🎬معرفی ویدیو☝️☝️☝️
🗂#تازه‌های_فناوری
کازمو (Cozmo) یک مینی ربات با هوش مصنوعی بالاست که به تازگی به بازارهای جهانی عرضه شده است. این ربات داری شخصیت منحصر به خودش است و هر چقدر بیشتر با آن ارتباط برقرار کنید بیشتر یاد می‌گیرد و پیشرفت می‌کند. این ربات از فناوری بینایی کامپیوتری برای تشخیص چهره‌ها و فهم احساسات استفاده می‌کند. به این طریق می‌تواند بین افراد تمایز بگذارد و متناسب با احساسات آنها عکس العمل انجام دهد. کازمو مجهز به یک موتور احساسات است که اگر مدتی با آن بازی نکنید بد اخلاق می‌شود و قهر می کند و اگر صورت آشنایی را تشخیص دهد یا در بازی پیروز شود خوشحال می گردد.کازمو را می توان توسط گوشی‌های همراه هم کنترل کرد و با اپلیکیشن‌ها امکان فرا گرفتن برنامه ها و فعالیت های جدید را برای آن ایجاد کرد. در بالا ویدیوی مربوط به این ربات هوشمند و جذاب را ببنید.
🗂#تازه‌های_فناوری
کازمو (Cozmo) یک مینی ربات با هوش مصنوعی بالاست که به تازگی به بازارهای جهانی عرضه شده است. این ربات داری شخصیت منحصر به خودش است و هر چقدر بیشتر با آن ارتباط برقرار کنید بیشتر یاد می‌گیرد و پیشرفت می‌کند. این ربات از فناوری بینایی کامپیوتری برای تشخیص چهره‌ها و فهم احساسات استفاده می‌کند. به این طریق می‌تواند بین افراد تمایز بگذارد و متناسب با احساسات آنها عکس العمل انجام دهد. کازمو مجهز به یک موتور احساسات است که اگر مدتی با آن بازی نکنید بد اخلاق می‌شود و قهر می کند و اگر صورت آشنایی را تشخیص دهد یا در بازی پیروز شود خوشحال می گردد.کازمو را می توان توسط گوشی‌های همراه هم کنترل کرد و با اپلیکیشن‌ها امکان فرا گرفتن برنامه ها و فعالیت های جدید را برای آن ایجاد کرد. در بالا ویدیوی مربوط به این ربات هوشمند و جذاب را ببنید.
🗣 خبر👇👇👇
🗂#محیط_زیست
روزنامه پرشمارگان گاردین؛ در یکی از شماره‌های ژوئن سال 2017 خود به یک افشاگری تاریخی علیه آب سالاران دست زده که البته خشم سدپرستان را به دنبال داشته است. یادداشت مزیور که به قلم خانم کیت هورنر، مدیر اجرایی سازمان غیرانتفاعی رودخانه های جهان است، یکی از دقیق ترین و جسورانه ترین گزارش هایی است که تاکنون در سطحی چنین گسترده منتشر شده و به نقد جدی توهم توسعه از راه تفکر سازه ای، به ویژه سدسازی پرداخته است.
حدود نیم قرن پیش، محافظان طبيعت و سازندگان سدها در ايالات متحده آمریکا، در يك نبرد سخت با يكديگر درگير بودند. سدسازي در سال هاي ١٩٤٠ و ١٩٥٠ همه جا را فراگرفته بود، برخي از رودخانه هاي مهم را در غرب آمريكا مسدود و آب آنها ذخيره شده بود. سدی که روی رودخانه اسنيك ساخته شد - و هنوز بر سر آن تا امروز جدال ادامه دارد - به نابودي تاسف بار میلیون ها قطعه آبزی و كاهش شديد ماهي هاي آزاد و قزل آلا منجر شد.
فرانك چرچ، سناتوري از ايالت آيداهو، که نخست در شمار مدافعان سدسازي بود؛ با مشاهده ویرانی محيط زيست ناشي از سدسازی، به جانبداري از رودخانه ها پرداخت. او "موج عظيمي از نگراني هاي مردم را براي سرنوشت اين رودهاي باشكوه مشاهده كرد كه جاذبه ها و تاب آوری بسياري از آنها از جانب سدها در خطر نابودي هميشگي قرار داشت." چرچ، نگارنده قانوني براي محافظت از مناطق رودخانه اي شد كه در سال ١٩٦٨ به تصويب رسید. اين قانون بيش از ١٢ هزار مايل (١٩هزار كيلومتر) از جريان آزاد رودخانه ها در ايالات متحده را محافظت می کند.
