Forwarded from مٰاهیهٰا شَبْهٰا میخوٰابَنْدْ (Mohammad Amin Chitgaran)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
باید جای #فیلترینگ پیامرسانهایی مثل #تلگرام و #اینستاگرام، #صدا_و_سیما را #فیلتر میکردند!
چه اصراری است مخاطب را بیشعور فرض کنیم؟
آقایان! هزاران کسب و کار را بیچاره کردهاید...
@chitgarandaily
چه اصراری است مخاطب را بیشعور فرض کنیم؟
آقایان! هزاران کسب و کار را بیچاره کردهاید...
@chitgarandaily
Forwarded from مٰاهیهٰا شَبْهٰا میخوٰابَنْدْ (Mohammad Amin Chitgaran)
#سیصد_و_پنجاه_و_نهم
نگارندهی اين خطوط، زمانی شايد تا همين چند روز پيش با خودش گمان میكرد وقتي مَردها چهل سال را میگذرانند، روزی و ساعتی روبهروی آينه میايستند و خيره میشوند. اگر بخواهم دقيقتر بگويم شايد به چشمها يا ميان دو ابرو چشم میدوزند و ناگاه پرت میشوند به سالهای خيلی دور و لحظهای بُغضی ته گلويشان را خَش میاندازد. پرت میشوند به سالهای خيلی دور و بعدترش فكر میكنند به تمام اولينها... اولين تصويری كه از پدر و مادر به ياد میآوردند، اولين گريه و خنده، اولين ذوق، اولين هَديه، اولين كتک، اولين دعوای خانوادگی، اولين عشق كودكی، اولين دزديشان در كودكی، اولين روز مدرسه، اولين دوستشان، اولين معلمشان و تا اولين روز دانشگاه، اولين اعتراض دانشجويی، اولين تظاهرات ضدحكومتی، اولين عشق، اولين بوسه، اولين هم خوابگی، اولين فرزندشان، اولين موی سفيد، اولين جشن سالگرد ازدواج، اولين قهر با همسرشان، اولين شبی كه تنها روی تخت دو نفره خوابيدند و تا اولين روزی كه تنها خود را در آينه ديدند و به خودشان خيره شدند؛ اگر بخواهم دقيقتر بگويم شايد به چشمها يا ميان دو ابرو چشم میدوزدند و ناگاه پرت میشوند به سالهای خيلی دور و لحظهای بُغضی ته گلويشان را خَش میاندازد . پرت میشوند به سالهای خيلی دور و بعدترش فكر میكنند به تمام اولينها... و اين چرخه مدام تكرار میشود. آنقدر كه حس میكنی تمام مغزشان را شيشههای خرد شده پاشيدهاند و محكوم به قدم زدن روی آنهايند...
نگارنده هيچ قصدی مبنی بر القای حس افسردگی يا غمی سخت را ندارد اما خوب میداند كه ديگر مَردها هم میدانند چقدر اين اولينها مهمند. زنها؟ به گمانم هميشه زنها به بدترين صورت يعنی به آخرين همه چيز فكر میكنند. هميشه پايان هر داستان و ماجرايی براي آنها جذابتر و دلنشينتر از شروعش است. يک مازوخيست افسار گسيخته شايد...
و من مَردي در آستانهی بيست و خوردهای سالگی هر روز صبح به اندازهی چند ثانيه جلوی آينه میايستم و فقط خيره میشوم. و در تمام اين چند ثانيه كوتاه تمام اولينهايم مثل يک فيلم در برابر چشمهايم میگذرند. انگاری كه چهل و دو سال سن دارم...
@chitgarandaily
نگارندهی اين خطوط، زمانی شايد تا همين چند روز پيش با خودش گمان میكرد وقتي مَردها چهل سال را میگذرانند، روزی و ساعتی روبهروی آينه میايستند و خيره میشوند. اگر بخواهم دقيقتر بگويم شايد به چشمها يا ميان دو ابرو چشم میدوزند و ناگاه پرت میشوند به سالهای خيلی دور و لحظهای بُغضی ته گلويشان را خَش میاندازد. پرت میشوند به سالهای خيلی دور و بعدترش فكر میكنند به تمام اولينها... اولين تصويری كه از پدر و مادر به ياد میآوردند، اولين گريه و خنده، اولين ذوق، اولين هَديه، اولين كتک، اولين دعوای خانوادگی، اولين عشق كودكی، اولين دزديشان در كودكی، اولين روز مدرسه، اولين دوستشان، اولين معلمشان و تا اولين روز دانشگاه، اولين اعتراض دانشجويی، اولين تظاهرات ضدحكومتی، اولين عشق، اولين بوسه، اولين هم خوابگی، اولين فرزندشان، اولين موی سفيد، اولين جشن سالگرد ازدواج، اولين قهر با همسرشان، اولين شبی كه تنها روی تخت دو نفره خوابيدند و تا اولين روزی كه تنها خود را در آينه ديدند و به خودشان خيره شدند؛ اگر بخواهم دقيقتر بگويم شايد به چشمها يا ميان دو ابرو چشم میدوزدند و ناگاه پرت میشوند به سالهای خيلی دور و لحظهای بُغضی ته گلويشان را خَش میاندازد . پرت میشوند به سالهای خيلی دور و بعدترش فكر میكنند به تمام اولينها... و اين چرخه مدام تكرار میشود. آنقدر كه حس میكنی تمام مغزشان را شيشههای خرد شده پاشيدهاند و محكوم به قدم زدن روی آنهايند...
نگارنده هيچ قصدی مبنی بر القای حس افسردگی يا غمی سخت را ندارد اما خوب میداند كه ديگر مَردها هم میدانند چقدر اين اولينها مهمند. زنها؟ به گمانم هميشه زنها به بدترين صورت يعنی به آخرين همه چيز فكر میكنند. هميشه پايان هر داستان و ماجرايی براي آنها جذابتر و دلنشينتر از شروعش است. يک مازوخيست افسار گسيخته شايد...
و من مَردي در آستانهی بيست و خوردهای سالگی هر روز صبح به اندازهی چند ثانيه جلوی آينه میايستم و فقط خيره میشوم. و در تمام اين چند ثانيه كوتاه تمام اولينهايم مثل يک فيلم در برابر چشمهايم میگذرند. انگاری كه چهل و دو سال سن دارم...
@chitgarandaily
Forwarded from مٰاهیهٰا شَبْهٰا میخوٰابَنْدْ (Mohammad Amin Chitgaran)
#سیصد_و_شصت_و_یکم
«بله! من از شما متنفرم جناب دیوید!»
از اواسط خاورمیانه
به نیویورک
برسد به دست آقای جروم دیوید سالینجر
آقای سالینجر یا سلینجر یا هر چه که اینجا صدایتان میکنند، سلام!
اصلا مهم نیست شما را چه صدا میکنند چون من از هر کس که بدم بیاید، میخواهم اسمش را هم از یاد و خاطرم پاک کنم. چه برسد به شما که عالمی روی سرشان میگذارند و محض محبت، حلوا حلوایتان میکنند. پس از همین ابتدا معلوم شد نگارنده آدمی چاپلوس نیست که بخواهد هندوانه زیر بغل مبارک بگذارد و مجیز شما را بگوید.
