سازمان ملل، سال ٦٢
اتفاقی عجيب حين سخنرانی ولايتی وزيرخارجه ايران
@chelsalegi

‍ عباس‌میرزا، ولیعهد فتحعلیشاه، از موسیو ژوبر فرانسوی پرسید: بیگانه با من سخن بگو؛ چه قدرتى این چنین شما را بر ما برترى داده است؟ سبب پیشرفت‌هاى شما و ضعف ما چیست؟ شما در قشون و جنگیدن و فتح کردن و بکار بردن قوای عقلیه متبحرید، و حال آنکه ما در جهل و شغب غوطه‌ور، و به ندرت آتیه را در نظر می‌گیریم. مگر جمعیت و حاصل‌خیزی و ثروت مشرق‌زمین از اروپا کمتر است؟ یا آفتاب که قبل از رسیدن به شما به ما می‌تابد و تأثیرات مفیدش در سر ما کمتر از شماست؟ یا خدایی که مراحمش بر جمیع ذرات عالم یکسان است، خواسته شما را بر ما برتری می‌دهد؟ گمان نمی‌کنم. ای فرنگی، با من حرف بزن! بگو من برای این مُلک و ملت، و این آب و خاک چه باید بکنم؟
و ما ایرانیان، نزدیک به دو قرن است که دنبال پاسخ به این پرسش‌های بنیادین هستیم و هنوز نتوانسته‌ایم پاسخی پیدا کنیم.
@chelsalegi

‍ در زمان "حجاج بن یوسف ثقفی"، مردم که به هم می رسیدند از یکدیگر می پرسیدند که "دیروز که را کشتند؟ که را به صلیب کشیدند و که را شلاق زدند؟"
در زمان ولید بن عبدالملک، کشتزارها آباد شد و تجارت رونق گرفت و پرس و جوی مردم از یکدیگر، در مورد بناها و تجارت و احداث آبراه ها و کشت درختان بود.
وقتی سلیمان بن عبدالملک با آن خوش اشتهایی و علاقه به کنیز و کلفت ، خلیفه شد، حرف و حدیث مردم همه از ماکولات و مشروبات و زنان بود و آنچه از آن زمان به دست ما رسیده از این مقولات است.
در زمان "عمر بن عبدالعزیز"، مردم از هم می پرسیدند که:" چقدر قرآن خوانده ای؟ ذکر مناجات دیشبت چه بود و در فلان ماه چقدر روزه گرفته ای؟".
مردمان گویند که :"الناس علی دین ملوکهم" اگر حاکم شرابخواره باشد، مردم هماره مست اند. اگر ظالم یا لواط کار، حریص و شکمباره باشد نیز همینطور، چنانکه اگر حاکم کریم و بخشنده یا خسیس و ظالم باشد نیز مردم چشم به او دارند.
البدایه و النهایه
@chelsalegi

