگرش فرمان را کنترل می‌کرد. زن هم یک دستش را جلوی صورتش سپر کرده بود و با دست دیگر داشت سعی می‌کرد دست مرد را بگیرد. کارها تقسیم شده بود. همه اینها را داشتم از از داخل ماشینم می‌دیدم و گاهی از ماشین شان عقب می‌ماندم. زن همینجور که تقلا می‌کرد ، همزمان اینطرف و آنطرف را نگاه می‌کرد، لابد می خواست ببیند کسی دارد نگاه شان می‌کند یا نه. شاید من را دید که دارم نگاه شان می‌کنم. شاید نگاه مان به هم افتاد. توی نگاهش یک عالمه ترس بود. سرم را انداختم پایین زود. می‌خواستم بگویم اتفاق خاصی نیفتاده. منم دیگر، راحت باشید. اما دست خودم نبود. تمام احشایم را انگار چنگ می‌زدند. دوباره نگاه کردم ببینم آنهایی که مثل من از کنارشان رد می‌شوند دارند آنها را نگاه می‌کنند یا نه. دیدم نه فقط منم که آن طور زل زده ام. از اینکه دعوا می‌کردند تعجب نکرده بودم، شبیه همه این چیزها را قبلا یک جای دیگر دیده بودم. همین که داشتم از جلوی ماشین رد می‌شدم پسر بچه تقریبا سه چهار ساله ای را دیدم که روی صندلی عقب نشسته بود و داشت دعوا را تماشا می‌کرد. لابد بهش گفته بودند بنشین اینجا و از جایت تکان نخور، مبادا توی دعوای مامان بابا دخالت کنی. به ماشین شان کاملا نزدیک شده بودم و صدای دعوایشان می‌آمد. مرد پشت یقه پیراهن زن را گرفته بود و یکبار می‌کوبید رو داشبورد و یکبار می‌کوبید به شیشه سمت شاگرد و با دست دیگرش که روی فرمان بود گاهی ناگهان سیلی می‌زد. وقتی می‌خواستم از آنها سبقت بگیریم دیدم پسر بچه از شیشه به من نگاه می‌کند. گریه می‌کرد و حتما ترسیده بود. یاد پدر و مادر خودم افتادم. یکبار یادم است پدرم مشتی زد و دنده مادرم شکست، یکبار هم او را روی پله های دادسرا هل داد و مهره های کمر مادرم جابجا شد. صد بار یا شاید هزار بار هم توی ماشین و خانه و خیابان دعوا کردند و من یا در صندلی عقب ماشین فرو می‌رفتم یا در کمد یا پشت یک تیر چراغ برق مخفی می‌شدم. در این مواقع احساس بی آبرویی جلوی رهگذران از همه بدتر بود. در پایان تمام دعوا ها، مادرم با سر و صورت زخمی می‌آمد پیدایم می‌کرد و بلااستثنا می‌گفت :« باز ادای ترسو ها رو درآوردی؟! » یک روز هم آمد که دعواها خیلی بالا گرفت و دیگر یادشان رفت مرا پیدا کنند.
پشت چراغ قرمز نرسیده بودم که زدم روی ترمز. دنده عقب را جا زدم و برگشتم سمت ماشین آنها. ماشین های پشت سری بوق می‌زدند و بی محابا می‌کشیدند کنار. حتما ناموس اجدادم را فحش باران می‌کردند. خودم هم نمی‌دانستم چطور باید جلوی آن دعوا را بگیرم. صدای قیژ قیژ دنده عقب ماشین داشت دیوانه ام می‌کرد. به پدرم فکر می‌کردم که هیچگاه جلویش را نگرفتم، که هیچوقت حتی نگفتم نزن! با خودم گفتم هر پلیسی اگر مرا در این وضع ببیند حتما مثل بقیه راننده های پشت سرم ، به فارسی سخت ، جرم خواهد داد. نمی‌دانستم چطور جلوی آن مرد را بگیرم که زنش را نزند. یا حرف یا کتک. تمام خیابان را بهم ریخته بودم. نمی‌دانستم اصلا کارم چقدر درست است. اصلا نکند «غزل» راست می‌گفت:«من فقط بلدم ادای همه چیز را دربیاورم ، ادای عشق، ادای افسردگی، ادای تنهایی» باید ثابت می‌کردم اینطور نیست. ماشین آنها سر خیابان لارستان ایستاده بود. من با تمام سرعت به آنها رسیدم و جلویشان ایستادم. تو آینه نگاهشان کردم. باورم نشد! برگشتم از شیشه عقب دیدمشان. زن تمام صورتش خونی بود. مرد هم هر دو دستش. آنها آرام داخل ماشین همدیگر را در همان وضعیت بغل کرده بودند و مرد حالا زنش را نوازش می‌کرد. با همان دستهای خونی ، موهای بهم ریخته زن را دست می‌کشید. حتما یکی از آنها معجزه ای بلد بود که همه چیز را از نو می‌ساخت. همان معجزه ای که مادر و پدرم هیچگاه نمی‌دانستند. هر چه دنبال کردم ببینم ، پسر بچه دیگر در کادر نیامد و سرم را برگرداندم. خواستم بزنم توی دنده تا راه بیافتم ، دیدم مامور راهور با موتورش جلویم ایستاده و با اشاره می‌گوید: «پیاده شو»
منوچهرزارع
@chelsalegi