بله! من از شما متنفرم… خیلی هم متنفرم! حیف دستتان از این دنیا کوتاه است و الا آرزویم این بود که یکبار از شما بپرسم چه حسی دارید وقتی در اولین روز سال نو به دنیا آمدهاید؟ بعدترها رفتم تحقیق کردم و متوجه شدم آن سالی که شما به دنیا آمدهاید، نیویورک در لحظهی تولد شما، باریدن برفی داشته است که باید سابقهاش را در تاریخ بنویسند. میخواستم از شما بپرسم چه احساسی داشتید وقتی خانم جیلیچ، مادر شما از لحظهی تولدتان برایتان حرف میزدند؟ حتما باید لحظهای تاریخی باشد. حتما اینگونه است… دلیل اول تنفرم از شما این است که چرا من هم در یک روز برفی، آن هم روز اول سالی نو به دنیا نیامدهام.
اما دلیل دوم… هفده سال داشتم. تنها کاری که در آن سن نمیکردم این بود که درس بخوانم. پس لاجرم سراغ چیزهایی رفتم که حالم را خوب میکرد. نمیدانم کدام کتابفروش بود که پیشنهاد کرد کتاب شما را بخوانم. «ناتور دشت»! حتما الان خودتان متوجه شدهاید که من نباید آن کتاب را میخواندم. آن هم در هفده سالگی… خوب یادم است! سنگینترین برف تهران در آن سالها آمده بود و سه روزی میشد که پایتخت به کل تعطیل بود! برای همین هشت صبح، زیر پنجره اتاق، کتاب را در دست گرفتم و صفحهی اول را ورق زدم… «اگه واقعا میخوای قضیه رو بشنوی، لابد اول چیزی که میخوای بدونی اینکه کجا به دنیا اومدم و بچگیام چه جوری بوده و پدر مادرم قبل دنیا اومدنم چیکار میکردن و از اینجور مزخرفات دیوید کاپرفیلدی؛ ولی…» ولی ندارد جناب دیوید! از همین دست مزخرفات کافی بود که زمانی به خودم بیایم و ببینم ساعت از پنج عصر گذشته است و من در زیر پتو با «هولدن کالفیلد» تمام خیابانهای منهتن را قدم زدهام. بله قربان! من وقتی متوجه شدم فردا هم مدرسهها تعطیل است، یکبار دیگر تا صبح کتاب شما را خواندم. آن زمان من هم هفده سال داشتم. آن زمان من هم درسهایم خوب نبود و ترس کارنامهام در دست پدر، کابوس شبهایم بود. شش صبح که کتاب را تمام کردم، آفتاب زده بود. آمدم کنار پنجره آشپزخانه ایستادم و باریدن برف را نگاه کردم و این خط از کتاب را زیر لب هزار بار خواندم: «همه ش مجسم میکنم چن تا بچه کوچیک دارن تو یه دشت بزرگ بازی می کنن. هزار هزار بچه کوچیک؛ و هیشکی هم اونجا نیس، منظورم آدم بزرگه، غیر من. منم لبه یه پرتگاه خطرناک وایسادهام و باید هر کسی رو که می آد طرف پرتگاه بگیرم- یعنی اگه یکی داره می دوئه و نمی دونه داره کجا میره من یه دفه پیدام میشه و میگیرمش. تمام روز کارم همینه. ناتورِ دشتم. می دونم مضحکه ولی فقط دوس دارم همین کارو بکنم، با این که می دونم مضحکه!»
جناب سلینجر یا سالینجر یا هر چه که اینجا صدایتان میکنند!
من از شما متنفرم و با این حال افسوس میخورم چرا تا قبل سال ۲۰۱۰ شما را ندیدم تا سوال به قول خودم طلاییام را از شما بپرسم. اما شما که آن سوی آسمانها نشستهای و یحتمل این خطوط به دستت نخواهد رسید، به من بگویید آن لحظه که متوجه شدید برف، همراه شما در زایشتان بود، چه حسی داشتهاید؟ آیا ذوق زیر پوست شما جریان پیدا نکرد؟
پینوشت:
این یادداشت در شمارهی ۶۳۴ مجلهی «همشهری جوان» چاپ شده است.
@chitgarandaily
«بله! من از شما متنفرم جناب دیوید!»
از اواسط خاورمیانه
به نیویورک
برسد به دست آقای جروم دیوید سالینجر
آقای سالینجر یا سلینجر یا هر چه که اینجا صدایتان میکنند، سلام!
اصلا مهم نیست شما را چه صدا میکنند چون من از هر کس که بدم بیاید، میخواهم اسمش را هم از یاد و خاطرم پاک کنم. چه برسد به شما که عالمی روی سرشان میگذارند و محض محبت، حلوا حلوایتان میکنند. پس از همین ابتدا معلوم شد نگارنده آدمی چاپلوس نیست که بخواهد هندوانه زیر بغل مبارک بگذارد و مجیز شما را بگوید.
بله! من از شما متنفرم… خیلی هم متنفرم! حیف دستتان از این دنیا کوتاه است و الا آرزویم این بود که یکبار از شما بپرسم چه حسی دارید وقتی در اولین روز سال نو به دنیا آمدهاید؟ بعدترها رفتم تحقیق کردم و متوجه شدم آن سالی که شما به دنیا آمدهاید، نیویورک در لحظهی تولد شما، باریدن برفی داشته است که باید سابقهاش را در تاریخ بنویسند. میخواستم از شما بپرسم چه احساسی داشتید وقتی خانم جیلیچ، مادر شما از لحظهی تولدتان برایتان حرف میزدند؟ حتما باید لحظهای تاریخی باشد. حتما اینگونه است… دلیل اول تنفرم از شما این است که چرا من هم در یک روز برفی، آن هم روز اول سالی نو به دنیا نیامدهام.
اما دلیل دوم… هفده سال داشتم. تنها کاری که در آن سن نمیکردم این بود که درس بخوانم. پس لاجرم سراغ چیزهایی رفتم که حالم را خوب میکرد. نمیدانم کدام کتابفروش بود که پیشنهاد کرد کتاب شما را بخوانم. «ناتور دشت»! حتما الان خودتان متوجه شدهاید که من نباید آن کتاب را میخواندم. آن هم در هفده سالگی… خوب یادم است! سنگینترین برف تهران در آن سالها آمده بود و سه روزی میشد که پایتخت به کل تعطیل بود! برای همین هشت صبح، زیر پنجره اتاق، کتاب را در دست گرفتم و صفحهی اول را ورق زدم… «اگه واقعا میخوای قضیه رو بشنوی، لابد اول چیزی که میخوای بدونی اینکه کجا به دنیا اومدم و بچگیام چه جوری بوده و پدر مادرم قبل دنیا اومدنم چیکار میکردن و از اینجور مزخرفات دیوید کاپرفیلدی؛ ولی…» ولی ندارد جناب دیوید! از همین دست مزخرفات کافی بود که زمانی به خودم بیایم و ببینم ساعت از پنج عصر گذشته است و من در زیر پتو با «هولدن کالفیلد» تمام خیابانهای منهتن را قدم زدهام. بله قربان! من وقتی متوجه شدم فردا هم مدرسهها تعطیل است، یکبار دیگر تا صبح کتاب شما را خواندم. آن زمان من هم هفده سال داشتم. آن زمان من هم درسهایم خوب نبود و ترس کارنامهام در دست پدر، کابوس شبهایم بود. شش صبح که کتاب را تمام کردم، آفتاب زده بود. آمدم کنار پنجره آشپزخانه ایستادم و باریدن برف را نگاه کردم و این خط از کتاب را زیر لب هزار بار خواندم: «همه ش مجسم میکنم چن تا بچه کوچیک دارن تو یه دشت بزرگ بازی می کنن. هزار هزار بچه کوچیک؛ و هیشکی هم اونجا نیس، منظورم آدم بزرگه، غیر من. منم لبه یه پرتگاه خطرناک وایسادهام و باید هر کسی رو که می آد طرف پرتگاه بگیرم- یعنی اگه یکی داره می دوئه و نمی دونه داره کجا میره من یه دفه پیدام میشه و میگیرمش. تمام روز کارم همینه. ناتورِ دشتم. می دونم مضحکه ولی فقط دوس دارم همین کارو بکنم، با این که می دونم مضحکه!»