‍ دختر دایی‌ام ده سالی از من بزرگتر بود و تو فامیل به زرنگی و زبون بازی معروف بود. با یه پسر بیکاره و علاف نامزد کرد. دو سه جا برای پسره کار جور کرد، ولی پسره اهل کار نبود. از کار بیرونش می کردن. دختر دایی‌ام چاره ای ندید جز اینکه خودش دست به کار بشه. بعد از ازدواج یه خونه پایین کوچه‌مون اجاره کردن وخودش شروع کرد فال گرفتن. فال قهوه و پاسور و چیزهای دیگه.
با زبونی که داشت کارش حسابی گرفت. سیل زنان و گاهی مردان به خونه اش سرازیر شدند. شوهرش هم شد منشی‌ اش. قهوه درست می‌کرد، تلفن مشتریها را جواب می‌داد و نوبت می‌داد. همه فامیل حیران ماندند که این چطور یه شبه فالگیر و پیشگو شد. خودش می‌خندید و می‌گفت تو خواب بهش یاد دادن.
دبیرستان بودم. یه روز ظهر که از پایین کوچه‌مون می‌گذشتم داد و فریادی شنیدم. دیدم شوهر دختر دایی‌ام با یه مرد جوون لاغر، دست به یقه از در خونه‌شون اومدن بیرون. مرد لاغر را نمی شناختم. عصبانی بود و با صدای بلند میگفت «حق تونه. پیش گویی می‌کنین، ها؟» شوهر دختر دایی‌ام دستش زخم شده بود. رنگش پریده بود و با صدای لرزان می‌گفت «حالا ببین چکارت می‌کنم. فکر کردی ولت میکنم. می‌ندازمت زندان مرتیکه، فکر کردی شهر هرته؟» طرف هم گفت «هیچ گوهی نمی‌تونی بخوری» بعد هم سوار ماشینش شد و رفت. یه پیکان قراضه داشت.
از خونه صدای گریه می‌اومد. با تعجب گفتم «چی شده؟» و بدون اینکه منتظر جواب بشم دویدم تو. دختر دایی‌ام سرش را گذاشته بود رو میز و گریه می‌کرد. یه فنجان قهوه و چند تا بیسکوییت هم رو میز بود. بوی بدی می‌اومد. فرش و یکی دو تا از صندلیها خیس بودن. به یکی از صندلیها دست کشیدم. دستم رو بو کردم و گفتم «چی شده؟ این چیه؟» دختر دایی‌ام سرش رو بلند کرد و با گریه گفت «دست نزن بابا. شاشه. مرتیکه زندگی‌ ام رو به گند کشید» با تعجب و چندش گفتم «شاش؟»
چیزی که از حرف‌های شون دستگیرم شد این بود که زنِ اون مرد لاغر از مشتری‌های پر و پا قرص دختر دایی‌ام بود و هر دو سه هفته یکبار سری بهش می‌زد. و البته هر بار هم از پول بی زبون شوهرش به دختر دایی زبون بازم می‌داد. بجز مساله پول، ظاهرا حرف‌های بی حساب و کتاب فامیل ما باعث اختلافاتی تو خانواده مرد لاغر شده بود.
مرد لاغر که از این وضع حسابی ناراحت بوده، شماره دختر دایی رو از زنش می‌گیره، زنگ می‌زنه و یه نوبت فال برای خودش می‌گیره. روز موعود که مرد لاغر میاد خونه دختر دایی، بعد از چند دقیقه در میاره و رو دختر دایی و شوهرش می‌شاشه. حرفش هم این بوده که « شما که می‌گین پیشگویی می‌کنیم، چطور نمی‌دونستین من میام روتون بشاشم؟» حتما قبلش هم کلی آب و چایی خورده بود، منم هی می‌گفتم «عجب آدمهای بی‌تربیتی پیدا میشن. ببین مرتیکه چکار کرده» ولی پیش خودم به اون مرد لاغر آفرین می‌گفتم و فکر می‌کردم کاش یه نهضت شاشیه راه بیفته و آدم‌های با جراتی مثل اون مرد، رو آدم‌های حقه باز و کلاش رو دست شون بشاشن. اصلا کاش این نهضت شاشیه چند هزار سال پیش راه می‌افتاد. دنیا کمی بدبو می‌شد ولی حداقل جای بهتری می‌شد....
✍کاووس
@chelsalegi

