قربانیان دروغ و وقاحت
#N 054
https://t.me/divanesara/1010
امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N -کمتر از دو ماه از ۲۵ آبان می‌گذرد. از زمانی که چکمه‌پوش‌های خون‌آشام جان‌های بی‌گناه را به رگبار گلوله بستند تا صدای اعتراض را با جاری کردن خون سرکوب کنند. صدها شهید آن خیزش مردمی، قربانیان جنایت‌پیشگی چکمه‌پوش‌ها شدند.
ما بازماندگان آن معترضین شریف و شجاع، خیره به اسلحه چکمه‌پوش‌ها می‌نگریستیم و از ترس گلوله‌ای که به جان آدمی فرو می‌رفت بر خود می‌لرزیدیم. اما چکمه‌پوش‌ها نعره پیروزی بر منافق و دشمن می‌زدند، و کوتوله‌هایی که در فضاهای مجازی و واقعی اجاره کرده‌اند با وقاحت به بزرگی و کوچکی اعداد می‌تاختند. به ما گفتند کسانی که مرده‌اند، منافق و خشونت‌طلب بوده‌اند، تروریست و مسلح بوده‌اند، تازه همان‌ها هم توسط افرادی مشکوک کشته شدند.
یک هفته از تشییع قاسم سلیمانی گذشته است. از زمانی که چکمه‌پوش‌های غوغاسالار مردمی بی‌گناه را به هم فشردند تا عکس‌های‌شان شلوغ‌تر بیفتد. نزدیک به ۱۰۰ کشته کرمانی، قربانیان دغل‌بازی چکمه‌پوش‌ها شدند.
ما بازماندگان آن مردمان بی‌پناه، از صدای خردشدن استخوان زیر دست و پا به خود فشرده می‌شدیم اما چکمه‌پوش‌ها از شکوه مراسم به وجد آمده بودند. به ما گفتند فدای سر سردار و در روزنامه‌های‌شان نوشتند کرمان به قربانت.
سه روز از سقوط ناگوار هواپیما گذشته است. از زمانی که چکمه‌پوش‌های سرمست از موشک‌پرانی آدم‌های بی‌گناه را در هوا نشانه رفته‌اند. ۱۷۰ مسافر هواپیما، قربانیان هیجان‌زدگی جنون‌آمیز چکمه‌پوش‌ها شدند.
ما بازماندگان آن مسافران بی‌خبر و بداقبال، خشمگین و بهت‌زده به معلق‌بازی چکمه‌پوش‌ها و کوتوله‌های‌شان نگاه می‌کردیم. که چطور آدم‌کشان دو ماه پیش، همان سرکوب‌گران دو سال پیش، همان جنایت‌کاران ده سال پیش ناگهان به منابعی قابل اعتماد در جنگ روانی دشمن تبدیل شدند. که چطور زمین و زمان را به هم بافتند، دروغ و فریب را به هم متصل کردند، و از تهمت و تهدید نگذشتند تا دست‌های آلوده به خون را پنهان کنند.
از هیچ پلیدی شرم نکردند. از شلیک موشک تا سقوط هواپیما تنها دو دقیقه طول کشید. در همان دو دقیقه همه چیز معلوم شده بود. اما سه روز ما بازماندگان را مبهوت دروغ و نمایش‌های وقیحانه کردند. چکمه‌پوش‌ها و کوتوله‌های اجیرشده‌شان سال‌هاست که صداقت و درستی را زیر چکمه‌ها له کرده‌اند. برای همین است از ده سال پیش که در کهریزک زیر باتوم‌های‌شان، در خیابان مقابل گلوله‌های‌شان، و در عاشورا زیر چرخ ماشین‌های‌شان جان دادیم، هیچ چیز عوض نشده است.
تا وقتی دروغ و وقاحت ادامه دارد، اگر صدای‌مان بلند شود به ضرب پوتین و باتوم به زندان می‌افتیم، اگر دستان خود را مشت کنیم به گلوله آهن شکافته می‌شویم، حتی اگر از دست چهره زشت‌شان فرار کنیم در آسمان می‌سوزیم. ما هنوز نمرده‌ایم اما همه قربانیان دروغ و وقاحت خواهیم شد. هنوز زنده‌ایم اما دیر یا زود با قساوت عمدی یا حماقت سهوی خون ما را خواهند ریخت. آن وقت با مشتی دروغ و نمایشی وقیحانه اجساد ما را فراموش می‌کنند. چکمه‌پوش‌ها و کوتوله‌های‌شان همین‌گونه جنایت پشت جنایت، قتل پشت قتل، خون پشت خون را دوام آورده‌اند.
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
#N 054
https://t.me/divanesara/1010
امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N -کمتر از دو ماه از ۲۵ آبان می‌گذرد. از زمانی که چکمه‌پوش‌های خون‌آشام جان‌های بی‌گناه را به رگبار گلوله بستند تا صدای اعتراض را با جاری کردن خون سرکوب کنند. صدها شهید آن خیزش مردمی، قربانیان جنایت‌پیشگی چکمه‌پوش‌ها شدند.
ما بازماندگان آن معترضین شریف و شجاع، خیره به اسلحه چکمه‌پوش‌ها می‌نگریستیم و از ترس گلوله‌ای که به جان آدمی فرو می‌رفت بر خود می‌لرزیدیم. اما چکمه‌پوش‌ها نعره پیروزی بر منافق و دشمن می‌زدند، و کوتوله‌هایی که در فضاهای مجازی و واقعی اجاره کرده‌اند با وقاحت به بزرگی و کوچکی اعداد می‌تاختند. به ما گفتند کسانی که مرده‌اند، منافق و خشونت‌طلب بوده‌اند، تروریست و مسلح بوده‌اند، تازه همان‌ها هم توسط افرادی مشکوک کشته شدند.
یک هفته از تشییع قاسم سلیمانی گذشته است. از زمانی که چکمه‌پوش‌های غوغاسالار مردمی بی‌گناه را به هم فشردند تا عکس‌های‌شان شلوغ‌تر بیفتد. نزدیک به ۱۰۰ کشته کرمانی، قربانیان دغل‌بازی چکمه‌پوش‌ها شدند.
ما بازماندگان آن مردمان بی‌پناه، از صدای خردشدن استخوان زیر دست و پا به خود فشرده می‌شدیم اما چکمه‌پوش‌ها از شکوه مراسم به وجد آمده بودند. به ما گفتند فدای سر سردار و در روزنامه‌های‌شان نوشتند کرمان به قربانت.
سه روز از سقوط ناگوار هواپیما گذشته است. از زمانی که چکمه‌پوش‌های سرمست از موشک‌پرانی آدم‌های بی‌گناه را در هوا نشانه رفته‌اند. ۱۷۰ مسافر هواپیما، قربانیان هیجان‌زدگی جنون‌آمیز چکمه‌پوش‌ها شدند.
ما بازماندگان آن مسافران بی‌خبر و بداقبال، خشمگین و بهت‌زده به معلق‌بازی چکمه‌پوش‌ها و کوتوله‌های‌شان نگاه می‌کردیم. که چطور آدم‌کشان دو ماه پیش، همان سرکوب‌گران دو سال پیش، همان جنایت‌کاران ده سال پیش ناگهان به منابعی قابل اعتماد در جنگ روانی دشمن تبدیل شدند. که چطور زمین و زمان را به هم بافتند، دروغ و فریب را به هم متصل کردند، و از تهمت و تهدید نگذشتند تا دست‌های آلوده به خون را پنهان کنند.
از هیچ پلیدی شرم نکردند. از شلیک موشک تا سقوط هواپیما تنها دو دقیقه طول کشید. در همان دو دقیقه همه چیز معلوم شده بود. اما سه روز ما بازماندگان را مبهوت دروغ و نمایش‌های وقیحانه کردند. چکمه‌پوش‌ها و کوتوله‌های اجیرشده‌شان سال‌هاست که صداقت و درستی را زیر چکمه‌ها له کرده‌اند. برای همین است از ده سال پیش که در کهریزک زیر باتوم‌های‌شان، در خیابان مقابل گلوله‌های‌شان، و در عاشورا زیر چرخ ماشین‌های‌شان جان دادیم، هیچ چیز عوض نشده است.
تا وقتی دروغ و وقاحت ادامه دارد، اگر صدای‌مان بلند شود به ضرب پوتین و باتوم به زندان می‌افتیم، اگر دستان خود را مشت کنیم به گلوله آهن شکافته می‌شویم، حتی اگر از دست چهره زشت‌شان فرار کنیم در آسمان می‌سوزیم. ما هنوز نمرده‌ایم اما همه قربانیان دروغ و وقاحت خواهیم شد. هنوز زنده‌ایم اما دیر یا زود با قساوت عمدی یا حماقت سهوی خون ما را خواهند ریخت. آن وقت با مشتی دروغ و نمایشی وقیحانه اجساد ما را فراموش می‌کنند. چکمه‌پوش‌ها و کوتوله‌های‌شان همین‌گونه جنایت پشت جنایت، قتل پشت قتل، خون پشت خون را دوام آورده‌اند.
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
Telegram
مجمع دیوانگان
قربانیان دروغ و وقاحت
#N 054
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
.
#N 054
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
.
یادداشت وارده: کانفورمیست کیست؟
#V 059
https://t.me/divanesara/1012
نویسنده مهمان: ایمان آقایاری @Mehrgan96
-چای یا قهوه؟
-بله، لطفا.