جناب سلینجر یا سالینجر یا هر چه که اینجا صدایتان میکنند!
من از شما متنفرم و با این حال افسوس میخورم چرا تا قبل سال ۲۰۱۰ شما را ندیدم تا سوال به قول خودم طلاییام را از شما بپرسم. اما شما که آن سوی آسمانها نشستهای و یحتمل این خطوط به دستت نخواهد رسید، به من بگویید آن لحظه که متوجه شدید برف، همراه شما در زایشتان بود، چه حسی داشتهاید؟ آیا ذوق زیر پوست شما جریان پیدا نکرد؟
پینوشت:
این یادداشت در شمارهی ۶۳۴ مجلهی «همشهری جوان» چاپ شده است.
@chitgarandaily
Forwarded from مٰاهیهٰا شَبْهٰا میخوٰابَنْدْ (Mohammad Amin Chitgaran)
#سیصد_و_شصت_و_سوم
«نیازمندیها»
آدمهای زیادی تو انتظار له شدهاند. انتظار آدم را داغان و ویران میکند. من از این ویرانیها زیاد دیدم. ما یک همسایهای داشتیم دو سه تا خانه آنطرفتر از ما زندگی میکرد و اسمش سمیه بود. سمیه را میتوان یکی از قربانیهای انتظار دانست در زمانی که مردان در جبهه بودند و زنان در کوچهها بودند. سمیه عصری در همان روزها آمد توی محلهی ما. او با مادرم رفتوآمد میکرد. نمیدانم مادرم توی او چه چیزی را دیده بود یا سمیه در مادرم چه چیزی را دیده بود که با هم جور شدند. بیشتر وقتها از مدرسه که میآمدم سمیه توی خانهی ما بود و سلام بهم میداد و من هم سلامی میدادم که خودم هم صدایم را نمیشنیدم. تا آن روزی که سمیه دم در خانهمان آمد و از مادرم خداحافظی کرد و من دیگر ندیدمش، یک بار هم نشد او را در لباسی ببینم بهغیر از سورمهای. مانتو یا پیراهن سورمهای، جوراب سورمهای، روسری سورمهای. گردن سمیه و آنجایی که جناق سینه است توی آن همه سورمهای، بخوبی دیده میشد. این را هم بگویم که او را همیشه بیآرایش دیدم، هیچ بزکی نداشت و لبهایش رنگ طبیعی خودشان را داشتند و اما چشمهایش بیشتر سرخ بود. میتوانم بگویم صورتش در مجموع غمگین بود. موهایش قهوهای سوخته بود و صاف بود و معمولا آنها دور از پیشانیاش میایستادند و جای انگشتهاش توش پیدا بود و نشان میداد اصلا توجهی به موهایش ندارد. چندباری هم در خانهمان وقتی داشت با مادرم حرف میزد میدیدم که چطور دستش را لای موهایش میبرد و آنها را به عقب میکشد؛ با یک جور چابکی همانجور که تمامی زنها بلندند. موهایش را به عقب میکشید و برایم معلوم نبود که چطور برخلاف همهی قوانین علمی ثابتشده تا آنزمان، موها آن پشت سرش، جایشان ثابت میماند. سمیه یک منتظر بود. منتظر شوهرش مسعود که جزو مجاهدین خلق بود و خیال میکرد مسعود توی زندان است در حالی که به او گفته بودند مسعود اعدام شده است اما سمیه در باورش نبود و به مادرم گفته بود باور نمیکند و میگفت خانوادههای دیگری هم بودهاند که بهشان گفتند شوهرتون، بچهتون کشته شده اما بعد از سالها از زندان آزاد شدهاند. سمیه میگفت قضیهی مسعود هم اینجوریست و برای اثبات حرفش نامهای را نشان میداد با دستخط مسعود که از زندان نوشته بود و اینکه به زودی مشکلش حل میشود. سند خوبی بود اما تنها یک اشکال داشت: نامه بدون تاریخ بود. وقتی سمیه را دیدم، سه چهار سالی میشد که او بیشتر روزهای هفته را دنبال مسعود، برای ملاقات و دیدنش و خبری از او گرفتن میرفته و میآمده. آن سالها توی بیشتر کوچهها و خیابانها مناسک جمعی برگزار میشد به این صورت که ریسههای چراغ را به تیرکهای برق تو کوچهها وصل میکردند و روشن میکردند و همسایهها شیرینی پخش میکردند. در همان حین هم جنازههایی آورده میشد. سهم هر کوچه دستکم یک جنازه بود که از سر خیابان میچرخید و وارد کوچه میشد. جنازهها تقریباً با ارتفاع دو متر از زمین، روی دست دوست و برادر و خواهر و پدر و مادر، عبور میکردند. مردم در این مناسک بههم لبخند میزدند و تبریک میگفتند و در حالی که انگار برای پایان دورهی انتظار شاد بودند، گریه هم میکردند. سمیه هم در این مناسک شرکت میکرد اما توی جمع نمیآمد و به همان در پیششدهی خانهاش تکیه میداد و نگاه میکرد. بعد، مدتها گذشت تا اینکه سرانجام انتظار دست از سر سمیه برداشت. به او اطلاع دادند که مسعود را کجا دفن کردند. آن روز، روز بیاعتباری آن نامهی بیتاریخ هم بود، چون به سمیه گفتند این نامه را مسعود یک سال قبل از اعدام نوشته و یک سال بعد از اعدام به دست سمیه دادهاند. فکر میکنم مادرم دلداریدادن را خوب بلد است. او خیلی سمیه را دلداری داد دلیلش هم فکر میکنم این بود که خود مادرم هم یکی از قربانیهای انتظار بود. توی یکی از آن شبها که سمیه به خانهمان آمده بود، سمیه وسط گریهها و شیونهایش، صورت او را دیدم که یک لحظه گویی خندید. یک لحظه بود، چند ثانیه بود و به جایی خیره شده بود. یک لحظهی زودگذر تو بهشت خاطراتش را مسعود سیر کرد. پیش خودم فکر میکردم فکر آدمیزاد به چه سرعتی میتواند پرواز کند؟
انتظار قربانیهایش را انتخاب میکند. انتظار بارها قربانیهایش را میکشد و زنده میکند و باز میکشد.