‍ آیا همه شون گیاه خوارن؟ ... بیاین ببینیم چه کسایی در دنیا گیاهخوارن چه کسایی گوشتخوار؟
در اروپا میزان سالانه ی مصرف گوشت برای هر نفر بین پنجاه تا صد کیلو هست. در آمریکا بیشتر از صد و پنجاه کیلو .. در استرالیا به صد و هشتاد هم میرسه! ... در اتیوپی اما این میزان کمتر از ۷ کیلو! در رواندا ۸ و در نیجریه ۹ کیلوگرم در ساله.. یعنی ده تا بیست برابر کمتر از اروپا و آمریکا. میزان مصرف گوشت در هند با وجود جمعیت میلیاردی به ازای هر نفر حدود چهار کیلو در ساله! ... اصولا در کشورهای آسیایی غلات غذای اصلی رو تشکیل میدن و نان و برنج در اولویت هست و گوشت بعنوان یک کالای لوکس به شمار میاد. در ایران مصرف سالانه ی هر نفر فقط ده تا دوازده کیلو هست البته این آمار مربوط به چندی قبله و بعد از تحریم ها و بالا رفتن قیمت گوشت مصرف سرانه ای امروز گوشت در کشور ایران قطعا بسیار پایین تر اومده.
بعد گوشتی که در آمریکا و اروپا مصرف میشه؟ کجا تولید میشه توی اروپا یا آمریکا؟ . نه. اول در اقیانوسیه. دوم در آفریقا. سوم در آمریکای مرکزی. چهارم در آمریکای جنوبی. فکر کن آفریقایی که مصرف گوشت یک ماه خودش برابر مصرف گوشت یک روز آمریکاست ، خودش جور همبرگر و استیکی که اونجا لومبونده میشه رو میکشه ... در این میان، استرالیا بعنوان بزرگترین تولید کننده ی گوشت ، نود درصد علوفه ی دام هاش رو از چین و برزیل وارد می کنه. یعنی گوشتی که در اروپا خورده میشه به بهای نابودی محیط زیست در آسیا و آمریکای مرکزی و جنوبی هست.
تازه حتی اگر همه ی این چهار هزار یا چهل هزار یا اصلا صد هزار اکتیویست خوشحال شون هم گیاهخوار باشن که نیستن "جو" آبجویی که می خورن توی چین کاشته شده! همینطور سیب زمینی شون! برنج شون! کوفت شون و میوه ای که میخورن هم از بهترین میوه های هزار جای دنیا براشون دستچین میشه. ذرتی که می خورن از مکزیک میاد قهوه ، از برزیل و السالوادور و کوکایین و ماریجوانایی که می کشن از کلمبیا و السالوادور!
بعد اینایی که سبک زندگی و مصرف خودشون به قیمت نابودی طبیعت ، اکوسیستم و محیط زیست سه تا قاره ی دیگه به دست اومده در چین سیب زمینی و جو کارها براشون زمین رو شخم میزنن ، در بنگلادش براشون لباس میدوزن ، و در کلمبیا و السالوادر براشون کوکایین میکارن میخوان وضعیتی که خودشون به وجود آوردن رو با همچین شعارهایی تغییر بدن؟ واقعا؟
این چیزی که توی تلویزیون می بینین اسمش "افکار عمومی" یا مردم سالاری نیست. که بز اخفش سالاریه
✍رضانظام دوست
@chelsalegi

‍ مهین قدیری در ۱۴ سالگی ازدواج کرده بود و زمان قتل‌ها ۳۲ ساله بود و دو فرزند داشت. وی بعد‌ها دلیل قتل‌‏هایش را فقر و نیاز مالی برای درمان یکی از دو فرزندش اعلام کرد. او با پرسه در اطراف ‏زیارتگاه‌های قزوین، زنان مسنی را که در دست و سر و گردن‌شان زیورآلات طلا داشتند شناسایی و به ‏بهانه رساندن‌شان به خانه، آن‌ها را سوار رنوی زردش می‌کرد و بعد آن‌ها را با آبمیوه مسموم و خفه‌شان ‏می‌کرد. مهین در زمان اعترافاتش، شخصیتی پیچیده و باهوش از خود نشان داد و همین او را برای ‏بررسی، خاص‌تر کرد.
او می‌گفت که این‌ها یکسری پیرزن بودند که نوه و نتیجه‌هایشان را دیده بودند و خیالم راحت بود.
یا می‌گفت آن‌ها ویترین طلافروشی بودند و جایی که به اشتباه، یک تکه طلای یکی از قربانیان را برنداشته بود، افسوس می‌خورد.
مهین، آذر‌سال ۸۹ اعدام و پرونده‌اش برای همیشه بسته شد، اما حالا دوباره با ‏ساخته شدن فیلمی درباره زندگی و قتل‌های او، یک بار دیگر نامش بر سر زبان‌ها افتاده؛ فیلمی به نام ‌‏ «مهین» که محمدحسین حیدری آن را ساخته و از مرداد امسال در گروه هنر و تجربه به نمایش در آمده ‏است.
موضوعی که باعث می‌شود کسی قاتل زنجیره‌ای شود، سود اولیه است، وگرنه خیلی‌ها پول ندارند، ولی قاتل زنجیره‌ای نمی‌شوند؛ یکی گدایی می‌کند یا دزدی یا کار دیگری، ولی این‌که فرد قاتل زنجیره‌ای می‌شود، تحت تأثیر مسائل دیگر است. مهین با مادرش رابطه بدی داشته و از ۱۳ سالگی پدرش او را پسر خودش خطاب می‌کرده
پدر او داشته پیام می‌داده که تو می‌توانی خودت نباشی و وانمود کنی پسری. پیامی که این زن در این قتل‌ها می‌دهد، پیامی به مادرش است. می‌گوید من را ببین؛ ببین من چه کار می‌توانم بکنم. او به مادرش پیام می‌دهد که ببین من چقدر زن‌های همسن تو را کشته‌ام، چون از تو متنفرم.
@chelsalegi