[ضرب‌المثل انگلیسی]
کانفورمیست در لغت به معنای کسی است که خود را تطبیق می دهد، همرنگ می‌شود. منظور همان کسی است که در تداول عام «حزب بادی» خوانده می شود. چنان سیالیتی در ذات این مفهوم هست که تن به هیچ تعریف مشخصی نمی‌دهد. می‌توان گفت هویتی بوقلمون‌صفتانه است. سیره انسانی فرصت طلب است؛ کسی که هیچ اصول و مشرب مشخصی ندارد و چون «بت عیار» هر لحظه به شکلی در می‌آید. باری به هر جهت است و در نهایت امر نیز هم‌نوایی‌اش با صاحبان «زر و زور و تزویر».
به صحنه سیاسی جامعه‌مان که نیک بنگریم، عده زیادی از این بازیگران را می‌بینیم. «خروسک‌های باد نشانی» که فورا جهت عوض می‌کنند. تو گویی هیچ اصل سیاسی، فکری و حتی انسانی‌ای در ضمیرشان موجود نیست. نه تنها پا بر موضع اصیلی نمی‌فشارند، که حتی کفش‌هاشان نیز عاریه‌ای است. نیروها و افراد و احزابی که یک روز منتقد ماجراجویی و مداخله منطقه‌ای و بین المللی‌اند، روز دیگر از «عمق استراتژیک» نظام حرف می‌زنند. در نکوهش امپریالیسم سخن‌ها می‌گویند و در عین حال مداح امپریالیسم جمهوری اسلامی می‌شوند. آن گاه که ذائقه عصر را متمایل به ناسیونالیسم می‌بینند، چاشنی ملیت را هم به «امت» می‌افزایند و «شتر گاو پلنگی» از مفاهیم در جهت توسعه قدرت لگام گسیخته می‌سازند. از «نظارت استصوابی» بد می‌گویند و «بد»هاشان را از این صافی گذرانده در معرض رأی ملت قرار می‌دهند. یک روز در اعلام سوگواری و همدردی با حکومت تا به آنجا پیش می‌روند که از «انتقام سخت» سخن بگویند و سخت‌ترین لایه‌های نظام را تشجیع کنند. روز دیگر با سوختگان آتشی که معلول همین جو بود هم‌ذات‌پنداری می‌نمایند؛ آتشی که هواپیمایی را در بر گرفت و ملتی را سوزاند.
کانفورمیست همیشه و همه جا هست. کانفورمیست بوی نفع و «نفت» را از فرسخ‌ها فاصله می‌شناسد. کانفورمیست همه انسان‌ها را لشگر بالقوه خود می‌داند، حتی انسان‌های مرده را. کانفورمیست‌ها و کانفورمیسم، از رگ گردن به ما نزدیک‌ترند. با احتیاط زندگی کنیم.
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
#V 059
https://t.me/divanesara/1012
نویسنده مهمان: ایمان آقایاری @Mehrgan96
-چای یا قهوه؟
-بله، لطفا.
[ضرب‌المثل انگلیسی]
کانفورمیست در لغت به معنای کسی است که خود را تطبیق می دهد، همرنگ می‌شود. منظور همان کسی است که در تداول عام «حزب بادی» خوانده می شود. چنان سیالیتی در ذات این مفهوم هست که تن به هیچ تعریف مشخصی نمی‌دهد. می‌توان گفت هویتی بوقلمون‌صفتانه است. سیره انسانی فرصت طلب است؛ کسی که هیچ اصول و مشرب مشخصی ندارد و چون «بت عیار» هر لحظه به شکلی در می‌آید. باری به هر جهت است و در نهایت امر نیز هم‌نوایی‌اش با صاحبان «زر و زور و تزویر».
به صحنه سیاسی جامعه‌مان که نیک بنگریم، عده زیادی از این بازیگران را می‌بینیم. «خروسک‌های باد نشانی» که فورا جهت عوض می‌کنند. تو گویی هیچ اصل سیاسی، فکری و حتی انسانی‌ای در ضمیرشان موجود نیست. نه تنها پا بر موضع اصیلی نمی‌فشارند، که حتی کفش‌هاشان نیز عاریه‌ای است. نیروها و افراد و احزابی که یک روز منتقد ماجراجویی و مداخله منطقه‌ای و بین المللی‌اند، روز دیگر از «عمق استراتژیک» نظام حرف می‌زنند. در نکوهش امپریالیسم سخن‌ها می‌گویند و در عین حال مداح امپریالیسم جمهوری اسلامی می‌شوند. آن گاه که ذائقه عصر را متمایل به ناسیونالیسم می‌بینند، چاشنی ملیت را هم به «امت» می‌افزایند و «شتر گاو پلنگی» از مفاهیم در جهت توسعه قدرت لگام گسیخته می‌سازند. از «نظارت استصوابی» بد می‌گویند و «بد»هاشان را از این صافی گذرانده در معرض رأی ملت قرار می‌دهند. یک روز در اعلام سوگواری و همدردی با حکومت تا به آنجا پیش می‌روند که از «انتقام سخت» سخن بگویند و سخت‌ترین لایه‌های نظام را تشجیع کنند. روز دیگر با سوختگان آتشی که معلول همین جو بود هم‌ذات‌پنداری می‌نمایند؛ آتشی که هواپیمایی را در بر گرفت و ملتی را سوزاند.
کانفورمیست همیشه و همه جا هست. کانفورمیست بوی نفع و «نفت» را از فرسخ‌ها فاصله می‌شناسد. کانفورمیست همه انسان‌ها را لشگر بالقوه خود می‌داند، حتی انسان‌های مرده را. کانفورمیست‌ها و کانفورمیسم، از رگ گردن به ما نزدیک‌ترند. با احتیاط زندگی کنیم.
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
Telegram
مجمع دیوانگان
یادداشت وارده: کانفورمیست کیست؟
#V 059
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
.
#V 059
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
.
یادداشت وارده: جنگ کثیف و خون‌های پاک
#V 060
«کانال مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
عکس بالا معترضان آرژانتینی را نشان می‌دهد که عکس مفقود‌شده‌های‌شان را در دست گرفته‌اند.
#V 060
«کانال مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
عکس بالا معترضان آرژانتینی را نشان می‌دهد که عکس مفقود‌شده‌های‌شان را در دست گرفته‌اند.
یادداشت وارده: جنگ کثیف و خون‌های پاک
#V 060
https://t.me/divanesara/1014
نویسنده مهمان: پریناز زرین‌نعل @parinazzarinnal «جنگ کثیف» اصطلاحی بود که دولت غیر قانونی آرژانتین در خلال سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۱ از آن استفاده می‌کرد تا جنایات خود را با آب «عملیات مشروع نظامی» تطهیر کند، به گونه‌ای که گویا این جنایات ناگزیر از وقوع بوده‌اند. ماشین تبلیغاتی حکومت جایش را به ماشین جنگی و سلاح‌های کشتار جمعی داد.
خورخه رافائل ویدلا نظامی آرژانتینی که توانسته بود با یک کودتای نظامی دولت قانونی «پرون» را ساقط کند در طول شش سال خفقان و دیکتاتوری قریب به ۳۰۰۰۰ نفر را به جوخه‌های اعدام سپرد.
نکته جالب توجه اما شمار قربانیان نیست، بلکه دلیل قربانی کردن است. به باور نظامیان آرژانتینی یک جنگ، ولو به خشن‌ترین شکل با هدف برقراری «نظم اجتماعی» توجیه می‌شود. به تایید «آدولف سیلینگو» یکی از افسران نیروی دریایی آرژانتین در دوران «جنگ کثیف» طی سال‌های ۱۹۷۷-۱۹۷۸، هر چهارشنبه هواپیمایی حامل تعدادی از زندانیان و معترضین (چپ) ربوده شده توسط حکومت به صورت نیمه‌جان به دریا انداخته می‌شدند. به گفته وی حدود ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ نفر به این شکل به قتل رسیدند و از طرف دولت مفقود شده اعلام شدند. روزی که آب جنازه قربانیان را به ساحل آورد،گارد ساحلی نمی‌توانست پاسخگوی اذهان عمومی باشد. اینبار آب دیکتاتوری را به ساحل آورده بود.
ادبیات امروز سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به گفتمان آن روز نظامیان آرژانتینی بی‌شباهت نیست. شاید حتی ملهم از آن باشد. سرکوب معترضان و قرار دادن آنها در ردیف تخریب‌کنندگان اموال عمومی با ابزار پروپاگاندای صدا و سیما، هدف قرار دادن هواپیمای مسافربری با شلیک (به زعم خودشان اشتباه) پدافند هوایی سپاه با انگیزه تهدید منافع آمریکا در منطقه و ... همه در تعریف ابزار لازم برای برقراری «نظم اجتماعی» و کاهش «تهدیدات خارجی» می‌گنجد.
آنچه در کالبد نیمه‌جان این مردم نمی‌گنجد فقط اندکی امید است. روزی که سایه دیکتاتوری‌ها بلند شود،باد ناله مظلومان را به آسمان خواهد برد و روزی آب اجساد قربانیان را به ساحل دموکراسی خواهد کشاند.
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
#V 060
https://t.me/divanesara/1014
نویسنده مهمان: پریناز زرین‌نعل @parinazzarinnal «جنگ کثیف» اصطلاحی بود که دولت غیر قانونی آرژانتین در خلال سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۱ از آن استفاده می‌کرد تا جنایات خود را با آب «عملیات مشروع نظامی» تطهیر کند، به گونه‌ای که گویا این جنایات ناگزیر از وقوع بوده‌اند. ماشین تبلیغاتی حکومت جایش را به ماشین جنگی و سلاح‌های کشتار جمعی داد.
خورخه رافائل ویدلا نظامی آرژانتینی که توانسته بود با یک کودتای نظامی دولت قانونی «پرون» را ساقط کند در طول شش سال خفقان و دیکتاتوری قریب به ۳۰۰۰۰ نفر را به جوخه‌های اعدام سپرد.
