از ص اینستاگرامی نشر میلکان

@eudemonia

22: Deep Work اپیزود ۲۲ بی‌پلاس @PodcastBplus

توجه به حیوانات یا انسان‌ها؟
سیدحسن اسلامی اردکانی

🔹هنگامی که از حقوق حیوانات و حمایت از آن‌ها سخن می‌گویم، برخی کسان بلافاصله می‌گویند پس حقوق انسان‌ها چی؟ یا شما به قیمت نادیده گرفتن حقوق انسان‌ها، دم از حقوق حیوانات و حمایت از آن‌ها می‌زنید. گاه این اشکال در قالبی کلی است و بیانگر آن است که در جایی که حقوق انسان‌ها نادیده گرفته می‌شود، چه جای سخن از حقوق حیوانات است. یا آنکه تا زمانی که پای حقوق و اخلاق انسانی در میان است، نوبت به حیوانات نمی‌رسد. گاه نیز در قالب بیان تناقض شخصی مدعیان توجه به حیواناتی مانند من است. در این جا به این شکل دوم می‌پردازم.

🔹یکی از اشکالاتی که معمولاً به من می‌شود این است. تو که به حیوانات توجه داری مثلاً به فلان شخص بی‌اعتنایی کردی، ‌یا در حالی که مراقب هستی مبادا عنکبوتی را لگد کنی، فلان دانشجو را از درس انداختی. یا تو که نگران جان مگس‌ها هستی، کمی هم به فکر انسان‌ها باش! خلاصه آنکه اگر قرار بر اخلاقی زیستن باشد، جایگاه انسان‌ها در همه حال برتر از جایگاه حیوانات است. در واقع مفروض این اشکال آن است که انسان‌ها در همه حال و مطلقاً بر حیوانات مقدم هستند. اما این فرض خطا است.

🔹به نظر می‌رسد که انسان به دلیل داشتن خصلت اختیار و حق انتخاب خود، می‌تواند از آن در راه درست یا نادرست استفاده کند. حال آنکه حیوانات تا این حد اختیار ندارند و از اختیار خود آگاهانه برای آسیب زدن به دیگران استفاده نمی‌کنند. به تعبیر دیگر، می‌توان گفت همه موجودات زنده، شایسته احترام و توجه و مراقبت هستند. اما برخی از آن‌ها بر اثر اقدام اختیاری خود، این شایستگی را از کف می‌دهند. برای مثال، هر انسانی حق حیات دارد. اما کسی که زندگی خود را وقف کشتن دیگران می‌کند، ممکن است این حق حیات را از کف بدهد و در حالی که صدها پرنده و چرنده زنده باشند و از مراقبت کامل برخوردار، این یکی جانش را از دست بدهد. پسر نوح نیز گرچه انسان بود و در منظومه دینی برتر از حیوانات، اما معنایش آن نیست که رفتار محترمانه با او و مقدم شمردنش بر حیوانات یک حکم مطلق باشد. لذا در حالی که خداوند به نوح فرمان می‌دهد تا همه انواع حیوانات را زنده نگه دارد، می‌گوید فرزندت را رها کن. حال تصور کنید که نوح به خداوند اعتراض کند: «یعنی جان گورخر برتر از جان انسان است؟»

🔹مسأله آن است که حیوانات چون دست به افعال اختیاری خاصی که آن‌ها را فاقد شأنیت اخلاقی کند نمی‌زنند، و از اختیار خود سوء استفاده نمی‌کنند، همواره از سطحی از احترام برخوردار هستند. اما انسان‌ها چنین نیستند و متناسب با اقدامشان ممکن است مشمول احترام شوند یا آن را از کف بدهند. لذا من ملزم هستم به همه موجودات پیرامون خودم توجه کنم و از رنجاندن و آسیب زدن به آن‌ها بپرهیزم. این توجه هم شامل دانشجویان من می‌شود و هم پروانه ها. حال اگر، برای مثال، دانشجویی دست به تقلب زد و رفتارهایی خلاف منش دانشگاهی از خود نشان داد، ممکن است این احترام و توجه را از کف بدهد. ولی در این حال کسی نباید بگوید شما که به پروانه ها توجه دارید، آیا انسان کمتر از پروانه ارزش دارد؟ یا شما مراقب پروانه ها هستید، اما به دانشجویان سخت می‌گیرید و آن‌ها را گاه می‌رنجانید، این است معنای اخلاقی زیستن شما؟

