‍ این اجنبی های کافر گویا کاری جز شادمانی ندارند!
اعیاد و مناسبات فرح انگیزشان متداوما می رسند و بساط تبریک و شادباش و شادمانی کماکان برقرار است.
نمی دانیم چگونه است که این جماعت، گریه و مویه و زاری و ضجه و خود آزاری را نمی فهمند!
هالووین تمام نشده، ولنتاین سر می رسد.
این یکی نصف نشده، کریسمس بر پا می کنند.
کریسمس مُهرش خشک نشده، انواع و اقسام ِ جشن و فستیوال و کارناوال علم می کنند و از سر و کول هم بالا می روند!
چنان معرکه ای دارند که حتی با پرتاب گوجه فرنگی به همدیگر، جشن و سرور راه می اندازند.
گوجه فرنگی که تمام شد، با بالش و متکا به جان هم می افتند و نشاط و شادی می نمایند و خلاصه یک بهانه و مزقونی هست که در کل ایام سال کبک شان خروس بخواند
و اما ما رعیت بخت برگشته ؛ یک چهارشنبه سوری داریم که مصیبت عظماست و یک عید نوروز که با این فشار مادی ؛ نه که عید بلکه نماد واقعی عزای عمومی ست.
حرف دیگری نیست جز دریغ از ما که سال هاست خندیدن را فراموش کرده ایم
@Chelsalegi

اینجا نوشتن ، مثل بلند بلند حرف زدن توي اتوبوس شركت واحد است! ... يك وسيله ي إياب و ذهاب عمومي كه همه جور آدمي تويش پيدا مي شود ... هميشه بايد منتظر باشي يكي از آن ته بگويد: "آقا مؤدب باش!"... يا "مردك دهنت را ببند!"... يا اصلا بپرند به تو و يك فص كتك درست و حسابي نوش جان كني! و البته مي تواني مطمئن باشي كه هر چقدر هم زورت زياد باشد به همه ي مسافران نخواهد رسيد ...
پس براي نوشتن ، يا بايد آنقدر آدم ِ معروف و شناخته شده اي باشي ، كه وقتي چيزي گفتي ، كسي جرأت نكند بگويد "مردك دهنت را ببند!" يا اگر كسي چنين جراتي پيدا كرد ، بقيه مسافران در جانبداري از تو ، بپرند بهش و دخلش را بياورند! و تو فقط يك لبخند موذيانه تحويل بدهي ، يا آنقدر ديوانه باشي و سرت براي جنگ و جدل و كتك خوردن درد كند ، كه اينكار را بكني
@chelsalegi

از شیطان پوزش می‌طلبیم، نباید فراموش کنیم که ما فقط یک طرف داستان را شنیده‌ایم، چرا که تمام کتابها را خدا نوشته است
‏⁧ ساموئل باتلر ⁩
@chelsalegi

نوروز امسال دقیقا چی رو باید به کارگران تبریک گفت؟ مبارکه که یه سال از طلبت گذشت؟ مبارکه که قراره نصف سال جدید هم حقوق نگیری؟ مبارکه که با اونی که قراره بگیری برای خودت نمیتونی چیزی بخری؟ یا مبارکه که فقط زنده‌ای؟ مطمئن نیستم این آخری رو هم بشه به همشون گفت، چون بعضیاشون میگن کاش نبودم.
@chelsalegi

