کلیپ وارده: شهدای خیزش آبان ماه
#V 043

به دلیل مسدودیت اینترنت در روزهای اولیه اعتراضات و تهدید و سرکوب خانواده‌ها، هنوز تعداد دقیق کشته‌شدگان اعتراضات آبان‌ماه ٩٨ مشخص نیست. وبسایت کلمه خبر از بیش از ۳۶۰ کشته می‌دهد. سازمان عفو بین‌الملل تا به امروز تنها می‌تواند تعداد ١۶١ نفر را تأیید کند و در عین حال تأکید کرده که آمار کشته‌شدگان بسیار بالاتر از این تعداد است. اینترنت در برخی استان‌ها همچنان قطع بوده و روزنامه‌نگاران داخلی از انتشار هرگونه خبری درباره کشته‌شدگان منع شده‌اند.

منابع استفاده شده در این ویدیو، گزارش‌ سازمان عفو بین‌الملل و گزارش وبسایت رادیو زمانه از اعتراضات آبان‌ماه ٩٨ می‌باشد. زحمت تهیه این کلیپ را یکی از مخاطبین مجمع دیوانگان کشیده است.

کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara

زمستان عربی
#V 045
https://plink.ir/X3mbS

دومینوی جدیدی از اعتراضات در خاورمیانه شکل گرفته که خواسته و ناخواسته هر ناظری را به یاد دومینوی ده سال پیش می‌اندازد. مجموعه اعتراضاتی که از جنبش سبز ایران آغاز شد و بلافاصله در جهان عرب به شکل «بهار عربی» ادامه پیدا کرد. اعتراضات اخیر در عراق، لبنان، سودان و الجزایر را می‌توان به نوعی دیگر در ارتباط با یکدیگر دانست. متن پیوست، یادداشتی از تشریه «پروجکت سندیکیت» است که به تحلیل همین اعتراضات پرداخته است.

یکی از نکات جالب این یادداشت این است که هرچند پیش از آغاز اعتراضات اخیر در ایران نوشته شده، اما آشکارا عوامل مشترکی را میان اعتراضات اخیر کشورهای عربی فهرست می‌کند که رد پای همه در اعتراضات اخیر ایران نیز به چشم می‌خورد. در واقع، می‌توان گفت که این یادداشت می‌تواند مدعی شود وقوع وقایع مشابهی در ایران را نیز پیشاپیش گمانه‌زنی کرده است. (ترجمه یادداشت نیز پیش از اعتراضات به دست ما رسید اما تا موعد انتشار برسد، اینترنت قطع شد و انتشارش تا این لحظه به تعویق افتاد)

نخستین وجه تمایزی که نگارنده برای اعتراضات اخیر نسبت به اعتراضات «بهار عربی» قائل می‌شود، خاستگاه اولیه معترضان است. به روایت او، هرچند خاستگاه اصلی معترضان در بهار عربی (احتمالا به مانند جنبش سبز) طبقات متوسط و نسبتا اصلاح‌طلب اجتماعی بود، اما خاستگاه اولیه اعتراضات اخیر اقشار فرودست اقتصادی هستند. تحولی که بیش از هرچیز محصول سازوکارهای بیمار اقتصادی در کشورهای منطقه و تن ناتوانی یا بی‌ارادگی سیستم‌های حکومتی برای اصلاح این اقتصادهای بیمار بوده است.

دو عامل دیگر که در متن به طرز جالبی به چشم می‌خورند، اشاراتی هستند که باز هم رد پای آن در کشور ما به چشم می‌خورد و به طرز جالبی با دو نظریه کلان در عرصه علوم سیاسی مطابقت دارند. در بخشی از یادداشت تاکید شده که حکومت‌های منطقه، بخش عمده‌ای از ثروت‌های خود را به جای اینکه صرف تامین منافع عمومی کنند، به صورت رانت در اختیار حامیان خود قرار داده‌اند. اتفاقی که در ایران بی‌نیاز از توضیح است و در بسیاری از شعارهای خیابانی نیز مشخصا معترضان بدان اشاره می‌کنند. این وضعیت، دقیقا یادآور فرجام رژیم‌های «پاتریمونیال» در نظریه «ماکس وبر» است. جایی که این رژیم‌ها تا زمانی که منابع کافی دارند، سیاست «حامی‌پروری» را گسترش می‌دهند. اما به محض اینکه دچار کمبود منابع شوند با بحران جدی مواجه می‌شوند.

مساله دیگر، به وضعیتی اشاره دارد که بسیاری از ما در ایران بدان «خصولتی‌سازی» می‌گوییم. نگارنده معتقد است که رژیم‌های منطقه بخش خصوصی مستقل را به دو دلیل در اقتصاد خود نابود می‌کنند. اول با طمع کسب درآمد بیشتر از طریق سیطره بر این بخش، و دوم، با این هدف که جریان مستقل اقتصادی به یک جریان مستقل سیاسی تبدیل نشود. بدین ترتیب، پایه‌های اقتصاد کشور متلاشی می‌شود. احتمالا، بسیاری از مخاطبان متوجه تشابه این فرآیند با نظریه «داوون عجم‌اوغلو» در کتاب «چرا ملت‌ها شکست می‌خورند» خواهند شد. جایی که به تعبیر عجم‌اوغلو، عامل اصلی فروپاشی ملت‌ها، سیطره نهادهای غیردموکراتیک، بر نهادهای دموکراتیک (از جمله اقتصاد خصوصی و رقابتی) است.

با این توضیحات، ضمن سپاس از «مجتبی رحیمی» (@mmm136777) بابت برگردان متن به فارسی، شما را به مطالعه یادداشت کامل دعوت می‌کنیم. برای مشاهده نسخه کامل بر روی لینک زیر کلیک کرده یا از گزینه Instant View استفاده کنید.
https://plink.ir/X3mbS

کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.

یادداشت وارده: فرجام هیولای وحشت
#V 046
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara

نقاشی بالا به عنوان Saturn Devouring His Son
اثر فرانسیس گویا است و کرونوس (ساترن) را نشان می‌دهد که از ترس پایان حکومتش فرزندانش را می‌بلعد.