کلیپی بسیار دیدنی. وقتی گرگ ها مفید تر از بعضی آدمها هستن.  شبکه ی گسترده ای از زندگی به شکار گرگ ها وابسته است. افسانه ای وجود دارد مبنی بر اینکه کلاغ ها گرگ ها را دنبال می کنند چرا که می دانند معنای در کنار گرگ ها بودن، در کنار غذا بودن است.
@chelsalegi

دوران عقب ماندگی ملت ما
زمانی آغاز شد که
جای اندیشیدن را تقلید
جای تلاش و کوشش را دعا
جای اراده برای رفتن را قسمت
و جای تصمیم عقلانی را استخاره گرفت
@Chelsalegi

‍ یکی از نتایج ملاقات شمس با مولانا آن بود که فهمید تنها اصل ثابت جهان، بی ثباتی است. فقط بی ثباتی است که ثبات دارد و ما مدام در حال نقض این مهم ترین قانون جهان هستیم مدام می خواهیم قرار و ثبات را حفظ کنیم در حالی که اصل جهان بر بی ثباتی و تغییر است.
از همین لحظه ها لذت ببر!
@Chelsalegi

جنسیت گراها ، شووینیست ها ، نژاد پرست ها و فاشیست ها به آواز من گوش ندهند ... زیرا که من طرفدار صلح هستم ؛من کنار آنانی هستم که حقشان پایمال شده است ...
در مقابل یک نژاد پرست ترک ، کردم و در مقابل یک نژاد پرست کرد ، ترکم !
احمد کایا
@chelsalegi

اگر کفشهایمان خاکی شد، اقلا حواسمان به پاچه شلوارمان باشد. بالاخره بدبختی هم باید استاندارد داشته باشد. می خواهم بگویم هر چقدر هم در نقطه بدی باشیم باید حواسمان باشد به نقطه پایینتری نلغزیم. در همان حالی که داریم سقوط می کنیم ته چاه باید مصمم باشیم یک جایی آن وسطها به چوبی، آجری محکم بچسبیم پایینتر نرویم. مثل بوکسور ها هر چقدر هم مشت خوردیم زیر بار ضربه زیر کمر نرویم. اگر نان خشک هم قرار است بخوریم، دستمان را قبلش بشوریم. لباس کهنه بپوشیم، لباس ناپاک نپوشیم. اگر قرار است زمین هم بخوریم، با کله زمین نخوریم. برای وجب، وجب سرزمین شرافت و کرامتمان با پلیدی بجنگیم. گاهی عقب نشینی بکنیم. هیچوقت فرار نکنیم.
✍امیرعلی بنی اسدی
@chelsalegi