‍ صفحه اینستاگرامی «بچه پولدارهای تهران» که سال‎هاست سبک زندگی لاکچری دختران و پسران مرفه و پولدار ایران را با عکس و ویدیو از آنها به رخ می‎کشد تصاویری از کادوبازی‌های روز عُشاق در ایران را نشان می‌دهد که طبق معمول چاشنی بیشتر آنها اتومبیل‌های گران‌قیمت است. کمتر دختری در ایران و حتی دنیا شانس این را دارد که دوست‌ِ پسرش روز ولنتاین با پورشه، مازراتی فول آپشن سر قرار حاضر شود و حتی یکی از همین اتومبیل‌های چندصد میلیونی را به همراه گل‎های رُز قرمز، خرس‌های عروسکی که سال به سال بزرگتر می‎شوند و بسته‎های شکلات هدیه بگیرد!
دست‌کم تصاویری که این روزها در صفحه بچه‎پولدارها و چند صفحه شبیه به آن به اشتراک گذاشته شده حاکی از آن است که تعداد عُشاقی که سورپرایزهای ویژه برای معشوقه‌های خود داشته‌اند بیشتر از گذشته شده است؛ کادوهایی که اگر اندازه عشق پشت آنها با حدس و گمان همراه است اما مطمئناً هزینه‌ی آنها خیلی زیاد است.
ولنتاین ثروتمندان و بچه‌پولدارها سوژه کاربران شبکه‎های اجتماعی هم شده. یکی نوشته «خدا شاهده تو پاریس ولنتاین به این باشکوهی برگزار نمیشه.»
خرس‎های بزرگ عروسکی امسال در ایران حسابی سوژه شدند. یکی میگه «کادو را همیشه می‌توان داد! خیلی‎ها خرس‎های قرمز و کادوهای ولنتاین سال قبل را هنوز دارند اما عشقشان را نه. شاید همین که امروز درِ گوش قلبمان «تعهد» و «مهربانی» را زمزمه کنیم، بهترین هدیه برای کسی باشد که دوستش داریم.»
این همه بریز و بپاش بچه‌پولدارهای تازه به دوران رسیده در ایران در حالیست که در کشورهای مبدأ ولنتاین، جوانان و زوج‌ها با یک شاخه گل سرخ و شاید بسته‌ای شکلات و ساعاتی برای صرف شام در یک رستوان معمولی این روز را به پایان می‌برند؛ آن هم اگر اصلا تن به تبلیغات تجاری یک روز عشق در سال بدهند!
@chelsalegi

در تنهایی و سکون میانسالی مثل لاک‌پشتی غمگین می‌خواهم از عرض جاده‌ی زندگی‌ام رد بشوم؛ ماشین‌ها نمی‌گذارند.
@chelsalegi

آدميزاد خوب است بخاطر يک هدف کوچک زندگي کند ، تا براي يک آرمان بزرگ خودش را نفله کند . مرگ قهرمانانه ، مال توي کتابهاست . اگر دوست داري توي کتاب‌ها زندگي کني ، برو سراغ اين داستان .
زندگي کردن روي زمين ، زندگي با اميدهاي کوچک است . لذت هاي کوچک تمام شدني . شادماني هاي کوچکي که ميخواهد مرهمي روي زخم هاي بزرگ و خوب نشدني آدمي باشد .
@chelsalegi

امشب خونه دوستی مهمون بودم داشت تعریف میکرد هفته پیش با زن و بچه اش سوار ماشین خودشون پشت چراغ قرمز خفت شدن!یک موتور دوترک اومده بغلش گفته نمیخوای شیرینی ماشینت رو بدی؟اینم گفته ماشین رو خیلی وقته خریدم شیرینی چی بدم؟اونی که ترک پشت بود قمه رو از زیر کاپشن نشون میده میگه چهارصد ملیون ماشین داری باید حالا حالا شیرینی بدی،اگه نه که یک خط سراسری بندازم هان؟منم دیدم یک خط با قمه بندازه دو تومن از کون ماشین میوفته دست کردم دوتا تراول پنجاهی دادم که برگشت گفت همین؟یک تراول پنجاهی هم زنم داشت گرفتم بهش دادم گفتم وجدانا دیگه ندارم!گرفتن و رفتن!
انقد تحقیرآمیز بود فرداش رفتم آگاهی حداقل چهره شناسی کنم که افسر برگشت گفت برو عمو دلت خوشه تو این هفت هشت ماهه نود درصد دزدهایی که گرفتیم اولین بارشون بوده اینا که دیگه حرفه ای هستن!
من دارم در جامعه یک خشم وحشتناک طبقاتی میبینم که دامن تر و خشک رو خواهد سوزاند طرف چیزی برای از دست دادن نداره و پر از خواسته است
امیدحنیف
@chelsalegi

