‍‍ ‍‍ ‍‍آشنایی با توجه‌آگاهی
قسمت اول: بی‌توجهی روزمره
پیوند جلالی
(این متن به سفارش کلینیک تخصصی مهرآیین نوشته شده است. مطالب بیشتر در mehraeinclinic.ir)

در سال 2007 جامعه‌شناسان امریکایی آزمایشی ساده انجام دادند. آنها از جاشوآ بِل، نوازندۀ مشهور ویولن، خواستند به صورت ناشناس در یکی از ایستگاه‌های مترو شهر واشنگتن بایستد و قطعاتی را بنوازد. او برای 43 دقیقه یکی از ظریف‌ترین قطعات کلاسیک را با ویولنی قدیمی که 3.5 میلیون دلار ارزش داشت برای مردم نواخت. این قطعه مربوط به کنسرتی بود که دو روز پیش بلیط‌هایش به قیمت متوسط 100 دلار به طور کامل به فروش رفته بود.

در این 43 دقیقه بیش از هزار نفر از کنار او عبور کردند. حدس می‌زنید چند نفر توقف کردند تا کار او را بشنوند؟ پیش از ارائۀ پاسخ، بیایید نگاهی به زندگی روزمرۀ خودمان بیندازیم. آخرین باری که یک قطعه موسیقی را با توجه کامل شنیدید کی بود؟ آخرین باری که یک وعده غذا را در آرامش، بدون حواسپرتی و با آگاهی کامل خوردید چطور؟ یا آخرین باری که غرق تماشای قرص ماه یا شکوفه‌های بهاری شدید؟ یا هنگام صحبت با همسرتان با تمام وجود به صحبت‌هایش گوش کردید؟ اگر شما هم مانند بیشتر مردم باشید، احتمالاً خواهید گفت بیشتر اوقات آنطور که باید در لحظۀ حال «حضور» ندارید. در روان‌شناسی به این گرایش ذهنی، «بی‌توجهی روزمره» می‌گویند. ما عادت کرده‌ایم به جای بودن در اینجا و اکنون و لذت بردن از زیبایی‌های زندگی، در خیالات و نگرانی‌های ذهنی خود غرق شویم، همزمان چند کار را سرسری انجام دهیم و بی‌صبرانه منتظر کارهای بعدی خود باشیم.

در آزمایش بالا، از بیش از هزار رهگذر مترو فقط 7 نفر توقف کردند تا هنرنمایی نوازندۀ مطرح ویولون را ببینند. جالب آنکه بیشترشان کودک بودند! ظاهراً بزرگسالان بیش از آن دلمشغولی داشتند که وقتشان را به شنیدن موسیقی زنده اختصاص دهند. ما کاملاً می‌توانیم با آنها همدلی کنیم. به نظر می‌رسد کارهای «مهم» دنیای بزرگسالی اجازه نمی‌دهد از زندگی در لحظۀ حال ببریم؛ ما همواره منتظر «وقت مناسب» برای لذت بردن هستیم، گویی زندگی واقعی در جایی دیگر و وقتی دیگر انتظارمان را می‌کشد. پس لازم است از تجربه‌های امروزمان «بپریم» تا زودتر به زندگی مطلوب فردا برسیم. اما اگر زندگی مجموعۀ همین لحظاتی باشد که از آنها عبور می‌کنیم، چه؟

البته ذهن ما با منطقی به‌ظاهر تزلزل‌ناپذیر در برابر این سؤال می‌ایستد. «با اینهمه گرفتاری چطور میشه از زندگی لذت برد؟ معلومه که باید اوضاع روبراه بشه تا بتونم زندگی کنم! این حرفا مال کسیه که غم نون نداره!» البته قصد نداریم به جنگ ذهن برویم و چیزی را اثبات یا رد کنیم. اما بد نیست نگاهی کنجکاوانه به تجربۀ واقعی خود بیندازیم. آیا می‌توانیم ردپای بی‌توجهی را در زندگی روزمرۀ خود بیابیم؟ آیا می‌توانیم با صداقتی آمیخته به شجاعت اذعان کنیم که «بعضی وقتا به جای بودن تو لحظۀ حال، "جای دیگه‌ای" هستم و خیلی از تجربیات زندگی‌مو از دست می‌دم»؟ ضمناً، آیا می‌توانیم تفاوت بین لحظات بی‌توجهی و لحظات حضور ناب را عمیقاً درک کنیم؟

در قسمت‌های بعد بیشتر به این موضوع خواهیم پرداخت که بی‌توجهی روزمره چه هزینه‌هایی به دنبال دارد و چرا و چگونه باید با آن مقابله کرد.