‍ در یک گروه تلگرامی دیدم که «کارزاری» راه انداختند برای ممنوع کردن سوسیس و کالباس با این استناد که تولیدکنندگان، زوائد گوشت از جمله لب و لوچه‌ی گاو و گوساله را چرخ می‌کنند و به اسم گوشت قالب می‌کنند. اصل حرف درست است. اما با خودم فکر کردم اجداد محترم ما که «کله و پاچه» را به عنوان یک غذای کاملا رسمی و جدی سر سفره می‌گذاشتند، مگر چیزی غیر از همین لب و لوچه و پوست پاچه تناول می‌کردند!؟ اغراض منفعت‌طلبانه‌ی تولیدکنندگان تنها علت وجود غذاهایی مثل سوسیس و کالباس و کله‌پاچه نیست. من فکر می‌کنم گرفتاری‌های بشر برای سیر کردن شکم کارد خورده‌اش، علتی به مراتب مهم‌تر است: همیشه که نمی‌توان غذای با کیفیت مثل استیک خورد! برای سیر کردن خود و هفت سر عائله، باید گاهی هم به زوائد به‌جا مانده از پیکر حیوان بینوا رضایت داد. اگر بپذیریم که فقر و محدودیت تولید غذای با کیفیت، پدرجد سوسیس و کالباس و کله‌پاچه و امثال آن است، آن وقت علاوه می‌کنم که اروپایی‌ها لااقل این زوائد را چرخ می‌کردند تا تیره و تبارش سر سفره از یاد برود! برخلاف پدران و مادران «بی‌ریای» ما، که نه می‌بخشیدند و نه فراموش می‌کردند و هیچ پروایی از دیدن اصل و منشا امور نداشتند و حاضر بودند کله‌ی حیوان با دهان باز و دندان‌های بیرون‌زده‌اش را به عنوان بخشی از «زیبایی‌شناسی سفره» هضم کنند!... نمی‌دانم این را باید به حساب فضیلت اخلاقی «صداقت» بگذارم یا زیبایی‌شناسی کپک زده‌ی خودمان... اما این را می‌دانم که از فرم آیین‌های مذهبی و سنتی گرفته تا هنرهایی مثل معماری و نقاشی، در اغلب ادوار تاریخ از منظر زیبایی‌شناسی حرف دهان‌پرکنی برای رقابت با اروپاییان و یا حتی هندیان و چینیان نداشته‌ایم!... باز حداقل خوب است یک قلم شعر پربار کلاسیک پارسی تا حدی مایه‌ی اعاده‌ی حیثیت است... تا حدی هم دهان را پر می‌کند و آن را می‌جنباند!...
✍نیما قاسمی
@chelsalegi