در طول ٦٠ سال گذشته، سدهاي مخزنی بزرگ، تأثيرات نابودكننده اي بر روي مردم و محيط زيست داشته اند. آن ها بوم سازگان يك رودخانه در حال جريان، سرد و مرتبط را به يك رودخانه گرم، راكد و تكه تكه شده تبديل کردند - با نتايج ويرانگر براي حیات وحش. سدها يكي از دلايل اصلي كاهش شمار ماهي هاي آبهاي رودخانه ای و مصب دریاها هستند - شوربختانه ٨٠ درصد از جمعيت چنين ماهي هايي از سال ١٩٧٠ تاكنون از دست رفته است و سازندگان سدها در این جنایت بزرگ و نابخشودنی، مقصر نخست هستند. در سال ٢٠٠٠، كميسيون مستقل جهاني Commision on Dams، كه به بررسي فوايد و ضررهاي سدها مي پرداخت، به اين نتيجه رسيد كه سدها موجب جابجايي ٤٠ تا ٨٠ ميليون نفر شده اند. و این البته جنایت دیگری است که منجر به افزایش حاشیه نشینی، تنش های اجتماعی و افسردگی شده است.
اینک سردمدار جنبش تعطيل كردن سدها، ایالات متحده آمریکا است. برداشتن سد از رودخانه Elwha در ايالت واشنگتن يك موفقيت بسيار بزرگ بود. يك سال پس از آن كه آخرين سد در سال ٢٠١٤ برداشته شد، بيش از ٤٠٠٠ ماهي شينوك در بالا دست مكاني كه در گذشته سد قرار داشت، سرشماری شدند. براي نخستين بار بود كه آنها پس از يك قرن آنجا ديده مي شدند. در ايالت نيويورك، موهاك ها نخستين قبيله بومی در آمریکا هستند که سد دولتی هوگانسبورگ بر روي رودخانه سنت رجیس را برداشته اند. اگرچه آمریکا در راه تعطيل کردن سدها همچنان حرکت می کند؛ اما همچنان صادر کننده آن مدلی از سدسازی است که در سرتاسر دنیا، به ویژه جهان سوم، هنوز رواج دارد! باعث تعجب نیست که این نکته سبب نگرانی گسترده مردم در ارتباط با محافظت از رودخانه های آزاد شده. به عنوان بخشی از تلاش های مشترک با جوامع محلی و ديگر سازمان های غیرانتفاعی، ما توانسته ایم به پیروزی های بزرگی در ماه های اخیر دست پیدا کنیم و دولت هايی را در جهان به تعطيلی و یا معلق کردن پروژه های سدسازی وادار سازیم.
🗂#محیط_زیست
روزنامه پرشمارگان گاردین؛ در یکی از شماره‌های ژوئن سال 2017 خود به یک افشاگری تاریخی علیه آب سالاران دست زده که البته خشم سدپرستان را به دنبال داشته است. یادداشت مزیور که به قلم خانم کیت هورنر، مدیر اجرایی سازمان غیرانتفاعی رودخانه های جهان است، یکی از دقیق ترین و جسورانه ترین گزارش هایی است که تاکنون در سطحی چنین گسترده منتشر شده و به نقد جدی توهم توسعه از راه تفکر سازه ای، به ویژه سدسازی پرداخته است.
حدود نیم قرن پیش، محافظان طبيعت و سازندگان سدها در ايالات متحده آمریکا، در يك نبرد سخت با يكديگر درگير بودند. سدسازي در سال هاي ١٩٤٠ و ١٩٥٠ همه جا را فراگرفته بود، برخي از رودخانه هاي مهم را در غرب آمريكا مسدود و آب آنها ذخيره شده بود. سدی که روی رودخانه اسنيك ساخته شد - و هنوز بر سر آن تا امروز جدال ادامه دارد - به نابودي تاسف بار میلیون ها قطعه آبزی و كاهش شديد ماهي هاي آزاد و قزل آلا منجر شد.