#مقاله
@mindfulliving

‍‍ ‍‍ آشنایی با توجه‌آگاهی
قسمت دوم: چرا آگاهی مهم است؟
پیوند جلالی
(این متن به سفارش کلینیک تخصصی مهرآیین نوشته شده است. مطالب بیشتر در mehraeinclinic.ir)

در شمارۀ قبل دیدیم که مشغله‌های ذهنی و گرفتاری‌های روزمره، ما را در وضعیتی از «بی‌توجهی» فرومی‌برد که یکی از نتایج آن، عدم بهره‌مندی تمام و کمال از مواهب زندگی است. ما در جریان پرشتاب این رود خروشان شناوریم، بی‌آنکه از زیبایی‌‌های مسیر خود لذت ببریم و زندگی را به شکلی غنی و رضایتبخش تجربه کنیم. اما این فقط بخشی از آسیب‌های بی‌توجهی روزمره است.

یکی از نتایج دردناک بی‌توجهی این است که به‌جای حضور در لحظۀ حال، به بودن در گذشته یا آینده عادت می‌کنیم. ما بیشتر اوقات یا در افکار مربوط به گذشته (حسرت‌ها، ای‌کاش‌ها، مقایسه‌ها، سرزنش‌ها ...) غرق می‌شویم که نتیجه‌اش غمگینی و افسردگی و شرم است، یا به دام افکار مربوط به آینده (پیش‌بینی‌ها، فاجعه‌سازی‌ها، تردیدها، ترس‌ها ...) می‌افتیم که جز اضطراب و تشویش نتیجۀ دیگری ندارد. در این میان، گاهی فراموش می‌کنیم که بیشتر مواقع کندوکاو گذشته یا غرق شدن در آینده سودی به حال ما ندارد و گرهی از مشکلاتمان نمی‌گشاید.

عدم تماس با نیازهای واقعی‌مان، یکی دیگر از نتایج ناآگاهی و بی‌توجهی نسبت به لحظۀ حال است. وقتی نمی‌توانیم از جریان تجربۀ اینجا-و-اکنونی خود آگاه باشیم، قادر نخواهیم بود نیازهای جسمی و روانی خود را به‌شکلی روشن و شفاف بشناسیم. همۀ ما مواقعی را به یاد می‌آوریم که ساعت‌ها درد، گرسنگی، خستگی یا فشار جسمی خاصی را تحمل کرده‌ایم، اما فقط زمانی از آن آگاه شده‌ایم که به شدیدترین حد خود رسیده است. همین ناآگاهی در خصوص دردهای هیجانی (غم، اضطراب، خشم و ...) هم وجود دارد. زمانی که نسبت به نیازهای بدن و روان خود بی‌توجه هستیم، از دو جهت آسیب می‌بینیم: اول آنکه دردهای جسمی و هیجانی به شکلی مزمن درمی‌آیند و ماهیتی پیچیده‌تر از روز اول خود پیدا می‌کنند؛ کمردردی که ناشی از بد نشستن است و از آن آگاه نیستیم تبدیل به سائیدگی دیسک کمر می‌شود یا خشمی که آن را انکار می‌کنیم به زخم معده می‌انجامد. دوم، مشکلات جسمی یا روانی می‌تواند بی‌آنکه بدانیم بر عملکرد ما در سایر حوزه‌ها تأثیر بگذارد؛ دندان‌درد خفیفی که از آن غافل هستیم می‌تواند ما را در مواجهه با همکاران یا ارباب‌رجوع‌ها عصبی و زودرنج کند؛ غمی که صبح‌مان را با آن شروع کرده‌ایم می‌تواند توجه ما را از کلاس درس بدزدد و مانع از یادگیری مطالبی شود که برایمان اهمیت دارد.

علاوه بر این، ناآگاهی از لحظۀ حال می‌تواند ما را به دام الگوهای عادتی مخرب بیندازد. عادت‌هایی مانند پرخوری هیجانی، مصرف مواد مخدر و مشروبات الکلی، وبگردی یا خرید افراطی، روابط جنسی بی‌بندوبار، کار کردن بیش از حد، ناخن جویدن و کندن مو یا پوست (که معمولاً در آغاز عامدانه انجام می‌شوند و به زودی از اختیار ما خارج می‌گردند)، نمونه‌هایی از الگوهای رفتاری ناسالمی است که در فضایی از بی‌توجهی و ناآگاهی شکل می‌گیرند و تداوم می‌یابند. اگر شما هم عادت‌های کوچک و بزرگی دارید که احساس می‌کنید «نمی‌توانید کنترلش کنید» یا «دست خودتان نیست»، به جمع بی‌توجهان خوش‌آمدید!