@chitgarandaily
«نیازمندیها»
آدمهای زیادی تو انتظار له شدهاند. انتظار آدم را داغان و ویران میکند. من از این ویرانیها زیاد دیدم. ما یک همسایهای داشتیم دو سه تا خانه آنطرفتر از ما زندگی میکرد و اسمش سمیه بود. سمیه را میتوان یکی از قربانیهای انتظار دانست در زمانی که مردان در جبهه بودند و زنان در کوچهها بودند. سمیه عصری در همان روزها آمد توی محلهی ما. او با مادرم رفتوآمد میکرد. نمیدانم مادرم توی او چه چیزی را دیده بود یا سمیه در مادرم چه چیزی را دیده بود که با هم جور شدند. بیشتر وقتها از مدرسه که میآمدم سمیه توی خانهی ما بود و سلام بهم میداد و من هم سلامی میدادم که خودم هم صدایم را نمیشنیدم. تا آن روزی که سمیه دم در خانهمان آمد و از مادرم خداحافظی کرد و من دیگر ندیدمش، یک بار هم نشد او را در لباسی ببینم بهغیر از سورمهای. مانتو یا پیراهن سورمهای، جوراب سورمهای، روسری سورمهای. گردن سمیه و آنجایی که جناق سینه است توی آن همه سورمهای، بخوبی دیده میشد. این را هم بگویم که او را همیشه بیآرایش دیدم، هیچ بزکی نداشت و لبهایش رنگ طبیعی خودشان را داشتند و اما چشمهایش بیشتر سرخ بود. میتوانم بگویم صورتش در مجموع غمگین بود. موهایش قهوهای سوخته بود و صاف بود و معمولا آنها دور از پیشانیاش میایستادند و جای انگشتهاش توش پیدا بود و نشان میداد اصلا توجهی به موهایش ندارد. چندباری هم در خانهمان وقتی داشت با مادرم حرف میزد میدیدم که چطور دستش را لای موهایش میبرد و آنها را به عقب میکشد؛ با یک جور چابکی همانجور که تمامی زنها بلندند. موهایش را به عقب میکشید و برایم معلوم نبود که چطور برخلاف همهی قوانین علمی ثابتشده تا آنزمان، موها آن پشت سرش، جایشان ثابت میماند. سمیه یک منتظر بود. منتظر شوهرش مسعود که جزو مجاهدین خلق بود و خیال میکرد مسعود توی زندان است در حالی که به او گفته بودند مسعود اعدام شده است اما سمیه در باورش نبود و به مادرم گفته بود باور نمیکند و میگفت خانوادههای دیگری هم بودهاند که بهشان گفتند شوهرتون، بچهتون کشته شده اما بعد از سالها از زندان آزاد شدهاند. سمیه میگفت قضیهی مسعود هم اینجوریست و برای اثبات حرفش نامهای را نشان میداد با دستخط مسعود که از زندان نوشته بود و اینکه به زودی مشکلش حل میشود. سند خوبی بود اما تنها یک اشکال داشت: نامه بدون تاریخ بود. وقتی سمیه را دیدم، سه چهار سالی میشد که او بیشتر روزهای هفته را دنبال مسعود، برای ملاقات و دیدنش و خبری از او گرفتن میرفته و میآمده. آن سالها توی بیشتر کوچهها و خیابانها مناسک جمعی برگزار میشد به این صورت که ریسههای چراغ را به تیرکهای برق تو کوچهها وصل میکردند و روشن میکردند و همسایهها شیرینی پخش میکردند. در همان حین هم جنازههایی آورده میشد. سهم هر کوچه دستکم یک جنازه بود که از سر خیابان میچرخید و وارد کوچه میشد. جنازهها تقریباً با ارتفاع دو متر از زمین، روی دست دوست و برادر و خواهر و پدر و مادر، عبور میکردند. مردم در این مناسک بههم لبخند میزدند و تبریک میگفتند و در حالی که انگار برای پایان دورهی انتظار شاد بودند، گریه هم میکردند. سمیه هم در این مناسک شرکت میکرد اما توی جمع نمیآمد و به همان در پیششدهی خانهاش تکیه میداد و نگاه میکرد. بعد، مدتها گذشت تا اینکه سرانجام انتظار دست از سر سمیه برداشت. به او اطلاع دادند که مسعود را کجا دفن کردند. آن روز، روز بیاعتباری آن نامهی بیتاریخ هم بود، چون به سمیه گفتند این نامه را مسعود یک سال قبل از اعدام نوشته و یک سال بعد از اعدام به دست سمیه دادهاند. فکر میکنم مادرم دلداریدادن را خوب بلد است. او خیلی سمیه را دلداری داد دلیلش هم فکر میکنم این بود که خود مادرم هم یکی از قربانیهای انتظار بود. توی یکی از آن شبها که سمیه به خانهمان آمده بود، سمیه وسط گریهها و شیونهایش، صورت او را دیدم که یک لحظه گویی خندید. یک لحظه بود، چند ثانیه بود و به جایی خیره شده بود. یک لحظهی زودگذر تو بهشت خاطراتش را مسعود سیر کرد. پیش خودم فکر میکردم فکر آدمیزاد به چه سرعتی میتواند پرواز کند؟
انتظار قربانیهایش را انتخاب میکند. انتظار بارها قربانیهایش را میکشد و زنده میکند و باز میکشد.
@chitgarandaily
رفقا، همراهای خوب ما
سلام
۱) ما از امشب برمیگردیم... همان قرار همیشگی، راس ساعت ۲۳!
۲) با مجهز شدن به اقسام و انواع فلیترشکن، گمان نمیکنیم دیگر مانعی برای ارسال داستانها داشته باشیم.
۳) از اینکه سه شب، شما را تنها گذاشتیم و برایتان داستان نخواندیم؛ بزرگترین غصهی این روزهای ما بود و هست. شرمندهایم و ببخشید...
۴) #داستان_شب را فراموش نکنید و صدای ما را هم به بقیه برسانید...
۵) دوستتان داریم! خیلی... حواستان هست؟
http://instagram.com/Dastaneshab
@dastaneshab
سلام
۱) ما از امشب برمیگردیم... همان قرار همیشگی، راس ساعت ۲۳!
۲) با مجهز شدن به اقسام و انواع فلیترشکن، گمان نمیکنیم دیگر مانعی برای ارسال داستانها داشته باشیم.
۳) از اینکه سه شب، شما را تنها گذاشتیم و برایتان داستان نخواندیم؛ بزرگترین غصهی این روزهای ما بود و هست. شرمندهایم و ببخشید...
۴) #داستان_شب را فراموش نکنید و صدای ما را هم به بقیه برسانید...
۵) دوستتان داریم! خیلی... حواستان هست؟
http://instagram.com/Dastaneshab
@dastaneshab
داستان شب
آنچه اين هفته از #داستان_شب خواهيد شنيد. ممنون از اینکه همراه ما هستید. لطفا ما را به دوستان خود معرفی کنید. @dastaneshab @dastaneshab
آنچه اين هفته از #داستان_شب خواهيد شنيد.
ممنون از اینکه همراه ما هستید. لطفا ما را به دوستان خود معرفی کنید.
@dastaneshab
@dastaneshab
ممنون از اینکه همراه ما هستید. لطفا ما را به دوستان خود معرفی کنید.
@dastaneshab
@dastaneshab
دوستان شب بخير
شماره هزار و نود و سوم
۱۶ دی ۱۳۹٦
داستان "#یه_مهمون_کوچولو "
نويسنده : #ساغر_سردشتی
خوانش : #سعیده_پورنورعلی
مدت زمان پخش : "۵۸:'۰۶
پي نوشت :
١) به موجب اين سند ، شش دانگ صداي معصوم بماند براي وارثان #داستان_شب كه در گذر سال ها، خواهد ماند.