‍ نقشه پراکنش سرطان در ایران از جهاتی غافلگیر کننده است. بر خلاف تصور خوش آب و هواترها بیشتر احتمال ابتلا به سرطان داشته اند. در صدر استان گیلان است و در پی آن دو آذربایجان و مازندران و اردبیل و کرمانشاه و مشهد. تهران با دود و دم و انواع آلودگی محیطی حتی جزو بیست استان اول هم نیست. به واقع طبق این نقشه تهرانی ها کمتر از شهرستانی ها دچار سرطان می شوند. بیابانی ها و خشک و گرم ها با وجود ریزگردهای سال های اخیرشان وضعی بهتر از دیگر استان ها دارند. سیستان و بلوچستان و هرمزگان و بوشهر و خوزستان استان هایی هستند با کمترین میزان ابتلا به سرطان در ایران. تحلیل این نقشه البته نیاز به بررسی های علمی دقیق و مستند دارد. اما اگر عوامل محیطی را در بروز سرطان موثر بدانیمُ می توان گفت در ایران احتمالا آلودگی آب و خاک نقش بیشتری در همه گیری سرطان دارد تا آلودگی هوا. ویژگی استان های شمالی و غربی ایران آلودگی شدید آب و خاک آنها به مواد شیمیایی به واسطه استفاده از انواع سموم و کودها در کشاورزی و البته تماس مستقیم اغلب مردم با این نوع آلودگیهاست. تهران هنوز یکی از سالم ترین سیستم های تصفیه آب آشامیدنی را دارد و شهروندان آن نیز غالبا تماس مستقیمی با خاک ندارند. از سوی دیگر در استان های جنوب شرق میزان آلودگی های محیطی ناشی از انتشار سموم و کودهای شیمیایی قابل مقایسه با شمال غرب ایران نیست. فرض سرطان زایی آلودگی رو به تزاید دریای خزر نیز قابل بررسی است.
ناصرکرمی
@chelsalegi

‍ به ازای هر یک زن خیابانی هفت مرد خیابانی وجود دارد!..
و هفتاد درصد مردان خیابانی متاهل‌اند و هر مرد خیابانی در طول روز به طور میانگین یک‌صدبار برای زنان نجیبی که هرگز سوار بر ماشین آنها نمی‌شوند،‌ بوق می‌زند!
به نظر مي رسد اگر اين مسأله جديد در دستور كار پژوهش‌گران و مديران قرار نگيرد و فحشا را بصورت سنتي، فقط يك مسأله زنانه ببينند، جامعه بزودي با بحران‌هاي غيرقابل حل و شايد هم غيرقابل كنترل، روبرو خواهد شد.
@chelsalegi

روایتی هست درباره ظل‌السلطان حاکم اصفهان در عهد ناصری که شبی زمستانی در مسیر بازگشت از ضیافتی به خانه گرفتار باد و بوران شد. شازده قجری، نشسته در جای گرم و نرم خود به راننده کالسکه گفت: به این باد پفیوز بگو هر چه هم بر ما بوزد خیالی نیست و حاکم اصفهان ذره‌ای متزلزل نمی‌شود. کمی بعد سورچی سرمازده خطاب به ظل‌السلطان جواب داد باد سلام می‌رسونه و می‌گه عوضش منم پدر سورچی بدبخت شازده رو درمیارم و از سرما خشکش می‌کنم.
حکایت ائمه جمعه محترم در خطبه‌ها و فرمایشات مدام که استقامت کنید و به خاطر شکم با نظام در نیفتید و غیره؛ با مردمان تا مغز استخوان گرفتار تورم و ناامنی و اضطراب و نومیدی، شده حکایت شازده قجری و سورچی سرمازده...عزیزان خطیب جمعه ما همگی می‌دانیم که شما جایتان گرم‌ونرم است ولی کمی هوشمند باشید و این را به رخ‌مان نکشید، برای خودتان خوب نیست؛ از من گفتن.
@Chelsalegi

‍ در نبرد استالینگراد ، آلمان‌های متجاوز و نیروهای کمکی‌شان قصد تسخیر این شهر مهم اقتصادی شوروی را داشتند. روس ها مقاومت بی‌مانندی از خود نشان دادند. هر دو طرف قصد کوتاه آمدن نداشتند. شهر ویران شد اما به دست آلمان ها نیفتاد و همین آغاز پایان هیتلر شد. کل تلفات آلمانها حدود هشتصد هزار نفر بود و یک میلیون سرباز شوروی برای دفاع از شهر جان باختند.
ژاپنی‌ها تسلیم نشدند تا ناکازاکی و هیروشیما را با مردمانش، بمب‌های اتمی آمریکا با خاک یکسان کردند. بعد تسلیم شدند. در هیروشیما به علت این بمباران، دویست هزار نفر مُردند و در ناکازاکی هشتاد هزار نفر.
آمریکا جنگ ویتنام را به ویت‌کنگ‌ها باخت. جنگ ویتنام تنها توانست نشان دهد که چطور نیم میلیون آمریکایی با تکنولوژی پیشرفته‌شان قادر به شکست مردمی نبودند که از نظر تسلیحات بسیار بد و لباس آنها فقط یک پیژامای سیاه است
تاریخ پر است از مبارزه‌ها، بردن‌ها و باختن‌ها، تسلیم شدن‌ها و نشدن‌ها؛  این‌‌‌ها را می‌شود تعمیم داد برای خودمان ...
شما ایمان پیروزی را در میان مردم می بینید؟ عقلانیت پیروزی را نزد بزرگان؟ چطور می‌شود مطمئن شد؟
@chelsalegi