فرانك چرچ، سناتوري از ايالت آيداهو، که نخست در شمار مدافعان سدسازي بود؛ با مشاهده ویرانی محيط زيست ناشي از سدسازی، به جانبداري از رودخانه ها پرداخت. او "موج عظيمي از نگراني هاي مردم را براي سرنوشت اين رودهاي باشكوه مشاهده كرد كه جاذبه ها و تاب آوری بسياري از آنها از جانب سدها در خطر نابودي هميشگي قرار داشت." چرچ، نگارنده قانوني براي محافظت از مناطق رودخانه اي شد كه در سال ١٩٦٨ به تصويب رسید. اين قانون بيش از ١٢ هزار مايل (١٩هزار كيلومتر) از جريان آزاد رودخانه ها در ايالات متحده را محافظت می کند.
در طول ٦٠ سال گذشته، سدهاي مخزنی بزرگ، تأثيرات نابودكننده اي بر روي مردم و محيط زيست داشته اند. آن ها بوم سازگان يك رودخانه در حال جريان، سرد و مرتبط را به يك رودخانه گرم، راكد و تكه تكه شده تبديل کردند - با نتايج ويرانگر براي حیات وحش. سدها يكي از دلايل اصلي كاهش شمار ماهي هاي آبهاي رودخانه ای و مصب دریاها هستند - شوربختانه ٨٠ درصد از جمعيت چنين ماهي هايي از سال ١٩٧٠ تاكنون از دست رفته است و سازندگان سدها در این جنایت بزرگ و نابخشودنی، مقصر نخست هستند. در سال ٢٠٠٠، كميسيون مستقل جهاني Commision on Dams، كه به بررسي فوايد و ضررهاي سدها مي پرداخت، به اين نتيجه رسيد كه سدها موجب جابجايي ٤٠ تا ٨٠ ميليون نفر شده اند. و این البته جنایت دیگری است که منجر به افزایش حاشیه نشینی، تنش های اجتماعی و افسردگی شده است.
اینک سردمدار جنبش تعطيل كردن سدها، ایالات متحده آمریکا است. برداشتن سد از رودخانه Elwha در ايالت واشنگتن يك موفقيت بسيار بزرگ بود. يك سال پس از آن كه آخرين سد در سال ٢٠١٤ برداشته شد، بيش از ٤٠٠٠ ماهي شينوك در بالا دست مكاني كه در گذشته سد قرار داشت، سرشماری شدند. براي نخستين بار بود كه آنها پس از يك قرن آنجا ديده مي شدند. در ايالت نيويورك، موهاك ها نخستين قبيله بومی در آمریکا هستند که سد دولتی هوگانسبورگ بر روي رودخانه سنت رجیس را برداشته اند. اگرچه آمریکا در راه تعطيل کردن سدها همچنان حرکت می کند؛ اما همچنان صادر کننده آن مدلی از سدسازی است که در سرتاسر دنیا، به ویژه جهان سوم، هنوز رواج دارد! باعث تعجب نیست که این نکته سبب نگرانی گسترده مردم در ارتباط با محافظت از رودخانه های آزاد شده. به عنوان بخشی از تلاش های مشترک با جوامع محلی و ديگر سازمان های غیرانتفاعی، ما توانسته ایم به پیروزی های بزرگی در ماه های اخیر دست پیدا کنیم و دولت هايی را در جهان به تعطيلی و یا معلق کردن پروژه های سدسازی وادار سازیم.