٢) همراهان داستان شب ! دلمان مي خواهد هر شب با هم به داستان هاي شبانه گوش بدهيم . براي پيوستن به گروه داستان شب يا معرفي و عضويت دوستان خود ، از شناسه زير استفاده كنيد :
@dastaneshab
٣) شما مي توانيد در پست مخصوص اين داستان در اينستاگرام ما، نظرات و نقد خود را در مورد داستان و خوانش آن با ما در ميان بگذاريد.
http://instagram.com/Dastaneshab
شماره هزار و نود و سوم
۱۶ دی ۱۳۹٦
داستان "#یه_مهمون_کوچولو "
نويسنده : #ساغر_سردشتی
خوانش : #سعیده_پورنورعلی
مدت زمان پخش : "۵۸:'۰۶
پي نوشت :
١) به موجب اين سند ، شش دانگ صداي معصوم بماند براي وارثان #داستان_شب كه در گذر سال ها، خواهد ماند.
٢) همراهان داستان شب ! دلمان مي خواهد هر شب با هم به داستان هاي شبانه گوش بدهيم . براي پيوستن به گروه داستان شب يا معرفي و عضويت دوستان خود ، از شناسه زير استفاده كنيد :
@dastaneshab
٣) شما مي توانيد در پست مخصوص اين داستان در اينستاگرام ما، نظرات و نقد خود را در مورد داستان و خوانش آن با ما در ميان بگذاريد.
http://instagram.com/Dastaneshab
Forwarded from Mohammad Amin Chitgaran
1093.یه مهمون کوچولو
Saeedeh Pournour Ali
چه قدرتی دارد چشمِ زن! چطور آدم را گیج و منکوب و تسلیم میکند و در چنگ خودش میگیرد! چقدر به نظر عمیق میآید، پر از وعده و وعید، پر از بی نهایت! اسم این را گذاشتهاند تماشای عمق روح! شوخی است آقا این حرفها! اگر آدم عمق روح را میدید خیلی عاقلتر از اینها میشد.
#اولین_برف_و_داستانهای_دیگر ، #گی_دو_موپاسان
•••
همراهان و رفقاي جان
صبح بخير
روزتون خوب!
😊
#داستان_شب :
https://telegram.me/joinchat/BnWZAjwfUndd_j-PI7jZfg
#اولین_برف_و_داستانهای_دیگر ، #گی_دو_موپاسان
•••
همراهان و رفقاي جان
صبح بخير
روزتون خوب!
😊
#داستان_شب :
https://telegram.me/joinchat/BnWZAjwfUndd_j-PI7jZfg
Telegram
داستان شب
ما هر شب راس ساعت ٢٣، برای شما يک داستان كوتاه میخوانيم.
ارتباط با ما: @arash19bb
صفحه اینستاگرام داستان شب:
www.instagram.com/dastaneshab
احراز هویت (شامد):
https://goo.gl/irM2w4
ارتباط با ما: @arash19bb
صفحه اینستاگرام داستان شب:
www.instagram.com/dastaneshab
احراز هویت (شامد):
https://goo.gl/irM2w4
خانمها، رفقا و همراهان خوب ما
سلام
باید چند نکتهای را با شما در میان بگذاریم. لطفا آن را با دقت بخوانید.
۱) #داستان_شب هیچ وقت نگفته که بهترین است. اما ادعایش میشود میان مجموعههایی که داستان صوتی منتشر میکند از نظر مخاطب و تیراژ پادکستهایش، بهترین است. این یعنی با اقبال عمومی مواجه است و مخاطب به ما اعتماد دارد.
۲) از سمت #نشرچشمه پیغامی دریافت کردیم که از بازنشر آن شرم داریم. دیروز تلفنی با هم صحبت کردیم. معتقد هستند که ما (داستانشب) حقوق مولف یعنی نویسنده، مترجم و ناشر را نادیده گرفتهایم و حق استفاده از کتابهای این نشر را نداریم. کاش متوجه بودند که هدف ما فقط تشویق مخاطب به تهیه #کتاب و خواندن آن است. #داستانشب هیچگونه منفعت مالی ندارد. کاری نمیفروشد، تبلیغات ندارد و تمام هزینههای آن از منبع شخصی استفاده میگردد. حتی بر این باور هستند که این روند ما، کمکی به اصلاح و تشویق شما به #کتابخوانی نکرده است و نمیکند. و یک سوال اساسی میماند؟ انتشاراتی که به حق، خواهان حفظ حقوق مادی و معنوی (#کپی_رایت) کتابهای خود است؛ آیا خود به این حقوق پایبند است؟ اگر جواب مثبت است پس حتما از تمام نویسندگان خارجی که کاری را ترجمه و روانهی بازار میکنند، اجازه انتشار دارند. دارند دیگر؟
۳) و یک درخواست و خواهش بزرگ… اگر داستانشب در مدت این سه سال به شما کمک کرده است که با کتاب آشتی کنید، اگر شما را تشویق به #کتاب_خوانی کرده است، اگر با قصههای شبانهاش وادارتان کرده است که کتابی را تهیه کنید؛ لطفا در آخرین پست صفحهی اینستاگرام #نشر_چشمه به نشانی:
https://www.instagram.com/cheshmehpublication
این جمله را هشتگ کنید:
«#داستان_شب_با_کتاب_آشتیمان_داد!»
شاید فهمیدند که داستانشب دشمن ناشر و انتشارات نیست. مردم را تشویق به #کتابخوانی میکند. من خودم به عنوان نفر اول در این پست، کامنت خواهم گذاشت. اگر این ما بودیم که به شما کمک کردهایم، شما هم این جمله را کامنت کنید. دم شما گرم!
ارادتمند
دوستدار شما
@dastaneshab
سلام
باید چند نکتهای را با شما در میان بگذاریم. لطفا آن را با دقت بخوانید.
۱) #داستان_شب هیچ وقت نگفته که بهترین است. اما ادعایش میشود میان مجموعههایی که داستان صوتی منتشر میکند از نظر مخاطب و تیراژ پادکستهایش، بهترین است. این یعنی با اقبال عمومی مواجه است و مخاطب به ما اعتماد دارد.
۲) از سمت #نشرچشمه پیغامی دریافت کردیم که از بازنشر آن شرم داریم. دیروز تلفنی با هم صحبت کردیم. معتقد هستند که ما (داستانشب) حقوق مولف یعنی نویسنده، مترجم و ناشر را نادیده گرفتهایم و حق استفاده از کتابهای این نشر را نداریم. کاش متوجه بودند که هدف ما فقط تشویق مخاطب به تهیه #کتاب و خواندن آن است. #داستانشب هیچگونه منفعت مالی ندارد. کاری نمیفروشد، تبلیغات ندارد و تمام هزینههای آن از منبع شخصی استفاده میگردد. حتی بر این باور هستند که این روند ما، کمکی به اصلاح و تشویق شما به #کتابخوانی نکرده است و نمیکند. و یک سوال اساسی میماند؟ انتشاراتی که به حق، خواهان حفظ حقوق مادی و معنوی (#کپی_رایت) کتابهای خود است؛ آیا خود به این حقوق پایبند است؟ اگر جواب مثبت است پس حتما از تمام نویسندگان خارجی که کاری را ترجمه و روانهی بازار میکنند، اجازه انتشار دارند. دارند دیگر؟
۳) و یک درخواست و خواهش بزرگ… اگر داستانشب در مدت این سه سال به شما کمک کرده است که با کتاب آشتی کنید، اگر شما را تشویق به #کتاب_خوانی کرده است، اگر با قصههای شبانهاش وادارتان کرده است که کتابی را تهیه کنید؛ لطفا در آخرین پست صفحهی اینستاگرام #نشر_چشمه به نشانی:
https://www.instagram.com/cheshmehpublication
این جمله را هشتگ کنید:
«#داستان_شب_با_کتاب_آشتیمان_داد!»