نکته جالب توجه اما شمار قربانیان نیست، بلکه دلیل قربانی کردن است. به باور نظامیان آرژانتینی یک جنگ، ولو به خشن‌ترین شکل با هدف برقراری «نظم اجتماعی» توجیه می‌شود. به تایید «آدولف سیلینگو» یکی از افسران نیروی دریایی آرژانتین در دوران «جنگ کثیف» طی سال‌های ۱۹۷۷-۱۹۷۸، هر چهارشنبه هواپیمایی حامل تعدادی از زندانیان و معترضین (چپ) ربوده شده توسط حکومت به صورت نیمه‌جان به دریا انداخته می‌شدند. به گفته وی حدود ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ نفر به این شکل به قتل رسیدند و از طرف دولت مفقود شده اعلام شدند. روزی که آب جنازه قربانیان را به ساحل آورد،گارد ساحلی نمی‌توانست پاسخگوی اذهان عمومی باشد. اینبار آب دیکتاتوری را به ساحل آورده بود.
ادبیات امروز سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به گفتمان آن روز نظامیان آرژانتینی بی‌شباهت نیست. شاید حتی ملهم از آن باشد. سرکوب معترضان و قرار دادن آنها در ردیف تخریب‌کنندگان اموال عمومی با ابزار پروپاگاندای صدا و سیما، هدف قرار دادن هواپیمای مسافربری با شلیک (به زعم خودشان اشتباه) پدافند هوایی سپاه با انگیزه تهدید منافع آمریکا در منطقه و ... همه در تعریف ابزار لازم برای برقراری «نظم اجتماعی» و کاهش «تهدیدات خارجی» می‌گنجد.
آنچه در کالبد نیمه‌جان این مردم نمی‌گنجد فقط اندکی امید است. روزی که سایه دیکتاتوری‌ها بلند شود،باد ناله مظلومان را به آسمان خواهد برد و روزی آب اجساد قربانیان را به ساحل دموکراسی خواهد کشاند.
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
Telegram
مجمع دیوانگان
یادداشت وارده: جنگ کثیف و خون‌های پاک
#V 060
«کانال مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
عکس بالا معترضان آرژانتینی را نشان می‌دهد که عکس مفقود‌شده‌های‌شان را در دست گرفته‌اند.
#V 060
«کانال مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
عکس بالا معترضان آرژانتینی را نشان می‌دهد که عکس مفقود‌شده‌های‌شان را در دست گرفته‌اند.
👍1
بیایید این شعار را تحریم کنیم
تجمع روز شنبه، مقابل دانشگاه امیرکبیر از هر لحاظ حرکتی ستایش‌برانگیز بود. رادیکال، مترقی، با ترکیبی یک‌دست و شعارهایی صریح که می‌تواند آغازگر مسیری باشد که شکاف میان معترضان طبقه متوسط با معترضان اقتصادی را پر کند. همه‌اش خوب بود، بجز یک شعار بد!
کمترین توقعی که از طبقه متوسط و به ویژه دانشجویان می‌رود این است که موتور پیشگام مدنیت و #خشونت‌پرهیزی در جریان اعتراضات باشند و این منش را در میان اقشار دیگر نیز تشویق و ترویج کنند. هنوز از اعتراضات آبان‌ماه و آن کشتار دردناک آنقدر نگذشته که فراموش کنیم دود افزایش خشونت اول از همه به چشم مردم بی‌دفاع می‌رود.
از این منظر، شعار «می‌کشم می‌کشم آنکه برادرم کشت» در تجمع گذشته یک انحراف تلخ بود. انحرافی که شاید صرفا از یک هیجان مقطعی ناشی شد، اما به هر حال باید به شدت نسبت به تکرار آن حساس باشیم. تیره‌روزی این کشور از همین «می‌کشم»ها است و مرهم زخم‌ش جنگ و کشتار و انتقام‌جویی بیشتر نیست.
(توضیح: تصویر پیوست، اثری است از «علی فرزات»، کارتونیست اهل سوریه که رژیم اسد انگشتان‌اش را خورد کرد)
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
تجمع روز شنبه، مقابل دانشگاه امیرکبیر از هر لحاظ حرکتی ستایش‌برانگیز بود. رادیکال، مترقی، با ترکیبی یک‌دست و شعارهایی صریح که می‌تواند آغازگر مسیری باشد که شکاف میان معترضان طبقه متوسط با معترضان اقتصادی را پر کند. همه‌اش خوب بود، بجز یک شعار بد!
کمترین توقعی که از طبقه متوسط و به ویژه دانشجویان می‌رود این است که موتور پیشگام مدنیت و #خشونت‌پرهیزی در جریان اعتراضات باشند و این منش را در میان اقشار دیگر نیز تشویق و ترویج کنند. هنوز از اعتراضات آبان‌ماه و آن کشتار دردناک آنقدر نگذشته که فراموش کنیم دود افزایش خشونت اول از همه به چشم مردم بی‌دفاع می‌رود.
از این منظر، شعار «می‌کشم می‌کشم آنکه برادرم کشت» در تجمع گذشته یک انحراف تلخ بود. انحرافی که شاید صرفا از یک هیجان مقطعی ناشی شد، اما به هر حال باید به شدت نسبت به تکرار آن حساس باشیم. تیره‌روزی این کشور از همین «می‌کشم»ها است و مرهم زخم‌ش جنگ و کشتار و انتقام‌جویی بیشتر نیست.
(توضیح: تصویر پیوست، اثری است از «علی فرزات»، کارتونیست اهل سوریه که رژیم اسد انگشتان‌اش را خورد کرد)
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
👍1
Winter Morning I
Woodkid/Nils Frahm
ترجمه وارده: «صبح زمستان»
#V 061
#داستانک
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
موسیقی بالا با عنوان «صبح زمستان» اثر WoodKid و Nils Frahm مربوط به داستان کوتاهی‌ست که به پیوست می‌آید. این داستان را رابرت دنیرو دکلمه کرده است.
#V 061
#داستانک
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
موسیقی بالا با عنوان «صبح زمستان» اثر WoodKid و Nils Frahm مربوط به داستان کوتاهی‌ست که به پیوست می‌آید. این داستان را رابرت دنیرو دکلمه کرده است.
«برای همه آن‌هایی که نرسیدند».
#V 061
https://t.me/divanesara/1017
#داستانک : صبح زمستان
مترجم مهمان: سروش افخمی @Soroushafkhami -خواب و بیدار بودم و صدای بادُ یادم میاد. خراشیده شدن سقف به شاخه درختا، مثل صدای زمزمه مردم بود. من یه زمستون، یا شاید حتی تو بهار بود که به اینجا رسیدم. حقیقتش دیگه یادم نمیاد. ذهن چه بازی‌‌هایی با آدم می‌کنه.
بابا همین دو هفته پیش مرده بود. قبرشُ که می‌کندن، زمین یخ زده بود. مامان یه یادداشت تو چمدونم گذاشته بود که بهم بگه کاری کنم بهم افتخار کنه. آدم خوبی باشم.
زمستونای زیادی گذشت.
من اینجا اومدم چون یه «خونه» می‌خواستم. جایی که بتونم آرامش پیدا کنم. جایی که «مثل بقیه» باهام رفتار کنن. جایی که بتونم کسی باشم که «خودم» میخوام.
اینجا همیشه انقد خالی نبود.
ملت چمدون به دست اینجا صف می‌بستن؛ و بچه‌هاشون از ترس جون بهشون چسبیده بودن. بین‌شون پیر و جوون بود؛ تعداد کمی‌شون خانواده بودن؛ ولی همگی کاملا تنها بودن.
منتظر نوبتشون می‌ایستادن تا به نگهبان ته راهرو برسن. نگهبان، مدارکشونُ مهر میزد و می‌گفت:
«برید اون طرف».
«خوش آمدین».
منم یکی از اونا بودم. وقتی رسیدم اینجا، به یه اتاق خیلی بزرگ بردنم. دکترا چندتا سوال کوتاه ازم پرسیدن. یه دکتری اومد سمت‌ام و گفت:
«تو باید برگردی».
گفتم: «کجا برگردم»
«همونجایی که ازش اومدی».
گفتم: «من میخوام برم نیویورک، من واسه یه زندگی جدید اومدم».
«نه! نمی‌تونی! باید برگردی خونه!»
باهاش درگیر شدم. دکتره گوش نمی‌کرد، گفت: «پنج دیقه وقت داری بری» و بعدش راهشُ گرفت و رفت. چمدونمُ برداشتم و رفتم تو یه کمد، پشت لباسا قایم شدم. وقتی هوا تاریک شد، رفتم و یه جای دیگه پنهان شدم، و باز بعدش یه جای دیگه.
یه جایی موندم که هیچکس پیدام نکنه. یه روز شد یه هفته و یه هفته شد یه ماه.
فقط یه چیز تو ذهنم بود. یه جایی واسه «موندن». تا اگه «بال» داشتی بتونی «پرواز» کنی. تا اگه جریان متلاطم نبود توش شنا کنی. خیلیا سعی‌شونُ کردن. منم بارها تلاش کردم که به اونجا برسم.
حتی یه بار سعی کردم تا اونجا شنا کنم، اما همه‌اش یه ذره جلو رفتم.
یه شب، یه نفرِ دیگه رو ملاقات کردم. زنه هم یه جا قایم شده بود. ازون به بعد باهم پنهون شدیم. [روزا قایم می‌شدیم و] شبا تازه زندگیمونُ می‌کردیم؛ و درمورد این که وقتی به ساحل برسیم چه کاره می‌شیم حرف می‌زدیم. که زندگی‌هامون چه شکلی می‌شه.
یه روز زنه دیگه بیدار نشد.