در نهایت، یکی دیگر از آسیب‌هایی که از بی‌توجهی روزمره متحمل می‌شویم، افت کیفیت رابطه با افرادی است که برایمان مهم‌اند. آیا شما هم هنگام صحبت کردن یا شنیدن حرف‌های عزیزانتان، همزمان کار دیگری (مانند غذا خوردن، چک کردن گوشی، تماشای تلویزیون و ...) انجام می‌دهید؟ آیا برای شما هم پیش آمده که در مقابل دوستتان نشسته و در پاسخ به صحبت‌هایش سر تکان دهید، اما به خود آمده باشید و متوجه شده باشید که بخشی از حرف‌هایش را نشنیده‌اید؟ قطع شدن ارتباط ما با لحظۀ حال در چنین لحظاتی می‌تواند بسیار مخرب باشد. ما فرصت‌هایی عالی برای درک و فهم انسانی دیگر، همراه شدن با دنیای ذهنی او، تقویت همدلی و شفقت درونی نسبت به او و عمیق‌تر کردن ارتباطمان با او را از دست می‌دهیم، فقط به این خاطر که قادر نیستیم به اندازۀ کافی در کنارش «حضور» داشته باشیم.

#مقاله
@mindfulliving

"بودا به روایت علوم شناختی امروز"

📝میثم امانی
عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد اهواز

کتاب « هنر ظریف بی خیالی» نوشته مارک منسون – نویسنده کتب خودیاری- که چهار ترجمه در ایران دارد، در رتبه نخست کتاب های پرفروش نشریه نیویورک تایمز قرار گرفته است، در یک سال بیش از سه میلیون نسخه اش فروش رفته و به 25 زبان زنده دنیا ترجمه شده است. این سطح اقبال عمومی به این کتاب خودیاری، معلول رویکرد نامتعارف به موضوع خوب زیستن و نیز ادبیات عامه پسند آنست.
کام طلبیدن از آنچه خلاف آمد عادت است، خود مفهومی است که متناقض نماست ولی باعث اقبال عمومی خواهد شد.
کتاب منسون را در شمار کتاب های خودیاری طبقه بندی کرده اند که همسو با یافته های روان شناسی شناختی و شناخت درمانی است و بسیار متاثر از داده ها و ستانده های علوم شناختی و البته بیشتر زیست شناختی.
موضوع کلی چیست؟ « شادکامی» یا « خوب زیستن». بحث اصلی منسون درباره اینست که شادکامی یا خوب زیستن اولاً چیست و ثانیاً چگونه حاصل خواهد شد؟
مدعای منسون به این صورت، تقریرپذیر است:
1/ تعریف و تحصیل شادکامی با رویکرد متعارف، مبتنی بر ارزش های ذهنی منفی است.
2/ تعریف و تحصیل شادکامی با رویکرد غیرمتعارف مبتنی بر ارزش های ذهنی مثبت است.
استدلال منسون به این صورت تقریرپذیر است: ارزش های ذهنی منفی، ناشی از عادات ذهنی منفی است و اگر این عادات ذهنی منفی شناخته بشود، ما را قادر خواهد ساخت که با تغییر عادات، به تغییر ارزش ها برسیم و در نتیجه به تعریف و تحصیل شادکامی به صورت صحیح دست بیابیم.
در این نوشتار مدعا و استدلال مارک منسون را مورد تحلیل و بازکاوی قرار خواهد گرفت.
⬇️⬇️⬇️
@bashgahandishe

"نگرشی به کتاب هنر ظریف بی خیالی نوشته مارک منسون"

📝میثم امانی

@bashgahandishe

مرتضی کشمیری، روان‌درمانگر و مترجم حوزهٔ اکت و مایندفولنس:

🔹به گمانم از آلن واتس می‎خواندم که خودش می‌گفت یا از کسی نقل قول می‌کرد کسی که ذن را نمی‎فهمد اگر تمام کتابهای عالم را بخواند باز نمی‎فهمد و کسی که ذن را می‌فهمد حتی وقتی لغت‌نامه را باز می‎کند برایش کتاب ذن است.