به عنوان مثال، در آوريل گذشته، سازمان حفاظت محیط زیست برزيل، جواز ساختن سد Sao Luiz Tapajos را كه قرار بود دومین سد بزرگ تولید کننده برق در كشور شود، معلق کرد. در ماه جولای، بانک جهانی کمک های مالي برای سد Inga ۳ در کنگو را لغو کرد و یک ماه پس از آن Endesa، بزرگ ترین شرکت تولیدکننده نیرو در شيلی تعطيلی پروژه شش سد را اعلام کرد. دولت چین نیز برنامه برای ساختن چندين سد بر روي یکی از آخرين رودخانه های آزاد کشور را به تعویق انداخته. در ماه اکتبر دولت پرو اعلام کرد که چندين پروژه سدسازی روی رودخانه مارانون، یکی از شاخه های جانبی مهم آمازون، ديگر مورد بحث برای اجرا نخواهد بود. اما با وجود اینکه چنین پروژه هایی معلق و یا تعطيل شده اند، اما رودخانه ها به طور کل، كماكان محافظت نمی شوند. این نکته سبب مي شود كه آنها در معرض خطر تصمیمات آينده دولت ها برای اجرای برنامه های سدسازی باشند - بنا به آنچه كه تجربه نشان می دهد، پیروزی های محیط زیستی بیشتر موقتی هستند و شکست ها در این زمینه ماندنی. محافظان آب ها می بایست که پیوسته هوشیار باشند و تلاش های جدید برای بازگرداندن سدهای مخرب رصد کنند، اما اکنون فرصتی برای دستیابی به حفاظت از حوضه های آبخیز به وجود آمده است. اکنون زمان آن رسیده تا موفقیت های موقتی را به حفاظت های دایمی از رودخانه های آزاد تبديل کنیم.
در شيلی با برنامه Geute Conservation Sur که از بوم سازگانی بسیار ارزشمند، حمایت می کند و ارزیابی لایحه ای برای ارایه قانون جدید در حفاظت از رودخانه های این کشور انجام می دهد، حرکت های امیدوارکننده ای از سوی کنشگران محیط زیستی آغاز شده است.
نویسنده این گزارش افشاگرانه - خانم کیت هورنر، مدیر اجرایی سازمان غیرانتفاعی رودخانه های دنیا - International Rivers - می افزاید: "در كلمبيا با Rios Vivos همکاری می کنیم تا حمایت لازم و درازمدت را برای جریان های آزاد آب با كمك وکلای محیط زیستی به دست بياوريم. علاوه بر آن در پرو نیز چنین تلاش هایی برای حفاظت دایمی از رودخانه مارانون در حال انجام است. و ما به این اکتفا نمی کنیم. رودخانه های فرامرزی مانند. Nujiang / Salvin که از چین و میانمار می گذرند، و یا Gongri / Manas در بوتان و هند نیز امکاناتی برای حفاظت از آنها ارایه می دهند. برای نجات این رودخانه ها نیاز به همکاری های فرامرزی وجود دارد که اگر درست صورت بگیرد، کشورها می توانند از بروز درگیری مانند آنچه که بین چین و تایلند بر سر رودخانه Lancang /Mekong پیش آمد، جلوگيري كنند.
برای مبارزه موثر و عملی با سدسازی در آمریکا ده ها سال زمان لازم بود تا مردم و قانونگذاران به صرافت وضع قوانینی محکم برای حفاظت از رودخانه ها بپردازند.
اینک اما با توجه به اثرات مخرب و پیش برنده تغييرات اقليمي که زندگی را در تمامی سطوحش تهدید می کند، زمان آن فرا رسیده تا در سراسر دنیا از رودخانه های آزادمان حمایت کنیم."
منبع: خبرگزاری ایانا
در شيلی با برنامه Geute Conservation Sur که از بوم سازگانی بسیار ارزشمند، حمایت می کند و ارزیابی لایحه ای برای ارایه قانون جدید در حفاظت از رودخانه های این کشور انجام می دهد، حرکت های امیدوارکننده ای از سوی کنشگران محیط زیستی آغاز شده است.
نویسنده این گزارش افشاگرانه - خانم کیت هورنر، مدیر اجرایی سازمان غیرانتفاعی رودخانه های دنیا - International Rivers - می افزاید: "در كلمبيا با Rios Vivos همکاری می کنیم تا حمایت لازم و درازمدت را برای جریان های آزاد آب با كمك وکلای محیط زیستی به دست بياوريم. علاوه بر آن در پرو نیز چنین تلاش هایی برای حفاظت دایمی از رودخانه مارانون در حال انجام است. و ما به این اکتفا نمی کنیم. رودخانه های فرامرزی مانند. Nujiang / Salvin که از چین و میانمار می گذرند، و یا Gongri / Manas در بوتان و هند نیز امکاناتی برای حفاظت از آنها ارایه می دهند. برای نجات این رودخانه ها نیاز به همکاری های فرامرزی وجود دارد که اگر درست صورت بگیرد، کشورها می توانند از بروز درگیری مانند آنچه که بین چین و تایلند بر سر رودخانه Lancang /Mekong پیش آمد، جلوگيري كنند.
