دامغان (استان سمنان)

اعتصاب و تجمع کارگران معدن زغال سنگ «طزره»، وابسته به شرکت زغال سنگ «البرز شرقی» در روز ۴ مهر، برای دومین روز متوالی، در اعتراض به نبود ایمنی شغلی، تنگنای معیشتی و سایر حقوق خود

پنجشنبه ۵ مهر ۱۴۰۳

🆔
https://t.me/ettehad
✉️ 🔚 tamas
https://t.me/Ettehadyeh20

تحصن و اعتراض والدین دانش آموزان مدرسه ای غیر انتفاعی دراعتراض به استفاده از کانکس برای کلاس درس دانش آموزان

پنجشنبه ۵ مهر ۱۴۰۳

🆔
https://t.me/ettehad
✉️ 🔚 tamas
https://t.me/Ettehadyeh20

رشت
بابا جان داد.
به یاد کارگران جانباخته معدنچی طبس

پنجشنبه ۵ مهر ۱۴۰۳

🆔
https://t.me/ettehad
✉️ 🔚 tamas
https://t.me/Ettehadyeh20

درد همگانی

تا به کی جان برای یک لقمه نان؟
با دوخواست مشخص میلیونی شویم!

۱_محاکمه عاملان جنایت معدن طبس
۲_ایمنی در معادن و محیط های کاری

صدامون رو به گوش دنیا برسونیم!
همراه شو دوست عزیز

پنجشنبه ۵ مهر ۱۴۰۳

🆔
https://t.me/ettehad
✉️ 🔚 tamas
https://t.me/Ettehadyeh20

برای کارگران معدن طبس

برای کودکانی که قرار بود با پدرشان برای مدرسه خرید لوازم تحریر کنند، اما پدرشان هرگز بازنگشت، برای زنانی که چشمشان برای همیشه به در خانه ماند.

برای کودکی که گفت به جای پدرم می‌روم کار می‌کنم.

پنجشنبه ۵ مهر ۱۴۰۳

🆔
https://t.me/ettehad
✉️ 🔚 tamas
https://t.me/Ettehadyeh20

“مسابقه بی‌پایان طبقه کارگر در اثر هنری «میزِ گرد» چوی یو-رام”

اثر “میزِ گرد” (The Round Table) از هنرمند کره‌ای چوی یورام (Choe U-Ram) یک نصب هنری است که شامل ۱۸ آدمک کاهی بی سر است که میز بزرگی را بر روی شانه‌های خود حمل می‌کنند. در مرکز این میز، سَری دیده می‌شود که با هر حرکت آدمک‌ها در حال چرخیدن است. هر یک از این آدمک‌ها به دنبال رسیدن به این سَر هستند، اما این تلاش بی‌نتیجه و بدون پایان است. چوی یورام این مسابقه را به عنوان رقابتی توصیف می‌کند که هیچ برنده‌ای ندارد و هیچ‌کس نمی‌تواند ادعا کند که این سَر متعلق به اوست.

در بالای این میز، سه کلاغ در حال پرواز هستند که نمادی از طبقه بالای جامعه می‌باشند؛ کسانی که بی‌خیال و دور از تلاش‌های بی‌پایان و بی‌نتیجه طبقه کارگر، نظاره‌گر این رقابت هستند. این اثر حدود سه ماه پیش در موزه ملی هنر‌مدرن و معاصر کره به نمایش درآمده است.

🆔
https://t.me/ettehad
✉️ 🔚 tamas
https://t.me/Ettehadyeh20

‌
‌سیاهی مطلق، گیرافتاده در معدنی سیاه، با خبر از مرگ، مرگی ناخواسته، مرگی که به تو حکم کرده‌اند، نمی‌دانی باید با مرگ چه کنی؟ آخرین آواز را برای خود یا مرگ بخوانی؟ بعد آخرین آوازت بشود وداع با روشنایی....

ولی‌الله اسماعیلی، کارگری از معدن طبس، آخرین لحظات را در حالی که می‌دانسته دقایقی بعد با مرگ هم‌نشین خواهد شد، این گونه ثبت کرده و برای دوستانش ارسال کرده است.

شهادت‌های اخیر کارگران این معدن درباره فقدان تجهیزات به روز گازسنجی و همچنین نبود سیستم هشدار و به ویژه اداره سنتی معدن و عدم رعایت نکات ایمنی از سوی کارفرما، دلیل اصلی این حادثه بوده است.