🔹 توجه‎آگاهی (مایندفولنس) را در کتاب‌ها نمی‎توان یافت، مگر کتابی که واژه‌هایش خود باد، واژه‎هایش خود باران باشد. خواندن کتاب آشپزی کجا و خوردن قرمه‌سبزی زیر آفتابی که ظهر جمعۀ زمستان از پنجره تابیده کجا. از طرف دیگر خواندن کتاب آشپزی کجا و گرسنگی را تا عمق جان احساس کردن کجا. به هر حال «راه» به کسی که آمده اضطرابش کم شود آرامش می‎دهد، به کسی که کتاب می‎خواهد کتاب می‎دهد و با کسی که آمده عشق‎بازی کند، عشق‎بازی می‎کند. به قول عطار:
تو پای به راه در نه و هیچ مپرس
خود «راه» بگویدت که چون باید رفت

🔹«کتاب‎ها»ی پیشنهادی بنده در درجه دوم عبارت است از
۱. آسمان و ابرها
۲. درختان و برگ‌ها
۳. جویبارها و صداها
۴. غنچه‌ها، گلهای تازه و پژمرده
۵. بدن و حس‎ها

🔹و کتابهای پیشنهادی‌ام در درجه سوم عبارت است از

۱. توجه‎آگاهی (راه حلی برای مشکلات روزمره)، انتشارات ارجمند

۲. بهبود سرطان مبتنی بر توجه‎آگاهی، انتشارات ارجمند

۳. کتاب کار پیشگیری از عود مبتنی بر توجه‎آگاهی، انتشارات ارجمند

#معرفی_کتاب #مایندفولنس #توجه‌آگاهی

@eudemonia

«گذشته‌ها جایی برای اشاره به آن است نه جایِ ماندن...»

تصویرگر: سُوفیآ زآپآتآ
Sofía Zapata
انتشارات آنگاه
@angahbooks

تمرینی ساده برای افزایش #توجه‌آگاهی

#راس_هریس
#مایندفولنس

@happinessnet
@eudemonia

امشب ساعت 21:30
پیوند جلالی؛ روانشناسی و ناملایمات زندگی

@mindfulliving

"«خوشی» حالی است که زود می‌آید و زود می‌رود. «رضایت» مقامی است که دیر می‌آید و دیر می‌پاید. «خوشی» دست می‌دهد، یعنی عاطفه‌ای انفعالی است. «رضایت» را اما باید به دست آورد، یعنی بودنی فعالانه است. انسان خوش، لزوماً از خودش و زندگی‌اش راضی نیست. می‌خندد، اما تهِ خنده‌اش طعم گس ملال و افسردگی است. «خوشی» اندوه را می‌زداید، اما ملال و افسردگی را نه. «رضایت» اما گاه ته‌رنگ اندوه دارد. انسان راضی همیشه شاد نیست، اما ملول و افسرده هم نیست. «خوشی» واکنش عاطفی ماست نسبت به حضور «لذّت». «رضایت» اما نوع بودنِ ماست در حضور «معنا». «لذّت» های زندگی خوشی می‌آورد، «معنا»ی زندگی، رضایت."
آرش نراقی
***

⭕️ اگر شما هم مثل نگارنده با محتوای نقل قول بالا از آرش نراقی همراهید، به میزانی در زندگی ماهرید و زندگی‌ای را خواستنی‌تر می‌دانید و برایش خودتان را می‌پرورید و می‌آفرینید که با استفاده‌ی هنرمندانه از مجموع منابع معنابخش به زندگی، از جمله معنویت و خیررسانیِ موثر و دین و هنر و علم و فلسفه و عشق و دوستی و رابطه‌های بالنده‌ی انسانی و طبیعت و تماشاگری (چه خیال می‌توان بست و کدام خواب نوشین؟ به از این در تماشا که به روی من گشادی؟)، رضایت‌ عمیق‌تری ایجاد می‌کند. چقدر رضایت‌مندیم؟ به نسبت خودمان چقدر از ماه‌ها و سال‌های قبل رضایت‌مندی عمیق بیشتری داریم؟ چقدر به افزایش رضایت عمیق‌مان با استفاده از این منابع توجه داشته‌ایم و چقدر در این مسیر کامیاب بوده‌ایم؟ چقدر به رضایت‌بخش‌تر شدن زندگی دیگران کمک کرده‌ایم؟ پرسش‌هایی که شاید مهم‌ترین پرسش‌های زندگی باشند.