بدنشو برداشتم و تو آب گذاشتم و ... دیدم که چطوری [روی آب] به جایی که همیشه می‌خواست، روونه شد.
و باز تنها شدم.
وای! متاسفم. نزدیک بود موفق بشیم.
میلیون‌ها نفر بودن که از راه اینجا میان؛ و من همشونُ می‌بینم. آدمایی با همه رنگ و شکل و اندازه؛ و همیشه به همه اونایی فکر می‌کنم که تونستن، به اونایی که رسیدن، و خودشون رو به یه ساحل دور رسوندن. حتما، وقتی به ساحل رسیدن، یا حتی به یه پل یا یه جاده، شروع می‌کنن به راه رفتن، تندتر و تندتر میرن؛ و بعدش شروع می‌کنن به دویدن. اونا تونستن. بالاخره به خونه رسیدن.
ولی منظورمُ اشتباه برداشت نکنید. من روحِ همه اوناییم که هرگز نرسیدن؛ و روح همه اون کسایی که هیچوقت دیگه نمی‌رسن.
Winter Morning II-Composer and writer: Woodkid & Nils Frahm-Voice : Robert Deniro
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
#V 061
https://t.me/divanesara/1017
#داستانک : صبح زمستان
مترجم مهمان: سروش افخمی @Soroushafkhami -خواب و بیدار بودم و صدای بادُ یادم میاد. خراشیده شدن سقف به شاخه درختا، مثل صدای زمزمه مردم بود. من یه زمستون، یا شاید حتی تو بهار بود که به اینجا رسیدم. حقیقتش دیگه یادم نمیاد. ذهن چه بازی‌‌هایی با آدم می‌کنه.
بابا همین دو هفته پیش مرده بود. قبرشُ که می‌کندن، زمین یخ زده بود. مامان یه یادداشت تو چمدونم گذاشته بود که بهم بگه کاری کنم بهم افتخار کنه. آدم خوبی باشم.
زمستونای زیادی گذشت.
من اینجا اومدم چون یه «خونه» می‌خواستم. جایی که بتونم آرامش پیدا کنم. جایی که «مثل بقیه» باهام رفتار کنن. جایی که بتونم کسی باشم که «خودم» میخوام.
اینجا همیشه انقد خالی نبود.
ملت چمدون به دست اینجا صف می‌بستن؛ و بچه‌هاشون از ترس جون بهشون چسبیده بودن. بین‌شون پیر و جوون بود؛ تعداد کمی‌شون خانواده بودن؛ ولی همگی کاملا تنها بودن.
منتظر نوبتشون می‌ایستادن تا به نگهبان ته راهرو برسن. نگهبان، مدارکشونُ مهر میزد و می‌گفت:
«برید اون طرف».
«خوش آمدین».
منم یکی از اونا بودم. وقتی رسیدم اینجا، به یه اتاق خیلی بزرگ بردنم. دکترا چندتا سوال کوتاه ازم پرسیدن. یه دکتری اومد سمت‌ام و گفت:
«تو باید برگردی».
گفتم: «کجا برگردم»
«همونجایی که ازش اومدی».
گفتم: «من میخوام برم نیویورک، من واسه یه زندگی جدید اومدم».
«نه! نمی‌تونی! باید برگردی خونه!»
باهاش درگیر شدم. دکتره گوش نمی‌کرد، گفت: «پنج دیقه وقت داری بری» و بعدش راهشُ گرفت و رفت. چمدونمُ برداشتم و رفتم تو یه کمد، پشت لباسا قایم شدم. وقتی هوا تاریک شد، رفتم و یه جای دیگه پنهان شدم، و باز بعدش یه جای دیگه.
یه جایی موندم که هیچکس پیدام نکنه. یه روز شد یه هفته و یه هفته شد یه ماه.
فقط یه چیز تو ذهنم بود. یه جایی واسه «موندن». تا اگه «بال» داشتی بتونی «پرواز» کنی. تا اگه جریان متلاطم نبود توش شنا کنی. خیلیا سعی‌شونُ کردن. منم بارها تلاش کردم که به اونجا برسم.
حتی یه بار سعی کردم تا اونجا شنا کنم، اما همه‌اش یه ذره جلو رفتم.
یه شب، یه نفرِ دیگه رو ملاقات کردم. زنه هم یه جا قایم شده بود. ازون به بعد باهم پنهون شدیم. [روزا قایم می‌شدیم و] شبا تازه زندگیمونُ می‌کردیم؛ و درمورد این که وقتی به ساحل برسیم چه کاره می‌شیم حرف می‌زدیم. که زندگی‌هامون چه شکلی می‌شه.
یه روز زنه دیگه بیدار نشد.
بدنشو برداشتم و تو آب گذاشتم و ... دیدم که چطوری [روی آب] به جایی که همیشه می‌خواست، روونه شد.
و باز تنها شدم.
وای! متاسفم. نزدیک بود موفق بشیم.
میلیون‌ها نفر بودن که از راه اینجا میان؛ و من همشونُ می‌بینم. آدمایی با همه رنگ و شکل و اندازه؛ و همیشه به همه اونایی فکر می‌کنم که تونستن، به اونایی که رسیدن، و خودشون رو به یه ساحل دور رسوندن. حتما، وقتی به ساحل رسیدن، یا حتی به یه پل یا یه جاده، شروع می‌کنن به راه رفتن، تندتر و تندتر میرن؛ و بعدش شروع می‌کنن به دویدن. اونا تونستن. بالاخره به خونه رسیدن.
ولی منظورمُ اشتباه برداشت نکنید. من روحِ همه اوناییم که هرگز نرسیدن؛ و روح همه اون کسایی که هیچوقت دیگه نمی‌رسن.
Winter Morning II-Composer and writer: Woodkid & Nils Frahm-Voice : Robert Deniro
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
Telegram
مجمع دیوانگان
ترجمه وارده: «صبح زمستان»
#V 061
#داستانک
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
موسیقی بالا با عنوان «صبح زمستان» اثر WoodKid و Nils Frahm مربوط به داستان کوتاهی‌ست که به پیوست می‌آید. این داستان را رابرت دنیرو دکلمه کرده است.
#V 061
#داستانک
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
موسیقی بالا با عنوان «صبح زمستان» اثر WoodKid و Nils Frahm مربوط به داستان کوتاهی‌ست که به پیوست می‌آید. این داستان را رابرت دنیرو دکلمه کرده است.
👍1
Zabane Atash
Mohammadreza Shajarian
یادداشت وارده: باتومهایتان را غلاف کنید.
#V 062
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
.
ترانه پیوست «زبان آتش و آهن» محمد رضا شجریان است.
#V 062
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
.
ترانه پیوست «زبان آتش و آهن» محمد رضا شجریان است.
یادداشت وارده: باتومهایتان را غلاف کنید
#V 062
https://t.me/divanesara/1019
نویسنده مهمان: زینب رحیمی @Zeinab_Rahimii -دیشب حافظ و آزادی غوغاکده شد. دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیر و دانشگاه صنعتی شریف دیروز عصر قرار گردهمایی داشتند تا به یاد دوستان و هموطنان از دست‌رفته‌شان در حادثه شوم انهدام هواپیمای اوکراینی شمع روشن کنند، پارچه سیاه به دیوار بکشند و با چشمان اشک‌بار به دیدار هم بیایند و عقده دل بگشایند.
جمع شدند. جمعیت‌شان بیشتر و بیشتر شد. آنها عصبانی بودند عصبانی از پنهان‌کاری و دروغ. عصبانی از اینکه فکر می‌کنند بازیچه دست کثیف سیاست شده‌اند. از اینکه فکر می‌کنند جانشان برای دولت‌مردان و سیاست‌ورزان ارزش ندارد. از اینکه فکر می‌کنند از رئیس جمهور گرفته تا مقامات نظامی مراقب جان و امنیت آنها نیستند.
دانشجویان و شهروندان، داغدار حادثه تلخ و تراژیک انهدام هواپیمای مسافربری اوکراینی هستند که باعث جان باختن 147 ایرانی و 32 خارجی شد. داغی که به دلیل پنهان‌کاری و دروغ‌های مسئولان دیگر رنگ و بوی خشم و طغیان گرفته است. آیا این خشم و ناراحتی حق شهروندان نیست؟ درک سوگواری، گریه و فریاد برای این همه تلخی تا این حد پیچیده است که کمترین فریاد را برنمی‌تابید، و بی‌معطلی ماشین‌های غول پیکر سیاه‌تان را راهی خیابان‌ها و دانشگاه‌های کشور می‌کنید. ماشین‌هایی که بیشتر از آنکه نماد ترس باشند نماد ناامنی هستند.
برادران سیاه‌پوش! ایرانیان امروز سیاه‌پوش خواهران و برادران خود هستند. حرمت عزادار و دل زخم‌خورده‌شان را نگه دارید و باتومهایتان را غلاف کنید. گاز اشک‌آور را به سمت کلاس درس دختران و پسران خود حواله نکنید. زمانی می‌توانیم مردم ایران را به شکیبایی در درد و انبوه پیشامده دعوت کنیم که شما قدری کظم غیظ نشان دهید. تکبری را که باتوم و اسلحه به شما بخشیده؛ تف کنید. سپر و گرز و کلاه‌خود از تن به در کنید. فضای نفس کشیدن به فرزندان خود بدهید. آنها عصبانی خون‌های پایمال‌شده هستند. «خطای انسانی» افراد مختلف را به یک چوب برانید. آیا خطای انسانی مسئولین شلیک اشتباه موشک به سمت هواپیمای مسافربری کم است اما شعارهای دانشجویی ولو قدری تند و تیز گناه کبیره نابخشودنی.