مغزم ، مستعمره ي "خاطرات گذشته" است. گنج هاي برباد رفته ... قصرهاي تاراج شده ... سلاطين سَر بُريده ... سربازان اسير شده ... شه زادگان ِ فروخته شده در بازار بَردگان!
سرم ، قلعه ي سوزاني ست كه برج و باروهايش را به آتش كشيده اند و روح من در آن مي سوزد..
@chelsalegi

از عجایب است که خداوند متعال مدت مدیدی ست که ز حکمت دری را بروی خلق الله بسته است و معلوم نیست که چرا ز رحمت در دیگری را نمی گشاید!
فی الحال در ممالک محروسه قحط درهم و دینار و مسکوکات غوغا می کند.
اجنبی هم که با شیطان رجیم متفق شده گشایشی از جانب وی حاصل نیست.
جماعت عنقریب است به هم حمله ور شده تنبان همدیگر را برای یک پشیز و دو پشیز کنده ، عِرض و آبروی تمدن چندین هزار ساله را به باد دهند!
الغرض که اوضاع قاراشمیش است.
امر کردیم حال که تمام طرق مسدود است و اختیار و زمام محدود، کلیه ی واعظین و اهل خطابه و منبر تا می توانند در باب عرفان و ساده زیستی و عدم توجه به مادیات سخنوری کنند چنانکه در کله ی رعیت نادان چپانیده شود که فلاکت و ادبار عین خوشبختی ست و سفینه النجاه می باشد و انشالله در آخرت ، حور العین و غلمان و نهر شیر و عسل است که به وفور مهیا شده است و هر رعیت می تواند تا چهل هزار حوری زلیخا صورت خوش سیما را تصاحب کرده متمتع گردد و نسوان نیز به هکذا از غلامان غلمان صفت یوسف لقا تا می توانند بهره مند شوند، هر دو جنس خود را در ناز و نعمت خفه نمایند!
ایضا بچپانند که درهم و دینار و مال دنیا طریق الجهنم است و منجر می گردد به درک اسفل السافلین که سیخ داغ از هفت سوراخ بدن فرو می کنند و جماعت را در دیگ مذاب انداخته آبگوشت طبخ می کنند و مار غاشیه و عقرب جرّار است که چپ و راست نیش می زنند و اژدهای هفت سر است که از دماغ وارد شده تا فیها خالدون را می سوزاند و از مقعد خارج می شود و این عذابات هزاران سال بلکه صد ها هزاران سال تداوم دارد و این قبیل مقولات!
و امّا چند روز دیگر دوباره موقع یا محول الحول و الاحوال است و حول حالنا الی احسن الحال.
عید سعید باستانی هم در این آلاخون والاخونی مملکت مصیبتی ست عظما!
چشم مان آب نمیخورد که برای رعیت فعلا رحمتی نازل شود و احسن الحالی واقع گردد.
مخلص تمام امور اینکه فرمودیم فعلا اخبار به رعیت درز نکند بلکه اعجازی صورت گیرد و گشایشی حاصل شده، این اوضاع شلم شوربا ختم به خیر شود. والسلام
@Chelsalegi

من مطمئنم روز قیامت نوبت من که میشه خدا یه نگاه به من میندازه و میگه بیا جلوتر ببینم،تو هم بنده ما بودی؟چرا تا حالا ندیدمت؟
@Chelsalegi

