با گسترش حضور زنان با پوشش اختیاری در شهرهای ایران، نیروهای تندرو تلاش می‌کنند هزینه این انتخاب را بالا ببرند؛ از فشار بر قوه قضائیه تا کارزارهای تحریم اجتماعی و محروم کردن زنان از خدمات عمومی.
حضور زنان با پوشش اختیاری در خیابان‌های ایران، به یکی از نشانه‌های آشکار تغییر اجتماعی پس از جنبش "زن، زندگی، آزادی" تبدیل شده است. در بسیاری از شهرها، جمهوری اسلامی دیگر نتوانسته شکل پیشین حجاب اجباری را با همان شدت و گستردگی اعمال کند. برای مثال اخیرا یک مسابقه دو که زنان بدون حجاب اجباری در آن حضور یافتند، واکنش گسترده تندروهای وابسته به نهادهای حکومتی را به دنبال داشت. اما کاهش توان حکومت در اجرای مستقیم این سیاست، به معنای آن نیست که فشارها پایان یافته است.

شیرین شمس، فعال سیاسی و از مسئولان تشکل "انقلاب زنانه"، این کارزارها را تلاشی برای ایجاد شکاف میان زنان می‌داند. او با اشاره به شعار "چه باحجاب، چه بی‌حجاب؛ می‌ریم به سمت انقلاب" می‌گوید این شعار فقط یک عبارت خیابانی نبود، بلکه نشانه‌ای از آگاهی جمعی بود که مرزهای تفرقه‌افکنانه حکومت را کنار زد.
به گفته شمس، جمهوری اسلامی در مسئله حجاب تلاش کرده گروه‌های اجتماعی را در برابر یکدیگر قرار دهد، اما این سیاست در برابر تجربه جنبش "زن، زندگی، آزادی" با شکست روبه‌رو شده است. او حجاب را "خاکریز اول رژیم" می‌داند که حکومت آن را از دست داده است.