از اسب تکبری که اسلحه و باتوم برایتان زین کرده؛ پایین بیاید و گوش به فریاد مردم بسپارید، حتی اگر فریادهایی از سر خشم باشد.
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
#V 062
https://t.me/divanesara/1019
نویسنده مهمان: زینب رحیمی @Zeinab_Rahimii -دیشب حافظ و آزادی غوغاکده شد. دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیر و دانشگاه صنعتی شریف دیروز عصر قرار گردهمایی داشتند تا به یاد دوستان و هموطنان از دست‌رفته‌شان در حادثه شوم انهدام هواپیمای اوکراینی شمع روشن کنند، پارچه سیاه به دیوار بکشند و با چشمان اشک‌بار به دیدار هم بیایند و عقده دل بگشایند.
جمع شدند. جمعیت‌شان بیشتر و بیشتر شد. آنها عصبانی بودند عصبانی از پنهان‌کاری و دروغ. عصبانی از اینکه فکر می‌کنند بازیچه دست کثیف سیاست شده‌اند. از اینکه فکر می‌کنند جانشان برای دولت‌مردان و سیاست‌ورزان ارزش ندارد. از اینکه فکر می‌کنند از رئیس جمهور گرفته تا مقامات نظامی مراقب جان و امنیت آنها نیستند.
دانشجویان و شهروندان، داغدار حادثه تلخ و تراژیک انهدام هواپیمای مسافربری اوکراینی هستند که باعث جان باختن 147 ایرانی و 32 خارجی شد. داغی که به دلیل پنهان‌کاری و دروغ‌های مسئولان دیگر رنگ و بوی خشم و طغیان گرفته است. آیا این خشم و ناراحتی حق شهروندان نیست؟ درک سوگواری، گریه و فریاد برای این همه تلخی تا این حد پیچیده است که کمترین فریاد را برنمی‌تابید، و بی‌معطلی ماشین‌های غول پیکر سیاه‌تان را راهی خیابان‌ها و دانشگاه‌های کشور می‌کنید. ماشین‌هایی که بیشتر از آنکه نماد ترس باشند نماد ناامنی هستند.
برادران سیاه‌پوش! ایرانیان امروز سیاه‌پوش خواهران و برادران خود هستند. حرمت عزادار و دل زخم‌خورده‌شان را نگه دارید و باتومهایتان را غلاف کنید. گاز اشک‌آور را به سمت کلاس درس دختران و پسران خود حواله نکنید. زمانی می‌توانیم مردم ایران را به شکیبایی در درد و انبوه پیشامده دعوت کنیم که شما قدری کظم غیظ نشان دهید. تکبری را که باتوم و اسلحه به شما بخشیده؛ تف کنید. سپر و گرز و کلاه‌خود از تن به در کنید. فضای نفس کشیدن به فرزندان خود بدهید. آنها عصبانی خون‌های پایمال‌شده هستند. «خطای انسانی» افراد مختلف را به یک چوب برانید. آیا خطای انسانی مسئولین شلیک اشتباه موشک به سمت هواپیمای مسافربری کم است اما شعارهای دانشجویی ولو قدری تند و تیز گناه کبیره نابخشودنی.
از اسب تکبری که اسلحه و باتوم برایتان زین کرده؛ پایین بیاید و گوش به فریاد مردم بسپارید، حتی اگر فریادهایی از سر خشم باشد.
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
Telegram
مجمع دیوانگان
یادداشت وارده: باتومهایتان را غلاف کنید.
#V 062
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
.
ترانه پیوست «زبان آتش و آهن» محمد رضا شجریان است.
#V 062
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
.
ترانه پیوست «زبان آتش و آهن» محمد رضا شجریان است.
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
ویدیوی پیوست، گزارشی است که «نیویورک‌تایمز» با جمع‌آوری تمام فیلم‌های گرفته شده از سقوط هواپیمای اوکراینی تهیه کرده است.
زیرنویس شده در کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
زیرنویس شده در کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
اسلام تمام شد، نوبت ایران رسیده است!
#A 242
در جریان خاک‌سپاری یکی از قربانیان شلیک به هواپیمای اوکراین، مادر داغدیده به پرچمی که روی تابوت فرزندش قرار داده‌اند به شدت واکنش نشان می‌دهد و حاضران پرچم را پاره می‌کنند.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#A 242
در جریان خاک‌سپاری یکی از قربانیان شلیک به هواپیمای اوکراین، مادر داغدیده به پرچمی که روی تابوت فرزندش قرار داده‌اند به شدت واکنش نشان می‌دهد و حاضران پرچم را پاره می‌کنند.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
اسلام تمام شد، نوبت ایران رسیده است!
#A 242
https://t.me/divanesara/1022
آرمان امیری @ArmanParian : اگر یک موقعیت باشد که تمام رژیم‌ها، ولو شوروی کمونیستی با آرمان انترناسیونال، دست به دامان ناسیونالیسم و احساسات میهن‌پرستانه شوند، در هنگامه یک جنگ نابرابر خواهد بود. حکومت برآمده از دل «انقلاب اسلامی» اما، دست‌کم در نخستین مواجهه با حمله نظامی رژیم بعث، چنان چنته‌اش از شور مذهبی پر بود که برای بسیج توده‌ای کفایت می‌کرد و ترجیح داد چندان به رقیب ملی‌گرای خود عرصه ندهد. پس چه شد که چند دهه بعد از آن جنگ، کلیدواژه‌های ملی‌گرایانه به این وسعت به تریبون تبلیغاتی نظام وارد شد؟
تقابل حکومت اسلامی جدید با هرگونه گرایش به ملی‌گرایی، صرفا یک واکنش به باستان‌گرایی افراطی پهلوی نبود. بغض و کینه اسلام‌گرایان انقلابی حتی ملی‌گرایانی نظیر مصدق را نیز هدف می‌گرفت، چرا که رویای «امت اسلامی» از همان زمان در سر حاکمان جدید وجود داشت. همان رویایی که باعث شد «سپاه پاسداران انقلاب اسلامی» هرگز پسوند «ایران» به خود نگیرد تا پیشاپیش اعلام شود: مرزهای اسلام‌گرایی شیعی قرار نیست به این کشور محدود بماند.
سال‌ها بعد، آنان که فریاد می‌زدند «نواده روح‌الله، سیدحسن نصراله»، صرفا پیاده نظام یک جراحی سیاسی در داخل نبودند. حقیقتی از پیش تقریر شده را عریان می‌کردند که: مالکان و وارثان رژیم جدید، فصل مشترکی غیر از «ایرانی بودن» دارند. حقیقتی که به سادگی در لابه‌لای سطور قانون اساسی نیز به چشم می‌آمد، اما به مصداق حکایت لباس پادشاه، ما نمی‌خواستیم آنچه را که می‌بینیم باور کنیم: «ایرانی بودن» در قانون اساسی ما جزو شروط ولی فقیه به حساب نمی‌آید!
در رویای تشکیل «هلال شیعی» بر بستر «محور مقاومت»، ایران صرفا به عنوان «ام‌القرای جهان شیعی» معنا می‌یاید. رویایی که با سرعت پیش رفت، مرزهایش از عراق و سوریه و لبنان گذشت و حتی به شمال آفریقا و جنوب شبه‌جزیره عربستان نیز کشیده شد، اما خب، زه‌وار کار از جای دیگری در رفت!
ده‌ها میلیارد دلار هزینه امپراطوری شیعی، شیره جان ایران را دوشید و کف‌گیر به ته دیگ خورد. کشورگشایی‌های شبه‌نظامیان شیعی نیز بالاخره با واکنش قدرت‌های منطقه‌ای و جهانی مواجه شد. عربستان و اسرائیل پیش و بیش از هرکسی احساس خطر کردند. آمریکایی‌ها نگران دو هم‌پیمان خود در منطقه شدند؛ ترکیه هم روی خوشی به قدرت‌گیری رقیب سنتی‌اش نشان نداد. در نهایت، شراره‌های احساسات ضدایرانی به خرمن بخشی از شیعیان منطقه نیز افتاد. طغیان مردم عراق این باز از استان‌های شیعه‌نشین آغاز شد تا نشان دهد رویای امپراطوری با ملاط مذهبی چه شیرازه سستی دارد.
شکست‌ها که شروع شد، پرسش‌ها نیز شکل انتقادی به خود گرفتند. حاکمیت به لاک دفاعی رفت اما این بار چاه «احساسات مذهبی»، از پس چند دهه فشار اقتصادی و سرکوب‌های اجتماعی و اختناق سیاسی چنان خشک شده بود که حتی بدنه وفادار را هم راضی نمی‌کرد. پس آنانکه زمانی برای دفاع از مرزهای کشور نیز فقط از شعارهای اسلامی مایه می‌گذاشتند، مجبور شدند حتی برای توجیه ابرپروژه «هلال شیعی» هم دست به دامن ناسیونالیسم شوند. حالا دیگر حتی سردارِ آن سپاهی که در اسم‌اش هم نامی از ایران به چشم نمی‌خورد و در حین سفر از سوریه به عراق ترور شده باید به صورت «سردار ملی» به مردم معرفی شود.
کف‌گیر احساسات مذهبی که به ته دیگ خورد، پروپاگاندای حکومتی هر بحرانی را به یک «مساله ملی» قلب کرد. کلیدواژه‌ها حالا تغییر پیدا کرده‌اند: امنیت ملی، تمامیت ارضی، خطر تجزیه، سوریه‌ای شدن و در یک کلام: همه ساکت، چرا که دشمنان «ایران» پشت دروازه هستند. سناریویی که در لحظاتی هم بارقه‌هایی از اثرگذاری در آن دیده شد و دست‌کم در سطح یک دسته‌ی عزاداری توانست اقشاری از جامعه را همراه سازد.