رحیم کارگر بابا بود. همون اواخر دهه شصت که موج رفتن به ژاپن بود رفت اما یک سال و نیم بیشتر دوام نیاورد. زنش در این مدت که نبود کار میکرد و خرج خودش و بچه رو میداد.وقتی برگشت سه ملیون اون زمان پول ساخته بود یادمه برام کلی اسباب بازی آورده بود. مجله ژاپنی،کارت تلفن استفاده شده،از اونا که میچسبوندن به جاسیگاری پیکان.بر خلاف توصیه بابا که پول رو بزن به یک کاسبی رفت و یک تویوتا عراقی خرید انقد که عشق ماشین داشت.با مابقی هم یک خونه نقلی خرید و یک پس انداز که ازش میخورد.یک مدت کوتاه زندگیش خوب بود تا اینکه پولها ته کشید و در اثر بی پولی و حرف اطرافیان و دوستان که "چرا انقد زود اومدی بدبخت میموندی پول چندتا آپارتمان میساختی"دوباره به صرافت افتاد که بره اما دیگه راه بسته بود و ژاپن کارگر نمیگرفت رحیم افسرده شد و افتاد به دام اعتیاد و ظرف دو سه سال، خونه و ماشین رفت اما همچنان زنش باهاش موند و دوباره کار میکرد خرج زندگی رو میداد.وقتی دیگه اوضاعش خراب شد برادرهاش بالاخره زوری ترکش دادن و بواسطه یکی از فامیلها فرستادند رفت آلمان با این وعده که بعد مدتی که کار پیدا کرد و مستقر شد زن و بچه اش هم بیاره پیش خودش. دو سه سالی ازش خبری نشد تا اینکه متوجه شدن اونجا زن گرفته. زنش هم وقتی فهمید اینجا طلاق غیابی گرفت.
چندسال پیش که رفته بودم شمال در یک رستوران زنش رو دیدم شناختمش موقع رفتن آشنایی دادم و سراغ رحیم رو ازش گرفتم گفت برادرش گفته اونجا هم بعد از مدتی الکلی شده،از اون زنه هم طلاق گرفته الان گوشه یک آسایشگاه افتاده.بعد آهی کشید و سری تکون داد و گفت همش از اون پول ژاپن خراب شده شروع شد همش در حسرت اون پول قلمبه بود و دیگه نمیتونست به یک کاسبی با پول معمولی قناعت کنه و آخرش هم همون کار دستش داد!
امید حنیف
@chelsalegi

زن‌ها موجوداتی بی‌نظیر هستند. آنها قادرند هر مصیبتی را تاب بیاورند، چونکه آنقدر عقل توی کله‌شان هست که بدانند تنها کاری که باید در قبال اندوه و دشواری‌های زندگی انجام داد اینست که دل به دریا بزنی و از میانه‌ی آن بگذری و از آن طرف سر به سلامت بیرون ببری
ویلیام فاکنر
@chelsalegi

ما مدت هاست كه به جايگاه اشياء بي اعتماد شده ايم، درياها را خشك مي كنيم تا جايش جزيره هاي مصنوعي كار بگذاريم اما از آن طرف آب را به خشكي ها مي آوريم و ميان كوير درياچه مي كاريم. بيني هايمان را كوچك مي كنيم و جايش لبها و گونه هايمان را بزرگ، ابروها و پستان هايمان را بالا مي كشيم و فكمان را پايين، نه ما ديگر به جايگاه طبيعي اشياء ايمان نداريم.
@chelsalegi

‍ چند ماه پيش از مرگ الويس پريسلی، دو تا از «بادی‌گارد»‌های او خبرنگارها را جمع كردند تا به آن‌ها بگويند كه رئيس‌شان دارد خودش را با مواد مخدر نابود می‌كند. يكی از خبرنگارها پرسيد شما كه می‌گوييد او را دوست داريد و اين مصاحبه را هم به اين خاطر ترتيب داده‌ايد تا كسی به داد رئيس‌تان برسد، چرا خودتان از او مراقبت نكرديد. يكی از «بادی‌گارد»‌ها پاسخ داد كه ما كارمان محافظت از آدم‌ها در برابر صدماتی‌ست كه ديگران ممكن است به آن‌ها وارد كنند؛ چه كاری از ما ساخته است وقتی رئيس ما خودش دارد به خودش صدمه می‌زند. خانم ويتنی هيوستن و آقای كوين كاستنر در فيلم «بادی‌گارد» هم‌بازی بودند: خانم هيوستن، در نقش يك آوازخوان پرآوازه ، و آقای كاستنر در نقش يك «بادی‌گارد» منضبط و سخت‌گير و "بی‌احساس" كه قرار است از او در برابر تهديدهای يك عاشق ديوانه محافظت كند. در جريان استخدام كاستنر، يكی از مباشران خانم هيوستن درباره سابقه كاری‌اش می‌پرسد. كاستنر پاسخ می‌دهد «دو سال محافظ جيمی كارتر، چهار سال محافظ رونالد ريگان». مباشر، انگار كه مچش را گرفته باشد می‌گويد «اما ريگان كه مورد سوء‌قصد قرار گرفت!» و كاستنر به‌سرعت جواب می‌دهد «نه در نوبت كاری ِ من!».
لابد خانم هيوستن هم مثل الويس پريسلی، «بادی‌گارد»‌هايی داشت؛ اما انگار آن‌ها هم، درست مثل «بادی‌گارد»‌های آقای پريسلی، حتی در نوبت كاری‌شان كاری از دست‌شان بر نمی‌آمد، وقتی كه «رئيس»‌شان داشت خودش به خودش صدمه می‌زد.
ويتنی اليزابت هيوستن سه سال پس از «بادی‌گارد» در فيلم ديگری بازی كرد با نام «در انتظار بازدَم». او درچهل‌وهشت ساله‌گی، دور از چشم «بادی‌گارد»‌ها، به‌آرامی در وان هتل بورلی هيلز فرو رفت و تا ابد در انتظار بازدم باقی ماند.
@chelsalegi

