از رنج هایی که می کشیم!
=========================
علی‌اصغر سیدآبادی در کانال خود می‌نویسد:
"‏- اسکرین تایمت رو بیار!
‏:این دیگه چیه؟
‏-حالا تو بیارش!
‏راهنمایی می‌کند و اسکرین تایم رو باز می‌کنم و از حجم وقتی که هر روز پای شبکه‌های اجتماعی تلف می‌کنم وحشت می‌کنم و از مقایسه‌اش با وقتی که برای خواندن/دیدن/شنیدن جدی صرف می‌کنم شرمنده می‌شوم، اما آیا تاثیری دارد این شرمندگی؟"
https://t.me/Seidabadii
================
وحشتِ به‌جایی است!
باید فهرستِ جدی‌های او را این‌طور تنظیم و تکمیل‌‌تر کرد:

کار/دیدار/دیدن/ شنیدن/خواندن و آخرِ همهْ "گفتنِ" جدی و عمیق!

- منظور از کار، می‌تواند کار برای نانِ خود یا نان و جان و روحِ دیگرانی باشد که شخصا نمی‌شناسیم‌شان.
- منظور از دیدار می‌تواند دیدار آن‌ تک و توک یارانی باشد که با شنیدنِ خبرِ رفتنِ ما، قند و چایِ در دست‌شان حتما به زمین می‌افتند یا دیدار جان‌هایی باشد که نقشِ خود را بر دل‌های آگاه زده‌اند و در روزگار خود نقش‌آفرینی کوچک یا بزرگ به نفع دیگران هم داشته‌اند، چه آن‌که سلمانی‌ای فرزانه و شریف باشد یا سوادداری نام‌آور، اما فرزانه و شریف.
- منظور از آخر بودنِ گفتن، احتیاطی است که می‌گوید:
سکوتْ طلاست و سخن‌گفتنِ درستْ نقره (زبانزدِ انگلیسی) و
دوچیز طَیْرِه‌ی عقل است، دم فروبستن - به وقتِ گفتن،
و گفتنْ به وقتِ خاموشی (سعدی)
=============
چند کلمه‌ی بالا در ادامه‌ی همان فرسته‌ی قبلی است که از کمینه‌گراییِ دیجیتالی صحبت کرده است.
و هر دو بازهم مرتبط‌ اند با فرسته‌ای که در بالای این کانال میخ‌کوب شده.
کانال گاه فرست ممکن است اصلا مطلب تازه‌ای نداشته باشد، یا ممکن است ماهی-سالی یک‌بار نوشته‌ای در آن بیاید. هیچ تعجیل و اصراری نیست که واجب کند حتما باید حرفی زده شود. حرف‌هایی که من در این کانال زده‌ام، اگر بعضی‌هاشان را بخواهم عمل کنم (که قطعا برای خودم واجب‌ترند)، ممکن است اصلا وقت نکنم که به تلگرام سر بزنم. لازم نیست هر روز یا هر هفته چیز تازه‌ای در این‌جا ببینیم. کافی است روی همان چیزهایی دوباره تامل کنیم که قبلا مطرح شده.

راست‌اش این‌که به قول «مادر ترزا» خبری نیست، جز همان خبرهای دیروزی.
اما حکمت‌ها همیشگی‌اند و همیشه عمل‌کردنی.

این کانالْ به قدرِ تواناییِ خود، از حکمت‌ها و تیزبینی‌های دیگرانی خبرهایی داده که شاید عمل به آن‌ها، همه‌ی وقتِ "جدی و عمیقِ" من و شما را بگیرد و فایده هم برساند.

اما رسانه‌ها چه؟
آن ها کارشان ایجاد وحشت است، وحشتی که ما به آن معتادشده‌ایم و با کلیک‌کردن‌های‌مان دائما خود را با آن قلقلک می‌دهیم.
بیماریِ بدی است!
بهتر است به همان پیشنهادات اول این نوشته برگردیم که:
برای
کار/
دیدار/
دیدن/
شنیدن/
خواندن و آنگاه در آخرِ همهْ
دهان بازکردنِ "جدی و عمیق!"
وقت بگذاریم!
==========
اگر این مطلب را مفید می بینید، لطفا به نزدیکان معرفی کنید.
==========

مینیمالیسم دیجیتالی (با ترجمه ی فرزانه پارسی نژاد) از معنابخشیِ بیشتر به عمر و زندگیِ مان صحبت می کند و راه هایی را نشان می دهد برای مایی که در فناوری دیجیتالی خود را غرقه می بینیم و راه نجات می طلبیم!