شاید فهمیدند که داستانشب دشمن ناشر و انتشارات نیست. مردم را تشویق به #کتابخوانی میکند. من خودم به عنوان نفر اول در این پست، کامنت خواهم گذاشت. اگر این ما بودیم که به شما کمک کردهایم، شما هم این جمله را کامنت کنید. دم شما گرم!
ارادتمند
دوستدار شما
@dastaneshab
Forwarded from مٰاهیهٰا شَبْهٰا میخوٰابَنْدْ (Mohammad Amin Chitgaran)
#سیصد_و_شصت_و_هفتم
نشر محترم و حتما وزین و فرهنگی #چشمه!
سلام!
خداقوت پهلوان! خداقوت فرهنگی! خداقوت دغدغهمند! خداقوت نگران آیندهی #کتاب و #نشر! خداقوت که از دیشب نزدیک به دو هزار کامنت را نشستی و پاک کردی! خداقوت که دیدی فایده ندارد و بخش کامنتها را بستی! خداقوت که دیدی اوا! چه حرکت زشتی… بخش کامنتها را باز کردی! خداقوت که همچنان کامنتها را پاک میکنی! خداقوت بزرگوار! خداقوت!
میدانی چرا وضع مملکت ما چهل سال است به همین منوال میگذرد؟ چون هیچوقت تحمل و توانایی شنیدن نظرات مردم را نداریم… چون به ما نیامده است که #انتقادپذیر باشیم! چون همیشه این ما هستیم که باید بگوییم بهترینیم! پیغام داده بودید: «لطفا جهت توضیحات بیشتر و احیانا پرداخت خسارت شنبه صبح با دفتر #نشرچشمه تماس داشته باشید تا این مشکل بدون پیگرد مراجع قانونی حل شود.» چقدر خوب… راستی من ایمیلی دارم از آقای #دیوید_سداریس (میشناسید دیگر؟ کلی از کتابهایش را ترجمه و منتشر کردهاید!) و همچنین ناشر محترمشان در آمریکا که هیچگونه اجازهای به شما در مورد ترجمه و چاپ کتابهایشان ندادهاند. زنده باد! خداقوت ای کسی که دغدغهی فرهنگی داری! شنیده بودیم خیلی چیزها را… مثلا اینکه چاپ اول تا سوم یک کتاب را در طول یک هفته وارد بازار میکنید و یاللعجب! چهار سال میگذرد و همان کتاب در چاپ سوم مانده است! شنیده بودیم که از نویسنده پول میگیرید و در مقابل، کتابش را روانهی بازار میکنید! شنیده بودیم که شعرا ناراضیند چون انگار یک بلاهایی بر سر جامعهی شعر آوردهاید! من همهی اینها را شنیده بودم، قبل از اینکه آن ایمیل به دستم برسد. پاسخ که نمیدهید اما اگر پاسخی داشته باشید، حتما میخواهید بفرمایید که ایران عضو کنوانسیون حقوق کپیرایت نیست! یعنی ما دزدی میکنیم، چون کشور ما در کنوانسیون حمایت از آنها که دزدی نمیکنند، حضور ندارد! دستخوش برادر! زندهباد خواهر! مرحبا بزرگوار!
میشل کولمن (رئیس اتحادیه جهانی ناشران) یک زمانی گفت: «درست است که ایران عضو معاهده کپیرایت نیست اما این دلیل نمیشود که به این بهانه کتابهای ناشران جهان بدون اجازه ترجمه شود. من واقعا نمیفهمم چطور ممکن است که کتابی که روز دوشنبه در ایالات متحده منتشر شده روز چهارشنبه در ایران ترجمه غیرقانونی شده و روانه بازار میشود.» این سخن مخاطبش شمایی #نشر_چشمه بزرگوار! شما و همه ناشران این مملکت… پس یکبار دیگر اگر خواستی مثل کسانی که سر گردنه میایستند و میخواهند دزدی بگیرند و حرفی بزنند؛ آن جملهی آقای کولمن را با خودت مرور کن.
و اما #داستانشب… با بیش از سه سال فعالیت مستمر! هر شب، راس ساعت ۲۳! با نزدیک به هزار و صد داستان منتشر شده، فقط مردم را به کتاب خواندن تشویق کرد. مجموعهای که ادعایش میشود که هیچکس شبیه او حتی توان این فعالیت را ندارد. ادعایش میشود با نزدیک شانزده هزار و پانصد دقیقه داستان صوتی، نقش به سزایی در سرانهی مطالعه داشته است. ادعایش میشود مردمی اداره شده، میشود و خواهد شد! ادعایش میشود یک ریال درآمد ندارد و اگر روزی به درآمد برسد همه را خرج این راه خواهد کرد. ادعایش میشود که مخاطب و تیراژ پادکستهایش از مجموعههای دیگر بیشتر است و چقدر خوب! صد هزار مرتبه خدا را شکر! پس هر وقت خواستی ادعای حفظ منافع داشته باشی، یادت نرود #داستان_شب کمک حالت در فروش کتابهای تو و بقیه بوده است. هیچگاه نگفتیم… اما میدانستی در شش ماهی که «#سووشون» را در داستانشب میخواندیم، این کتاب در راس پرفروشترین کتابفروشیهای تهران بود؟ نه نمیدانی!
و اما سخن آخر… داستانشب هیچگاه، دیگر از نشر حتما فرهنگی، بزرگ و دزدبگیر چشمه چیزی نخواهند خواند! چون فهمید که نیازی ندارید! چون خوب میفهمد و زبان در کام میگیرد که بلدید کتابها را در یک هفته به چاپ چند دهم و چند صدم برسانید. به خدا ما را به خیر تو نیازی نیست، پس لطفا شر مرسان! به جای او، یقهی آنهایی را بچسب که غیرقانونی کتابها را افست و پیدیاف میکنند و در بازار میفروشند… و تا یادم نرفته است بنویسم که دمتگرم! باعث شدی شعار خودمان را پیدا کنیم… همان نوشتهی دو هزار مردمی که با خونسردی تمام پاک کردی را میگویم! یادت هست؟
#داستان_شب_با_کتاب_آشتیمان_داد...
با تقدیم تمام احترامات فائقه
محمدامین چیتگران
هفدهم دیماه یک هزار و سیصد و نود و شش
@chitgarandaily
نشر محترم و حتما وزین و فرهنگی #چشمه!
سلام!