یادداشت وارده: فرجام شوم هیولای وحشت!
#V 046
https://t.me/divanesara/952


نویسنده میهمان: شاید مهمترین دلیل همراهی نکردن طبقه مرفه داخل ایران و مهاجران تحصیل‌کرده خارج ایران از اعتراضات مردم ایران نوعی ترس و وحشت باشد. وحشت از اینکه نتیجه این اعتراضات چیست؟ جنگ داخلی؛ تجزیه کشور، یا روی کار آمدن حکومتی بدتر از جمهوری اسلامی. به همین دلیل در این مواقع شاهد سکوت یا حتی مقابله این گروه با اعتراضات فرودستان هستیم.

ریشه این وحشت را بدین ترتیب می‌توان خلاصه کرد: تنها دو راه پیش روی ما وجود دارد، ادامه جمهوری اسلامی و آرزوی اصلاح نظام در آینده، یا جایگزینی جمهوری اسلامی با چیزی بدتر از آن. طبیعتا بر سر این دوراهی، بسیاری ادامه نظام فعلی را ترجیح می‌دهند. انتخابی که منطقی به نظر می‌رسد، البته مشروط بر اینکه اصالت این انتخاب دوگانه را بپذیریم. بزرگ‌ترین اشکال هم همینجاست: باوری ایمانی به این دوگانه، بدون آن‌که مبتنی بر شواهد عینی باشد، از جمله ظرفیت‌های موجود در مردم و تجربه‌های مشابه مردم کشورهای دیگر که پیش از این توانسته‌اند از چنگال استبداد رهایی یابند.

این شرایط شباهت زیادی با شرایط انتخابات سال ۹۶ دارد که پیشران اصلی مشارکت این طبقه وحشت از به قدرت رسیدن طرف مقابل بود. وحشتی غیرعقلایی و انگیخته شده که پس از کمتر از دو سال برای بسیاری جای خود را به پشیمانی داد.

به نظر من یک راه برای مقابله با این وحشت، ارائه راه‌ سومی است که به هدف مشترک طبقه فرادست ساکت و طبقه فرودست معترض بینجامد. یعنی ایرانی آزاد با شهروندانی برابر و مرفه. فرجامی که البته از مسیر خشونت و جنگ نیز عبور نمی‌کند. در عین حال باید نشان داد که ادامه وضعیت کنونی اتفاقا دیر یا زود به همان نتایج فاجعه‌باری منتهی خواهد شد که از آن هراس داریم: جنگ داخلی یا تجزیه کشور.

تصویر و راه ارائه شده البته باید تصویری به دور از خیال‌پردازی باشد. تصویری که باواقعیت‌های اجتماعی امروز ایران همخوانی دارد و با توجه به منافع و ظرفیت‌های موجود جامعه قابل دستیابی است. به عنوان مثال تصویری از ایران ارائه شود که در آن یک فرد تصمیم گیرنده امور برای یک ملت ۸۰ میلیونی نیست بلکه مانند بسیاری از کشورهای عادی دیگر تصمیمات به صورت جمعی اتخاذ می‌شوند، ایرانی که از نظر رتبه فساد در قعر کشورها قرار ندارد، ایرانی که رسانه‌های نسبتا آزاد دارد، ایرانی که در آن شکل پوشش شهروندان از جانب دولت تعیین نمی‌شود، ایرانی که در آن زن و مرد و مسلمان و غیرمسلمان حقوق برابر دارند، ایرانی که روابط تجاری عادی با همه کشورهای جهان از جمله آمریکا دارد، ایرانی که با همسایگان خود روابط دوستانه دارد و به دنبال عمیق‌تر کردن «عمق استراتژیک» خود نیست، ایرانی که محل جذب سرمایه‌های خارجی و نوآوری‌های تکنولوژیک است، ایرانی که مقصد گردشگری است و تصویرهای دیگری که واقعی و مطلوب همگان اما غیر خیالی هستند چرا که همین امروز در جاهای دیگر جهان تحقق یافته‌اند.

سپس باید راه رسیدن به این هدف تشریح شود. قابل اعتناترین راه که با توجه به تجربه جهانی از بیشترین بخت برای موفقیت برخوردار است مبارزه مدنی خشونت‌پرهیز است. البته پیمودن این راه دشوار است و نیاز به آموزش جمعی و سازمان‌دهی و بردباری دارد، اما تجربه‌های موفق مبارزات خشونت‌پرهیز در هند، آفریقای جنوبی، کشورهای بلوک شرق و … و در مقابل تجربه‌های شکست‌خورده انقلاب‌های خشونت‌آمیز و مبارزات مسلحانه به علاوه برتری فکری و اخلاقی مبارزات خشونت‌پرهیز بر مبارزات خشونت‌ورزانه کفه ترازو را به سمت این راه سنگین می‌کند.

در نهایت لازم است نشان داده شود که اگر طبقه برخوردار بخواهد از وحشت افتادن در ورطه جنگ داخلی سکوت پیشه کند و به ادامه جمهوری اسلامی رضایت دهد و اراده همراهی و تلاش برای پیمودن راه سوم را نداشته باشد ناخودآگاه به افتادن کشور در مسیری که بیشترین وحشت را از آن داشت کمک کرده است چرا که ادامه جمهوری اسلامی به شکل فعلی نمی‌تواند به نتیجه‌ای جز یک انقلاب خشونت‌آمیز یا جنگ داخلی یا تجزیه کشور یا فروپاشی اقتصادی که همگی کابوس این طبقه هستند منتهی شود.

نظر نویسنده این است که اگر چنین تصویری به مردم ارائه شود و راه رسیدن به آن نیز تشریح شود نه تنها می‌تواند روزنه امیدی برای رسیدن به ایرانی آزاد بدون عبور از ویرانی فراهم کند و اقشار مختلف را حول یک هدف و افق متحد کند بلکه جمهوری اسلامی را نیز از متهم کردن هر تلاشی برای جایگزین کردن آن به هم‌دستی با گروه‌های منفور مخالف خلع سلاح خواهد کرد.

کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara

یادداشت وارده: چهره ژانوسی انتخابات
#V 047
https://telegra.ph/V046-12-04

نویسنده میهمان: ایمان آقایاری (@Mehrgan96)

- گروهی مدام تکرار می‌کنند که دموکراسی تنها از دل صندوق رای بیرون می‌آید. این گزاره که من آن را «مغالطه صندوق رای» می‌نامم، جز با خودش با هیچ واقعیت بیرونی یا حقیقت نظری دیگری تایید نمی‌شود.

- اما انتخابات به عنوان یک شگرد، یا تاکتیک؛ «راه همواره طی شده» ما طی دو دهه اخیر بوده است. مدافعین این نحوه مشارکت، از مغالطه‌گران دموکراسی‌خواه امروز گرفته، تا آنان که انتخابات را صرفا ابزاری برای تغییرات اندک و یا کسب فضای بازتر و یا حفظ وضع کنونی و جلوگیری از خسارت بیشتر می‌دانند، جملگی بازی‌گردانان اصلی صحنه سیاسی متاخر ما بوده‌اند. این رویکرد بزرگترین دستاوردش را در کلیشه «انتخاب بین بد و بدتر» متجلی ساخته.

- حال ببینیم که با کلیشه گزینش شر کمتر کدام دستاورد در عمل رقم خورده؟ آیا واقعا احساس می‌کنیم که با گذشت بیش از بیست سال مداومت، امروز دولت و مجلس و قوه قضاییه مستقل‌تر و قدرتمندتر و کارآمدتری داریم؟ آیا جز آن چه محصول تکنولوژی و گذر زمان است، بر آنیم که آزادی‌هایمان بیشتر شده؟ آستانه تحمل حکومت نسبت به معترضین افزایش یافته؟ نظارت مردم برنهادها و مسوولین بالاتر رفته؟ قوانین نامطلوب اصلاح و قوانین مطلوب اجرا شده‌اند؟ نگارنده بر این باور است که چنین نشده. آمار و ارقام و احکام و اسناد نیز متاسفانه دال بر چنین حقیقت تلخی است.

- «بد»ها که می‌دانستند ما نه به آن ها که به تخیلات خودمان رای می‌دهیم، با احزاب متبوع و مطبوع‌شان، این تنور را هر روز و هر روز داغ‌تر کردند و هوشیارانه نان‌های بیشتری پختند و بردند و ما مدهوشانه آن نان اندک جوین‌مان هم سوخت.

برای مطالعه نسخه کامل این یادداشت بر روی لینک زیر کلیک کرده یا از گزینه Instant View استفاده کنید.
https://telegra.ph/V046-12-04


کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.

سیاست «مبصر خوب» یا «صدا خفه‌کن‌های سیاسی»!

#A 229
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.

سیاست #مبصر_خوب یا «صدا خفه‌کن‌های سیاسی»!

https://t.me/divanesara/955
#A 229

آرمان امیری @ArmanParian : در تعاریف دانشگاهی، «احزاب سیاسی» بخشی از ساختار کلی سیستم اداره کشور هستند که در یکی از کارویژه‌های اصلی خود، باید نقش پل ارتباطی بین حاکمان و جامعه را ایفا کنند. یعنی فارغ از اینکه یک حزب سیاسی قدرت دولت را در دست دارد یا نه، همچنان بخشی از کلیت سیستم سیاسی به حساب می‌آید و وظیفه دارد برای بقای کلیت سیستم، از یک طرف سازوکارهای حکومت را برای جامعه تبیین کند و از سوی دیگر، مطالبات و نظرات جامعه را به درون سیستم حکومتی انتقال دهد. کارویژه‌ای که احزاب ما در تضاد کامل با آن رفتار می‌کنند.

* * *

به دنبال اعتراضات اخیر، بار دیگر با انبوهی از بیانیه‌های احزاب اصلاح‌طلب مواجه شدیم که مدعی حمایت از «اصل حق اعتراض» شهروندان بودند. گروهی پا را هم فراتر گذاشتند و در قامت مدعی‌العموم انتقاد کردند که اگر حکومت زمینه اعتراضات مدنی و قانونی را فراهم می‌کرد، کار به اعتراضات کور و آغشته به خشونت کشیده نمی‌شد. ظاهر انتقاد بسیار منطقی و دلسوزانه است، اما اندکی توجه به کارکرد و جایگاه مدعیان این انتقاد، یک پارادوکس مضحک را پیش چشم قرار می‌دهد. در واقع، من اگر جای نهادهای امنیتی یا حکومتی بودم، در پاسخ به این ژست طلب‌کارانه حضرات پاسخ می‌دادم: «چه کسی باید درخواست مجوز برای این اعتراضات مدنی و قانونی را بکند؟»

وقتی احزاب سیاسی، حتی سابقه یک بار درخواست مجوز نداشته باشند، چطور می‌توانند طلب‌کار باشند که حکومت اجازه چنین تجمعاتی را نداده است؟ اساسا مگر غیر از این است که هر حزب «رسمی» و «مجوزدار»، دقیقا خودش بخشی از «حکومت» است و کم‌ترین کارکرد و وظیفه‌ای که دارد همین است که متناسب با مطالبات اجتماعی، درخواست برگزاری میتینگ یا تجمع و راهپیمایی کند؟ آخر چه کانال دیگری برای سازوکار قانونی اعتراضات با مجوز وجود دارد بجز همینکه خود این احزاب درخواست‌ش را بدهند و مقدمات‌ش را فراهم کنند؟

شاید برخی پاسخ بدهند که اگر هم درخواست مجوزی ارسال شود، وزارت کشور یا نهادهای امنیتی با آن موافقت نمی‌کنند. این حرف دیگری است. حتی اگر «محاکمه پیش از جنایت» هم نباشد، باید گفت احزاب اول باید چنین درخواستی را بدهند، وقتی رد شد، مدعی بشوند که نهادهای مسوول بدون دلیل پیش پای سازوکارهای قانونی کشور سنگ‌اندازی کرده‌اند. نه اینکه دست روی دست بگذارند و فقط وقتی مملکت به هم ریخت ژست مدعی و منتقد به خود بگیرند.