@jalaeipour

پیوند جلالی(مترجم و مدرس دوره‌های مایندفولنس):

از بین کتابهای ترجمه‌شده چندتایی به ذهنم می‌رسد که مطالعه‌شان می‌تواند به درک مفهوم مایندفولنس کمک کند. البته بعضی مستقیم‌تر به مایندفولنس اختصاص دارند و بعضی از زاویه کمی متفاوت به این موضوع پرداخته‌اند:

۱. توجه‌آگاهی؛ راه‌حلی برای مشکلات روزمره، نوشتۀ رونالد سیگل، انتشارات ارجمند

۲. معجزۀ توجه‌آگاهی، نوشتۀ تیک نات هان، نشر کرگدن(در دست انتشار)

۳. مراقبۀ واقعی. نوشتۀ آدیا شانتی، انتشارات سیته

۴. نیروی حال. نوشتۀ اکهارت تول، انتشارات ذهن‌آویز

۵. آن جستجوی روشنگری؛ فرزانگی استادان ذن، جیرجونگ تسای، انتشارات پیکان

@eudemonia

«به جای این‌ سوال که حیوان در نگاه انسان چیست، خوب است بپرسیم انسان در نگاه حیوان چگونه موجودی است» 👇🏼

گونه‌ای از سنجاب ایرانی که رو به انقراض است، از دست فروشنده‌اش در محله فروشندگان حیوانات در خیابان مولوی تهران به بالای درخت فرار کرده است. این گونه سنجاب از عوامل مهم حفظ و احیا درخت بلوط است.
این ویدیو را یکی از مخاطبان فرستاده
@BBCPersian

#در_دست_آماده‌سازی

فرار از زیر سایهٔ پدر و مادر(قسمت اول)
از کتاب «خوشی‌ها و دشواری‌های فرزندآوری»

مدرسهٔ زندگی #دوباتن
ترجمهٔ #رشید_جعفرپور

🔹«سایهٔ عاطفی» شامل مجموعه‌ای از دستوراتی(معمولاً نانوشته) است دربارهٔ این‌که چه انتظاراتی را بچه باید برآورده سازد تا توجه و محبت از طرف والدینش را تضمین کند و به معنای متافیزیکی کلمه، جایی روی زمین داشته باشد. به جای قلمرو پادشاهی یا بخت و اقبال بلند، پدر و مادر مجموعه‌ای از قوانین نانوشته به ارث می‌گذارند: هیچ‌وقت نباید با دستاوردهای پدرت رقابت کنی؛ هیچ‌وقت نباید از من شادکام‌تر باشی؛ باید کسانی را که مخل آرامشت‌ هستند دوست داشته باشی؛ هیچ‌وقت نباید به خودت به عنوان یک مرد یا زن واقعی نگاه کنی؛ باید مدام نگران پول باشی؛ باید تا ابد احساس کنی آن‌چه کردی کافی نیست... این‌ها فرمان‌هایی پنهان است که یک نسل ناآگاهانه به روان نسل بعدی سُر می‌دهد. حاصل آن‌که، بدون دیدن درستِ ابعاد سایه‌ای که تحت آن دست به عمل می‌زنیم، در روابط‌مان، یکی پس از دیگری، ممکن است مورد سواستفاده قرار بگیریم یا آخرِ کارمان این شود که نتوانیم به راحتی پذیرای محبت باشیم. در کار، ممکن است از بلندپروازی‌های واقعی‌مان پیش از موعد بازنشسته شویم، به خودمان بگوییم که استعداد لازم را نداریم -علی‌رغم شواهد عینی علیه‌اش. عصبانی شدن برای‌مان ناممکن می‌شود. به خودمان اجازه نمی‌دهیم زیادی سرگرم‌کننده یا هیجان‌زده شویم. هر بار که برای خودمان پول خرج می‌کنیم احساس گناه می‌کنیم. فقط نصف آنچه را که حق‌مان است زندگی می‌کنیم.

🔹در عین حال، عموماً، بسیار بیش از آن‌چه لازم است به پدر و مادرمان فکر می‌کنیم. هنوز از عصبانیت‌شان می‌ترسیم (هرچند ممکن است بیست‌ سالی از مرگ‌شان گذشته باشد). نگران سلامتی‌شان هستیم گویی در واقع آن‌ها بچه‌اند؛ دائماً دلواپس‌ایم که بدون ما غمگین باشند یا احساس طردشدگی کنند. در طلب تأیید گرفتن از آن‌هاییم-و آن‌ها را مخاطبان ضمنی زحمت‌های‌مان به حساب می‌آوریم. هر بار که می‌خواهیم از چیزی لذت ببریم خاطرهٔ ما از نظام ارزشی‌شان دست و پای ما را می‌بندد. قدری افسرده بودن حس امن‌تر و محترمانه‌تری دارد.

