#موجی - چطور با احساسات و عواطف شدید کنار بیاییم؟

#Mooji - dealing with strong emotions

صحبت‌های پرهیجان و تامل‌برانگیز دکتر مصطفی مهرآیین درباب عشق، دیگری، کودکی و امر سیاسی

@TheWorldasISee

♠️ چند بار امید بستی و دام برنهادی
تا دستی یاری دهنده
کلامی مهرآمیز
نوازشی
یا گوشی شنوا
به چنگ آری؟
چند بار
دامت را تهی یافتی؟ (مارگوت بیگل)
🔳 وقتی تمام تلاشهایمان در دست یافتن به آنچه از رابطه و از عزیزانمان می‌خواهیم شکست می‎خورد، وقتی عزیزانمان ما را ناامید می‌کنند، آن هم ناامیدی‌های پی در پی، باید دقت کنیم که با اطلاعات مهمی درباره "خودمان" سروکار داریم: اینکه در حال انکار واقعیت هستیم، به توهمات و تخیلاتمان چسبیده‌ایم و از دیدن حقیقت ناتوانیم! باید به جای امید بستن به تخیلاتمان، آنها را رها کنیم و ناامیدی‌هایمان را بپذیریم. با واقعیت روبرو شویم و برای مرگ امیدها و تخیلاتمان سوگواری کنیم. آنوقت دیگر سعی نخواهیم کرد آن رابطه‌ای که می‌خواهیم را "بخریم" و این کار را "عشق" بنامیم. عشق قدرتمند است اما هرگز کافی نیست، باید دری باز باشد تا عشق وارد خانه شود....
یادمان باشد "ناامید شدن از امیدهای واهی" بهترین اتفاق ممکن است، هرچند پذیرش آن و سوگواری برای مرگ امیدهایمان آسان نیست اما برای خلق کردن زمان حالِ بهتر چاره‌ای جز آن نداریم. به قول آنا گاوالدا: "باید یکبار به خاطر همه چیز گریه کرد. آن قدر که اشک‌ها خشک شوند، باید این تن اندوهگین را چلاند و بعد دفتر زندگی را ورق زد. به چیز دیگری فکر کرد. باید پاها را حرکت داد و همه چیز را از نو شروع کرد!"
👤 دکتر مهرنوش اثباتی
🖋 (برداشتی آزاد از درس‌های جان فردریکسون)
#ناامیدی_سازنده
#پذیرش
#مایندفولنس
#توجه_آگاهی
https://t.me/lifeandpsychology

داستان این دو برادر نفسم را بریده. چه نام‌های زیبایی دارند: آزاد و فرهاد. اشک و بغض تماشای تصویر فرهاد چهارده‌ساله یک ساعت است امانم نمی‌دهد و نمی‌توانم کار دیگری کنم. جزئیات داستان‌شان چه غمی بر دل آوار می‌کند: دو برادر در سنینی که نباید کار کنند، برای نان، در این هوای سرد کوهستان مجبور به کولبری‌اند؛ کار جان‌فرسا و پرخطری که هیچ بزرگسالی هم نباید مجبور به انجامش باشد. چه غمی دارند مردم مریوان که سه روز در این هوای سرد به امید یافتن فرهاد کوهستان را گشتند و تن هم‌شهری زیبا و جوان‌شان را بی‌جان یافتند. هم‌کلاسی‌هایش می‌گویند آرزو داشته با پول کولبری‌اش لباس ورزشی بخرد. زندگی‌جو و اهل فوتبال بوده و طرفدار رئال. چه معرفتی هم داشته که کاپشنش را روی بدن برادرش آزاد کشیده و وقتی پیکرش را در گردنهٔ ژالانهٔ هورامان پیدا می‌کنند کاپشنی به تن نداشته. پدر و مادرشان معلول بوده‌اند و ناتوان از تامین مخارج زندگی و کمک‌هزینهٔ بهزیستی هم کفایت معاششان را نمی‌کرده. مریوانی‌‌ها در تشییع دو برادر نان به دست گرفتند و روی تابوتش نان گذاشتند. چه تکان‌دهنده. چه غم‌بار. چه بیدارکننده. تمرکزگرایی در تهران و شهرهای بزرگ، بی‌توجهی به سیاست‌های جایگزین پیشنهادشده برای حل ریشه‌ای مساله‌ٔ کولبری، کم‌توجهی دولت و همه‌ٔ جریان‌های سیاسی به اقتضائات متوازن‌سازی و عادلانه‌کردنِ توسعه و ضعف دولت و همه‌ٔ جریان‌های سیاسی در توجه به سیاست‌های رفاه عدالت‌گستر از جمله علل رفع‌شدنی این مصائب نفس‌گیر اند. چرا صداوسیما مراسم تشییع فرهاد و آزاد که میلیون‌ها هم‌وطنشان را عزادار کرده مستقیم پخش نکرد؟ چرا صدای پدر و مادر فرهاد و نیمی از هم‌روستایی‌هایشان که فقیر و کولبر ند را منعکس نمی‌کند؟ چرا علاوه بر موج غم و همدردی‌ای که از سراسر ایران شبکه‌های اجتماعی را فرا گرفته، رئيس جمهور هم پیام تسلیت نمی‌دهد؟ مگر فقط باید برای فوت مشاهیر مرکزنشین پیام تسلیت داد؟ کاش به تسلیت هم اکتفا نکند و کمیته‌ای برای بررسی و کمک به اجرای فوری سیاست‌های حل ریشه‌ای مسالهٔ کولبری تشکیل دهد. کاش معاون اول رئيس جمهور و دبیران کل احزاب در این زمینه بیانیه بدهند و در مراسم ختم فرهاد و آزاد خسروی شرکت کنند و بگویند برای پیشگیری از چنین مصائبی چه برنامه‌ای دارند. کاش متخصصان، دانشگاه‌ها و اندیشکده‌ها و رسانه‌ها برای پیشنهادات سیاستیِ کاهنده‌ٔ فقر و بیکاری در این شهرها و روستاهای مرزی و پیشگیری‌کننده از کولبری و قربانی گرفتن‌اش در همین هفته‌ها فعال‌تر شوند. ‌جامعهٔ مدنی، دولت و شهروندان ایران حق ندارند بسیج نشوند تا دیگر کسی برای نان جان ندهد.