تا بدین‌جای کار، بحث صرفا نقد نظری یک وضعیت مضحک است که همه به چشم می‌بینیم. اما به عنوان ناظری که خواسته یا ناخواسته، از نزدیک با بسیاری از فعالین حزبی در ارتباط بوده‌ام و سال‌هاست که همین انتقادات را به آنان انتقال داده‌ام باید بگویم که مساله اساسا چیز دیگری است. موضوع این نیست که احزاب می‌خواهند بستری برای مشارکت اجتماعی فراهم کنند اما حکومت اجازه‌اش را نمی‌دهد. متاسفانه به صراحت باید بگویم این یک «دروغ‌گویی» آشکار است که به ویژه از جانب احزاب اصلاح‌طلب با آن مواجه هستیم. این گروه، نه تنها قصد ندارند که کانال منطقی و قانونی انتقال اعتراضات مردمی باشند، بلکه کاملا عامدانه و آگاهانه قصد ساکت کردن صدای بخش‌هایی از جامعه را دارند که از قضا مدعی نمایندگی آن‌ها هستند.

این احزاب در خفا (گاهی هم به عیان) تاکید دارند که «خیابان خط قرمز ماست». یعنی با یک فلسفه و استراتژی کلان، رویکرد «آرام نگه داشتن جامعه» را در پیش گرفته‌اند. رویکردی که من به آن استراتژی «مبصر خوب» می‌گویم. سیاست «مبصر خوب»، دقیقا جایگزین استراتژی قدیمی «فشار از پایین، چانه زنی در بالا» است و حداقل از سال ۹۲ در دستور کار اصلاح‌طلبان قرار گرفته است. در چهارچوب این سیاست، اصلاح‌طلبان به این نتیجه رسیده‌اند که تکیه بر پشتوانه اجتماعی و فشارهای جامعه، سبب رنجش و آزردگی «راس حکومت» می‌شود و این اتفاقی است که باید از آن پرهیز کنند. در مقابل، این گروه تلاش می‌کنند تا نقش «مبصر خوب» را بازی کنند و در مقابل از راس حکومت طلب پاداش و تشویق داشته باشند. بدین ترتیب، در نوع خود تلاش می‌کنند که کارکرد احزاب رسمی را، به جای «بلندگوی مطالبات اجتماعی»، به «صدا خفه کن سیاسی» تغییر بدهند و خوش‌بین باقی بمانند که از جانب راس هرم قدرت پاداش این خوش‌خدمتی را دریافت کنند.

کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.

«شوق خدمت یا شهوت قدرت؟»

«پروانه سلحشوری» با انتشار متن پیوست از ثبت نام دوباره برای نمایندگی مجلس چشم پوشید. پیش از این، «محمد قسیم عثمانی»، نماینده بوکان نیز در اعتراض بر سرکوب‌های خونین اخیر از مجلس استعفا داده بود. فارغ از هرگونه تحلیل سیاسی، به نظر می‌رسد تمام آنانی که در انتخابات پیش‌رو، نامزد نمایندگی مجلس می‌شوند، لازم است به جای ارائه هرگونه وعده و برنامه، فقط به همین تجربه عینی نمایندگانی از جنس سلحشوری و عثمانی بپردازند و به جامعه مخاطبان توضیح بدهند:

«وقتی شأنیت مجلس در حدی سقوط کرده که نه تنها حق تصمیم‌گیری درباره قیمت بنزین را هم ندارد، بلکه با یک دستور حکومتی، اجازه نطق و انتقاد را هم از دست می‌دهد، این عزیزان دقیقا چه طرحی در سر دارند که نمایندگان پیشین به مخیله‌شان نمی‌رسید؟ چه قدرت متفاوتی برای نمایندگی خود متصور هستند که دیگران فاقدش بودند؟ و در یک کلام، وقتی نمایندگان شجاع و شریفی چون سلحشوری و عثمانی فقط کارشان به اینجا می‌رسد که عذر بخواهند و کنار بکشند، ثبت نام دیگران را باید به چیز جز شهوت قدرت تعبیر کرد؟»

کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.

یادداشت وارده: سیاست‌ورزی با دیوار، فلسفه رفتاری جمهوری اسلامی
#V 048
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara

عکس بالا، نقاشی «بنکسی» روی دیوار غزه است.

یادداشت وارده: سیاست‌ورزی با دیوار، فلسفه رفتاری جمهوری اسلامی
#V 048
https://t.me/divanesara/958

نویسنده میهمان: سروش افخمی @Soroushafkhami -زمین بازی سیاست، متشکل از نهادها، بازیگران، ائتلاف های سیال، اصناف، احزاب و همچنین بازیگران خارجی است. سیاست‌ورزی در عمل، عرصه بده بستان، ائتلاف، مذاکره، مقاومت، فشار، مطالبه و به عنوان آخرین انتخاب، به هم زدن زمین بازی است. در یک فضای سیاسی طبیعی، هر بازیگر مطالبه و ایده آل و در عین حال خط قرمزی برای عقب‌تر نرفتن و مقاومت دارد. تمام اعمال بازیگران بر مبنای خواسته‌ها و خطوط قرمزشان برای مقاومت صورت‌بندی می‌شود. به عنوان مثال، حزب محافظه‌کار آمریکا، از طرفی به دنبال احیای ارزش‌های سنتی-دینی است، و هم‌زمان آزادسازی حداکثری بازار، حداقل کردن مالیات ثروتمندان، بیش‌سازی هژمونی آمریکا در جهان از طریق قدرت سخت و... را دنبال می‌کند. کارنامه احزاب، با کمی انحراف، در نیل به این اهداف تعریف می‌شود.

از نقطه نظر حکومت‌ها نیز، مسائلی ناموسی، تعدادی قابل مذاکره و گروهی پیش‌پا‌افتاده تلقی می‌شوند. گروه‌های سیاسی، احزاب، اصناف، قومیت‌ها و در نهایت مردم برای تحقق خواسته‌های خود، به مذاکره با حکومت‌ها می‌پردازند. تحقق مطالبات ریز مثل افزایش حقوق معلمان و ساعات کار کارگران گرفته، تا مطالباتی کلی‌تر همچون آزادی و عدالت، همه از برآیند عمل و اثر نیروهای اجتماعی (در هر شکل) و بازیگران مختلف نتیجه می‌شود.