🔹سخن کوتاه، این استدلال گرچه رایج، معیوب است و آشکارا نوعی قیاس مع الفارق، یا مقایسه نادرست، به شمار می‌رود.

@hassan_eslami
@eudemonia

فایل صوتی «چیستی و عقلانیت مؤدب بودن»
دکتر یاسر پوراسماعیل،
پژوهشکدۀ فلسفۀ تحلیلی، ۱۱ آذر ۱۳۹۸

@eudemonia

لازم نیست «همه چیز» را بفهمم. لازم نیست از «همه چیز» سر در بیاورم. لازم نیست «همه چیز» را بلد باشم. لازم نیست «همه چیز» را یاد بگیرم.
به محض اینکه این امر بدیهی و از روز روشن تر را با مغز استخوانم درک کنم، هشتاد و نه و نیم درصد باری که بر دوشم سنگینی می کند، زِرتی، از دوشم پایین می افتد.

@mashghesiah

«فلسفه و تاب‌آوری»

سخنران: دکتر محمود مقدّسی

20 آذر 98
جهاد دانشگاهی - مشهد

@TheWorldasISee
@eudemonia

رُک یا مؤدب؟

«فرد رُک با احساس نهفته‌ای عمل می‌کند که گویی سایرین اغلب اوقات به لحاظ درونی بسیار قوی هستند. او تصور نمی‌کند که کسانی که دور و برش هستند ممکن است روزی در آستانه‌ی شکست اعتمادبه‌نفسشان یا بیزاری از خویش قرار بگیرند. آدم رک در نظر نمی‌گیرد که روان آدم‌ها به سستی تارهای عنکبوت بوده و هر آن در معرض فروپاشی است. بنابراین، افراد رک دیگران را به نحوی می‌فهمند که گویی لازم نیست مدام به آن‌ها نشانه‌های کوچکی مبنی بر قوّت قلب یا ایجاد اطمینان بدهد. وقتی به خانه‌ی کسی می‌روید، اینکه غذا خوشمزه بود برای همه واضح و مبرهن است، نه صرفاً‌ برای کسی که چهار ساعت و نیم از وقتش را صرف پختن غذا آن کرده است. [به زعم آدمِ رُک] نیازی نیست که با انواع ملاحظه‌کاری‌های گوناگون مدام بر این نکته تأکید کند. وقتی کسی با هنرمندی دیدار می‌کند لازم نیست اشاره کند که آخرین اثرش دیده و پسندیده شده است. آن هنرمند به اندازه‌ی کافی از این موضوع آگاه است... پیش‌فرض آدم‌های رُک این است که روانِ همه‌ی انسان‌ها به اندازه‌ی کافی بزرگ و قوی است. آن‌ها ممکن است گمان کنند که وقتی شما از کسی به خاطر چیزهای کوچک تعریف می‌کنید، به میزان غیرضروری و خطرناکی خودپسندی او را متورّم می‌کنید.

