✅مدارس فردا با ۲ ساعت تأخیر آغاز می‌شوند

🔹سخنگوی دولت: در راستای پاسداشت ارزش‌های خانواده و آیین‌های کهن ایرانی در شب یلدا، هیئت دولت مصوب کرد کلیه مدارس، ادارات و مؤسسات دولتی، فردا فعالیت خود را با ۲ ساعت تأخیر آغاز کنند.

#امتداد
@emtedadnet

🎥معماری یک شکست: تراژدی لاله‌زار؛ انقضای هویت در ترافیکِ صنفی...

پرده آخر در سینما ایران؛ نمایشِ رایگانِ خاکستر...

✍🏻امتداد-گروه فرهنگی: سینما ایران لاله‌زار، یادگاری از دوران شکوه سینمای تهران، در آتش سوخت. این سینما با ۱۲۰۰ صندلی و نوآوری‌هایی مانند واید اسکرین و صدای جداگانه، قلب زندگی فرهنگی و شبانهٔ لاله‌زار بود. سوختن این بنا که زمانی میزبان چهره‌های جهانی چون راج کاپور بود، اعتراف آتش به شکست سیاست‌های شهری در قبال میراث است. این فاجعه در بستر لاله‌زار رخ داد؛ خیابانی که میراث‌دار رؤیای «شانزه‌لیزهٔ ایرانی» ناصرالدین شاه بود و از باغ مصفای فتح‌علی‌شاه قاجار برآمد. لاله‌زار، محل تولد مدرنیتهٔ شهری، از گراندهتل که میرزاده عشقی و عارف قزوینی در آن بر صحنه می‌رفتند تا خانه اتحادیه (امین‌السلطان) که پناهگاه مشروطه‌خواهان شد و محل فیلم‌برداری «دایی جان ناپلئون»، مجموعه‌ای از لایه‌های حیاتی تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران را نمایندگی می‌کرد که امروز در معرض تخریب و بی‌عملی‌اند.

🔹​لاله‌زار در اوج خود، اوج تجمع و تکامل پروژهٔ تجدد بود. این خیابان نه تنها نخستین‌های شهری را در خود جای داد؛ از واگن اسبی و تراموای برقی تا نخستین خط تلگراف و گل‌فروشی، بلکه تبدیل به قلب «تجربهٔ تماشای جمعی» شد. با ظهور سینماهایی چون «خورشید» نمایش‌دهنده اولین فیلم ناطق ایرانی و سینماهای متعدد در کوچه ملی، این محور فرهنگی تثبیت شد. در همین بستر بود که تماشاخانهٔ نصر با مدیریت عبدالحسین نوشین، تئاتر ایران را از یک تفنن به نهادی حرفه‌ای بدل کرد.سال‌های بعد هر چند لاله‌زار پاتوق روشنفکرانی نظیر هدایت، چوبک، شاملو، نادرپور و ... با مباحثه‌های ادبی و مجادله‌های سیاسی و جز آن شده بود ولی با این وجود لاله‌زار هنوز این خیابان شانه از پذیرایی عوام و کسبه اهل دل خالی نکرد. اگر شازده‌های قجر و ثروتمندان فرنگی و فرنگ‌رفته‌ها میهمان «گراند هتل» می‌شدند، عشقی‌های کم پول تهران هم مهمان «کافه مامان آش» بودند...

🔹تراژدی لاله‌زار، داستان عقب‌نشینی فرهنگ از بازار است و آتش سینما ایران به عنوان ابزاری قهری، مسئلهٔ میراثی متروک و بی‌صاحب را «حل» کرد. خاکستر این سینما، صرفاً بقایای یک بنا نیست، بلکه سند شکستِ سیاست‌هایی است که لاله‌زار را از یک محور فرهنگی به یک «خیابان تجاری درجه‌دو» تقلیل دادند. لاله‌زار، در وضعیت کنونی، محصول انباشت تصمیم‌های نگرفته، سیاست‌های نیمه‌تمام و غلبهٔ منطق کوتاه‌مدت بازار بر حافظهٔ تاریخی شهر است. خیابانی که زمانی ویترین مدرنیتهٔ ایرانی بود، امروز انبار مدرنیتهٔ مصرفی است؛ و همین تضاد، آن را به یکی از مهم‌ترین پرونده‌های حل‌نشدهٔ تاریخ شهری تهران تبدیل کرده است.

