داستان شب

Forwarded from مٰاهی‌هٰا شَبْ‌هٰا می‌خوٰابَنْدْ (Mohammad Amin Chitgaran)

#هفتصد_و_بیست_و_یکم
‌
مادر! می‌دانی همیشه گمانم در مورد عاشقانه‌ترین جمله‌ای که از خودم درآوردم و به یارم گفتم چه بوده است؟
«ای کاش می‌فهمیدی که جهانم بی‌تو، الف کم دارد...»
‌
او هیچ وقت این جمله را درک نکرد. شاید هم فهمید و به روی خودش نیاورد. شاید هم یاد جهنم خودش افتاد که دیگری دو دستی به او تقدیم کرد. نمی‌دانم... اما این را مطمئنم که حتی حرفم را در آن لحظه‌ی موعود نفهمید. حتی از چشم‌هایم نخواند.
‌
مادر! یک نیمه شبی داشتم از اصفهان به سمت شیراز رانندگی می‌کردم. در جاده فقط من بودم و گهگاهی کامیون‌هایی که از کنارشان می‌گذشتم. شیشه‌ها را داده بودم پایین و جزیره‌ی سیاوش قمیشی را بلند، بلند فریاد می‌زدم. می‌دانی چه شد؟ رسیدم پشت کامیونی و آمدم سبقت بگیرم... سبقت نگرفتم! چشمم به جمله‌ای که پشت کامیون بود، خشک شد. چند کیلومتری را پشت سر همان کامیون، رفتم و فقط به آن جمله نگاه کردم. کامیون راهنما زد و در خاکی جاده ایستاد. من هم ایستادم و همچنان محو جمله بودم.
‌
مردی بود بلند قد با سبیل‌های از بناگوش در رفته. سخت راه می‌رفت. شانه‌ی راستش پایین‌تر از شانه‌ی چپش بود. پیاده شد و آمد تا کنارم... داداش صدایم زد و گفت چرا سبقت نمی‌گیری؟ دزدی؟ می‌خواهی ما را خفت کنی؟ نگاهش کردم و گفتم از کی جهانت جهنم شد؟ به جمله پشت کامیون نگاه کرد و هیچ نگفت. گفت جایی خوانده و برایش جالب بوده است. دروغ می‌گفت. گفتم دروغ می‌گویی! از کی جهانت جهنم شد؟ گفت از روزی که شب‌هایش دیگر توانستم بخوابم. شب‌ها نخوابیدم و شدم راننده کامیون...
‌
راست می‌گفت مرد بیچاره... وقتی فلانی تو نباشد، وقتی نباشد تا با او فقط حرف بزنی و بوس و بغل باشد پیشکش؛ جهنم توصیف بهتری ندارد. در روایات مختلف می‌گویند که جهنم هفت طبقه دارد و طبقه زیرین و ابتدایی را تابوت جهنم می‌نامند. در آن تابوت یازده نفر خفته‌اند و تمام آتش جهنم از آنجا بیرون می‌آید. مادر! اما می‌دانی یک چیزی را؟ من نفر دوازدهم آن تابوت هستم. آنقدر جهانم بدون او و الفش جهنم شده است که همه چیز را به آتش کشیده‌ام. همه چیز را به ورطه‌ی نابودی کشیده‌ام و زندگی کلستانی را که به من تحویل دادی را بعد از او به برهوت تبدیل کردم.
‌
مادر! لطفا مثل همیشه نگو که آدم‌ها چه می‌گویند؟ چه فکر می‌کنند؟ آن‌ها هنوز دچار جهنم نشده‌اند. آن‌ها هنوز باور نکرده‌اند که چه راحت زندگی به دو قسمت تبدیل می‌شود. قبل از او، بعد از او... قبلی که تو من تحویل دادی و بعدی که او از من گرفت و دیگر هیچ‌وقت برنگرداند... آخ مادر!
#محمدامین_چیت_گران‌
‌
پی‌نوشت:
می‌دانم امانت‌دار هستید و این نوشته را بدون نام برای کسی ارسال نخواهید کرد.
‌
@chitgarandaily

230 views13:53