فردِ مؤدب با پیش‌فرضی کاملاً مخالف با این شروع می‌کند. فرض او این است که همه‌ی ما همواره تنها چند میلیمتر با فروپاشی درونی، ناامیدی و بیزاری از خویشتن فاصله داریم. هر قدر هم که با اعتماد به نفس به نظر برسیم- علی‌رغم همه‌ی تعریف‌ها و تمجیدها- به شکل دردناکی آسیب‌پذیر هستیم؛ این آسیب‌پذیری ناپسند انگاشته شده و نادیده گرفته می‌شود. هر چیزی که نادیده گرفته شود، هر سکوت یا هر حرف تند یا بی‌ملاحظه‌ای اساساً ظرفیت این را دارد که آسیب بزند. هیچ یک از ما جدار محافظی برای ارتباط با دیگران نداریم. آشپز، هنرمند و کارمندِ تازه‌کار لاجرم در این نکته مشترکند که سخت نیازمند شاهدی هستند که به آنها بگویید کارشان را درست انجام داده‌‌اند. به همین ترتیب، فرد مؤدب به این سمت کشیده می‌شود که وقت زیادی را صرف توجه کردن و نظر مثبت دادن به برجستگی‌های کوچک در دستاوردهای دیگران کند. او خواهد گفت که این سوپ تره‌فرنگی یکی از بهترین سوپ‌هایی بود که در طول این سال‌ها خورده است. فرد مؤدب خاطر نشان خواهد کرد که پایان‌بندی داستان جدید آن نویسنده او را به گریه انداخت... افراد مؤدب می‌دانند که هرکسی که از راه می‌رسد این قابلیت را دارد که با هرآن چیزی که ما سهل‌انگارانه و غیرمنصفانه «چیزهای کوچک» می‌نامیم، به ما آسیب برساند.»

📌درباره‌ی خوب بودن، آلن دوباتن، ترجمه عطا حشمتی، نشر کتاب‌سرای نیک

@sedigh_63

زندگی یعنی هیچ ندانستن و سپس به هر حال کاری کردن. تمام زندگی چیزی شبیه این است. هیچ وقت هم عوض نمی‌شود. حتی وقتی احساس خوشبختی می‌کنید. حتی وقتی بادی از شما رها می‌شود، حتی زمانی که برندۀ بخت‌آزمایی می‌شوید هم دقیقاً نمی‌دانید دارید چه غلطی می‌کنید. هرگز این را فراموش نکنید، و هرگز از این ندانستن نترسید.

📕برگرفته از کتاب هنر ظریف بی‌خیالی (انتشارات کرگدن)
@mindfulliving

در سه فرستۀ بالا، ترجمۀ نوشته‌ای از دیوید بروکس آمده بود که گویا مخاطبان زیادی هم آن را مفید یافته بودند.
این اپیزود از پادکست بی‌پلاس اختصاص دارد به معرفی کتاب مهمی از همین نویسنده به نام «جاده‌ای به سوی مَنِش(یا شخصیت)» (The Road to Character) (که با عنوان «جادۀ شخصیت » به فارسی ترجمه شده است).
ایدۀ اصلی کتاب این است که عصر ما در کار پروراندن آدم‌هایی است که سوال‌ محوری‌شان این است که چه به دست بیاوریم (موفقیت، شهرت، اثرگذاری..) به گفتۀ نویسنده، اما آدمی دیگر هم می‌توان ساخت، آدمی که سوالش این است که چگونه باید باشم - و در ازایش چه چیز یا چه چیزهایی باید از دست بدهم.

@PodcastBplus
@eudemonia

#موجی - چطور با احساسات و عواطف شدید کنار بیاییم؟

#Mooji - dealing with strong emotions

صحبت‌های پرهیجان و تامل‌برانگیز دکتر مصطفی مهرآیین درباب عشق، دیگری، کودکی و امر سیاسی