از این رو شکی نیست که کارفرما و صاحب معدن «معدنجو» طبس به دلیل عدم رعایت قوانین و مقررات ایمنی و بی‌احتیاطی و بی مبالاتی بنا بر ماده ۶۱۶ قانون مجازات اسلامی در برابر قتل غیر عمد کارگران مسئول است.

🆔
https://t.me/ettehad
✉️ 🔚 tamas
https://t.me/Ettehadyeh20

بیانیه زندانیان سیاسی محبوس در زندان عادل‌آباد شیراز، در پی جان‌باختن کارگران معدن زغال‌سنگ طبس
کارگران شریف و زحمتکش ایران
سلام و تسلیت ما زندانیان سیاسی محبوس در زندان عادل آباد شیراز را پذیرا باشید و ما را شریک غم خود بدانید.
پس از حادثه انفجار و ریزش معدن زغال سنگ طبس، ما جمعی از زندانیان سیاسی، به یاد کارگران جانباخته با برگزاری مجلسی یادبود چراغ‌های بند و اتاق‌هایمان را خاموش و به حرمت خانواده این عزیزان از دست رفته، مدتی را در سکوت گذراندیم و با بغض فروخورده یاد آن‌ها را گرامی داشتیم.
از این رو لازم می‌دانیم مواردی را به استحضار عموم برسانیم:
بررسی وضعیت معادن و صنایع در سال‌های اخیر نشان می‌دهد که علاوه بر سرکوب دستمزد، وضعیت ایمنی کارگران برای دولت و سرمایه گذاران و مالکان شرکت‌های معادن و صنایع فاقد اهمیت بوده است. سال‌هاست که خبر خودکشی و جانباختن کارگران بر اثر حوادث قابل پیشگیری و پیش‌بینی، خانواده‌های بسیاری را داغدار نموده. مرگ کارگران بر اثر سوختگی، تصادف، ریزش آوار، برق گرفتی، سقوط از ارتفاع، گرمازدگی و استنشاق گازهای سمی، خود بخشی از مصیبت هموطنانی‌ست که برای لقمه‌ای نان، از جان خود مایه می‌گذارند.
آمار منتشر شده توسط مرکز آمار جمهوری اسلامی نشان می‌دهد از ۵۶۵۰ معدن فعال در کشور تنها ۲۳درصد دارای واحد ایمنی می‌باشد. نشر این آمار توسط حاکمیت، خود حاکی از بی‌ارزش بودن جان کارگران و بر باد رفتن آمال و آرزوهای زن و فرزندانی می‌باشد که پس از مرگ پدر، باید مصیبت‌های زندگی را زیر بار مشکلاتی همچون تورم سرسام‌آور، پرداخت اقساط بانکی، اجاره خانه و هزینه‌های گزاف تحصیل و بهداشت را تحمل کرده و صورت خود را شرافتمندانه با سیلی سرخ نگه دارند. مادری تنها و شرمندگی از پس شرمندگی دیگر، خود وضعیت اسفناکی‌ست که در این شرایط اقتصادی، از عمق فاجعه خبر می‌دهد.
سیدمحمد اتابک وزیر صمت دولت وفاق ملی در نطق نیم ساعته معارفه خود در مجلس، حتی یک جمله در دفاع از شرایط بغرنج کارگران معادن و وضعیت غیر استاندارد معادن نه‌ تنها به زبان نمی‌آورد بلکه با حمایت تمام قد از کارفرمایان و سرمایه گذاران، عدم بهره‌وری و کاهش ارزش افزوده معادن را مشکل اصلی معادن و صنایع شمرده و با متهم کردن دولت به دخالت در امور سرمایه گذاران و مالکان، هدف وزارت خانه خود را بهره‌وری حداکثری برای تحقق برنامه توسعه هفتم معرفی می‌کند. هدفی که به قیمت جان صدها کارگر در طی چندسال اخیر، قرار است محقق شود.
محمدرضا عارف معاون اول ریاست جمهوری، پس از پیداشدن جسد آخرین کارگر جانباخته می‌گوید: برای دولت حفظ جان هموطنان نسبت به بهروه‌وری حداکثری از معادن کشور، اولویت دارد! این اظهارات معاون اول دولتی‌ست، که پس از آمدن بر سر کار پایه اهداف اقتصادی خود را نه در جهت رفع مشکلات عدیده کارگران به عنوان اکثریت جامعه ایران، بلکه در جهت حمایت همه جانبه از سرمایه گذاران و کارفرمایان بنا گذاشته است.
برای اثبات این موضوع، با نگاه اجمالی به شورای عالی کار در طول سال‌های اخیر، از ۹ نماینده دارای حق رای فقط سه رای ‌از آن کارگران می‌باشد. سه رای از آن نمایندگان دولت و سه رای دیگر از آن نمایندگان کارفرمایان است. نه تنها هیچ گونه تشکل کارگری در این جلسات حق حضور ندارد بلکه حق رای محفوظ به شورای اسلامی کار است.
دولت هرچند در چنین مصیبت‌هایی شعار حمایت از کارگران را سر می‌دهد اما هربار تجربه ثابت کرده است که در مساله افزایش دستمزد و دیگر مسائل (رفاهیات، ایمنی و محیط زیست) نمایندگان دولت در شورای کار با رای دادن به سود کارفرمایان، کفه ترازو را به سمت طرف مخالف کارگران سوق داده و به سرکوب دستمزد و ایمنی کارگران پرداخته است.
این اظهارات ما را به یاد این مثل معروف یعنی نوش‌دارو پس از مرگ سهراب می‌اندازد! ادامه این روند، نه‌تنها دردی دوا نمی‌کند بلکه خود مقدمه‌ای بر حوادث پیش رو می‌باشد.
عدم وجود تشکل‌های کارگری مستقل، عدم حق رای و عدم حضور دیگر تشکلات کارگری در جلسات شورای عالی کار، عدم نظارت نمایندگان دولت و کارفرمایان را در مسایلی همچون ایمنی در پی خواهد داشت و قوانین ابلاغی لگدمال این بی‌توجهی می‌شود؛ بی‌توجهی که جوانان وطن را به زیر آوار مدفون می‌کند.
باید پرسید که آقایان وزرای کار، صنعت-معدن و تجارت، کارگران فاقد تشکل چگونه می‌توانند معضلات و مشکلات معادن که سال‌ها گریبانگیر آن‌هاست و هربار جان عده‌ای را می‌گیرد را به گوش شما برسانند؟
این درحالیست که اعتراض کارگران طبس به کارفرما و مالک معدن نسبت به استنشاق گاز سمی، تهدید آن‌ها به اخراج و تعدیل نیرو را در پی داشته است!