برای مبارزه موثر و عملی با سدسازی در آمریکا ده ها سال زمان لازم بود تا مردم و قانونگذاران به صرافت وضع قوانینی محکم برای حفاظت از رودخانه ها بپردازند.
اینک اما با توجه به اثرات مخرب و پیش برنده تغييرات اقليمي که زندگی را در تمامی سطوحش تهدید می کند، زمان آن فرا رسیده تا در سراسر دنیا از رودخانه های آزادمان حمایت کنیم."
منبع: خبرگزاری ایانا
📝 یادداشت
عنوان: «گل یا پوچ؟»
نویسنده: ابوطالب صفدری
پوچی یا نهیلیسمْ[۱] برخلاف نامش که شاید کمی مرموز و پیچیده به نظر بیاید اصلاً پدیدۀ عجیب‌وغریبی نیست. دست‌کم در روزگارِ ما. روزگاری که به نحو غیرقابل تشخیصی با پوچی به‌هم‌پیچیده است. اصلاً لازم نیست تا دست به دامنِ استدلال‌های پیچیدۀ فلسفی شویم تا بتوانیم این پوچیِ دامن‌گیر را نشان دهیم.
متن کامل در لینک زیر:👇👇👇
https://goo.gl/kPjGRD
عنوان: «گل یا پوچ؟»
نویسنده: ابوطالب صفدری
پوچی یا نهیلیسمْ[۱] برخلاف نامش که شاید کمی مرموز و پیچیده به نظر بیاید اصلاً پدیدۀ عجیب‌وغریبی نیست. دست‌کم در روزگارِ ما. روزگاری که به نحو غیرقابل تشخیصی با پوچی به‌هم‌پیچیده است. اصلاً لازم نیست تا دست به دامنِ استدلال‌های پیچیدۀ فلسفی شویم تا بتوانیم این پوچیِ دامن‌گیر را نشان دهیم.
متن کامل در لینک زیر:👇👇👇
https://goo.gl/kPjGRD
اندیشکده مهاجر
گل یا پوچ ؟ - اندیشکده مهاجر
پوچی یا نهیلیسمْ برخلاف نامش که شاید کمی مرموز و پیچیده به نظر بیاید اصلاً پدیدۀ عجیب‌وغریبی نیست. دست‌کم در روزگارِ ما. روز
🎬 معرفی ویدیو: ☝️☝️☝️
🗂#هوش_مصنوعی
سم هریس، نویسنده، فیسلوف و نوروساینتیست مشهور در این ویدیو درباره خطر توسعه هوش مصنوعی بدون توجه به پیامدهای آن هشدار می‌دهد. هریس این نظر که ابر هوش مصنوعی یک امکان بعید و شاید نا ممکن است را رد می کند. او به سه پیش فرض اشاره می‌نماید که هم اکنون محقق اند و لذا ما به نقطه‌ای خواهیم رسید که منجر به ساخته شدن ابر هوش مصنوعی خواهد شد. اولاً فرضی که هوشمندی را با میزان توانایی در پردازش اطلاعاتی مرتبط می سازد، دوم این که ما به بهبود ماشین های هوشمند فعلی خود ادامه خواهیم داد زیرا برای حل مشکلاتمان به آن ها نیازمندیم، و سوم این که ما در نقطه نهایی هوشمندی نایستاده ایم و هوشمندی می تواند بسیار فراتر از هوش انسانی برود.
از نظر هریس ابر هوش مصنوعی نوع رفتاری را با ما خواهد داشت که ما با مورچه ها داریم . ما در خیلی از موقعیت ها برای حفظ امنیت مورچه ها خود را به زحمت می‌اندازیم ولی در جایی که اهدافمان در تضاد قرار می گیرد به سرعت آنها را قلع و قمع می‌کنیم. حتی اگر بهترین سناریو در مورد هوش مصنوعی را در نظر بگیریم که هیچ تهدید امنیتی برای جان انسان ها نداشته باشد تبعات اقتصادی به علت بیکاری گسترده و تبعات سیاسی که مربوط به جنگ سرد دیگر برای دست یابی به این فناوری است، مجدداً ما را تهدید می‌کنند.