اگر موضع گروهی در قبال مسئله‌ای "وجودی" یا به زبان عام "ناموسی" تلقی شود، همه تلاش و هستی خود را برای کرسی نشاندن نظر خود به کار می‌برد. به طور مثال جمهوری اسلامی نشان داده حجاب از مسایل ناموسی‌اش است که هیچگونه اعتراض و نظر مخالف را بر نمی‌تابد و حاضر است حتی به بهای ریختن آبروی بین‌المللی و نارضایتی عمیق داخلی، آن را به شیوه خود حفظ کند.

حکومتی که هر مطالبه‌ای را به مسئله‌ای ناموسی برای خود بدل کرده، و هیچ‌گونه مذاکره و عقب‌نشینی را پذیرا نباشد، به "دیوار" و سدی مقابل خواست شهروندانش بدل می‌شود. دیوار گوش نمی‌کند، انعطاف ندارد، عقب نمی‌رود؛ دیوار، فقط "دیوار" است. سیاست‌ورزی با دیوار جز سر و صورت خونی، نتیجه‌ای در بر ندارد.

جمهوری اسلامی، موضع خود را در اکثر مسائل، موضعی کامل، جامع، مانع و حرف آخری می‌داند که تا ابدالآباد غیر قابل تغییر است‌. از حجاب و مسابقه ندادن با ورزشکاران اسرائیلی گرفته تا آمریکاستیزی، سینما و کنسرت موسیقی، همه و همه برای جمهوری اسلامی امنیتی و ناموسی شده‌اند‌. نظر مخالف با پیگرد، تبعید، تعقیب مرعوب می‌شود، یا در بهترین حالت "معلق" می‌ماند. به زبان دیگر دایره مسائل "وجودی" جمهوری اسلامی به قدری وسیع و گشاد شده که هر اعتراضی از سمت جامعه مدنی گویی کلیت نظام را نشانه رفته است.
حکومت ایران، نشان داده در مقابل هیچ اعتراضی مانند اعتراضات مسالمت آمیزی چون جنبش سبز گرفته وقایع اخیر و دی ۹۶ نه عقب می‌رود نه به صدای مخالف وقعی می‌گذارد. او دیوار است. برای جمهوری اسلامی هر مسئله‌ای ناموسی و عقب رفتن در آن مساوی کلید زدن‌ دومینوی فروپاشی است.

مسئولیت اصلی خشونت‌بار شدن دور جدید اعتراضات، متوجه خود حکومت ایران است که در ۴۰ سال اخیر جز سرکوب اعتراضات و اعتصابات آرام، ابزار دیگری نشناخته است. دیوار عقب نمی‌رود، دیوار فقط پتک‌را می‌فهمد، فلسفه وجودی دیوار عقب ننشستن است؛ جمهوری اسلامی، دیوار است، جمهوری اسلامی فقط فشار را می‌فهمد، فلسفه وجودی او امتیاز ندادن است. در مقابل دیوار، چاره ای جز تخریب باقی نمی‌ماند؛ این تقصیر مردم نیست. ایستادن یا تخریب، تنها دوگانه‌ایست که دیوار می‌فهمد. مع الاسف...

کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara

بخش اول #سخنرانی به مناسبت #۱۶آذر ۱۳۹۸

با عنوان: در دفاع از انسان

دانشگاه خواجه نصیر / آرمان امیری
مدت زمان: ۱۳ دقیقه
#پادکست

کانال "مجمع دیوانگان"
@Divanesara
.

بخش دوم #سخنرانی به مناسبت #۱۶آذر ۱۳۹۸

با عنوان: در دفاع از #انقلاب_راهگشا

دانشگاه خواجه نصیر / آرمان امیری
مدت زمان: ۹ دقیقه
#پادکست


کانال "مجمع دیوانگان"
@Divanesara
.

یادداشت وارده: سخنگوی سرکوب
#V 049
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
.

سخنگوی سرکوب
#V 049
https://t.me/divanesara/962

نویسنده مهمان: ایمان آقایاری @Mehrgan96- جدال میان سران حکومت جمهوری اسلامی و سلطنت پیشین و حامیانش، از جمله سخن اخیر علی ربیعی خطاب به رضا پهلوی، تداعی‌گر بسیاری از موارد تاریخی است که در این میان یکی نظر نگارنده را بیشتر به خود معطوف ساخته.

در پاییز سال 1941 حکومت اتحاد جماهیر شوروی، در سرکوبی حساب‌شده و هماهنگ، دست به قتل عام گروه عظیمی از روشنفکران و افسران لهستانی (حدود بیست و دو هزار اسیر جنگی) زد و بنا بر روایات اجساد کشته‌شدگان را به صورت دسته جمعی پیرامون جنگل کاتین مدفون کرد. این کشتار که به کشتار کاتین (katyn) معروف است، حدود دو سال بعد توسط نازی‌ها افشا و به حربه‌ای تبلیغاتی علیه رژیم شوروی بدل شد. نازی‌ها پوستری تبلیغاتی طراحی کردند که در آن نوشته شده بود: «اگر شوروی پیروز شود، همه جا کاتین خواهد شد.» در مقابل حکومت شوروی که نام کاتین را در فهرست ممنوعه قرار داده بود، از «خیمه شب بازی دشمن» پرده برمی‌داشت و مسئولیت خون «صدها هزار قربانی» را به گردن قاتلان نازی می‌انداخت.

رهبران دو طرف نزاع، با دستانی خونین و دهانی دریده از نفرت‌پراکنی و خشونت، چنان بر هم می‌تاختند که گویی در شخصیت و ایدئولوژی هیچ‌کدام اثری از ضدیت با حقوق انسانی وجود ندارد. با مرور این رویداد و ناظر به وضعیت امروز باید از نمایندگان دو جریان پرسید: «آیا شما نیز خود را در موقعیتی مشابه نمی یابید؟» و پاسخ داد: «فرا فکنی و فرار رو به جلو، دست‌های آلوده را پاک نمی‌سازد. دو امر غلط نیز، امر صادقی پدید نمی‌آورد.»