@TheWorldasISee

♠️ چند بار امید بستی و دام برنهادی
تا دستی یاری دهنده
کلامی مهرآمیز
نوازشی
یا گوشی شنوا
به چنگ آری؟
چند بار
دامت را تهی یافتی؟ (مارگوت بیگل)
🔳 وقتی تمام تلاشهایمان در دست یافتن به آنچه از رابطه و از عزیزانمان می‌خواهیم شکست می‎خورد، وقتی عزیزانمان ما را ناامید می‌کنند، آن هم ناامیدی‌های پی در پی، باید دقت کنیم که با اطلاعات مهمی درباره "خودمان" سروکار داریم: اینکه در حال انکار واقعیت هستیم، به توهمات و تخیلاتمان چسبیده‌ایم و از دیدن حقیقت ناتوانیم! باید به جای امید بستن به تخیلاتمان، آنها را رها کنیم و ناامیدی‌هایمان را بپذیریم. با واقعیت روبرو شویم و برای مرگ امیدها و تخیلاتمان سوگواری کنیم. آنوقت دیگر سعی نخواهیم کرد آن رابطه‌ای که می‌خواهیم را "بخریم" و این کار را "عشق" بنامیم. عشق قدرتمند است اما هرگز کافی نیست، باید دری باز باشد تا عشق وارد خانه شود....
یادمان باشد "ناامید شدن از امیدهای واهی" بهترین اتفاق ممکن است، هرچند پذیرش آن و سوگواری برای مرگ امیدهایمان آسان نیست اما برای خلق کردن زمان حالِ بهتر چاره‌ای جز آن نداریم. به قول آنا گاوالدا: "باید یکبار به خاطر همه چیز گریه کرد. آن قدر که اشک‌ها خشک شوند، باید این تن اندوهگین را چلاند و بعد دفتر زندگی را ورق زد. به چیز دیگری فکر کرد. باید پاها را حرکت داد و همه چیز را از نو شروع کرد!"
👤 دکتر مهرنوش اثباتی
🖋 (برداشتی آزاد از درس‌های جان فردریکسون)
#ناامیدی_سازنده
#پذیرش
#مایندفولنس
#توجه_آگاهی
https://t.me/lifeandpsychology

داستان این دو برادر نفسم را بریده. چه نام‌های زیبایی دارند: آزاد و فرهاد. اشک و بغض تماشای تصویر فرهاد چهارده‌ساله یک ساعت است امانم نمی‌دهد و نمی‌توانم کار دیگری کنم. جزئیات داستان‌شان چه غمی بر دل آوار می‌کند: دو برادر در سنینی که نباید کار کنند، برای نان، در این هوای سرد کوهستان مجبور به کولبری‌اند؛ کار جان‌فرسا و پرخطری که هیچ بزرگسالی هم نباید مجبور به انجامش باشد. چه غمی دارند مردم مریوان که سه روز در این هوای سرد به امید یافتن فرهاد کوهستان را گشتند و تن هم‌شهری زیبا و جوان‌شان را بی‌جان یافتند. هم‌کلاسی‌هایش می‌گویند آرزو داشته با پول کولبری‌اش لباس ورزشی بخرد. زندگی‌جو و اهل فوتبال بوده و طرفدار رئال. چه معرفتی هم داشته که کاپشنش را روی بدن برادرش آزاد کشیده و وقتی پیکرش را در گردنهٔ ژالانهٔ هورامان پیدا می‌کنند کاپشنی به تن نداشته. پدر و مادرشان معلول بوده‌اند و ناتوان از تامین مخارج زندگی و کمک‌هزینهٔ بهزیستی هم کفایت معاششان را نمی‌کرده. مریوانی‌‌ها در تشییع دو برادر نان به دست گرفتند و روی تابوتش نان گذاشتند. چه تکان‌دهنده. چه غم‌بار. چه بیدارکننده. تمرکزگرایی در تهران و شهرهای بزرگ، بی‌توجهی به سیاست‌های جایگزین پیشنهادشده برای حل ریشه‌ای مساله‌ٔ کولبری، کم‌توجهی دولت و همه‌ٔ جریان‌های سیاسی به اقتضائات متوازن‌سازی و عادلانه‌کردنِ توسعه و ضعف دولت و همه‌ٔ جریان‌های سیاسی در توجه به سیاست‌های رفاه عدالت‌گستر از جمله علل رفع‌شدنی این مصائب نفس‌گیر اند. چرا صداوسیما مراسم تشییع فرهاد و آزاد که میلیون‌ها هم‌وطنشان را عزادار کرده مستقیم پخش نکرد؟ چرا صدای پدر و مادر فرهاد و نیمی از هم‌روستایی‌هایشان که فقیر و کولبر ند را منعکس نمی‌کند؟ چرا علاوه بر موج غم و همدردی‌ای که از سراسر ایران شبکه‌های اجتماعی را فرا گرفته، رئيس جمهور هم پیام تسلیت نمی‌دهد؟ مگر فقط باید برای فوت مشاهیر مرکزنشین پیام تسلیت داد؟ کاش به تسلیت هم اکتفا نکند و کمیته‌ای برای بررسی و کمک به اجرای فوری سیاست‌های حل ریشه‌ای مسالهٔ کولبری تشکیل دهد. کاش معاون اول رئيس جمهور و دبیران کل احزاب در این زمینه بیانیه بدهند و در مراسم ختم فرهاد و آزاد خسروی شرکت کنند و بگویند برای پیشگیری از چنین مصائبی چه برنامه‌ای دارند. کاش متخصصان، دانشگاه‌ها و اندیشکده‌ها و رسانه‌ها برای پیشنهادات سیاستیِ کاهنده‌ٔ فقر و بیکاری در این شهرها و روستاهای مرزی و پیشگیری‌کننده از کولبری و قربانی گرفتن‌اش در همین هفته‌ها فعال‌تر شوند. ‌جامعهٔ مدنی، دولت و شهروندان ایران حق ندارند بسیج نشوند تا دیگر کسی برای نان جان ندهد.