🔹سایه‌های احساسی همیشه، و نهایتاً، با اخاذی ایجاد می‌شود. معامله از این قرار است: آن‌طور که ما می‌خواهیم رفتار کن وگرنه ما به آرامی یکی از منابع عشق را قطع می‌کنیم؛ راه ما را دنبال کن وگرنه باید رنج بکشی و شکست بخوری. ممکن است عشق زیادی از جانب والدین سایه‌افکن وجود داشته باشد، اما نه از آن نوعی که اقتضای استقلال و اصالت دریافت‌کنندهٔ آن عشق باشد. نباید کم‌ترین اهمیتی داشته باشد که بچه‌ها چه کسی را برای ازدواج انتخاب می‌کنند، دنبال چه شغلی می‌روند یا وقتی نوبت خودشان شد فرزندشان را چگونه تربیت می‌کنند. پدر و مادر خوبی بودن به معنای تمایل به وانهادن کنترل است. این‌که آدم بگذارد دیگران فراموشش کنند، این‌که سروکله‌اش در رویاهای فرزندش پیدا نشود؛ مانعی بزرگ بر سر راه رشد و موفقیت به ودیعه نگذارد، اسباب نگرانی و دلسوزی نشود، منبع ترس و وحشت نباشد؛ آقابالاسر عزت‌نفس نباشد؛ درک کند که سرپناه دادن به کسی هرگز به معنای مُحق بودن در کنترل هویت و سازوکارهای روانی‌اش نیست. بزرگ‌ترین هدیهٔ یک پدر و مادر این است که آن‌قدر مهربان باشند که این حق را به ما بدهند که فراموش‌شان کنیم.

#کتاب_زندگی
#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی

@eudemonia

یک بار دیگر، و در کمتر از بیست و چهار ساعت:
«به جای این‌ سوال که حیوان در نگاه انسان چیست، خوب است بپرسیم انسان در نگاه حیوان چگونه موجودی است»

@eudemonia

دکتر عیسی حکمتی (روان‌درمانگر اکت): کتاب‌های ذهن‌آگاهی که می‌شناسم و توصیه می‌کنم این‌هاست:

۱. توجه‌آگاهی؛ نوشته سیگل، ترجمهٔ پیوند جلالی و مرتضی کشمیری

۲. هر جا روید مقصد همانجاست؛ نوشتهٔ کابات زین، ترجمهٔ فرزان حسنی

۳. ذهن‌آگاهی برای آغازگران؛ نوشته کابات زین، ترجمه غزال گلشنی

۴. بگذار همه چیز آموزگار تو شود؛ نوشته کابات زین، ترجمهٔ علی فیضی

۵. مراقبه ذهن‌آگاهی در زندگی روزمره؛ نوشته جان کابات زین؛ ترجمه اسدی و دریایی

(البته از مورد ۲ و ۴ دو ترجمهٔ دیگر هم هست. ولی من ترجمه‌های فوق رو خوانده‌ام)

#معرفی_کتاب
#مایندفولنس
#توجه‌آگاهی

@eudemonia

گل می‌پژمرد، هرچند دوستش داری،
و هرزه علف رشد می‌کند، با اینکه نمی‌خواهی‌اش ...

@mindfulliving

#در_دست_آماده‌سازی

فرار از زیر سایهٔ پدر و مادر(قسمت دوم و پایانی)
از کتاب «خوشی‌ها و دشواری‌های فرزندآوری»

مدرسهٔ زندگی #دوباتن
ترجمهٔ #رشید_جعفرپور

🔹برای این‌که سرانجام بتوانیم خودمان را آزاد کنیم، به یک نوجوان نیاز داریم. تمام عظمت و جدیت مفهوم نوجوانی معمولاً به خاطر ارتباطش با بداخلاقی و جوش صورت ناشناخته مانده است. اما در این دوران چیزی بسیار جدی در معرض خطر است: اجازهٔ تعریفِ دوبارهٔ خود و دور شدن از سایه. بسیاری از ما، بدون این‌که بدانیم، نتوانستیم نوجوانی را در پانزده سالگی تجربه کنیم. آن‌قدر عشق وجود نداشت که به ما این جرأت را بدهد. همهٔ پدر و مادر‌ها آن‌قدر بالغ نیستند که به خودشان اجازه دهند مورد تنفر و تحقیر قرار بگیرند. ممکن است بالاخره زمانی جرأت کنیم نوکی به نوجوانی بزنیم که نزدیک به یائسگی یا در دوران بازنشستگی باشیم.