البته باید انصاف داد که در این مورد مشخص، جرمی بر فرزند شاه مخلوع مترتب نیست، جز این که به قول سخنگوی دولت موضعش را نسبت به سرکوب‌های پیشین مشخص نکرده. اما آقای سخنگو چه؟ ایشان نه تنها در اتخاذ موضع «کمیتشان می‌لنگد» که مسئولیت مستقیم در وقایع تلخ و دردناک این سنوات داشته‌اند. بهتر است به جای تعلیم تاریخ، قضاوت نسبت به اتفاقات گذشته و حال را به مورخین واگذارند و در جای‌گاه پاسخگویی به پرسشگری نپردازند.

شوربختانه باید گفت: سلسله در سلسله مردمان این دیار، قربانیان حکام بوده‌اند و سلسله در سلسله سخنگویان حکام، تطهیرگران جنایات.

کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara

در دفاع از «انقلاب راهگشا»
https://telegra.ph/A230-12-11
#A 230

آرمان امیری @ArmanParian : آنچه در پی می‌آید، متن یادداشتی است که به مناسبت روز دانشجوی امسال در دانشگاه خواجه‌نصیر قرائت کردم. (فایل‌های صوتی این جلسه پیش از این منتشر شده است اینجا و اینجا) در این یادداشت، تلاش خواهم کرد با ایجاد تمایز میان «انقلاب رهایی‌بخش» و «انقلاب راهشگا»، استدلال کنم که چرا باید تمام قد از یک « #انقلاب_راهگشا » دفاع کرد.

به صورت خلاصه، به باور من، «انقلاب راهشگا» تمامی ویژگی‌ها و ضروریت‌های مشروعیت یک حرکت اصلاح‌طلبی اصیل را دارد و در نقطه مقابل، از تمامی عوارض و معایب انقلاب‌های کلاسیک یا همان «انقلاب‌های رهایی‌بخش» مصون است.

به صورت خلاصه، در جریان انقلاب‌های رهایی‌بخش، تصور می‌شود مدینه فاضله‌ای کشف شده که قرار است یک شبه و به مدد انفجار انقلاب بدان دست پیدا کنیم. پس این انقلاب‌ها، دقیقا «دفعتی» هستند. یعنی یک شبه قرار است همه چیز را دگرگون کنند. «غیردموکراتیک» هستند چون زمین بازی موجود و مورد توافق را بدون پذیرش و اقناع عمومی بر هم می‌زنند، و در نهایت نیز با چنین رویکردهایی به سمت خشونت گرایش پیدا می‌کنند. من، همچنان چنین انقلاب‌هایی را مردود و مخرب قلمداد می‌کنم.

در نقطه مقابل اما، می‌توان «انقلاب‌های راهگشا» را متصور شد. یعنی انقلاب‌هایی که ابدا قصد ندارند یک شبه نظم مورد توافق را متلاشی کنند، یا ابدا دچار این توهم نشده‌اند که همه جواب‌ها را در دست دارند و به محض کسب قدرت، تمامی مشکلات کشور و جامعه را حل خواهند کرد. بلکه کاملا برعکس، اتفاقا در صدد «دفاع از نظم مورد توافق» هستند و اتفاقا قصد دارند راه و مسیر حرکت «گام‌به‌گام» را باز نگه دارند. بدین ترتیب، این انقلاب‌ها، بر خلاف انقلاب‌های رهایی‌بخش، نه دفعتی، بلکه «گام به گام» هستند. نه غیردموکراتیک، بلکه اتفاقا مشروع و دموکراتیک‌اند چرا که برای حفظ و احیای زمین مورد توافق سیاست به پا می‌شوند. و در نهایت، خشونت‌پرهیز و اقناعی هستند چرا که معطوف به توافقات اولیه مورد اجماع استدلال می‌کنند.

به باور من، «انقلاب‌های راهگشا» دقیقا در شرایطی «مشروعیت» پیدا می‌کنند که یکی از عوامل موجود در فضای سیاسی، سازوکارهای منطقی و معمول و معقول سیاست‌ورزی را به انسداد کشانده و نهادهای مورد توافق کشور را بلاموضوع کرده باشد. البته این فقط «شرط لازم» برای مشروعیت انقلاب راهگشاست. پس از آن، در یک حالت این انقلاب‌ها «ضرورت» نیز پیدا می‌کنند و آن حالتی است که جناح مستبد، از مرزهایی عبور کند که دیگر قابل گذشت نباشد. مرزی که محمدعلی‌شاه با به توپ بستن مجلس از آن عبور کرد و محمدرضاشاه پهلوی، با کشتار ۱۷شهریور.

برای مطالعه نسخه کامل این یادداشت بر روی لینک زیر کلیک کرده یا از گزینه Instant View استفاده کنید.
https://telegra.ph/A230-12-11

یادداشت وارده: ای به امید کسان خفته، ز خود یاد آرید
#V 050
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
.

ای به امید کسان خفته، ز خود یاد آرید
#V 050
https://t.me/divanesara/965

نویسنده مهمان: حسین حمدیه @husseinhamdieh -شرایط به قدری دراماتیک است که نیازی به روضه‌خوان ندارد. آدم‌هایی زیر فشار تنگ‌دستی به خیابان آمده‌اند و در این راه جان داده‌اند تا بلکه صدایشان جایی و در گوشه‌ای شنیده شود و تغییری را ممکن سازد. البته به تحقیق و به آزمایش مکرر، توده بهتر میداند که حاکمیت سال‌هاست گوش شنوایی برای مطالبات‌اش ندارد و هر قدم عقب‌نشینی در راستای خواست ملی را برابر با «شکست» می‌پندارد و می‌کوشد تا به انواع ترفند معترضین را به جایی بیرون از این مرزها متصل کند، و یا آنها را خشونت‌طلب و اغتشاش‌گر بخواند. این نسخه‌ای است که سالهاست برای «هر» اعتراضی از طرف هر گروه اجتماعی پیچیده می‌شود و عجیب است اگر مجریان آن گمان کنند که این شیوه هنوز ممکن است کارگر بیافتد.