‍ در کانادا، مثل هر کشور کاپیتالیستی سوسیالیستی ترکیبی دیگه، اختلاف طبقاتی میان دهک های خیلی بالا و خیلی پائین وجود داره. مزیت کانادا به ایران اینه که اکثریت مردم در طبقه متوسط قرار دارن. ممکنه پورش یا بنتلی نداشته باشن، ولی یه تویوتای مدل پائین یا یه هیوندای داغون رو همه می تونن بخرن.
در تورنتو شهرسازی به گونه ایه که محلات محدودی هم به افراد ثروتمند اختصاص داده شده. این محلات به گونه ای طراحی شده اند که کمتر توی چشم باشند، بن بست باشند، و مردم به صورت عبوری در اونها نیازی به تردد نداشته باشند. تا کمتر باعث حرص و چشم و همچشمی بشن. مثلا کوچه ای نعل اسبی یا دایره ای که چند ده خانه اعیانی در اونه و از خیابون اصلی شبیه هر کوچه دیگری به نظر می رسه و فقط بنگاهی های املاک می دونن توی اون خیابون ها چه خبره!
از روی نقشه گوگل مپ می تونید برخی از این محلات رو که خانه های وسیع تری نسبت به بقیه محلات مجاور دارند پیدا کنید. خانه های خیلی خیلی وسیع کاخ مانند، زمین های چند ده هزار متری، زمین تنیس، پارکینگ های سوله مانند که چندین خودرو گنجایش داره، خانه خدمه، دروازه های قلعه مانند. ولی توی چشم نیست. یه جوری دور از دید عمومه. ژست گرفتن و به رخ کشیدن ثروت می تونه تبعات اجتماعی داشته باشه.
کاش برادران تازه بدوران رسیده هم محلات خاص خودشون رو می ساختند. یه مدت رسم شده بود همه شون می رفتن لواسون زندگی می کردن.
البته زن و بچه برادران رو اینجا در تورنتو زیاد می بینیم. مشخصه اصلی شون بنزهای اس کلاس سفید یا بنتلی، ناهار خوردن در رستوران های ایرانی گرون قیمت که چلوکباب های پنجاه دلاری با ماست و سالاد و خیارشور و نوشابه و مخلفات گاهی تا صد دلار آب می خوره! می فروشن، و البته حجاب اسلامی شامل شلوار لی و مقنعه و بلوز بلنده. ایرانی های معمولی شامل قشرهای زحمتکش و کاسب و کارمند در در تورنتو، چنین مشخصاتی ندارن.
تصویر زیر نقشه گوگل از یکی از کوچه های اعیان نشین اطراف تورنتو که اتفاقا در محله ایرانی نشین واقع شده.. مقایسه شکل خیابون و خونه های اون و زمین های گلف اطرافش با خانه های عادی تری که در محلات مجاور واقع شده اند به راحتی در این تصویر میسره. شما در هنگام عبور از اون دو خیابون متقاطع اصلی، فکرش رو هم نمی تونید بکنید که خانه های این طرف خیابون با خانه های اون طرف تا چه حد می تونن متفاوت باشن.
علیرضابانک
@chelsalegi

شکر خدا در این زندگی پرنکبت که پس پشت نهاده ام باج به کسی نداده ام. به هیچکس . از ریز و درشت. نان در خون کرده ام و خوشمزه تر بوده است از نان در کباب منت و ظلم کردن. عمر رفت. دود شد. به درک که شد. باقیش هم تند یا کند یا کشدار می گذرد. این هم به درک که می گذرد.
@chelsalegi

ما آدم ها گاهی هم همرزم و همسنگر میخواهیم، یکی که پا به پای ما بیاید، یکی که وقتی دعوایمان شد کنارمان بایستد، یکی که به وقتش همه حق را به ما بدهد ، همه اش را، یکی که وقتی عصبانی میشویم، به اندازه ما عصبانی شود و وقتی حرص میخوریم، به اندازه ما حرص بخورد. یکی که برای هر مشتی که میزنیم هورا بکشد، با هر مشتی که می‌خوریم دردش بگیرد. یکی که با ما خاکی شود، با ما خاکش را بتکاند، با ما عرق بریزد، با ما عرقش را خشک کند. یکی که تا ما نبخشیده ایم نبخشد، تا ما نخندیده ایم نخندد.
بله جان دلم، ما آدم ها گاهی همرزم و همسنگر میخواهیم، یکی که پا به پای ما بیاید.
@Chelsalegi

پیش از این که شما زندگی کنید، زندگی به خودی خود هیچ است. اما به عهده‌ی شماست که به زندگی معنایی ببخشید. ارزش چیزی نیست جز معنایی که شما برای آن برمی‌گزینید
ژان پل سارتر
@Chelsalegi

‍ در انقلاب دو گروه سردمدار بودند. یکی چپ‌ها و یکی مذهبی ها که هیچ‌کدام با مفهومی به‌نام "حق" آشنا نبودند. روشن‌فکران ما نیز که علی‌العموم ذائقه چپ داشتند، منکر حق بودند و باور داشتند این‌ها تعلیمات بورژوآزی است. نه فقه ما "حق‌محور" بود، نه روشن‌فکران چپ‌زده ما و نه کسانی که دیسکورس غرب‌زدگی را رواج می‌دادند. همین بود که این انقلاب از مفهوم "حق" محروم ماند. خب بدیهی است که از چنین انقلابی نظام دموکراتیک بیرون نمی‌آید....
این چند ثانیه کوتاه از سخنرانی سروش رو بشنویم با هم
از رسانه پنجره
@Chelsalegi