🔹در این فرآیند صحبت کردن با فردی دیگر دربارهٔ خانواده‌مان کمک می‌کند. حقیقتی که در این‌جا وجود دارد این است که سایه‌ها از توجه خوش‌شان نمی‌آید. ترجیح می‌دهند هیچ‌کس تعاریف و قوانین نانوشته را نداند؛ به محض این‌که کسی شروع کند به این‌که این‌ها را در قالب کلمات بریزد و به ناظری بی‌طرف بگوید، تمام‌شان مسخره به نظر خواهند آمد و زیرسوال خواهند رفت (اگر شنونده هم‌سن پدر و مادر باشد چه بهتر).

🔹پدر و مادر مسئله‌دار مانند ارواحی سرگردان‌اند که تنها با روشنگری آرام می‌گیرند. رشد ما نیازمند این است که با چیزی عمیقاً غمگین مواجه شویم: این‌که ما آن‌گونه که باید دوست داشته نشدیم و در نتیجه از آزادی واقعی بسیار دوریم. ممکن است بخش بزرگی از زندگی‌مان را در قید و بندی هدر داده باشیم که ساختۀ خودمان نیست. پدر و مادر می‌توانند انتظارات زیادی از ما داشته باشند؛ اما حقی بر هویت ما ندارند. همچنین شفاف‌تر از گذشته، می‌توانیم ببینیم که هدف عشق حقیقی والدین شبیه‌سازی از خودشان نیست بلکه جرأت و دلگرمی دادن به عضوی مستقل و جدید از نسل بشر است؛ چیزی که ما اکنون به آرامی در راه تبدیل شدن به آنیم.

#کتاب_زندگی
#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی

@eudemonia

توی محل کارتان، یا ساختمان محل زندگی​​تان یا حتی خانوادۀ دور و نزدیکتان آدمی هست که وجودش سرشار از هراس است. ترس گوشه گوشۀ روح و روانش را تصرف کرده و سر سوزنی - به معنی واقعی کلمه - به خودش اعتماد ندارد و برای مقابله با این هراس ویرانگر و خانمان برانداز - دانسته یا ندانسته - خودش را عقل کل و بری از هر اشتباهی می داند یا می نمایاند. چپ و راست با دیگران و خودش در جنگ و جدال است و یکسره به دیگران و خودش زخم می زند.
چه باید کرد؟
الف) با مشت باید چنان زد توی دهنش که یک ماهی برود بیمارستان و دیگران - و خودش - نفس راحتی بکشند.
ب) در فرصت مناسب و زبان مناسب باید با او حرف زد و وضعیت را بنا به سطح دانش او و خود برایش تشریح کرد.
پ) در اولین فرصت باید آن مکان را ترک کرد و به دنبال سرنوشت خود رفت.
ت) باید رهایش کرد تا خودش روزی روزگاری وقتی که وقتش برسد از وضعیتی که دارد آگاه شود و در صدد درمان برآید.
ث) باید به مناسبتهای مختلف کتابهایی در زمینۀ مبتلابه به او هدیه داد و آن موقع مقتضی را جلو انداخت.
ج) باید فقط از دایرۀ لطمات و ضربات و حرکات و سکنات و خسارات او دور ماند.
چ) باید برایش دعا کرد و منتظر ماند.
ح) شما درمانگر و کارشناس و مشاور و روانشناس نیستید که بخواهید اختلال دیگران را تشخیص دهید و در صدد درمان و حتی کمک به آنها برآیید. پس نان و ماستتان را بخورید و سرتان به کار خودتان باشد.
خ) همۀ آنچه را که دارید به این بینوا نسبت می دهید در مقادیر حادّ و خطرناک خودتان دارید و دارید به آن بدبخت فرامی افکنید و کسی که باید در پی درمانش باشد خودتانید.
د) زیادی دارید سرتان را توی کار دیگران می کنید. کمی عقب بایستید، یک نفس عمیق بکشید و برای سلامت روانی و اخلاقی خودتان و همۀ خلق عالم دعا کنید.
ذ) همۀ موارد فوق - غیر از مورد الف - تا حدی درست است.

@mashghesiah

دکتر حسن حمیدپور(روان‌درمانگر، مدرس و مترجم حوزهٔ CBT و اکت):

پنج کتاب برگزیده‌ای که از بین کتاب‌های مربوط به توجه‌آگاهی انتخاب کرده‌ام:

۱. نسیم أنس (۱۳۸۴). تألیف دکتر نصرالله پورجوادی. انتشارات اساطیر.