تردیدی نیست که کشور ما در معرض خطرات جدی امنیتی قرار گرفته، اما این خطر از همان روزی آغاز شد که گروهی تصمیم گرفتند ایران را به پای رویای «امت شیعه» ذبح کنند. ما همان زمانی در مسیر سوریه‌ای شدن گام برداشتیم که پول مالیات ایرانیان را صرف تشکیل لشکریان چند ملیتی کردیم تا بی‌حساب و کتاب از مرزهای کشور عبور کنند و «سوریه‌ای شدن با چراغ خاموش» را رقم بزنند.
امروز دیگر قاطعانه می‌توان گفت رویاپردازی فرامرزی اسلام‌گرایان شیعی به شکست انجامیده است. حکومتی که تمام برگ‌های خودش را صرف یک قمار منطقه‌ای کرد، حالا در ورای مرزهای ایران شکست خورده و «چون برف آب خواهد شد». در این میان اما، جای نگرانی اگر باشد، در نابودی احساسات میهن‌دوستانه ایرانیان است. فریادهای «دشمن ما همینجاست، الکی می‌گن آمریکاست» فقط یک هشدار است. میهن‌پرستان واقعی اگر بیش از این تعلل کنند، بر سر عرق ملی و میهنی این مردم نیز همان می‌آید که بر سر احساسات مذهبی‌شان آمد.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#A 242
https://t.me/divanesara/1022
آرمان امیری @ArmanParian : اگر یک موقعیت باشد که تمام رژیم‌ها، ولو شوروی کمونیستی با آرمان انترناسیونال، دست به دامان ناسیونالیسم و احساسات میهن‌پرستانه شوند، در هنگامه یک جنگ نابرابر خواهد بود. حکومت برآمده از دل «انقلاب اسلامی» اما، دست‌کم در نخستین مواجهه با حمله نظامی رژیم بعث، چنان چنته‌اش از شور مذهبی پر بود که برای بسیج توده‌ای کفایت می‌کرد و ترجیح داد چندان به رقیب ملی‌گرای خود عرصه ندهد. پس چه شد که چند دهه بعد از آن جنگ، کلیدواژه‌های ملی‌گرایانه به این وسعت به تریبون تبلیغاتی نظام وارد شد؟
تقابل حکومت اسلامی جدید با هرگونه گرایش به ملی‌گرایی، صرفا یک واکنش به باستان‌گرایی افراطی پهلوی نبود. بغض و کینه اسلام‌گرایان انقلابی حتی ملی‌گرایانی نظیر مصدق را نیز هدف می‌گرفت، چرا که رویای «امت اسلامی» از همان زمان در سر حاکمان جدید وجود داشت. همان رویایی که باعث شد «سپاه پاسداران انقلاب اسلامی» هرگز پسوند «ایران» به خود نگیرد تا پیشاپیش اعلام شود: مرزهای اسلام‌گرایی شیعی قرار نیست به این کشور محدود بماند.
سال‌ها بعد، آنان که فریاد می‌زدند «نواده روح‌الله، سیدحسن نصراله»، صرفا پیاده نظام یک جراحی سیاسی در داخل نبودند. حقیقتی از پیش تقریر شده را عریان می‌کردند که: مالکان و وارثان رژیم جدید، فصل مشترکی غیر از «ایرانی بودن» دارند. حقیقتی که به سادگی در لابه‌لای سطور قانون اساسی نیز به چشم می‌آمد، اما به مصداق حکایت لباس پادشاه، ما نمی‌خواستیم آنچه را که می‌بینیم باور کنیم: «ایرانی بودن» در قانون اساسی ما جزو شروط ولی فقیه به حساب نمی‌آید!
در رویای تشکیل «هلال شیعی» بر بستر «محور مقاومت»، ایران صرفا به عنوان «ام‌القرای جهان شیعی» معنا می‌یاید. رویایی که با سرعت پیش رفت، مرزهایش از عراق و سوریه و لبنان گذشت و حتی به شمال آفریقا و جنوب شبه‌جزیره عربستان نیز کشیده شد، اما خب، زه‌وار کار از جای دیگری در رفت!
ده‌ها میلیارد دلار هزینه امپراطوری شیعی، شیره جان ایران را دوشید و کف‌گیر به ته دیگ خورد. کشورگشایی‌های شبه‌نظامیان شیعی نیز بالاخره با واکنش قدرت‌های منطقه‌ای و جهانی مواجه شد. عربستان و اسرائیل پیش و بیش از هرکسی احساس خطر کردند. آمریکایی‌ها نگران دو هم‌پیمان خود در منطقه شدند؛ ترکیه هم روی خوشی به قدرت‌گیری رقیب سنتی‌اش نشان نداد. در نهایت، شراره‌های احساسات ضدایرانی به خرمن بخشی از شیعیان منطقه نیز افتاد. طغیان مردم عراق این باز از استان‌های شیعه‌نشین آغاز شد تا نشان دهد رویای امپراطوری با ملاط مذهبی چه شیرازه سستی دارد.
شکست‌ها که شروع شد، پرسش‌ها نیز شکل انتقادی به خود گرفتند. حاکمیت به لاک دفاعی رفت اما این بار چاه «احساسات مذهبی»، از پس چند دهه فشار اقتصادی و سرکوب‌های اجتماعی و اختناق سیاسی چنان خشک شده بود که حتی بدنه وفادار را هم راضی نمی‌کرد. پس آنانکه زمانی برای دفاع از مرزهای کشور نیز فقط از شعارهای اسلامی مایه می‌گذاشتند، مجبور شدند حتی برای توجیه ابرپروژه «هلال شیعی» هم دست به دامن ناسیونالیسم شوند. حالا دیگر حتی سردارِ آن سپاهی که در اسم‌اش هم نامی از ایران به چشم نمی‌خورد و در حین سفر از سوریه به عراق ترور شده باید به صورت «سردار ملی» به مردم معرفی شود.
کف‌گیر احساسات مذهبی که به ته دیگ خورد، پروپاگاندای حکومتی هر بحرانی را به یک «مساله ملی» قلب کرد. کلیدواژه‌ها حالا تغییر پیدا کرده‌اند: امنیت ملی، تمامیت ارضی، خطر تجزیه، سوریه‌ای شدن و در یک کلام: همه ساکت، چرا که دشمنان «ایران» پشت دروازه هستند. سناریویی که در لحظاتی هم بارقه‌هایی از اثرگذاری در آن دیده شد و دست‌کم در سطح یک دسته‌ی عزاداری توانست اقشاری از جامعه را همراه سازد.
تردیدی نیست که کشور ما در معرض خطرات جدی امنیتی قرار گرفته، اما این خطر از همان روزی آغاز شد که گروهی تصمیم گرفتند ایران را به پای رویای «امت شیعه» ذبح کنند. ما همان زمانی در مسیر سوریه‌ای شدن گام برداشتیم که پول مالیات ایرانیان را صرف تشکیل لشکریان چند ملیتی کردیم تا بی‌حساب و کتاب از مرزهای کشور عبور کنند و «سوریه‌ای شدن با چراغ خاموش» را رقم بزنند.
امروز دیگر قاطعانه می‌توان گفت رویاپردازی فرامرزی اسلام‌گرایان شیعی به شکست انجامیده است. حکومتی که تمام برگ‌های خودش را صرف یک قمار منطقه‌ای کرد، حالا در ورای مرزهای ایران شکست خورده و «چون برف آب خواهد شد». در این میان اما، جای نگرانی اگر باشد، در نابودی احساسات میهن‌دوستانه ایرانیان است. فریادهای «دشمن ما همینجاست، الکی می‌گن آمریکاست» فقط یک هشدار است. میهن‌پرستان واقعی اگر بیش از این تعلل کنند، بر سر عرق ملی و میهنی این مردم نیز همان می‌آید که بر سر احساسات مذهبی‌شان آمد.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
Telegram
مجمع دیوانگان
اسلام تمام شد، نوبت ایران رسیده است!
#A 242
در جریان خاک‌سپاری یکی از قربانیان شلیک به هواپیمای اوکراین، مادر داغدیده به پرچمی که روی تابوت فرزندش قرار داده‌اند به شدت واکنش نشان می‌دهد و حاضران پرچم را پاره می‌کنند.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#A 242
در جریان خاک‌سپاری یکی از قربانیان شلیک به هواپیمای اوکراین، مادر داغدیده به پرچمی که روی تابوت فرزندش قرار داده‌اند به شدت واکنش نشان می‌دهد و حاضران پرچم را پاره می‌کنند.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
👍2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
«رایان پورجم» پسر «منصور پورجم» از قربانیان شلیک موشک به هواپیمای اوکراینی از پدرش می‌گوید.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
یادداشت وارده: عصر ظلمت
#V 063
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
.
عکس بالا صحنه‌ای از فیلم 1984 است که در سال 1956 از کتاب 1984 جرج اورول اقتباس شده است.
#V 063
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
.
عکس بالا صحنه‌ای از فیلم 1984 است که در سال 1956 از کتاب 1984 جرج اورول اقتباس شده است.
یادداشت وارده: عصر ظلمت
#V 063
https://t.me/divanesara/1025
نویسنده مهمان: ایمان آقایاری @Mehrgan96-در پی حادثه تروریستی 11 سپتامبر 2001 که در نیویورک روی داد، هراس و دغدغه امنیت، جهان را فرا گرفت. در همین راستا مجلس آلمان، قانون جدید امنیت حریم هوایی را تصویب کرد. طبق این قانون، مقامات مسئول می‌توانستند و قانونا مجاز بودند، هواپیمای ربوده شده از سوی تروریست‌ها را، همراه با سرنشینان، سرنگون کنند. اما دادگاه عالی حراست از قانون اساسی با صدور حکمی اعلام کرد که این قانون، مغایر و ناقض قانون اساسی آلمان است. زیرا در این قانون به سرنشینان هواپیمای ربوده شده، نه به عنوان انسان‌های صاحب حیثیت و حق، بلکه صرفا به عنوان ابزاری برای نجات جان دیگران نگاه شده بود.
