دیده بان انقلاب

پزشکیان را استیضاح کنید

مصلحت‌سنجی یا فرار از قانون؟

چرا سال ۱۴۰۴ نباید از سال ۱۳۶۰ محافظه‌کارتر باشد!

برخی می‌گویند امروز وقت نقد تند و استیضاح نیست؛ می‌گویند کشور در شرایط حساس است و «مصلحت» در سکوت و مداراست. اما بیایید به عقب برگردیم؛ به بحرانی‌ترین سال تاریخ معاصر ایران: سال ۱۳۶۰!

۱۳۶۰؛ سالی که ایران در آتش جنگ می‌سوخت
در آن سال، ایران نه درگیر «فشار اقتصادی»، که درگیر «بقای موجودیت» بود:
جنگ تحمیلی: دشمن تا عمق خاک کشور نفوذ کرده بود و خرمشهر در اشغال بود.
تروریسم داخلی: سازمان مجاهدین خلق (منافقین) رسماً اعلام جنگ مسلحانه کرده بود.

در چنین شرایطی که کشور از هر سو تحت فشار بود، نظام نه تنها از «استیضاح» و «عدم کفایت» نترسید، بلکه آن را راه نجات کشور دید. ابوالحسن بنی‌صدر به دلیل خودمحوری، تضعیف نیروهای مسلح (سپاه و ارتش)، ایجاد دوقطبی در جامعه و در نهایت همسویی با جریان‌های ضدانقلاب، توسط مجلس کنار گذاشته شد. آن زمان کسی نگفت «مصلحت نیست»؛ چون مصلحت واقعی در اجرای قانون و برکناری عنصر ناکارآمد بود.
مقایسه دو بی‌کفایتی: بنی‌صدر در برابر چالش‌های امروز
اگر بنی‌صدر با عدم درک درست از جنگ و ایجاد تنش داخلی کشور را به لبه پرتگاه برد، امروز نیز شاهد نوع دیگری از بی‌کفایتی هستیم که از قضا در برخی ریشه‌ها مشترک‌اند:
۱. در اولویت نبودن سفره مردم: اگر بنی‌صدر درگیر بازی‌های سیاسی و قدرت‌طلبی بود، امروز هم به نظر می‌رسد «وفاق» به جای آنکه ابزاری برای حل مشکلات معیشتی باشد، به پوششی برای عدم پاسخگویی و حفظ صندلی‌ها تبدیل شده است.
۲. فرصت‌سوزی: بنی‌صدر فرصت‌های دفاعی کشور را سوزاند؛ امروز نیز فرصت‌های اقتصادی و اصلاحات ساختاری در بوروکراسی دولتی معطل تصمیمات متناقض است.
۳. دولت و مجلس؛ از نظارت تا رفاقت: در سال ۶۰، مجلس وقت (حتی با وجود تنش‌ها) شجاعانه ایستاد و حق ملت را مطالبه کرد. اما امروز شاهدیم که هیئت رئیسه مجلس با شعار وفاق، عملاً ابزارهای نظارتی نظیر استیضاح وزرا و سوال از رئیس‌جمهور را از کار انداخته‌اند.
چرا استیضاح، عین مصلحت است؟
کسانی که استیضاح را «تضعیف نظام» یا «بدتر شدن شرایط» می‌دانند، باید به این سوال پاسخ دهند: آیا شرایط امروز ما از سال ۱۳۶۰ سخت‌تر است؟

بعد از استیصاح بنی صدر در کمتر از دو ماه، رئیس‌جمهور (رجایی)، نخست‌وزیر (باهنر)، رئیس قوه قضائیه (بهشتی) و ده‌ها نماینده مجلس و مسئول تراز اول به شهادت رسیدند.

در سال ۱۳۶۰ کشور ۳ رئیس جمهور را تجربه کرد.
بنی صدر خائن، شهید رجایی و رهبر انقلاب

در آن سال، نظام با حذف یک عنصر بی‌کفایت، نه تنها سقوط نکرد، بلکه منسجم‌تر شد و پیروزی‌های جنگ از همان نقطه آغاز گشت.
امروز وفاق نباید به معنای «سکوت در برابر ناکارآمدی» باشد. اگر دولتی توان حل مسائل ساده‌ای چون ناترازی انرژی، تورم لجام‌گسیخته و مدیریت اجرایی را ندارد، تغییر او یا مهره‌های کلیدی‌اش، نه یک بحران، که یک «جراحی نجات‌بخش» است.

قانون اساسی برای تزئین نیست؛ برای روزهای سخت است. اگر مجلس به جای وکیل‌المله بودن، نقش سپر بلای دولت را بازی کند، بزرگترین خیانت به اعتماد عمومی صورت گرفته است.
پزشکیان یا باید استیضاح شود یا اینکه استعفا بدهد و برود.
مردم و کشور تحمل این حجم از بی کفایتی را ندارند.

@didebane_enghelab

👍24❤3

1.09K views09:20