شاید آمدن نام این کتاب در این فهرست کمی تعجب‌برانگیز به نظر برسد. مقالۀ اول از این کتاب( که نام کتاب نیز از آن اقتباس شده است) به نقش و جایگاه نفس کشیدن در ادبیات عرفانی ایران پرداخته است. مقاله با زبانی شیوا، روان، دقیق و جذاب نوشته شده است و مانند سایر آثار نویسنده نمونه‌ای است از نثر پاکیزه و فصیح.

۲. نوشتن با تنفس آغاز می‌شود (۱۳۹۳).تالیف لارین هرینگ، ترجمۀ حمید هاشمی، نشر بیدگل.

در این کتاب به انواع و اقسام تکنیک‌های توجه‌آگاهی اشاره شده است.

۳. گزارش به خاک یونان (۱۳۸۴)، نوشتۀ نیکوس کازانتزاکس، ترجمۀ صالح حسینی، نشر نیلوفر.

نویسنده در این کتاب مشاهده‌گری توجه‌آگاه است که سعی می‌کند دست خواننده را بگیرد و با مشاهداتش همراه کند. به جمله اوّل کتاب دقت کنید: ابزارهایم را جمع می‌کنم: بینایی، بویایی،
چشایی، شنوایی، عقل.

۴. هنر سیر و سفر(۱۳۹۴). نوشتۀ آلن دوباتن، ترجمۀ گلی امامی. نشر نیلوفر

گیلیان باتلر(۲۰۰۴) پیشنهاد می‌کند این کتاب را برای نحوۀ تنظیم توجه در زندگی روزمره و ایجاد معنایی دقیق‌تر برای فعالیت‌های زندگی مطالعه کنیم.

۵. و در پایان کتاب بی‌بدیل و بی‌نظیر جان کبات زین با نام Full Catastrophe Living که برخی نام کتاب را به «زیستن در فاجعۀ زندگی» یا «زندگی کاملا فاجعه‌بار» ترجمه می‌کنند، که به گمانم معادل‌یابی درستی نیست. نام این کتاب از رمان «زوربای یونانی» گرفته شده است و می توان آن را به «زیستن پردردسر» ترجمه کرد.

#پنج_کتاب
#مایندفولنس
#توجه‌آگاهی

@eudemonia

یکی از فعالان محیط زیست منطقۀ سوادکوه توجه را به تصویر دیگری از رفتار مردم جلب کرده است:

از صفحهٔ اینستاگرام سهیل اولادزاد:
خواستم بگویم همین سه هفته پیش در همین سوادکوه یک خرس که در تله سیمی گرفتار شده بود، با اطلاع به موقع روستاییان آزاد شد، صحنه زیبایی بود که روستاییان در پیش چشمانم پا و سر خرس بیهوش را می‌بوسیدند و قرآن می‌خواندند و خرس رها شد.
خواستم بگویم در همین سوادکوه، یک شوکا که از ارتفاعی پرت شده بود، توسط روستاییان فلورد پناه داده شد، نوازشهای مهربان این مردم را فراموش نخواهم کرد.
خواستم بگویم چندین و چند جوجه جغد بی پناه را یافتند و بعد از درمان رهایشان کردیم.
خواستم بگویم از مردمی که در نزدیکی همین دراسله، کلاریجان به سمور جنگلی که در خانه آنها زایمان کرده بود پناه دادند و تا بزرگ شدنشان صبر کردند.
همین هفته قبل در باغی بودم که نیمی از درختان باردارش توسط خرس نابود شده بود، اما صاحب باغ میگفت من مراقب خرس هستم.

منبع: https://www.instagram.com/p/By7CeGPgOlv/

@eudemonia

امروز دیدم این ویدئو‌ از حرف‌های عباس کیارستمی در کانال‌های تلگرامی دست به دست می‌شود.

راستش من هم گمان می‌کنم عشق با آن اوصافی که گفته‌اند و شنیدیم و دیده‌ایم، به زبان اکت، نوعی #فیوژن و چسبیدن و درآمیختگی است که رو به سوی انعطاف‌ناپذیری روانی دارد. برای همین است که می‌گوید تباهی است، و شاید برای همین بود که آن فرزند کویر در کویریاتش می‌نویسد دوست داشتن از عشق برتر است.

صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد
ورنه اندیشهٔ این کار فراموشش باد

@eudemonia