#امتداد
@emtedadnet

✅بانک‌ها هم فردا با ۲ ساعت تاخیر شروع به کار می‌کنند

🔹شورای هماهنگی بانکها: بنا به مصوبه هیئت دولت مبنی بر تأخیر در آغاز فعالیت مدارس، ادارات و مؤسسات دولتی در راستای پاسداشت ارزش‌های خانواده و آیین‌های کهن ایرانی در شب یلدا، فردا دوشنبه یکم دی ماه ۱۴۰۴، واحدهای ستادی و شعب بانک های عضو این شورا فعالیت خود را با ۲ ساعت تأخیر آغاز می‌کنند./تسنیم

#امتداد
@emtedadnet

✅به یاد اشرف بروجردی و «امید لجوجانه‌اش»
زنی که غم را زندگی کرد

✍🏻شرق-نفیسه زارع کهن: خبر درگذشت دکتر اشرف بروجردی از آن خبرهایی بود که آدمی را یکباره متوقف می‌کند؛ نه‌فقط به‌ خاطر رفتن یک چهره شناخته‌شده، بلکه به ‌خاطر خاموش‌شدن انسانی که حضورش، حتی در سکوت، معنا داشت. او پس از مدت‌ها تحمل بیماری، آرام و بی‌هیاهو رفت؛ همان‌طور که سال‌ها با صبوری زیست.
اشرف بروجردی پیش از آنکه یک عنوان یا مسئولیت باشد، یک «منش» بود. زنی که زندگی با او مهربان نبوده، اما او مهربان مانده بود. زمانی طولانی با بیماری دست‌وپنجه نرم کرد؛ بیماری‌ای که می‌توانست بسیاری را از پا دربیاورد، اما در او، با وجود همه فرسودگی‌ها، چیزی از جنس امید زنده ماند. امیدی آرام، نه پر‌سر‌و‌صدا؛ امیدی که نه انکار رنج بود و نه فرار از واقعیت؛ امیدی لجوجانه.

🔹زندگی شخصی او‌ پر از داغ بود. همسرش، از شهدای حادثه هفتم تیر، خیلی زود از کنارش رفت و بار سنگین تنهایی و مسئولیت را بر دوش او گذاشت. سال‌ها بعد، داغِ فرزند نیز به این اندوه اضافه شد؛ دردی که برای هیچ مادری قابل تصور نیست و آنچه اشرف بروجردی را متمایز می‌کرد، این بود که اجازه نداد این زخم‌ها او را به انزوا یا تلخی بکشاند. غم را زندگی کرد، اما در غم متوقف نشد.

🔹همین‌جا بود که واژه «صبر» برای او معنا پیدا کرد؛ صبری فعال، نه صبری منفعل. صبری که به کناره‌گیری ختم نشد، بلکه به ادامه‌دادن انجامید.

🔹او باور داشت که حتی در سخت‌ترین شرایط هم می‌توان مؤثر بود؛ می‌توان نقش داشت، می‌توان مسئولیت پذیرفت و می‌توان برای بهبود اوضاع، هرچند اندک، تلاش کرد.

🔹در عرصه عمومی، مسئولیت‌های مهمی بر عهده داشت که در هرکدام اولین بود از اولین معاون زن در وزارت کشور تا اولین رئیس زن سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران.

🔹این «اولین‌بودن» اتفاق کوچکی نبود؛ نشانه‌ای بود از شکستن سقف‌هایی که سال‌ها بدیهی فرض شده بودند و او باور داشت که این‌ سقف‌ها قابل شکستن‌ هستند، اگر کسی همت کند و از هزینه‌اش نترسد.

🔹او از آن زنانی نبود که صرفا در قاب‌های رسمی دیده شود. دغدغه جامعه داشت، به اصلاح باور داشت و مهم‌تر از همه، به گفت‌وگو ایمان داشت. حتی در روزهای پایانی عمر، وقتی جسم خسته‌تر از همیشه بود، امیدش به تغییر خاموش نشد و شنیدن صدای بی‌رمق و‌ خسته‌اش در جلسات حزب اتحاد نشانی از همین باور به ادامه بود و شاید همین امید بود که او را تا آخرین لحظه سر پا نگه داشت؛ امید به اینکه جامعه ما باید عاقلانه‌تر، منصفانه‌تر و انسانی‌تر شود و خواهد شد.

🔹جای خالی اشرف بروجردی، فقط در یک جریان احساس نخواهد شد که این جای خالی، خلأ نوعی از «زیستن» است. زیستنی که در آن، رنج و مسئولیت کنار هم قرار می‌گیرند؛ زیستنی که نه تسلیم است و نه هیجان‌زدگی، بلکه متین، اخلاقی و پایدار است. در روزگاری که جامعه ما بیش از هر زمان دیگری به چنین نگاه‌هایی نیاز دارد، رفتن او بیش از پیش دلگیرکننده است.

🔹او رفت، اما چیزی از خود به‌جا گذاشت که فراتر از نام و سمت است: تصویری از زنی که با همه زخم‌ها، امیدوار ماند؛ با همه خستگی‌ها، کنار نکشید؛ و با همه تلخی‌ها، به آینده پشت نکرد.

🔹درگذشت او برای همه کسانی که دل در گرو جامعه مدنی و اصلاح دارند، تلخ و غمناک است. برای روحش آرامش آرزو می‌کنم؛ آرامشی که بی‌تردید شایسته سال‌ها صبر، نجابت و امید اوست.

#امتداد
@emtedadnet