‍ دیروز پنجم اكتبر روز جهاني مبارزه با تن فروشي بود. اين عكس را كاوه گلستان چهل سال پيش در "شهر نو" تهران گرفته. اما انگار زمان بر اين عكس نگذشته. انگار زمان بر اين عكس نمي گذرد ، و نگاه به زن زن به مثابه ي "تن" ، زن به مثابه ي "عضو جنسي"، همچنان هيچ تغييري نكرده .
امروز، در فروپاشي ِاخلاق ِ سنتي ، معيار و محك ِ "خوب" و "بد" ، پسنديده و نكوهيده ، اخلاقيات نئوليبراليستي ست . همه ، همه جا در حمايت از حقوق زنان ، دادِ سخن ميدهند. اما در بازار رنگارنگ ِ توليد كالا و عطش تقاضا ، "زن" ، و "زنانگي" چيز جذابي ست كه مي توان از آن پول درآورد. عليرغم همه ي لاف و گزاف ها در تامين عدالت براي زنان ، در عمل ، آنچه در دنياي امروز رخ داده ، بيرون كشيدن "زن" از پستوهاي تاريك و پنهان "سنت" ، و چيدن اش توي ويترين نوراني و شيك ِ جامعه ي مدرن است! ... او هنوز هم در همه جا مورد تعرض ، مورد اجحاف و مورد سوء استفاده قرار مي گيرد. فقط شكل اين بهره كشي عوض شده. حالا در اين نظام نو ، "زن امروز" نيرويي تازه نفس براي كمك به "توليد بيشتر" و يك مشتري ِ حريص براي مشاركت در "مصرف بيشتر" است. توليد بيشتر و مصرف بيشتر ، امروز به آدمهاي بيشتري نياز دارد! ... پس حالا زنان را هم "آدم" حساب مي كنيم! ... اين شعار دنياي "اصالت كالا" و دنياي مصرفي شدن زن است! ...
ما حالا مي توانيم از زنان هم همچون بردگان بيشماري در چرخه ي ساخت و عرضه ي كالا استفاده كنيم و اين اتفاقي ست كه براي زنان چين ، هند ، بنگلادش ، سنگاپور و هنگ كنگ مي افتد! ما حالا مي توانيم از زنان هم مصرف كنندگان حريصي بسازيم كه عطش شان براي خريد تمامي ندارد! و اين اتفاقي ست كه براي زنان همه ي كشورهاي مرفه افتاده! ما حالا مي توانيم حتي خود ِ زن را تبديل كنيم به "كالاي مصرفي"! .. تبديل شان كنيم به "عضو جنسي زنده ، تحويل درب منزل"! ... و اين اتفاقي ست كه صنعت مدرن روسپي گري محقق كرده! ... كافي ست به يك شماره زنگ بزني ، و زن مورد نظرت را مثل "پيتزا" برايت دليوِر كنند!!
و در اين دنيايي كه همه دارند براي "حقوق زنان" تلاش مي كنند ، هيچكس نمي پرسد چطور گردش مالي روسپي گري سالانه ٢٠٠ ميليارد دلار است؟!! ... و سود سالانه ي توليد فيلم پورنو ١٠٠ ميليارد دلار؟ كل هزينه ي ٨ سال جنگ ايران و عراق ١٠٣ ميليارد دلار بوده! و بالاترين ميزان درآمد نفتي ايران ٦٠ ميليارد! و دردناك تر از همه اينكه ، آنچه از اين ٣٠٠ ميليارد به جيب خود روسپيان خود مي رود، يك درصد مبلغ است! و صنعت روسپي گري هم مثل همه ي صنايع ديگر ، سرمايه گذاران و تاجران و قاچاقچيان اين صنعت را به نان و نوا مي رساند.
من نمي دانم در جامعه ي مدرني كه اين روزها همه جوش حقوق زنان را مي زند ، و پا اندازهايش هم فمنيست شده اند ، چطور روسپي گري يك شغل پذيرفته شده است و همه با آن اُكي اند؟ ... و چرا هيچكس نمي گويد ، هيچ زني دوست ندارد فاحشگي كند! و هيچ زني جز براي "پول" تن به اينكار نمي دهد! و هيچ زني هيچ آدمي! دوست ندارد كه انسانيت اش تا حد عضو جنسي فرو كاسته شود! ... پس چرا زنان و مردان ، چرا مردم و مسئولان براي ريشه كن كردن "تن فروشي" در دنيا كاري نمي كنند؟
معلوم است!! .. بحث كسب ميلياردها دلار سود از "بدن زنان" است! .. بدني كه اين روزها همه زنها ادعا مي كنند كه مالكش هستند و تعلق به كسي جز خودشان ندارد!
✍رضا نظام دوست
@chelsalegi

‍ آدم به چهل که می‌رسد آدم‌ها را از بر شده است. دستکم من چنینم. با کسی دو کلام حرف می‌زنم، می‌دانم ته‌ش چه‌خبر است. با کسی یک لقمه نان می‌خورم، می‌فهمم آخر و عاقبتش چه می‌شود. یک‌جوری آدم‌ها برایم رو هستند که تعجب می‌کنم. یک حال نبوتی واقعا در چهل سالگی سر وقت آدم می‌آید. نبوت یعنی خبرداشتن. آدم چهل‌ساله که می‌شود خبر دارد. و دریغا که اغلب خبرها هول‌ناکند. اما ترجیح می‌دهد خودش را به نادانی بزند. هی دور فکرهایش قلم قرمز بگیرد و به‌خودش دروغ بگوید که: «داری اشتباه می‌کنی! خیال بد نکن!» اما دریغا که همیشه همان می‌شود که باید. همان می‌شود که نباید. آدم چهل‌ساله که می‌شود همه‌چیز به‌طرز عذاب‌آوری شفاف می‌شود اما آدم ترجیح می‌دهد از این جهنم سوزان به بهشت مه‌آلود ذهنش پناه ببرد. خودفریبی گاهی التیام تمام زخم‌های تاریخ آدمی است.
✍سعیدباباوند
@chelsalegi