ما با صدای رسا اعلام می‌کنیم با آنکه دولت می‌داند حدود ۳۰درصد تلفات کارگری سال‌های اخیر به معادن تعلق دارد اما تنها مساله مورد اهمیت برای او و متحدانش افزایش تولید و بهره‌وری به منظور سود و ارزش افزوده بیشتر است و حفظ جان کارگران برای آن‌ها فاقد اهمیت می‌باشد.
در نهایت با آرزوی تسلی خاطر برای خانواده، دوستان و همکاران کارگران جان باخته معدن زغال سنگ طبس و دیگر جانباختگان سال‌های اخیر، امیدواریم کارگران با همت خود و ایجاد تشکلات مستقل و کمک به حمایت فعالین سیاسی و کارگری بتوانند نوید دهنده آینده‌ای روشن برای جامعه ایران باشند.

محمد داوری
وفا احمدپور
سعید غریبی
سیروس مولودی
احسان مشک سار
مهرزاد موسوی

پنج مهر ۱۴۰۳
زندان عادل‌آباد شیراز

https://t.me/ettehad
✉️ 🔚 tamas
https://t.me/Ettehadyeh20

اعتراض خواهر «ولی‌الله اسماعیلی» از کارگران کشته‌شده در فاجعه انفجار معدن طبس، نسبت به بی‌تفاوتی و بی‌کفایتی مسئولان حکومتی
🆔
https://t.me/ettehad
✉️ 🔚 tamas
https://t.me/Ettehadyeh20

تجمع اعتراضی رانندگان اردکانی روبروی فرمانداری اردکان

شنبه ۷ مهرماه ۱۴۰۳
🆔
https://t.me/ettehad
✉️ 🔚 tamas
https://t.me/Ettehadyeh20

کارگران معدن طبس قبل از حادثه

🆔
https://t.me/ettehad
✉️ 🔚 tamas
https://t.me/Ettehadyeh20