https://www.instagram.com/p/B6VDdKalSxg/?igshid=1f9cv3z6dkgsz

@jalaeipour

در این ایام هر پستی که در کانال گذاشته‌ام بعدش گریبان خودم را گرفته‌ام که: چه ربطی داشت آخر؟
نمی‌دانم، شاید این خاصیت «رخداد» است که روال معمول را به سمت بی‌ربطی هل می‌دهد.

امشب یاد این فقره افتادم از عین‌القضات و آن را مناسب حال دیدم:
«هر چه می‌نویسم پنداری دلم خوش نیست و بیش‌ترِ آن چه در این روزها نبشتم همه آن است که یقین ندانم که نبشتنش بهتر است از نانبشتنش...
حقا و به حرمت دوستی که نمی‌دانم که این که می‌نویسم راه سعادت است که می‌روم، یا راه شقاوت. و حقا که نمی‌دانم که این که نبشتم طاعت است یا معصیت. کاشکی یک‌بارگی نادانی شدمی تا از خود خلاصی یافتمی.
چون در حرکت و سکون چیزی نویسم، رنجور شوم از آن به غایت. و چون در معاملت راه خدا چیزی نویسم، هم رنجور شوم. چون احوال عاشقان نویسم نشاید، چون احوال عاقلان نویسم هم نشاید، و هرچه نویسم هم نشاید، و اگر هیچ ننویسم هم نشاید، و اگر گویم نشاید، و اگر خاموش گردم هم نشاید، و اگر این واگویم نشاید و اگر وانگویم هم نشاید.
و اگر خاموش شوم هم نشاید...»
▪️
امشب آخرین شب پاییز است. باید خودمان را برای زمستانی طولانی آماده کنیم.
د وینتر ایز کامینگ!

@eudemonia

دیرزمانی هراسم از بهایی بود که باید برای حقیقت بپردازم؛ اما اکنون از خود می‌پرسم بهای دروغ‌ها چیست؟

@eudemonia

آیا بالاترین خیر انسان شادی و خوشبختی است؟ آیا خوب زیستن «درد» دارد؟

@persianschooloflife
@eudemonia

این هم روایتی اشک‌آلود و شیرین‌ از آنچه در نظریۀ «پذیرش و پایبندی» (ACT)، نامش را «اجتناب تجربه‌ای» (experiential avoidance) گذاشته‌اند.

زیستن درد دارد، خوب زیستن حتی بیش‌تر!

@eudemonia

در تلاش برای یافتن دورترین مقصد
نه در اندیشه سست، نه در راه‌ها تن‌آسان
در آغاز نیرومند، استوار، مصمم
به کردار کرگدن تنها سفر کن!

@kargadanpub 🦏

نمی‌دانم. ولی شاید لذتبخش‌ترین لحظه حیات ساعتی باشد که چیزی را به جهان بدهی که او از تو دریغ کرده‌باشد.

@mashghesiah

دیرزمانی هراسم از بهایی بود که باید برای حقیقت بپردازم؛ اما اکنون از خود می‌پرسم بهای دروغ‌ها چیست؟

@eudemonia

Germany ,1945

Indoors is death by plague
Outdoors is death by cold.
So where are we to be?
The sow has shat on the food.
The sow's my mum. I said:
O mother mine, o mother mine
What are you doing to me?