حیوانات از "اخلاقیات" حرف نمی زنند. در مورد "ارزش های حیوانی" یاوه سرایی نمی کنند! چنانکه ما از ارزش های انسانی می کنیم! .. حیوانات صادقانه همدیگر را می دّرند یا عاقلانه از پیش دّرنده گان می گریزند... تنها انسان است که در مورد "صداقت" و "عدالت" قرنها یاوه بافته.. و تنها جانور دروغگوی زمین هم خود ِ اوست
رضانظام دوست
@chelsalegi

درباره نکوهش مهاجرت متنی در چهلسالگی دیدم. در ایرانی که من زندگی می‌کنم و می‌شناسم، مهاجرت گزینه نیست، مرحله‌ای از زندگی است، یعنی باید مهاجرت کنی. ماندن برابر با بی‌برنامه بودن است، برابر با هدر دادن سال‌های زندگی است. دیگر در مهمانی‌ها از هم نمی‌پرسیم قصد مهاجرت نداری؟ بلکه می‌پرسیم تا کی می‌خوای ایران بمانی؟ حتی زمان بچه‌دار شدنمان هم، موکول به زمانی می‌شود که اپلای مادر بیاید. برنامه شفاف است، مادر اپلایش پذیرفته می‌شود، در ماه دوم یا سوم مهاجرت، باردار می‌شود و بچه متولد کشور دیگری جز ایران می‌شود، این کمترین کاری است که والدین اطراف من، برای بچه‌هایشان می‌توانند انجام دهند: متولد ایران نبودن. اما واقعا زندگی در ایران سخت است؟ پس دیگران چه می‌کنند؟ خود ما چگونه رشد پیدا کرده‌ایم؟ پاسخ من این است، زندگی در ایران سخت نیست بلکه گاهی اوقات جانکاه می‌شود.
زمانی که برای گرفتن پروژه، باید بیشتر از دستمزد پروژه، رشوه بدهی زندگی سخت می‌شود. وقتی پشت در اتاق استادت باید ساعت‌ها بمانی تا موضوعی نخ‌نما با پسوند مورد تایید دانشگاه را برایت تایید کند و بروی تزت را کار کنی، زندگی سخت می‌شود.
بر خلاف دید عموم افراد، مشکل ما افرادی که مهاجرت برایشان مرحله‌ای از زندگی است دو گیلاس مشروب، دنس و حجاب نیست. تقریبا هر نوع مشروب و موادی را در عرض کمتر از یک ساعت می‌توان در تهران یافت. مشکل ما، عدم امنیت، ناتوانی در زمینه‌ی برنامه‌ریزی برای آینده، نگرانی برای رشد و بلوغ نسل بعد و … است. بدتر اینکه همه متفق‌القول هستیم شرایط چند سال اول مهاجرت گاهی طاقت‌فرسا است.
ما آیین تقوا را می‌دانیم اما چه چاره با بخت گمراه!
✍غزل
@chelsalegi

‍ کارل مارکس میگه : اخلاق طبقه حاکم, اخلاق حاکم بر جامعه است
یادمه تو فیلم "شب های زاینده رود" ساخته محسن مخمل باف, استاد دانشگاه به دانشجوهاش میگفت:
در فرهنگ ما .. پدر فرزندش رو تنبیه میکنه, معلم شاگردش رو , و حکومت شهروندش رو.
@chelsalegi

آدمها رو ‌از رو ظاهر قضاوت‌ نکنید نصف اینایی که خدا رو قبول دارن
خدا قبولشون‌ نداره!
@chelsalegi

