انقلاب زنانه🚩

بعد از پایان جنگ، اگر قرار باشد جنگ به هر شکلی به پایان برسد، باید به این توجه کرد که جنبش‌های اجتماعی زنده‌اند و جامعه ایران نشان داده که واکنش‌پذیر است. جامعه، حداقل در دو دهه گذشته، پویایی و زنده بودن خود را ثابت کرده است.

چرا فکر می‌کنید بعد از پایان جنگ، جنبش‌های اجتماعی دوباره فعال شده و قدرت تغییر و حتی سرنگونی را دارند؟

شیربن شمس پاسخ می‌دهد:

شما درباره پایان جنگ به هر شکلی صحبت کردید. من فکر می‌کنم هر شکلی از پایان جنگ می‌تواند مکانیزم‌های متفاوتی را در مورد عاملیت مردم فعال کند.

در خصوص آتش‌بس، اگر آتش‌بس دائمی باشد و فرض بر این باشد که آمریکا بتواند با باقی‌مانده رژیم توافق کند و آن باقی‌مانده بتواند با آمریکا تعامل کرده و تمام شروط را بپذیرد، در واقع این به معنای نوعی تسلیم بی‌قید و شرط است. در این وضعیت، جمهوری اسلامی از نظر نظامی بسیار ضعیف شده و دیگر آن قدرت سابق را ندارد، حتی ممکن است رهبری پیشین خود را نیز از دست داده باشد. همچنین هنوز از میزان واقعی ضربه‌هایی که به بخش‌های نظامی وارد شده، اطلاع دقیقی در دست نیست.

در عین حال، از نظر اقتصادی این جنگ هزینه‌های بسیار سنگینی برای حکومت داشته و طبیعی است که بخواهد این هزینه‌ها را از طریق مردم جبران کند. این موضوع باعث افزایش فشار اقتصادی و معیشتی بر مردم خواهد شد؛ مردمی که پیش از این نیز با کمبود آب، برق، انرژی، مشکلات زیست‌محیطی و فشار بر کرامت انسانی مواجه بوده‌اند. این فشارها در چنین شرایطی چندین برابر خواهد شد.

از سوی دیگر، اگر حکومتی بخواهد در برابر ۴۷ سال محدودیت، مقداری آزادی به مردم بدهد، این خود می‌تواند به پیشروی بیشتر مردم منجر شود. مردم مطالبات بیشتری را مطرح خواهند کرد و در مسیر دستیابی به آزادی‌های گسترده‌تر حرکت خواهند کرد. در نهایت، اگر این مطالبات به طور کامل محقق شود، چیزی از ساختار پیشین باقی نخواهد ماند. این همان منطق پیشروی مبارزه است.

حتی اکنون، در سایه جنگ، وقتی حکومت اینترنت را به‌طور کامل قطع می‌کند—به شکلی که این میزان از قطعی در جهان کم‌سابقه است—نشان می‌دهد که همچنان از مردم هراس دارد. این قطع ارتباط، در واقع حمله به زیرساخت حیاتی روابط اجتماعی است. درست است که جنگ باعث شده جنبش‌ها موقتاً به حاشیه رانده شوند و اعتراضات خیابانی به درون خانه‌ها منتقل شود، اما این وضعیت موقتی است.

اگر جنگ با آتش‌بس پایان یابد، جمهوری اسلامی از نظر سیاسی و نظامی بسیار ضعیف خواهد بود. البته ممکن است برای حفظ کنترل، به سرکوب شدیدتر، افزایش بازداشت‌ها و حتی اعدام‌ها متوسل شود، اما در بلندمدت بازنده اصلی خواهد بود. مردمی که حتی با زدن نمادهای نظامی صدای اعتراض خود را بلند می‌کنند، در بلندمدت خاموش نخواهند شد. این سطح از آگاهی عمومی را نمی‌توان دست‌کم گرفت.

علاوه بر این، جامعه ایران دارای سرمایه‌های اجتماعی مهمی است: جنبش زنان، دانشجویان، کارگران، پرستاران و دیگر گروه‌ها. این‌ها سرمایه‌های زنده و ریشه‌دار جامعه هستند. هرچند در شرایط جنگی امکان حضور در خیابان و سازماندهی گسترده ندارند، اما از بین نرفته‌اند. جنبش «زن، زندگی، آزادی» یک سرمایه عمیق اجتماعی و یکی از مهم‌ترین مفاهیم سیاسی و اجتماعی جامعه ایران است که نه با جنگ از بین می‌رود و نه با سرکوب.

در عین حال، اگر جنگ ادامه پیدا کند و به فروپاشی جمهوری اسلامی منجر شود، هرچند انتقال قدرت از بالا می‌تواند تهدیداتی به همراه داشته باشد و حتی نیروهایی تلاش کنند قدرت را در دست بگیرند، اما همان جنبش‌های زنده اجتماعی چالش بزرگی برای هر حکومت آینده خواهند بود؛ به‌ویژه اگر آن ساختار برآمده از اراده مستقیم مردم نباشد. این سرمایه‌های اجتماعی بسیار ارزشمندند و باید از آن‌ها پاسداری کرد. در هر صورت، بازنده اصلی جمهوری اسلامی خواهد بود.

سؤال بعدی: آیا معتقدید اگر ساختار قدرت تغییر کند و حتی آزادی‌های زیادی به مردم داده شود، باز هم جنبش‌هایی مانند دانشجویی، پرستاران، معلمان و دیگران به فعالیت خود ادامه خواهند داد؟

شیرین شمس پاسخ می‌دهد:

بله. جامعه نشان داده که جمهوری اسلامی را به‌طور کامل نمی‌خواهد و خواسته‌های آن، رادیکال و انسان‌محور است. مطالباتی مانند آزادی، برابری، سکولاریسم، مدرنیسم، رفاه همگانی و عدالت اجتماعی—که در مانیفست «زن، زندگی، آزادی» در خیابان‌ها فریاد زده شد—جوهره خواسته‌های جامعه ایران است.

اگر باقی‌مانده رژیم بخواهد این مطالبات را برآورده کند، دیگر ماهیت جمهوری اسلامی را نخواهد داشت. و اگر بخواهد با همان ساختار باقی بماند، این مطالبات همچنان پابرجا خواهد بود. هر نیرویی که در قدرت باقی بماند، ناگزیر است به این مطالبات پاسخ دهد، در غیر این صورت محکوم به شکست است.

164 views11:12