دیده بان انقلاب

زلزله ۱۹۹۹ دوباره لرزید؛

رد کودکان گمشده ترکیه در جزیره اپستین!

🔹پرونده قاچاق کودکان زلزله‌زده ترکیه به جزایر اپستین، مثل بمب در افکار عمومی ترکید و ترکیه را در شوکی عمیق فرو برد.

🔹زلزله ۱۹۹۹ که آمد، فقط زمین نلرزید؛ وجدان‌ها هم ترک برداشت. آوار که خوابید، حساب‌وکتاب‌ها تازه شروع شد؛ و درست همان‌جا بود که کودک‌ها ناپدید شدند. نه یکی دو تا، نه اشتباهی؛ هزاران. و دولت وقت؟ مثل همیشه، دست برد توی جیبِ دروغ‌های آماده.
گفتند پ.ک.ک برده. گفتند تروریست‌ها قاچاق کرده‌اند. گفتند کشور سومی کمک کرده؛ همان «سومی» که اسمش را قورت می‌دادند مبادا «اسرائیل» از گلویشان بیفتد بیرون. و هر بار که مردم گفتند: «نه، بچه‌ها زنده بودند»، هر بار که گفتند «دیدیم سوار ماشین‌های نظامی شدند»، دهان‌ها را بستند. با تهدید. با زندان. با چکمه.

🔹این بازی کثیف یک تیر بود و دو نشان:
هم قاچاق ادامه پیدا کند، هم کردها مقصر جلوه داده شوند؛ هم جیب آقایان به خطر نیفتد، هم مردم ترکیه قلقلک داده شوند برای حمله به کردهای سوریه. سیاست؟ نه. این اسمش تجارت است؛ تجارتِ تنِ کودک.

🔹حالا اما اسناد بیرون زده‌اند. نه شایعه، نه زمزمه قهوه‌خانه‌ای؛ سند. اسنادی که با پرونده اپستین از دل گاوصندوق‌های آمریکایی بیرون ریخته‌اند و مثل سیلی خورده‌اند توی صورت ترکیه.
در چند برگش روشن و بی‌رحم نوشته: حداقل صد دخترِ زیر سن قانونی، درست وسط هرج‌ومرج زلزله، دزدیده شده‌اند؛ با دست مقامات ترکیه، تحویل شبکه قاچاق انسان.
و این صد نفر را برده‌اند به جزایر اپستین؛ همان جایی که انسان دیگر انسان نیست، کالا است. مصرف می‌شود. فروخته می‌شود. لگدمال می‌شود.

🔹و این فقط اپستین است؛ فقط یک شاخه از جنگل. این صد نفر، تهِ یک کوه یخ‌اند. شبکه‌ای که طبق اسناد، از معلم و پلیس تا نظامی در آن شریک بوده‌اند؛ شبکه‌ای با صدها میلیون دلار درآمد. بوی پول، بوی خون را خفه کرده بود.

🔹طبیعی است که ترکیه تکان بخورد. طبیعی است که مادرها دوباره بیدار شوند. طبیعی است که سؤال‌ها برگردند:
بچه من کجاست؟
زنده است؟
کجای دنیاست؟
چه بر سرش آمده؟

🔹و طبیعی‌تر از همه این‌که برخی مقامات خود ترکیه حالا داد بزنند: «تحقیق بین‌المللی!» چون می‌دانند فساد آن‌قدر همه‌گیر است که قاضیِ داخلی جرأت نفس کشیدن ندارد، چه برسد به حکم دادن.

🔹اما دولت، به‌جای پاسخ، دوباره همان نوار پوسیده را گذاشته:
پ.ک.ک!
کردها!
آدم‌ربایی!
در حالی که همین اسناد می‌گویند دستِ دولت در قاچاق انسان تا مچ فرو رفته.

🔹برای خیلی‌ها این تازه‌گی ندارد. سال‌هاست می‌دانند قاچاق انسان، استثمار، سوءاستفاده، با چراغ سبز مقامات و سرویس‌های امنیتی نفس می‌کشد.
فرق امروز فقط این است که دیگر نمی‌شود گفت «نمی‌دانستیم». کاغذها حرف می‌زنند. صریح. بی‌ابهام. بی‌رحم.

🔹و ما این‌جا، کنار مردم ترکیه می‌ایستیم؛ کنار پدرها و مادرهایی که گفتند «فرزندت در زلزله مرد»، «در بیمارستان تمام کرد»، و امروز باید با این فکر زندگی کنند که شاید بچه‌شان نمرده؛ شاید جایی در دنیا دارد عذاب می‌کشد.
جز آن‌ها که خودشان جنازه را دفن کردند، برای بقیه زندگی جهنم است.
فکری است که عقل را می‌دَرَد.
دردی است که آدم را دیوانه می‌کند.

@didebane_enghelab

❤10👌5😡1

1.51K views22:29