در این میان اما ناگوار خواهد بود اگر مخاطب اعتراضات را اشتباه بگیریم. آنهایی که در ۷۸ و ۸۸ صدای سیاسی معترضین بودند و بازتاب‌دهنده مطالبات‌شان، حالا خود در مرکز شعارهای اعتراضی قرار دارند. معترضین مستقیما انگشت را به سمت اصلاح‌طلبان گرفته‌اند که بجای ایستادن در کنار مردم برای بقای در قدرت می‌کوشند. صدای تهیدستان شهری، جان به لب‌رسیدگانی که احساس خیانت به اعتماد تمام وجودشان را فراگرفته؛ بلند شده تا کسانی را مخاطب قرار دهد که با تمام توان می‌کوشند شرایط را «عادی» جلوه دهند. در دو سال گذشته اصلاح‌طلبان در دیدن بحرانی ملی ناتوان بوده‌اند و در گفتن از سفره‌های کوچک‌تر عاجز و از برداشتن قدمی برای تحقیق حقوق فرودستان گریزان اما چند روزی بعد از فرونشستن غبار میدان، پا در راه انتخابات گذاشته‌اند و از مردم می‌خواهند دوباره به آنها اعتماد کنند چراکه گزینه بدیل آنها دژخیم و دهشتناک خواهد بود. آنها در نمی‌یابند که در روزگار درد و تألم، این هم‌دردی و موافقت است که کارگشا است نه حساب و کتاب سیاسی و حزبی.

اصلاح‌طلبان در سه گلوگاه اعتراضات دی ماه ۹۶ و اعتصابات هفت‌تپه و حالا ناآرامی‌های آبان ۹۸ گاهی سکوت کرده‌اند و گاهی نیز اعتراضات را محصول اراده دولت پنهان و خواست حاکمیت موازی دانسته‌اند. برای فرودستانی که هر روز در بحرانی عمیق‌تر فرو می‌روند چه تفاوتی می‌کند که آن دیگرانی که بیرون از دایره مصیبت آنها ایستاده‌اند، سکوت کرده‌اند یا سرکوب‌گر بوده‌اند. در منطق ستم‌دیده، تمام ساکتین، جزوی از ماشین تولید محرومیت‌اند چرا که عادی‌نمایی شرایط در بحران، خود قطعه‌ای از دستگاه سرکوب است. و اصلاح‌طلبان با سکوت‌شان و حتی گاهی با تایید ضمنی‌شان دیگر آن صدایی نیستند که در بد روزگار بشود از آن سراغ گرفت.

در حالیکه در بن واژه «اصلاح» تلاش برای تغییر شرایط نامطلوب نهفته، سیاسیون اصلاح‌جو از زیر بار این وظیفه حداقلی، یعنی تصدیق بد بودن شرایط پیش‌رو شانه خالی می‌کنند. و چه جای تعجب اگر جمهور مردم آنها را این‌همان حاکمیت بدانند. برای آن کس که زخم‌های عمیقش را مرهم می‌گذارد چه تفاوت می‌کند که چه کسی در بهارستان نشسته باشد؟ تمام آن چه معترضین می‌خواهند این است که شنیده شوند و وجودشان و غم‌شان و نگرانی‌شان از فردا تصدیق شود. آنها می‌خواهند تریبونی داشته باشند برای بازتاب. و ساختاری سیاسی برای پیگیری درخواست‌ها. چرا که در عدم حمایت و در خلا پشتوانه سیاسی، برخورد و درهم‌کوفتن آنها آسان‌تر می‌شود. آنها خسته‌اند از اینکه اصلاح‌طلبان برای به چنگ آوردن اعتمادشان تلاشی نکنند و گمان کنند که رای‌دهندگان بر سر هر سفره‌ای و تحت هر شرایطی با آنها می‌نشینند. آنها خسته‌اند از نادیده گرفته شدن و صد البته سخن گفتن از رای و شرکت در انتخابات در این حال و روز، تلخ‌ترین پارودی جهان است.

اما باز هم نباید مخاطب عدم اشتیاق برای مشارکت در انتخابات را اشتباه گرفت. مشارکت نکردن در انتخابات بدون شک هیچ تاثیری بر حاکمیت ندارد. آنهایی که با قدرت کامروایی می‌کنند مدت‌هاست که از رای مردم عبور کرده‌اند. مخاطب این عدم مشارکت اصلاح‌طلبان‌اند. آنها باید دریابند که ماه عسل تمام شده و کفگیر سرمایه اجتماعی به ته دیگ گرفته. باید بدانند که مردم در هر شرایطی و برای کسانی که حتی از تصدیق وجود فقر و نابرابری و بحران ناتوانند به پای صندوق نخواهند رفت. عدم مشارکت در انتخابات مغتنم است چراکه شاید بیدارباشی باشد برای آنانی که تبدیل به محافظه‌کارانی منفعت‌طلب شده‌اند. و یا تلنگری باشد برای جدایی رادیکال از منطقی که خوشایند قدرت برایش محور است نه خواست جمعی. نهیبی باشد برای فاصله گرفتن از سیاست‌های فقرپرور و مروج نابرابری و نابودکننده زیست فرودستان. اصلاح‌طلبان باید دریابند که آنها و سیاست‌هایشان بخش بزرگی از بحران‌اند نه راه‌حل آن.

کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara

آنکه باد جنایت می‌کارد، توفان خون می‌درود
#A 231
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
.