به راستی چه مرزی میان «ما» و «آن»ها حایل است؟ چه چیز «آن» شهروند را چنان عزیز می‌سازد که قانون به جانش کیفیتی غیر قابل تقلیل می‌بخشد، و «ما» را چنین بی‌قیمت می‌کند که بر سر تفاخر نظامی آتش به جان‌مان می‌اندازد؟ این مرز را باید بیش و پیش از جغرافیای ارضی، در ساحت جغرافیای مفاهیم انسانی جست. مثلا همین آلمان را در دوران رژیم نازی به خاطر بیاوریم، و ببینیم آیا جان در آن ارزش و مقداری داشت؟
برای موشکافی این موضوع می‌توانیم از نظرات «هانا آرنت» استفاده کنیم. اگر آدمی را دارای دو شأن انسانی و شهروندی بدانیم، اولی از حیث حیات، و دومی بابت زیستن در کشوری خاص معنا پیدا می‌کند. وضع مطلوب آن است که حقوقی برای پاسداشت این هر دو وجه تعریف و تعیین شود. اما حکومت «توتالیتر» یا «تمامیت‌خواه» هر دوی این دژها را ویران می‌کند تا در برهوتی انسانی حکم‌رانی کند. آرنت می‌گوید: «نخستین گام اساسی در راه چیرگی تام، کشتن شخصیت حقوقی در انسان است.» تمامیت‌گراها می‌خواهند «شخصیت انسان را به شیءای محض تنزل دهند و او را به صورتی در آورند که حتی حیوان‌ها نیز آن گونه نیستند.»
از سوی دیگر حاکمان «تمامیت‌گرا» که فردیت آدمی را در هر دو ساحت «انسانی» و «شهروندی» مورد تاخت و تاز قرار داده‌اند، به «کلیت»هایی که حتی خود مدعی‌اش هستند نیز تجاوز می‌کنند. به قول آرنت: «حال که فاتح توتالیتر موقعیت خود را در هر جا مانند میهنش احساس می‌کند، پس او باید در میان مردم کشورش نیز خود را همچون یک فاتح بیگانه تلقی نماید.» و «این نکته نیز کاملا درست است که یک جنبش توتالیتر، قدرت را در کشور خویش به همان صورتی در دست می‌گیرد که یک فاتح بیگانه کشوری را اشغال می‌کند. او نه به خاطر کشور، بلکه برای منافعی دیگر، بر کشورش حکومت می‌کند.» و نهایتا باید گفت رژیم‌های توتالیتر برای یک کشور «همان خاصیتی را دارند که یک دسته ملخ برای یک مزرعه.»
از این منظر می‌توان تفاوت‌های «ما» و «آنان» را دریافت. تفاوت‌هایی که ناشی از دو نوع نگاه ذاتا متفاوت به مقولاتی چون انسان، شهروند، کشور، ملیت، امنیت و... است. تفاوت‌هایی که زندگی را در دو شکل متضاد تصویر می‌کنند. تفاوت‌هایی که روزگاری ناخواسته یا نادانسته از طرف حاکمان پذیرفته‌ایم و حالا گویی گرفتار نفرین ابدی شده‌ایم.
اما این نفرین، ابدی نیست. این وطن، مزرعه ملخ‌ها نیست. از زیر سنگ سنگین اختناق و جهل، آگاهی جوانه می‌زند. شعور و وجدان بیدار آدمیان فریاد بر می‌دارد که: «سراب امن و امان است این نه امن و امان» و روزگار بهتری را می‌جوید؛ حتی برای «روزی که دیگر نباشد؛» و این غنیمتی است. غنیمتی برای زندگی در «عصر ظلمت».
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
#V 063
https://t.me/divanesara/1025
نویسنده مهمان: ایمان آقایاری @Mehrgan96-در پی حادثه تروریستی 11 سپتامبر 2001 که در نیویورک روی داد، هراس و دغدغه امنیت، جهان را فرا گرفت. در همین راستا مجلس آلمان، قانون جدید امنیت حریم هوایی را تصویب کرد. طبق این قانون، مقامات مسئول می‌توانستند و قانونا مجاز بودند، هواپیمای ربوده شده از سوی تروریست‌ها را، همراه با سرنشینان، سرنگون کنند. اما دادگاه عالی حراست از قانون اساسی با صدور حکمی اعلام کرد که این قانون، مغایر و ناقض قانون اساسی آلمان است. زیرا در این قانون به سرنشینان هواپیمای ربوده شده، نه به عنوان انسان‌های صاحب حیثیت و حق، بلکه صرفا به عنوان ابزاری برای نجات جان دیگران نگاه شده بود.
به راستی چه مرزی میان «ما» و «آن»ها حایل است؟ چه چیز «آن» شهروند را چنان عزیز می‌سازد که قانون به جانش کیفیتی غیر قابل تقلیل می‌بخشد، و «ما» را چنین بی‌قیمت می‌کند که بر سر تفاخر نظامی آتش به جان‌مان می‌اندازد؟ این مرز را باید بیش و پیش از جغرافیای ارضی، در ساحت جغرافیای مفاهیم انسانی جست. مثلا همین آلمان را در دوران رژیم نازی به خاطر بیاوریم، و ببینیم آیا جان در آن ارزش و مقداری داشت؟
برای موشکافی این موضوع می‌توانیم از نظرات «هانا آرنت» استفاده کنیم. اگر آدمی را دارای دو شأن انسانی و شهروندی بدانیم، اولی از حیث حیات، و دومی بابت زیستن در کشوری خاص معنا پیدا می‌کند. وضع مطلوب آن است که حقوقی برای پاسداشت این هر دو وجه تعریف و تعیین شود. اما حکومت «توتالیتر» یا «تمامیت‌خواه» هر دوی این دژها را ویران می‌کند تا در برهوتی انسانی حکم‌رانی کند. آرنت می‌گوید: «نخستین گام اساسی در راه چیرگی تام، کشتن شخصیت حقوقی در انسان است.» تمامیت‌گراها می‌خواهند «شخصیت انسان را به شیءای محض تنزل دهند و او را به صورتی در آورند که حتی حیوان‌ها نیز آن گونه نیستند.»
از سوی دیگر حاکمان «تمامیت‌گرا» که فردیت آدمی را در هر دو ساحت «انسانی» و «شهروندی» مورد تاخت و تاز قرار داده‌اند، به «کلیت»هایی که حتی خود مدعی‌اش هستند نیز تجاوز می‌کنند. به قول آرنت: «حال که فاتح توتالیتر موقعیت خود را در هر جا مانند میهنش احساس می‌کند، پس او باید در میان مردم کشورش نیز خود را همچون یک فاتح بیگانه تلقی نماید.» و «این نکته نیز کاملا درست است که یک جنبش توتالیتر، قدرت را در کشور خویش به همان صورتی در دست می‌گیرد که یک فاتح بیگانه کشوری را اشغال می‌کند. او نه به خاطر کشور، بلکه برای منافعی دیگر، بر کشورش حکومت می‌کند.» و نهایتا باید گفت رژیم‌های توتالیتر برای یک کشور «همان خاصیتی را دارند که یک دسته ملخ برای یک مزرعه.»
از این منظر می‌توان تفاوت‌های «ما» و «آنان» را دریافت. تفاوت‌هایی که ناشی از دو نوع نگاه ذاتا متفاوت به مقولاتی چون انسان، شهروند، کشور، ملیت، امنیت و... است. تفاوت‌هایی که زندگی را در دو شکل متضاد تصویر می‌کنند. تفاوت‌هایی که روزگاری ناخواسته یا نادانسته از طرف حاکمان پذیرفته‌ایم و حالا گویی گرفتار نفرین ابدی شده‌ایم.
اما این نفرین، ابدی نیست. این وطن، مزرعه ملخ‌ها نیست. از زیر سنگ سنگین اختناق و جهل، آگاهی جوانه می‌زند. شعور و وجدان بیدار آدمیان فریاد بر می‌دارد که: «سراب امن و امان است این نه امن و امان» و روزگار بهتری را می‌جوید؛ حتی برای «روزی که دیگر نباشد؛» و این غنیمتی است. غنیمتی برای زندگی در «عصر ظلمت».
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
Telegram
مجمع دیوانگان
یادداشت وارده: عصر ظلمت
#V 063
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
.
عکس بالا صحنه‌ای از فیلم 1984 است که در سال 1956 از کتاب 1984 جرج اورول اقتباس شده است.
#V 063
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
.
عکس بالا صحنه‌ای از فیلم 1984 است که در سال 1956 از کتاب 1984 جرج اورول اقتباس شده است.
چرا در نماز جمعه هیچ چیز تغییر نکرد؟
#A 243
https://t.me/divanesara/1027
آرمان امیری @ArmanParian -پیش از نماز جمعه، بسیاری از ناظران تقریبا اطمینان داشتند که هیچ گزینه منطقی و قابل تصوری امکان طرح در نماز جمعه امروز را نخواهد داشت. تنها نکته‌ای که باعث شده بود همگان به حالتی از ابهام و انتطار فرو روند، نفس حضور رهبری، بعد از چندین سال غیبت در نماز جمعه بود. اما نتیجه نهایی، دقیقا همان بود که انتظار می‌رفت: هیچ!