خداقوت پهلوان! خداقوت فرهنگی! خداقوت دغدغهمند! خداقوت نگران آیندهی #کتاب و #نشر! خداقوت که از دیشب نزدیک به دو هزار کامنت را نشستی و پاک کردی! خداقوت که دیدی فایده ندارد و بخش کامنتها را بستی! خداقوت که دیدی اوا! چه حرکت زشتی… بخش کامنتها را باز کردی! خداقوت که همچنان کامنتها را پاک میکنی! خداقوت بزرگوار! خداقوت!
میدانی چرا وضع مملکت ما چهل سال است به همین منوال میگذرد؟ چون هیچوقت تحمل و توانایی شنیدن نظرات مردم را نداریم… چون به ما نیامده است که #انتقادپذیر باشیم! چون همیشه این ما هستیم که باید بگوییم بهترینیم! پیغام داده بودید: «لطفا جهت توضیحات بیشتر و احیانا پرداخت خسارت شنبه صبح با دفتر #نشرچشمه تماس داشته باشید تا این مشکل بدون پیگرد مراجع قانونی حل شود.» چقدر خوب… راستی من ایمیلی دارم از آقای #دیوید_سداریس (میشناسید دیگر؟ کلی از کتابهایش را ترجمه و منتشر کردهاید!) و همچنین ناشر محترمشان در آمریکا که هیچگونه اجازهای به شما در مورد ترجمه و چاپ کتابهایشان ندادهاند. زنده باد! خداقوت ای کسی که دغدغهی فرهنگی داری! شنیده بودیم خیلی چیزها را… مثلا اینکه چاپ اول تا سوم یک کتاب را در طول یک هفته وارد بازار میکنید و یاللعجب! چهار سال میگذرد و همان کتاب در چاپ سوم مانده است! شنیده بودیم که از نویسنده پول میگیرید و در مقابل، کتابش را روانهی بازار میکنید! شنیده بودیم که شعرا ناراضیند چون انگار یک بلاهایی بر سر جامعهی شعر آوردهاید! من همهی اینها را شنیده بودم، قبل از اینکه آن ایمیل به دستم برسد. پاسخ که نمیدهید اما اگر پاسخی داشته باشید، حتما میخواهید بفرمایید که ایران عضو کنوانسیون حقوق کپیرایت نیست! یعنی ما دزدی میکنیم، چون کشور ما در کنوانسیون حمایت از آنها که دزدی نمیکنند، حضور ندارد! دستخوش برادر! زندهباد خواهر! مرحبا بزرگوار!
میشل کولمن (رئیس اتحادیه جهانی ناشران) یک زمانی گفت: «درست است که ایران عضو معاهده کپیرایت نیست اما این دلیل نمیشود که به این بهانه کتابهای ناشران جهان بدون اجازه ترجمه شود. من واقعا نمیفهمم چطور ممکن است که کتابی که روز دوشنبه در ایالات متحده منتشر شده روز چهارشنبه در ایران ترجمه غیرقانونی شده و روانه بازار میشود.» این سخن مخاطبش شمایی #نشر_چشمه بزرگوار! شما و همه ناشران این مملکت… پس یکبار دیگر اگر خواستی مثل کسانی که سر گردنه میایستند و میخواهند دزدی بگیرند و حرفی بزنند؛ آن جملهی آقای کولمن را با خودت مرور کن.
و اما #داستانشب… با بیش از سه سال فعالیت مستمر! هر شب، راس ساعت ۲۳! با نزدیک به هزار و صد داستان منتشر شده، فقط مردم را به کتاب خواندن تشویق کرد. مجموعهای که ادعایش میشود که هیچکس شبیه او حتی توان این فعالیت را ندارد. ادعایش میشود با نزدیک شانزده هزار و پانصد دقیقه داستان صوتی، نقش به سزایی در سرانهی مطالعه داشته است. ادعایش میشود مردمی اداره شده، میشود و خواهد شد! ادعایش میشود یک ریال درآمد ندارد و اگر روزی به درآمد برسد همه را خرج این راه خواهد کرد. ادعایش میشود که مخاطب و تیراژ پادکستهایش از مجموعههای دیگر بیشتر است و چقدر خوب! صد هزار مرتبه خدا را شکر! پس هر وقت خواستی ادعای حفظ منافع داشته باشی، یادت نرود #داستان_شب کمک حالت در فروش کتابهای تو و بقیه بوده است. هیچگاه نگفتیم… اما میدانستی در شش ماهی که «#سووشون» را در داستانشب میخواندیم، این کتاب در راس پرفروشترین کتابفروشیهای تهران بود؟ نه نمیدانی!
و اما سخن آخر… داستانشب هیچگاه، دیگر از نشر حتما فرهنگی، بزرگ و دزدبگیر چشمه چیزی نخواهند خواند! چون فهمید که نیازی ندارید! چون خوب میفهمد و زبان در کام میگیرد که بلدید کتابها را در یک هفته به چاپ چند دهم و چند صدم برسانید. به خدا ما را به خیر تو نیازی نیست، پس لطفا شر مرسان! به جای او، یقهی آنهایی را بچسب که غیرقانونی کتابها را افست و پیدیاف میکنند و در بازار میفروشند… و تا یادم نرفته است بنویسم که دمتگرم! باعث شدی شعار خودمان را پیدا کنیم… همان نوشتهی دو هزار مردمی که با خونسردی تمام پاک کردی را میگویم! یادت هست؟
#داستان_شب_با_کتاب_آشتیمان_داد...
با تقدیم تمام احترامات فائقه
محمدامین چیتگران
هفدهم دیماه یک هزار و سیصد و نود و شش
@chitgarandaily
مٰاهیهٰا شَبْهٰا میخوٰابَنْدْ
#سیصد_و_شصت_و_هفتم نشر محترم و حتما وزین و فرهنگی #چشمه! سلام! خداقوت پهلوان! خداقوت فرهنگی! خداقوت دغدغهمند! خداقوت نگران آیندهی #کتاب و #نشر! خداقوت که از دیشب نزدیک به دو هزار کامنت را نشستی و پاک کردی! خداقوت که دیدی فایده ندارد و بخش کامنتها را…
این جوابیه #نشرچشمه به یادداشت ماست!
واضح دروغ میگویند! واضح... در روز روشن!
جوابشان را خواهم نوشت...
از اینجا بخوانید:
https://instagram.com/p/Bdp8j8LgELq/
واضح دروغ میگویند! واضح... در روز روشن!
جوابشان را خواهم نوشت...
از اینجا بخوانید:
https://instagram.com/p/Bdp8j8LgELq/
دوستان شب بخير
شماره هزار و نود و چهارم
۱۷ دی ۱۳۹٦
داستان : "#یک_نویسنده_در_آسانسور "
مجموعه "#آسانسورچى"
انتشارات مروارید
#آسانسورچى_شانزدهم
نويسنده : #پوريا_عالمى
خوانش : #ياشار_ابراهيمى
مدت زمان پخش : "۳۸:'۱۲
پينوشت :
١) به موجب اين سند، شش دانگ صداي معصوم بماند براي وارثان #داستان_شب كه در گذر سالها، خواهد ماند.