محققان هوش مصنوعی تلاش می کنند بگویند ما با ابر هوش مصنوعی بیش از 50 سال فاصله داریم و لذا در حال حاضر نباید نگران چنین اموری باشیم. اما از نظر هریس اشاره به افق زمانی کاملا بی معناست چرا که ما به طور مداوم در حال بهبود ماشین های هوشمند هستیم و هیچ ایده ای نداریم که چگونه این فناوری را به صورت ایمن در آوریم. از نظر هریس ما به چیزی بزرگتر از پروژه منهتن برای هوش مصنوعی نیاز خواهیم داشت برای این که بفهمیم چگونه از یک مسابقه تسلیحاتی عظیم جلوگیری کنیم و این که چگونه آن را با منافعمان همسان سازیم.
🗂#هوش_مصنوعی
سم هریس، نویسنده، فیسلوف و نوروساینتیست مشهور در این ویدیو درباره خطر توسعه هوش مصنوعی بدون توجه به پیامدهای آن هشدار می‌دهد. هریس این نظر که ابر هوش مصنوعی یک امکان بعید و شاید نا ممکن است را رد می کند. او به سه پیش فرض اشاره می‌نماید که هم اکنون محقق اند و لذا ما به نقطه‌ای خواهیم رسید که منجر به ساخته شدن ابر هوش مصنوعی خواهد شد. اولاً فرضی که هوشمندی را با میزان توانایی در پردازش اطلاعاتی مرتبط می سازد، دوم این که ما به بهبود ماشین های هوشمند فعلی خود ادامه خواهیم داد زیرا برای حل مشکلاتمان به آن ها نیازمندیم، و سوم این که ما در نقطه نهایی هوشمندی نایستاده ایم و هوشمندی می تواند بسیار فراتر از هوش انسانی برود.
از نظر هریس ابر هوش مصنوعی نوع رفتاری را با ما خواهد داشت که ما با مورچه ها داریم . ما در خیلی از موقعیت ها برای حفظ امنیت مورچه ها خود را به زحمت می‌اندازیم ولی در جایی که اهدافمان در تضاد قرار می گیرد به سرعت آنها را قلع و قمع می‌کنیم. حتی اگر بهترین سناریو در مورد هوش مصنوعی را در نظر بگیریم که هیچ تهدید امنیتی برای جان انسان ها نداشته باشد تبعات اقتصادی به علت بیکاری گسترده و تبعات سیاسی که مربوط به جنگ سرد دیگر برای دست یابی به این فناوری است، مجدداً ما را تهدید می‌کنند.
محققان هوش مصنوعی تلاش می کنند بگویند ما با ابر هوش مصنوعی بیش از 50 سال فاصله داریم و لذا در حال حاضر نباید نگران چنین اموری باشیم. اما از نظر هریس اشاره به افق زمانی کاملا بی معناست چرا که ما به طور مداوم در حال بهبود ماشین های هوشمند هستیم و هیچ ایده ای نداریم که چگونه این فناوری را به صورت ایمن در آوریم. از نظر هریس ما به چیزی بزرگتر از پروژه منهتن برای هوش مصنوعی نیاز خواهیم داشت برای این که بفهمیم چگونه از یک مسابقه تسلیحاتی عظیم جلوگیری کنیم و این که چگونه آن را با منافعمان همسان سازیم.