‍ یکم - یکی از آشنایان میگفت اوایلی که مهاجرت کرده بودیم فرانسه توی یک مغازه یا کافی شاپ پشت صندوق هرکاری کردیم نتوانستیم به متصدی بفهمانیم چه چیزی میخواهیم، نه ما فرانسه میدانستیم و نه او انگلیسی متوجه میشد. پنج دقیقه ای که گذشت افرادی که توی صف پشت سرما بودند، حتی یک نفرشان، برنگشت با لحن طلبکارانه یا توهین آمیز و یا حتی عادی ناراحتی اش را ابراز کند. اینکه چرا مثلن مارا علاف کرده ای، وقت ما فلان است و بهمان. یا حتی به خارجی بودنمان اشاره کند.
دوم- یکی از دوستان سه سال پیش در قرعه کشی لاتاری برنده شد و رفت هیوستون تگزاس و مشغول کار شد. تعریف میکرد همان اوایل رفته بودند توی فروشگاهی و با متصدی صندوقی مواجه شده بودند که روی پیراهنش اتیکت (new) درج شده بود. یعنی تازه کار. میگفت با اینکه کارش کند بود کسی معترضش نشد. مشتری لبخندی هم تحویل میداد. او هم با لبخند گاهی به خاطر تاخیر عذرخواهی میکرد.
سوم - توی پمپ بنزین هروقت خواسته ام بنزین بزنم معمولن کسی جلوی ما هست که ناشی ست. یا خرد بنزین میزند یا دستپاچه است. گاهی شده صف کناری رفته است و برخی خواسته اند از صف بروند آن صف و صفهای داخل پمپ بنزین را به هم ریخته اند. یا گاهی دست گذاشته اند روی بوق و گاهی اوقات فحشی هم نثار آن بنده خدا کرده اند. همیشه منتظر میمانم. ته تهش پنج دقیقه وقت تلف شده است.
چهارم - درهای قطار که باز میشود همه میدوند، درهای قطار که میخواهد بسته شود عده ای هجوم می آورند و نمیگذارند در بسته شود. تفاوت قطار فعلی و بعدی نهایتن سه دقیقه است. گاهی شده ده دقیقه صبر کرده ام و پس از سه قطار قطار چهارم را سوار شده ام. خلوت و راحت. بی هیچ بوی تعفنی!
این عجله و عدم تمرکز لازم در اینطور مواقع را نمیفهمم. اینکه بروی توی زندگی آن آدمها میبینی در روز کلی وقت تلف میکنند اما سر این گلوگاههایی که در نهایت چند دقیقه از وقتشان را میخورد صبر ندارند. گاه حتی به زدو خورد میرسند. کمی تحمل بیشتر کمی آرامش بیشتر گاهی لبخند معجزه میکند.
✍الیا
@chelsalegi

حاشیه ی تمام جاده های ایران به طول هزاران کیلومتر، تمام سواحل شمالی و جنوبی ، گردشگاه های جنگل ها و کویر ، حاشیه ی همه ی رودخانه ها ، پر شده از پلاستیک و ظروف و سفره ی یکبار مصرف ، ایران با بی فرهنگی بخش بزرگی از مردمش تبدیل به یک زباله دان بزرگ شده زباله دانی که هیچ فرقی نمیکنه چه حکومتی در ایران سرکار باشه هر حکومتی که باشه باز هم با این زشتی هایی که به طبیعت دادیم جدای از تبعات ویرانگر زیست محیطی رها شدن این زباله ها در طبیعت ، اکثریت مطلق گردشگران خارجی با هر میزان آزادی که اینجا باشه حاضر به صرف هزینه در ایران نخواهند بود و تنها راه نجات از این وضعیت یک کمپین بزرگ ملی با همکاری آموزش و پرورش و شبکه های مجازیه ، کمپینی که شعارش نه به زباله باشه شعارش این باشه هر ایرانی زباله های طبیعت و فضای اطرافش رو باید جمع کنه ، در صورت همه گیر شدن این کمپین خصوصا در اینترنت امکان داره پس از دو یا سه سال تا حدودی طبیعت ایران پاکسازی بشه نمونه های موفق این کمپین ها رو در هند دیده ایم. وگرنه اصلی ترین محل درآمد پایدار مردم ایران در آینده ی نه چندان دور یعنی گردشگری هرگز موفق نمیشه و ما همچنان از این درآمد سرشار محروم خواهیم بود.
@chelsalegi