٢) همراهان داستان شب ! دلمان مي خواهد هر شب با هم به داستان هاي شبانه گوش بدهيم . براي پيوستن به گروه داستان شب يا معرفي و عضويت دوستان خود ، از شناسه زير استفاده كنيد :
@dastaneshab
٣) شما ميتوانيد در پست مخصوص اين داستان در اينستاگرام ما، نظرات و نقد خود را در مورد داستان و خوانش آن با ما در ميان بگذاريد.
http://instagram.com/Dastaneshab
شماره هزار و نود و چهارم
۱۷ دی ۱۳۹٦
داستان : "#یک_نویسنده_در_آسانسور "
مجموعه "#آسانسورچى"
انتشارات مروارید
#آسانسورچى_شانزدهم
نويسنده : #پوريا_عالمى
خوانش : #ياشار_ابراهيمى
مدت زمان پخش : "۳۸:'۱۲
پينوشت :
١) به موجب اين سند، شش دانگ صداي معصوم بماند براي وارثان #داستان_شب كه در گذر سالها، خواهد ماند.
٢) همراهان داستان شب ! دلمان مي خواهد هر شب با هم به داستان هاي شبانه گوش بدهيم . براي پيوستن به گروه داستان شب يا معرفي و عضويت دوستان خود ، از شناسه زير استفاده كنيد :
@dastaneshab
٣) شما ميتوانيد در پست مخصوص اين داستان در اينستاگرام ما، نظرات و نقد خود را در مورد داستان و خوانش آن با ما در ميان بگذاريد.
http://instagram.com/Dastaneshab
Forwarded from مٰاهیهٰا شَبْهٰا میخوٰابَنْدْ (Mohammad Amin Chitgaran)
#سیصد_و_شصت_و_نهم
https://goo.gl/hEbvGZ
دیروز نشر محترم چشمه در جواب یادداشت من، بیانیهای را صادر کرد که آن را از اینجا میتوانید بخوانید:
https://instagram.com/p/Bdp8j8LgELq/
هیچ علاقهای نداشتم تا بار دیگر نسبت به یادداشت دوستان، کلامی بگویم اما چون خوشبینانه به قضیه نگاه میکنم و میدانم با مجموعهی #داستان_شب آشنایی کامل ندارند در برابر بیانیهی آنها یادداشتی نوشتهام که میتوانید در همینجا با لمس گزینهی [INSTANT VIEW] آن را مطالعه کنید.
این یادداشت در صفحهی اینستاگرام بنده و داستانشب هم منتشر خواهد شد.
#داستان_شب_با_کتاب_آشتیمان_داد...
با تقدیم تمام احترامات
https://goo.gl/hEbvGZ
@chitgarandaily
https://goo.gl/hEbvGZ
دیروز نشر محترم چشمه در جواب یادداشت من، بیانیهای را صادر کرد که آن را از اینجا میتوانید بخوانید:
https://instagram.com/p/Bdp8j8LgELq/
هیچ علاقهای نداشتم تا بار دیگر نسبت به یادداشت دوستان، کلامی بگویم اما چون خوشبینانه به قضیه نگاه میکنم و میدانم با مجموعهی #داستان_شب آشنایی کامل ندارند در برابر بیانیهی آنها یادداشتی نوشتهام که میتوانید در همینجا با لمس گزینهی [INSTANT VIEW] آن را مطالعه کنید.
این یادداشت در صفحهی اینستاگرام بنده و داستانشب هم منتشر خواهد شد.
#داستان_شب_با_کتاب_آشتیمان_داد...
با تقدیم تمام احترامات
https://goo.gl/hEbvGZ
@chitgarandaily
Telegraph
از داستانشب به نشر محترم چشمه
نشر محترم، فرهنگی، وزین و حتما منطقی چشمه سلام دیروز در جواب بنده، یادداشتی منتشر کردید که علیرغم میل باطنیام، مجبورم در جواب کلمههایتان چیزی بنویسم. اما قبل از آنکه جواب یادداشت شما را بدهم، میخواهم نکتهای را با شما در میان بگذارم. واقعا ماندهام چطور…
دوستان شب بخير
شماره هزار و نود و پنجم
۱۸ دی ۱۳۹٦
داستان "#مدیر_مدرسه "
#قسمت_اول
نويسنده : #جلال_آل_احمد
خوانش : #سيروس_رضوانى_فر
مدت زمان پخش : "۰۷:'۱۰
پينوشت :
١) به موجب اين سند، شش دانگ صداي معصوم بماند براي وارثان #داستان_شب كه در گذر سالها، خواهد ماند.
٢) همراهان داستان شب ! دلمان مي خواهد هر شب با هم به داستان هاي شبانه گوش بدهيم . براي پيوستن به گروه داستان شب يا معرفي و عضويت دوستان خود ، از شناسه زير استفاده كنيد :
@dastaneshab
٣) شما ميتوانيد در پست مخصوص اين داستان در اينستاگرام ما، نظرات و نقد خود را در مورد داستان و خوانش آن با ما در ميان بگذاريد.
http://instagram.com/Dastaneshab
شماره هزار و نود و پنجم
۱۸ دی ۱۳۹٦
داستان "#مدیر_مدرسه "
#قسمت_اول
نويسنده : #جلال_آل_احمد
خوانش : #سيروس_رضوانى_فر
مدت زمان پخش : "۰۷:'۱۰
پينوشت :
١) به موجب اين سند، شش دانگ صداي معصوم بماند براي وارثان #داستان_شب كه در گذر سالها، خواهد ماند.
٢) همراهان داستان شب ! دلمان مي خواهد هر شب با هم به داستان هاي شبانه گوش بدهيم . براي پيوستن به گروه داستان شب يا معرفي و عضويت دوستان خود ، از شناسه زير استفاده كنيد :
@dastaneshab
٣) شما ميتوانيد در پست مخصوص اين داستان در اينستاگرام ما، نظرات و نقد خود را در مورد داستان و خوانش آن با ما در ميان بگذاريد.
http://instagram.com/Dastaneshab
داستان شب
دوستان شب بخير شماره هزار و نود و چهارم ۱۷ دی ۱۳۹٦ داستان : "#یک_نویسنده_در_آسانسور " مجموعه "#آسانسورچى" انتشارات مروارید #آسانسورچى_شانزدهم نويسنده : #پوريا_عالمى خوانش : #ياشار_ابراهيمى مدت زمان پخش : "۳۸:'۱۲ پينوشت : ١) به موجب اين سند، شش دانگ…
وقتی خدا میخواست تو را بسازد، چه حال خوشی داشت، چه حوصلهای! این موها، این چشمها... خودت میفهمی؟ من همهی اینها را دوست دارم!
#سال_بلوا ، #عباس_معروفی
•••
همراهان و رفقاي جان
صبح بخير
روزتون خوب!
😊
#داستان_شب :
https://telegram.me/joinchat/BnWZAjwfUndd_j-PI7jZfg
#سال_بلوا ، #عباس_معروفی
•••
همراهان و رفقاي جان
صبح بخير
روزتون خوب!
😊
#داستان_شب :
https://telegram.me/joinchat/BnWZAjwfUndd_j-PI7jZfg
Telegram
داستان شب
ما هر شب راس ساعت ٢٣، برای شما يک داستان كوتاه میخوانيم.
ارتباط با ما: @arash19bb
صفحه اینستاگرام داستان شب:
www.instagram.com/dastaneshab
احراز هویت (شامد):
https://goo.gl/irM2w4
ارتباط با ما: @arash19bb
صفحه اینستاگرام داستان شب:
www.instagram.com/dastaneshab
احراز هویت (شامد):
https://goo.gl/irM2w4