https://www.instagram.com/p/B6VDdKalSxg/?igshid=1f9cv3z6dkgsz

@jalaeipour

در این ایام هر پستی که در کانال گذاشته‌ام بعدش گریبان خودم را گرفته‌ام که: چه ربطی داشت آخر؟
نمی‌دانم، شاید این خاصیت «رخداد» است که روال معمول را به سمت بی‌ربطی هل می‌دهد.

امشب یاد این فقره افتادم از عین‌القضات و آن را مناسب حال دیدم:
«هر چه می‌نویسم پنداری دلم خوش نیست و بیش‌ترِ آن چه در این روزها نبشتم همه آن است که یقین ندانم که نبشتنش بهتر است از نانبشتنش...
حقا و به حرمت دوستی که نمی‌دانم که این که می‌نویسم راه سعادت است که می‌روم، یا راه شقاوت. و حقا که نمی‌دانم که این که نبشتم طاعت است یا معصیت. کاشکی یک‌بارگی نادانی شدمی تا از خود خلاصی یافتمی.
چون در حرکت و سکون چیزی نویسم، رنجور شوم از آن به غایت. و چون در معاملت راه خدا چیزی نویسم، هم رنجور شوم. چون احوال عاشقان نویسم نشاید، چون احوال عاقلان نویسم هم نشاید، و هرچه نویسم هم نشاید، و اگر هیچ ننویسم هم نشاید، و اگر گویم نشاید، و اگر خاموش گردم هم نشاید، و اگر این واگویم نشاید و اگر وانگویم هم نشاید.
و اگر خاموش شوم هم نشاید...»
▪️
امشب آخرین شب پاییز است. باید خودمان را برای زمستانی طولانی آماده کنیم.
د وینتر ایز کامینگ!

@eudemonia

دیرزمانی هراسم از بهایی بود که باید برای حقیقت بپردازم؛ اما اکنون از خود می‌پرسم بهای دروغ‌ها چیست؟

@eudemonia

آیا بالاترین خیر انسان شادی و خوشبختی است؟ آیا خوب زیستن «درد» دارد؟

@persianschooloflife
@eudemonia