‍ این هفته های پایان سال خیلی ها یادی از اموات خود میکنند و راهی مزار عزیزان از دست رفته میشن . به گمانم سنگِ قبر مهمترین نشانه شخصیت یک انسان است. تنها راه نمایش کیفیتِ متوفا به زنده های آشنا و نا آشنا. حتی فکر می کنم قبل از شبکه های اجتماعی، گورستان ها بهترین پروفایل ِ ممکن برای یک آدم بوده اند. متولد میمون بوده یا خروس؟ جوزا یا قوس؟ اول یا اخر ماه؟
خود سنگ قبر، تا حد زیادی بیانگر وضعیت مالی خاندان است. سنگ های سیاهِ کم نوشته برای آدم های معمولی تر و سنگِ مرمر سفید تزئین شده با عکس شادروان و خطی خوش، برای مایه دار تر ها. سنگِ مرمر سبزِ طلاکوب هم که برای از ما بهتران.
کلمات روی قبر، شخصیت متوفی را می سازند. مادری مهربان، پدری دلسوز، جوان ناکام، نوگلِ تازه شکفته، مهندس، نویسنده، دکتر، بازیگرِ محبوب.... حتا گاهی اوقات شعرهای روی سنگ ها، نحوه زندگی کردن یک انسان را نشان می دهد که البته بیشتر نوع نگاهی است که خانواده به متوفی داشته اند.
فاکتور بعدی، کیفیت نگهداری از سنگ قبر است. توی یک قطعه همین بهشت زهرای خودمان، سنگ قبر مرمر سبز رنگی است مزین به عکس پدری خوش تیپ، با سبیل های مخملی و موهای یک وری شانه شده. تابستان و زمستان، گل های قرمز و زرد، زیر پوششی از مشمای چسب کاری شده روی سنگ، به دقت نگهداری می شود. در همین قطعه، قبرهایی هست که سالها که شسته نشده اند. جوری که حتا باران و برف هم از پس نوچی و چسبندگی آن ها بر نمی آید. حتا گاهی اوقات بالای این قبرها سوراخی پیدا می شود که هیچ بنی بشری جرات نگاه کردن به داخلش را ندارد. حالا اگر سال مرگِ خدا بیامرز نزدیک باشد، یعنی اینکه در زندگی اش هم آدم تنهایی بوده.
کمی روی موضوع ، ریز تر بشویم خواهیم یافت که حتا قطعه قبر هم به شخصیت آدمِ پیش از این زنده، مربوط است. اینکه توی یک قطعه دنج، سر سه راهی و برِ خیابان خاک شده یا طبقه وسط یک گور سه طبقهِ نیمه رایگان کنار آدم هایی که نه اسم و رسم مشترکی دارند، نه اندوه و هیاهوی یکسانی.
بیش از این نمی خواهم واقعی ترین پروفایل های انسان های زنده دیروز را واکاوی کنم. اما دلم میخواهد که وقتی این شتر دم خانه من خوابید، سنگ قبری داشته باشم سیاه که فقط یک جمله در درازای آن نوشته شده باشد بی هیچ اضافه ای، شماره ای و تاریخی. دیوانه از قفس پرید
@Chelsalegi