آنکه باد جنایت می‌کارد، توفان خون می‌درود
#A 231
https://t.me/divanesara/967

آرمان امیری @ArmanParian : چهره مشترک در دو تصویر پیوست «ابوعزرائیل» است، از معروف‌ترین نیروهای «حشدالشعبی». شهرت‌ش را به دلیل سیمای خاص و قساوت قلبی وحشتناک‌اش به دست آورده است. در طول سال‌های جنگ در عراق و سوریه، ابوعزرائیل بارها و بارها تصاویری از سلاخی کردن یا به آتش کشیدن نیروهای دشمن را ضبط و در فضای اینترنت منتشر کرد. آن زمان، به موازات شهرت این ماشین جنایت در جهان عرب به عنوان یک آدم‌کش قسی‌القلب، در ایران، گروهی به افتخارش هورا می‌کشیدند. رسانه‌های حکومتی او را «تک تیرانداز محبوب محور مقاومت» می‌خواندند و به موازات آن‌ها، شبکه‌ای از کاربران که به «محور مقاومت» شهرت یافته‌اند برایش مدیحه سرایی می‌کردند. زنجیره‌ای از فعالین مجازی که اغلب خود را «اصلاح‌طلب» می‌خوانند و گاه حتی از تصاویر «میرحسین موسوی» هم سوءاستفاده می‌کنند، اما در تمامی مواضع و رفتارهای منطقه‌ای، مدافع جنگ‌طلبی، آتش‌افروزی و البته خشونت نیروهای وابسته به حکومت هستند.

از این ماشین وحشت، تصاویر تکان دهنده وحشتناکی در فضای مجازی وجود دارد. (به پی‌نوشت مراجعه کنید) یکی از این تصاویر ابوعزرائیل را نشان می‌دهد که یک نفر را از پا آویزان کرده است. آتش زده و سپس با شمشیر قطعه قطعه‌اش می‌کند. در زمان انتشار این کلیپ، جهان عرب (که آن زمان خودش را درگیر دومینوی بهار عربی می‌دید) ناگهان در بهت و حیرت فرو رفت. این سطح از توحش حتی گوی سبقت را از داعش هم ربوده بود، اما در داخل ایران، هواداران پر و پا قرص خودش را داشت. یکی از این نیروهای «محور مقاومت»، تحصیل‌کرده و ساکن اروپا دقیقا در تمجید از همین کلیپ توحش ابوعزرائیل نوشت:

«تک تک اعضای داعش باید فیلم ببینن از بی‌رحمی نیروهای مخالف. تک تکشون باید ببینن در صورت باقی موندن در مسیرشون چه سرنوشتی در انتظارشونه. النصر بالرعب، مخصوصاً وسط جنگ با وحشی‌ها. من تا وقتی حشدالشعبی و پیشمرگ‌ها و نیروهای حامی دولت سوریه و یگان‌های دفاع مردمی کردهای سوریه در جنگ با داعش باشن، ذره‌ای تردید در دفاع از اعمالشون ندارم و نخواهم داشت».

این تایید و تمجید اغراق‌شده از کثیف‌ترین نوع جنایت جنگی، با تایید و هلهله دیگران نیروهای همسو مواجه شد و هرگونه انتقاد از این سطح از خشونت، با برچسب «حمایت از داعش» تخطئه شد. سال‌ها گذشت، و حالا ورق برگشته است. اینک بخش دیگری از انقلابیون عراقی، در انتقام از سرکوب‌های حشد، اقدام به مقابله به مثل کرده‌اند. یک نفر را گرفته‌اند. با خشونت به قتل رسانده و سپس جسدش را از پا آویزان کرده‌اند. چرخه خشونت، دقیقا همان‌طور که انتظارش را داشتیم توحش را بازتولید کرده، اما آیا موافقان پیشین از مشاهده نتیجه اعمال‌شان پشیمان شده‌اند؟

حالا موجی از سوگواری و محکومیت خشونت انقلابیون عراقی به راه افتاده است. صحنه قتل اخیر، به ظاهر در میان برخی فعالین رسانه‌ای کشور ما «فجیع» جلوه کرده و حالا صرفا از روی «انسان‌دوستی» و «بیزاری از خشونت» دارند علیه انقلابیون عراق موضع می‌گیرند. متاسفانه من اما باید بگویم: «همه‌شان دروغ‌گو و ریاکار هستند».

واژه صلح و خشونت‌پرهیزی زمانی که از حامیان جنگ‌افروزی در منطقه و مدافعان سناریوی محور مقاومت و استراتژی جنگ پیش‌دستانه به گوش می‌رسد، به همان اندازه تهوع‌آور است که خشونت‌های وحشیانه داعش یا حشد یا انقلابیون کنونی. این گروه، اگر مزدور و اجیر شده‌های رسانه‌ای دستگاه اطلاعاتی نباشند (که متاسفانه‌ بسیاری‌شان هستند)، دقیقا نسخه‌های وطنی و البته بزک کرده همان منطقی هستند که توحش داعش، یا حشد یا انقلابیون فعلی را موجه می‌داند، البته تا زمانی که فقط به سود خودش باشد! این‌ها مخالفان خشونت نیستند. این‌ها اتفاقا تئورسین‌های خشونت هستند که زمانی با تایید مستقیم آن، و زمانی دیگر با نشان دادن دورویی و استانداردهای دوگانه و منفعت‌طلبانه‌شان هرگونه قباحت ذاتی و واقعی را از خشونت دور می‌کنند و به هر مخاطبی این پیغام را می‌رسانند که: «تمام ادعاهای صلح‌طلبی و خشونت‌پرهیزی، دقیقا مثل تک‌تک حرف‌های دیگرمان دروغین و صرفا یک جدال رسانه‌ای است».

ما اما باور نداریم که صلح یا خشونت‌پرهیزی به کل یک رویای دست نیافتنی است. به باور ما، «جنایت، جنایت است» و از جانب هرکسی که سر بزند باید محکوم باشد. چه از جانب داعش، چه به بهانه مبارزه با داعش. تنها در این شرایط است که می‌توان روزی به توقف این چرخه خشونت امیدوار بود.

پی‌نوشت:
چند لینک به تصاویر جنایات ابوعزرائیل

آتش زدن جسد آویزان و تکه‌تکه کردن با شمشیر (اینجا)
بستن یک نفر به ماشین و کشاندن او روی زمین (اینجا)
بیرون کشیدن جسد و قطع سرش با تبر (اینجا)
سوزاندن سر جسد (اینجا)

کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.

سه قطره خون؛ به یاد احمد، مصطفی، و آذر
#V 051
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara

عکس از مجموعه «به روایت یک شاهد عینی» اثر آزاده اخلاقی برداشته شده است.