Bertolt Brecht


آلمان ، ۱۹۴۵

درون ِ خانه مرگ از طاعون
سرمای مرگ‌زا در بیرون.
آخر به کجا رویم؟
ماده خوک در غذا ریده است.
ماده خوک مادر من است.گفتم:
مادر ای مادرِ من
چه می‌کنی با من؟
برتولت برشت


#هومن_پناهنده
@gashthaa

ویدئو مربوط به متن زیر
@mashghesiah

از اینستاگرام مسعود ریاحی
masoud.riyahi

[پیش از خواندن متن، ویدئو کوتاه را بارها ببینید]

این، شورمندانه‌ترین تصویر از «آری»گفتنِ تراژیک به زندگی‌ست؛ ولعِ معصومیتی مجروح، که برای زیستن و حرکت و ایستادن، دست در واقعه‌ی گذشته می‌برد [واقعه‌ی قطع پا] و ازدست رفته‌اش را بازیافت می‌کند و از نو می‌سازد؛ شوری برخاسته از غم‌بارترین و تراژیک‌ترین شکل از بدنی مجروح.

چه چیزی غم‌گین‌تر از پایِ قطع شده‌ی یک کودک‌ست در این جهان؟

به شور و ولع‌اش نگاه ‌کنید؛ بارها. به دقتِ معصومانه‌اش به آن‌چیزهایی که می‌خواهد پای از دست رفته‌اش را بسازد؛ کودکان در چنین سن و مرحله‌ای از رشدشان، کاکرد‌های «زبان» را می‌آموزند؛ در اصل، جای‌گزین‌کردن چیزی به جایِ چیزی دیگر؛ ورود به جهانِ نمادها و سمبل‌ها و حیرتِ در برابر آن‌ها. مرحله‌ای که کودک، سوار بر چوبی می‌شود و می‌تواند تصور کند بر رویِ پرنده‌ای نشسته و پرواز می‌کند. مرحله‌ی حیرت در برابرِ اجسامِ جهان و تغییر آن‌ها، بنا به میل و تخیل، مرحله‌ی شخصیت‌های خیالی و جان‌داری اشیا.

هنوز شَتکِ واقعیتِ بزرگسالی را نخورده است.
به فرآیندِ ساختِ «پا» نگاه کنید. او، واقعاً در حالِ ساختنِ پاست. آن‌چه را که برمی‌دارد، نه تکه‌هایی از اشیاییِ نامربوط و غریب، که اجزایِ پایِ اوست، اجزایی قریب. او در حالِ ساختنِ آن‌چیزی‌ست که از دست‌داده. این شکوهِ و سلطه‌ی خیال بر واقعیت‌ست، این، شکوهِ کودکی‌ست در برابرِ جبر؛ امیدوارانه‌ترین رفتار در برابرِ #استبداد بیرون. این، «نه» گفتنِ به آن‌چیزی‌ست که شمایلِ ایستایی‌ست. او، می‌خواهد بیایستد، می‌خواهد حرکت کند، هرچند که پایش قطع شده باشد. این شمایلِ غم‌انگیز/باشکوهِ آلترناتیوِ (بخوانید راهِ حلِ دوم) جراحت‌‌های عمیق‌ست، آلترناتیوی برای پر کردنِ فقدان‌ها و گسست‌ها.
در فرآیندِ خلقِ پا، توسطِ این کودک ؛ امیدی محقق می‌شود؛ زاده از تراژدی و رنج؛ زاده از جراحت و زخم. این آشنایی‌زدایی از امیدست و آری گفتنِ به زندگی. او این عمل‌اش را نمادین انجام نمی‌دهد، بلکه خود در جهانِ سمبل‌ها زیست می‌کند، در وضعیتِ حیرت در برابرِ واقعیتِ اشیا.
صحبت از امید، در این روزها که زخم پشتِ زخم بر ما فرود می‌آید و در #معماریِ جراحت زیست می‌کنیم؛ بسیار سخت است؛ اما به گمانم آن‌چه #زندگی و شمایل‌اش را منحل کند، کمکی‌ست به زخم.
به‌گمانم باید برخاست و حرکت کرد؛ هرچند مجروح و بی‌پا، چونان او که می‌خواهد فقدان و زخم را از پا دربیاورد و بایستد دربرابرش؛ با امیدی ریشه‌دار در رنج و جراحت و فقدان، علیه چیزی که #پا را قطع کرده و نمی‌گذارد که راه برویم بر روی زمینی که مال ماست.

#معماری_امید
@mashghesiah

برف رو دوست داری، سعی کن روش بخوابی
تبلیغ یک موسسه خیریه و‌یادآوری شرایط سخت کارتن‌خواب‌ها در روزهای سرد و برفی
@sahandiranmehr

روایتی مختصر و مفید از مایندفولنس توسط اکهارت تُله. (او ترجیح می‌دهد از اصطلاح پرزنس (حضور) استفاده کند)

@eudemonia