🔺🔺بازار موبایل ایران، زندگی مردم در تور چپاول و غارت حکومتیان و وابسته گانش

سامسونگ ۱۳۰۰ دلاری، وقتی رسمی وارد می‌شود، در بازار ایران ۱۴۰ میلیون تومان قیمت می‌خورد.

آیفون ۱۲۰۰ دلاری رسمی، در همان بازار ۲۵۰ میلیون تومان فروخته می‌شود.

این تفاوت فاحش قیمت، نتیجه رانت گسترده و دست‌های پشت پرده وابسته به حکومت و آقازاده‌هاست، شرکت‌هایی که انحصار بازار را در دست گرفته‌اند و جیب مردم را چونان دزدان گردنه گیری خالی میکنند.

@ettehad

#دوشنبه_های_اعتراضی

🔺🔺تجمع اعتراضی بازنشستگان مخابرات گیلان

این تجمعات، بخشی از جنبش سراسری بازنشستگان مخابرات در سراسر کشور و نماد اعتراض به فساد سیستماتیک و سیاستهای ضد کارگری حکومت و شرکتها و نهادهای وابسته به آن  است.


@ettehad

🔺🔺تجمع  اعتراضی رانندگان استیجاری شهرداری کرمانشاه

رانندگان استیجاری شهرداری کرمانشاه در برابر ساختمان شهرداری تجمع کردند تا اعتراض خود را به کاهش دستمزدها و سوءمدیریت مسئولان نشان دهند.
در میانه سال، مبلغ ۳ میلیون تومان از حقوقشان کسر شده و مسئولان شهرداری دلیل آن را کمبود بودجه و «غیرقانونی بودن افزایش حقوق» عنوان کرده‌اند.
اکنون دریافتی آنان به حدود ۸ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان در ماه رسیده است — رقمی که حتی هزینه نگهداری خودرو را نیز پوشش نمیدهد.

@ettehad

🔻دبیرکل خانه پرستار: مهاجرت؛ نخستین انتخاب بسیاری از پرستاران است/ ۶۰ هزار پرستار بیکار در کشور داریم

محمد شریفی مقدم، دبیرکل خانه پرستار:

▪️شرایط جامعه پرستاری به قدری بحران‌زده است که پرستاران یا مهاجرت می‌کنند یا مشاغل دیگر مانند ناخنکاری، کار در شهرداری، کشاورزی، رانندگی تاکسی اینترنتی و... را به کار اصلی خود ترجیح می‌دهند، زیرا آن‌ها می‌خواهند از شغلی که به‌شدت سخت، پرخطر و فرساینده است، رها شوند.

▪️بیش از ۶۰ هزار پرستار بیکار در کشور داریم. بخش قابل‌توجهی از پرستاران مهاجرت می‌کنند. تفاوت درآمد در داخل و خارج کشور بسیار چشمگیر است. پرستاری که در ایران حدود ۲۰۰ دلار دریافت می‌کند، همان کار را در خارج از کشور با درآمد ۴ تا ۶ هزار دلاری انجام می‌دهد. بنابراین مهاجرت نخستین انتخاب بسیاری از پرستاران است.| دیده بان ایران

@ettehad

✍نامه احمدرضا حائری از زندان قزلحصار

🔺🔺زندان قرجک جایی که حق حیات و حق سلامت بیش از هزار زن زندانی هر روز و هر لحظه تهدید میشود

درود بر شما

پیش از هر سخن، یاد و نام ‎علی مجدم‎، عدنان غبیشاوی‎، محمدرضا مقدم، ‎سالم موسوی، حبیب دریس‎، معین خنفری‎ و سامان محمدی خیاره را گرامی می‌دارم؛ انسان‌هایی که قربانی ساختاری شدند که نه تنها حقوق بنیادین بشر، که خود «حق زندگی» را انکار می‌کند. در زندان‌های شیبان و قزلحصار و ده‌ها زندان دیگر، طناب دار هر روز جان شهروندانی را می‌گیرد، اما در نقطه‌ای دیگر از همین سرزمین، در زندان قرچک، شیوه‌ای دیگر از سلب حیات در جریان است؛
اینجا، «حق حیات» و «حق سلامت» بیش از هزار زن زندانی هر روز و هر لحظه تهدید می‌شود گویی خطری عامدانه در مسیر زندگی آنان کار گذاشته شده است؛ چرا که قرچک زندان نیست جهنمی است که مسئولانِ مسئولیت‌ناپذیر این حکومت، نام «زندان» بر آن نهاده‌اند.
سال ۹۹، پس از تجربه‌ی کوتاه مدتی حبس در زندان تهران بزرگ، در جست‌وجوی واژه‌ای بودم که بتواند آن مکان را توصیف کند. در میان ورق‌های خاطرات هاشمی رفسنجانی، به پاسخی برخوردم که ریشه‌ی ذهنیت این‌گونه زندان‌ها را برملا می‌کرد: در یکی از سال‌های دهه‌ی هفتاد، گروهی از مقامات قضایی وقت، مهمان او بودند و درباره‌ی ساخت زندانی تازه در تهران گفت‌وگو می‌کردند. پیشنهاد ساخت زندانی در سی کیلومتری جنوب تهران، وسط بیابانی خشک، با آب شور و هوایی سوزان، از جانب چه کسی بود؟
بله از سوی همان کسی که در این نظام، «الگوی زندان‌بان نمونه» لقب گرفته بود: اسدالله لاجوردی.
و این‌گونه بود که تفکر «حبس در دل بیابان» به الگویی بدل شد؛ الگویی که بعدها، در ساخت زندان‌های جدیدی چون تهران بزرگ و قرچک تکرار شد.
کسی که حتی یک‌بار مسیر زندان زنان قرچک را طی کرده باشد، نیازی ندارد پشت دیوارهای بلندش زندانی شود تا درک کند چه فاجعه‌ای در دل آن بیابان جریان دارد. کافی است همان راه را بپیماید تا بفهمد ذهن‌هایی که در سال‌های ۸۹ و ۹۰ تصمیم گرفتند چند سوله متروک در حاشیه‌ی جنوب‌شرقی تهران را به نام «زندان زنان» افتتاح کنند، تا چه اندازه بیمار و بی‌رحم بوده‌اند؛ همان ذهن‌هایی که طرح زندان تهران بزرگ را نیز ستودند.
درباره‌ی زندان زنان قرچک، تنها یک مطالبه باید فریاد شود:
این جهنمی را که در میان بیابان ساخته‌اید، زندان نیست؛ باید فوراً تعطیل شود.
از یادِ زنده‌یاد سمیه رشیدی تا یلدا آقا فضلی، و همه‌ی زنان و دخترانی که در این پانزده سال، در این جهنمِ بی‌نام و نشان به تدریج به مرگ سپرده شدند — مسئولیت نقض «حق حیات» آنان، بر عهده‌ی تمام حاکمیت است. روزی، بی‌تردید، پاسخگوی این جنایت خواهید بود.

احمدرضا حائری - زندان قزلحصار

@ettehad