اما چرا چنین شد؟ چرا هیچکس پیش از نماز جمعه نمی‌توانست به یک راه حل مشخص خروج از بحران فکر کند و چرا رهبری هم دقیقا طبق همین پیش‌بینی نتوانست تغییری در شرایط کشور ایجاد کند؟
برخی ممکن است پاسخ را در ساختار صلب نظام جستجو کنند. یعنی اینکه نظام و رهبری قصد هیچ‌گونه تغییر و تحولی برای کاهش انتقادات ندارند. من اما گمان می‌کنم مشکل در یک «اراده برای تغییر» خلاصه نشده و ساختاری‌تر است. برای توضیح این مسأله، از مثال برجام استفاده می‌کنم. جایی که نظام نشان داد اتفاقا قابلیت تغییر و انعطاف را دارد. اما برای کسب نتیجه‌ای مشابه برجام، حداقل دو پیش‌شرط ضروری وجود دارد:
۱- وجود یک طرف مقابل که با اختیارات حقوقی کامل پای میز مذاکره بنشیند.
۲- درخواست و مطالبه صریح و مشخص این طرف مقابل.
در برجام، گروه ۵+۱ با اختیارات تام درخواست مشخصی از نظام داشتند و حکومت در نهایت با یک «نرمش قهرمانانه» آن را پذیرفت. اما در مورد مسائل داخلی ما هر دو پیش شرط را از دست داده‌ایم:
۱- هیج جریان سیاسی مشخصی وجود ندارد که دست کم بخش قابل توجهی از معترضان را نمایندگی کند.
۲- به دلیل نبود چنین جریانی، طبیعتا هیج مطالبه مشخصی نیز وجود ندارد که نظام به پذیرش آن فکر کند.
به این ترتیب، نظام در وضعیتی قرار گرفته که اولا خودش از حل مشکلات به تنهایی عاجز است، دوما، به دلیل سرکوب‌هایی که کرده، هیچ اپوزوسیونی را برای مذاکره و خروج از بحران باقی نگذاشته است. البته گروهی از اصلاح‌طلبان همچنان امیدوار بودند که رهبری دست کم دستور تعديل رد صلاحیت‌های انتخاباتی را بدهد و این را نشانه‌ای از تلطیف فضا قلمداد می‌کردند. اما چرا رهبری چنین نکرد؟
ساده اگر بخواهم بگویم، اگر من هم جای رهبری بودم به این مطالبه اصلاح‌طلبان توجه نمی‌کردم چرا که رهبری خیلی خوب می‌داند این جریان سیاسی، به اندازه سر سوزنی در بین معترضان مشروعیت ندارد و حتی اگر رد صلاحیت‌های انجام شده، تا حد زیادی نیز تعدیل شوند، اندکی از خشم و نارضایتی معترضان کاسته نخواهد شد. این نیروهایی هم که داوطلب شده‌اند، اگر عرضه و توانایی کاهش مشکلات نظام را داشتند، کار به اینجا نمی‌رسید. پس فایده‌ای که ندارند هیچ، فقط موی دماغ می شوند.
اصلاح‌طلبان سال‌هاست خود را ذیل منویات و سیاست‌های کلان رهبری تعریف کرده‌اند؛ حتی برای بدیهی‌ترین حقوق سیاسی نیز چشم تفقد از ایشان دارند و در بهترین حالت به دنبال کسب مقام «بازوی اجرایی رهبری» هستند. در حالی که نظام بازوی اجرایی کم ندارد، فقط «اپوزیسیونی» می‌خواهد که نماینده مخالفان باشد نه تکرار کننده خودش!
خلاصه آنکه به دو دلیل اساسی، امروز هیج نیروی سیاسی قابل ذکری به عنوان «اپوزیسیون» در کشور ما باقی نمانده است که بتواند به نمایندگی از معترضان وارد مذاکره با نظام شود. بخش عمده‌ای را خود نظام سرکوب، زندانی و محصور کرده است. بخش دیگری هم مانند اصلاح‌طلبان، به دلیل نداشتن درک درست از شرایط یا آغشته شدن به فساد و رانت، خودشان را بی‌خاصیت کرده‌اند.
در نتیجه، اساسا «گزینه‌ای» روی میز نیست که انتظار داشته باشیم رهبری نسبت به آن واکنش موافق یا مخالف نشان بدهد. در خیابان معترضان به رهبری حمله می‌کنند و ایشان نیز از هوادارن خود طلب مقاومت و پایداری دارد. این وضعیت یک «انسداد سیاسی» تمام عیار است که در نتیجه به فلج شدن کامل کشور می‌انجامد.
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
#A 243
https://t.me/divanesara/1027
آرمان امیری @ArmanParian -پیش از نماز جمعه، بسیاری از ناظران تقریبا اطمینان داشتند که هیچ گزینه منطقی و قابل تصوری امکان طرح در نماز جمعه امروز را نخواهد داشت. تنها نکته‌ای که باعث شده بود همگان به حالتی از ابهام و انتطار فرو روند، نفس حضور رهبری، بعد از چندین سال غیبت در نماز جمعه بود. اما نتیجه نهایی، دقیقا همان بود که انتظار می‌رفت: هیچ!
اما چرا چنین شد؟ چرا هیچکس پیش از نماز جمعه نمی‌توانست به یک راه حل مشخص خروج از بحران فکر کند و چرا رهبری هم دقیقا طبق همین پیش‌بینی نتوانست تغییری در شرایط کشور ایجاد کند؟
برخی ممکن است پاسخ را در ساختار صلب نظام جستجو کنند. یعنی اینکه نظام و رهبری قصد هیچ‌گونه تغییر و تحولی برای کاهش انتقادات ندارند. من اما گمان می‌کنم مشکل در یک «اراده برای تغییر» خلاصه نشده و ساختاری‌تر است. برای توضیح این مسأله، از مثال برجام استفاده می‌کنم. جایی که نظام نشان داد اتفاقا قابلیت تغییر و انعطاف را دارد. اما برای کسب نتیجه‌ای مشابه برجام، حداقل دو پیش‌شرط ضروری وجود دارد:
۱- وجود یک طرف مقابل که با اختیارات حقوقی کامل پای میز مذاکره بنشیند.
۲- درخواست و مطالبه صریح و مشخص این طرف مقابل.
در برجام، گروه ۵+۱ با اختیارات تام درخواست مشخصی از نظام داشتند و حکومت در نهایت با یک «نرمش قهرمانانه» آن را پذیرفت. اما در مورد مسائل داخلی ما هر دو پیش شرط را از دست داده‌ایم:
۱- هیج جریان سیاسی مشخصی وجود ندارد که دست کم بخش قابل توجهی از معترضان را نمایندگی کند.
۲- به دلیل نبود چنین جریانی، طبیعتا هیج مطالبه مشخصی نیز وجود ندارد که نظام به پذیرش آن فکر کند.
به این ترتیب، نظام در وضعیتی قرار گرفته که اولا خودش از حل مشکلات به تنهایی عاجز است، دوما، به دلیل سرکوب‌هایی که کرده، هیچ اپوزوسیونی را برای مذاکره و خروج از بحران باقی نگذاشته است. البته گروهی از اصلاح‌طلبان همچنان امیدوار بودند که رهبری دست کم دستور تعديل رد صلاحیت‌های انتخاباتی را بدهد و این را نشانه‌ای از تلطیف فضا قلمداد می‌کردند. اما چرا رهبری چنین نکرد؟
ساده اگر بخواهم بگویم، اگر من هم جای رهبری بودم به این مطالبه اصلاح‌طلبان توجه نمی‌کردم چرا که رهبری خیلی خوب می‌داند این جریان سیاسی، به اندازه سر سوزنی در بین معترضان مشروعیت ندارد و حتی اگر رد صلاحیت‌های انجام شده، تا حد زیادی نیز تعدیل شوند، اندکی از خشم و نارضایتی معترضان کاسته نخواهد شد. این نیروهایی هم که داوطلب شده‌اند، اگر عرضه و توانایی کاهش مشکلات نظام را داشتند، کار به اینجا نمی‌رسید. پس فایده‌ای که ندارند هیچ، فقط موی دماغ می شوند.
اصلاح‌طلبان سال‌هاست خود را ذیل منویات و سیاست‌های کلان رهبری تعریف کرده‌اند؛ حتی برای بدیهی‌ترین حقوق سیاسی نیز چشم تفقد از ایشان دارند و در بهترین حالت به دنبال کسب مقام «بازوی اجرایی رهبری» هستند. در حالی که نظام بازوی اجرایی کم ندارد، فقط «اپوزیسیونی» می‌خواهد که نماینده مخالفان باشد نه تکرار کننده خودش!
خلاصه آنکه به دو دلیل اساسی، امروز هیج نیروی سیاسی قابل ذکری به عنوان «اپوزیسیون» در کشور ما باقی نمانده است که بتواند به نمایندگی از معترضان وارد مذاکره با نظام شود. بخش عمده‌ای را خود نظام سرکوب، زندانی و محصور کرده است. بخش دیگری هم مانند اصلاح‌طلبان، به دلیل نداشتن درک درست از شرایط یا آغشته شدن به فساد و رانت، خودشان را بی‌خاصیت کرده‌اند.
در نتیجه، اساسا «گزینه‌ای» روی میز نیست که انتظار داشته باشیم رهبری نسبت به آن واکنش موافق یا مخالف نشان بدهد. در خیابان معترضان به رهبری حمله می‌کنند و ایشان نیز از هوادارن خود طلب مقاومت و پایداری دارد. این وضعیت یک «انسداد سیاسی» تمام عیار است که در نتیجه به فلج شدن کامل کشور می‌انجامد.
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
Telegram
مجمع دیوانگان
چرا در نماز جمعه هیچ چیز تغییر نکرد؟
#A 243
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
.
#A 243
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
.
👍1