معرفی تصویر 🌈
🗂#شبکه_اجتماعی #فناوری_ارتباطات_و_اطلاعات
بخش چهارم از آثار آنخل بولیگان کاریکاتوریست مشهور در زمینه تبعات شبکه های اجتماعی و فناوری های ارتباطی نوین👇👇👇
🗂#شبکه_اجتماعی #فناوری_ارتباطات_و_اطلاعات
بخش چهارم از آثار آنخل بولیگان کاریکاتوریست مشهور در زمینه تبعات شبکه های اجتماعی و فناوری های ارتباطی نوین👇👇👇
📗 معرفی کتاب☝️☝️☝️
🗂#نگاه_آرمانشهرانه #نگاه_ویرانشهرانه
فناوری یک بهشت آرمان شهرانه را برای ما به ارمغان می‌آورد یا جهنمی ویرانه شهرانه؟. اگر گفته‌های بسیاری از دانشمندان که در حوزه‌های نوظهور فناوریِ قرن بیستم فعالیت می‌کنند را باور کنیم، آینده به شکل خیره کننده‌ای روشن خواهد بود. بدن انسان از طریق اصلاحات ژنتیکی و ترکیب با ماشین‌ها، بدون نقص خواهد گردید و در افقی دورتر، انسان از بند و زنجیرِ درد، بیماری و حتی مرگ خلاص خواهد شد. او قادر خواهد بود تا ذهن خود را بر بدن یک ربات فنا ناپذیر بارگذاری کند و به این طریق برای همیشه در یک زندگی پسا انسانی زیست کند. در این آرمان شهر تکنیکی، آینده انسانیت با قدرت شبه خدایی فناوری حفظ خواهد شد. اما اگر شما ایده‌های نویسندگان کتاب های علمی- تخیلی را باور کنید، این تکامل پسا انسانی در واقع نشانه‌ای اولیه از پایان آزادی، ارزش و هویت انسان است. آینده تاریک ما با حکمرانی دانشمندان دیوانه، ربات‌های لجام گسیخته، موجودات دستکاری ژنتیکی شده‌یِ قاتل و ویروس‌های غیر قابل مهار گره خورده است.
در این کتاب ارزشمند و بصیرت بخش، دنیل دینلو به بررسی تمایز چالش برانگیز میان وعده‌های آرمان شهرانه دانشمندانِ جهان واقعی و ادعای های ویران شهرانه که توسط نویسندگان علمی- تخیلی پیش بینی شده می‌پردازد. این کتاب دارای بخش های گوناگونی است که به فناوری‌های همچون رباتیک، بایونیک، هوش مصنوعی، واقعیت مجازی، زیست فناوری، نانو فناوری و دیگر پیشرفت‌های مهم می‌پردازد. این کتاب خلاصه‌ای از وضعیت کنونی هر یک از فناوری‌ها ارائه می کند و سپس به جستجوی واکنش مرتبط با آن را در فضای علمی –تخیلی مشغول می‌شود. دینلو از طیف گسترده ای از محتوا شامل فیلم، تلویزیون، کتاب و بازی های کامپیوتری سود می جوید تا استدلال کند ایده‌های علمی- تخیلی می‌تواند به عنوان یک تصحیح گر ارزشمند فناوری عمل کنند و با غلو کردن درباره فناوری، نظامی سازی علم و محرک‌های صرفاً اقتصادی برای توسعه فناوری مقابله کند. در واقع ادبیات علمی-تخیلی، با تصویر کردن تسلط تکنیکی در آینده‌ی پسا انسانی، ما را تشویق می کنند تا راه‌های را بسازیم که منجر به فناوری‌های جدید شوند و از مخاطبان خود مهمترین پرسش قرن بیست یکم را می‌پرسند: آیا فناوری از کنترل ما خارج شده است؟
🗂#نگاه_آرمانشهرانه #نگاه_ویرانشهرانه
فناوری یک بهشت آرمان شهرانه را برای ما به ارمغان می‌آورد یا جهنمی ویرانه شهرانه؟. اگر گفته‌های بسیاری از دانشمندان که در حوزه‌های نوظهور فناوریِ قرن بیستم فعالیت می‌کنند را باور کنیم، آینده به شکل خیره کننده‌ای روشن خواهد بود. بدن انسان از طریق اصلاحات ژنتیکی و ترکیب با ماشین‌ها، بدون نقص خواهد گردید و در افقی دورتر، انسان از بند و زنجیرِ درد، بیماری و حتی مرگ خلاص خواهد شد. او قادر خواهد بود تا ذهن خود را بر بدن یک ربات فنا ناپذیر بارگذاری کند و به این طریق برای همیشه در یک زندگی پسا انسانی زیست کند. در این آرمان شهر تکنیکی، آینده انسانیت با قدرت شبه خدایی فناوری حفظ خواهد شد. اما اگر شما ایده‌های نویسندگان کتاب های علمی- تخیلی را باور کنید، این تکامل پسا انسانی در واقع نشانه‌ای اولیه از پایان آزادی، ارزش و هویت انسان است. آینده تاریک ما با حکمرانی دانشمندان دیوانه، ربات‌های لجام گسیخته، موجودات دستکاری ژنتیکی شده‌یِ قاتل و ویروس‌های غیر قابل مهار گره خورده است.
در این کتاب ارزشمند و بصیرت بخش، دنیل دینلو به بررسی تمایز چالش برانگیز میان وعده‌های آرمان شهرانه دانشمندانِ جهان واقعی و ادعای های ویران شهرانه که توسط نویسندگان علمی- تخیلی پیش بینی شده می‌پردازد. این کتاب دارای بخش های گوناگونی است که به فناوری‌های همچون رباتیک، بایونیک، هوش مصنوعی، واقعیت مجازی، زیست فناوری، نانو فناوری و دیگر پیشرفت‌های مهم می‌پردازد. این کتاب خلاصه‌ای از وضعیت کنونی هر یک از فناوری‌ها ارائه می کند و سپس به جستجوی واکنش مرتبط با آن را در فضای علمی –تخیلی مشغول می‌شود. دینلو از طیف گسترده ای از محتوا شامل فیلم، تلویزیون، کتاب و بازی های کامپیوتری سود می جوید تا استدلال کند ایده‌های علمی- تخیلی می‌تواند به عنوان یک تصحیح گر ارزشمند فناوری عمل کنند و با غلو کردن درباره فناوری، نظامی سازی علم و محرک‌های صرفاً اقتصادی برای توسعه فناوری مقابله کند. در واقع ادبیات علمی-تخیلی، با تصویر کردن تسلط تکنیکی در آینده‌ی پسا انسانی، ما را تشویق می کنند تا راه‌های را بسازیم که منجر به فناوری‌های جدید شوند و از مخاطبان خود مهمترین پرسش قرن بیست یکم را می‌پرسند: آیا فناوری از کنترل ما خارج شده است؟
🎬معرفی ویدیو:☝️☝️☝️
🗂#فضای_ابری #محیط_زیست
ما کم و بیش با فضای ابری آشنا هستیم. فضای ذخیره سازی آنلاینی که خیلی از نگرانی‌های ما برای حفظ و دسترسی به اطلاعات از طریق دیوایس‌های گوناگون را برطرف کرده است. استفاده ازین فضا روز به روز در جهان افزایش می‌یابد تا حدی که در حال حاضر سالانه بیشتر از یک زتا بایت اطلاعات (معادل دو تریلیارد عکس) در آن بار گذاری می‌شود. اما نگهداری این حجم از اطلاعات نگرانی‌های زیست محیطی جدی را به همراه خود دارد، زیرا که سرور‌های نگه دارنده این اطلاعات به حجم عظیمی از انرژی نیاز دارند که معمولاً از منابع غیر پاک تامین می‌شوند. انیمیشن فوق نگاهی به نگرانی‌های زیست محیطی فضای ابری ارائه می‌کند.
🗂#فضای_ابری #محیط_زیست
ما کم و بیش با فضای ابری آشنا هستیم. فضای ذخیره سازی آنلاینی که خیلی از نگرانی‌های ما برای حفظ و دسترسی به اطلاعات از طریق دیوایس‌های گوناگون را برطرف کرده است. استفاده ازین فضا روز به روز در جهان افزایش می‌یابد تا حدی که در حال حاضر سالانه بیشتر از یک زتا بایت اطلاعات (معادل دو تریلیارد عکس) در آن بار گذاری می‌شود. اما نگهداری این حجم از اطلاعات نگرانی‌های زیست محیطی جدی را به همراه خود دارد، زیرا که سرور‌های نگه دارنده این اطلاعات به حجم عظیمی از انرژی نیاز دارند که معمولاً از منابع غیر پاک تامین می‌شوند. انیمیشن فوق نگاهی به نگرانی‌های زیست محیطی فضای ابری ارائه می‌کند.