لازم نیست برای من اثبات کنی یا به یادم بیاوری که چه آدم خوبی هستی. یا چقدر باسوادی. یا چقدر باحال یا با ملاحظه یا چه و چه‌ای.
یا من برایت اثبات کنم.
دانستن من هیچیک از دردهایت را درمان نمی‌کند.
در عوض - اگر نکوشی چیزی را اثبات یا یادآوری کنی - با حجم عظیم و غیر قابل تصوری از وقت و انرژی مواجه می‌شوی که می‌توانی به زخم زندگی‌ات بزنی.
بزنیم.

@mashghesiah

«چه حماقتی! از این‌که نکند تمام زندگی‌مان به هدر برود وحشت داریم، اما هر روز از تکه‌تکه دورریختن آن ابائی نداریم.»

#برگه‌ها

(در دست آماده‌سازی)

کاپیتالیسم به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمهٔ کاوه بهبهانی

چگونه دنیای مدرن ذهن ما را بیمار کرده است (بخش یکم)

جهان مدرن از خیلی جهات شگفت‌انگیز است (دندان‌پزشکی چه چیز خوبی است! اتومبیل‌های مطمئن، مثل آب خوردن می‌شود از مکزیک با مادربزرگ در اسکاتلند تماس گرفت). اما تأسف‌انگیز این که همین جهان مدرن به‌شدت مستعد این است که سبب ابتلا به اضطراب بالا و شیوع افسردگی خفیف شود. مدرنیته شش ویژگی بخصوص دارد که همین ویژگی‌ها این تأثیرات روحی-‌روانی اضطراب‌آور را ایجاد می‌کنند. برای هریک از این ویژگی‌ها علاج بالقوه‌ای هست که ما صرفاً وقتی آن علاج را به کار خواهیم بست که دربارۀ بیماری مورد بحث بیشتر بدانیم. آن شش ویژگی از این قرارند:

۱.شایسته‌سالاری

در جامعۀ ما این اعتقاد شایع است که هرکس مهارت و انرژی داشته باشد راه توفیق و کام‌یابی برای او باز است. این اندیشه به‌ظاهر رهایی‌بخش و زیباست اما جنبۀ منفی‌اش این است که برخلاف گذشته که ناکامیابی هرکس را از بخت و اقبالش می‌دانستیم، امروزه‌ ناکامیابی هرکس را نشانۀ قطعی بی‌استعدادی یا تنبل بودنش می‌دانیم. اگر آن‌ها که کامیاب شده‌اند استحقاق هرآنچه را به‌دست آورده‌اند داشته‌اند آن‌ها که ناکام مانده‌اند هم بی‌شک مستحق تمام ناکامی‌هایشان هستند. در جامعه‌ای که خود را شایسته‌سالار می‌داند فقر دیگر نه یک معضل که شاهدی است بر خبط‌وخطای خود فرد و آدم ناکام دیگر نه شوربخت و بداقبال که بازنده است.
🔹راه علاج هم باور محکم به دو تصور عمده است که فرهنگ از آن‌ها حمایت می‌کند: ایدۀ بخت و اقبال که طبق آن موفقیت و کامیابی صرفاً به استعداد و تلاش بستگی ندارد و ایدۀ تراژدی (یا مصیبت) که طبق آن هیچ بعید نیست آدم‌های شایسته و محترم هم ناکام شوند و به جای تحقیر و تنفر مستحق ترحم و دلسوزی باشند.

۲.فردباوری

جوامع فردباور توی بوق و کَرنا می‌کنند که همه چیز در فرد و دستاوردهایش خلاصه می‌شود و هرکس قادر است سرنوشت خاص خودش را داشته باشد. جامعه اهمیتی ندارد و گروه برای ناامیدان است. "معمولی" بودن را دشنام می‌دانند. نتیجه می‌شود این‌که بیشتر ما آخر و عاقبت هرچه شویم، باز آمار می‌گوید نوعی ناکامی غیرمنتظره دامن‌گیر ماست.
🔹علاج در این است که هوادار زندگی معمولی خوب باشیم و قدر لذت‌ها و دلاوری‌های بی‌سرو‌صدای زندگی روزمره را بی‌کم‌و‌کاست بدانیم.

۳.سکولاریسم

جوامع دیگر به چیزهایی که بزرگتر از آن‌ها یا فراسوی آن‌هاست باور ندارند. سابق بر این فایدۀ ادیان این بود که به مسیرهای کوچک و بی‌اهمیت زندگی ما و به جنگ‌و‌جدال‌های‌مان بر سر جایگاه و منزلت سنجیده می‌اندیشیدند. اما امروزه دیگر چیزی آدمی را مبهوت و وابسته نمی‌کند. عاقبت پیروزی‌ها و بدبیاری‌های آدمیان این است که احساس کنند بهترین و خواستنی‌ترین موجودات‌اند.
🔹علاج این است که مکرر به سرچشمه‌های تعالی روی آوریم تا چشم‌اندازی بی‌خطر و نسبی‌ساز به جانب غم‌ها و اندوه‌های شخصی‌مان خلق کنیم: موسیقی، ستارگان آسمان شبانه، فضای پهناور یک بیابان یا اقیانوس ما را متواضع و خاکسار خواهند کرد و تسلی‌بخش‌اند.

مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://bit.ly/2XT3BFD

لطفاً در طبیعت زباله نریزید.

نجات یک روباه که سرش داخل دبّه ماست گیرکرده بود توسط طبیعت‌گرد عزیز آقای محسن ملک زاده

کانال روزمرّگی های یک محیط‌بان
📺 @Mohitbani 🐾

چگونه به‌طرزی مؤثر به بحران کرونا واکنش نشان بدهیم؟ - راس هریس
#روان‌درمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #جداسازی، #ذهن‌آگاهی، #ارزش‌ها، #شفقت، #کرونا

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو با کیفیت در آپارات
🍂

(در دست آماده‌سازی)

کاپیتالیسم به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمهٔ کاوه بهبهانی

چگونه دنیای مدرن ذهن ما را بیمار کرده است (۲/۲)

۴. رمانتیسم

طبق فلسفۀ رمانتیسم برای هریک از ما یک آدم خیلی خاص در دنیا هست که می‌تواند کاملاً خوشبخت‌مان کند. اما بیشتر وقت‌ها ناچاریم به روابطی تن بدهیم که آن‌قدرها هم تحمل‌پذیر نیستند، آن‌هم با کسی که از بعضی جهات معرکه است ولی از خیلی جهات دیگر مشکلات چشم‌گیر خودش را دارد. این وضع، در مقایسه با امیدهای گزافی که اولش داشتیم فاجعه‌بار به‌نظر می‎رسد.

🔹علاج این است که بفهمیم اشتباه نکرده‌ایم: فقط ترغیب‌مان کرده بودند که رویایی بسیار دور از واقعیت را باور کنیم. در عوض، باید همت‌مان را وقف دوستی کنیم و عشق غیرِجنسی.

۵. رسانه‌ها

رسانه‌ها نفوذ سرسام‌آوری دارند و در زندگی ما جایگاه عظیمی را اشغال کرده‌اند. اما روال کار رسانه‌ها این است که توجه ما را به چیزهایی جلب کنند که می‌ترسانندمان، نگرانمان می‌کنند، دلهره ایجاد می‌کنند و خشمگین‌مان می‌کنند، و در همان حال عاملیت ما را منکر می‌شوند و بختی برای کنش شخصیِ موثر برای‌مان باقی نمی‌گذارند. رسانه‌ها معمولاً بر وجوهی از سرشت آدمیان تمرکز می‌کنند که چندان تحسین‌برانگیز نیستند، بی آنکه قصد و نیت‌ خیرِ آدم‌ها و مسئولیت‌پذیری و بزرگ‌منشی‌های آن‌ها را نشان دهند تا قدری توازن ایجاد شود. بدترین کاری که رسانه‌ها می‌کنند این است که اراذل و اوباش را تحریک می‌کند تا برای اجرای عدالت جنگ و ستیز کنند.

🔹علاج کار این است که تمرکز اخبار به جای ایجاد خشونت معطوف به ارائۀ راه حل شود، خبرهایی که به جای اینکه شادمانه بر مُشتی سپر بلا و هیولای نمادین تأکید کنند، به مشکلات نظام‌مند حساس باشند. و همین مرتب یه یادمان خواهد آورد که بیشتر باید بر اخباری تمرکز کنیم که ریشه در زندگی و تجارب بی‌واسطۀ خودمان دارند.

۶. توانایی به کمال رسیدن

جوامع مدرن به‌تأکید می‌گویند آدمی از سر اختیار می‌تواند عمیقاً خرسند و سالم و ورزیده باشد. در نتیجه کار به جایی می‌رسد که از خودمان بیزار شویم، احساس ضعف کنیم و فکر کنیم زندگی‌مان را تلف کرده‌ و هدر داده‌ایم.

🔹اما علاج در فرهنگی است که مدام بر این تصور صحه بگذارد که کمال به چنگ‌مان نخواهد آمد و این نگاه را ترویج کند که در حال و روز آدمیان گریزی از این نیست که از نظر ذهنی اندکی (و گاه بسیار) ناخوش باشند و ما آدم‌ها بیش از هرچیز به دوستان نیک محتاجیم. دوستانی که با آن‌ها بنشینیم و از هراس‌ها و ضعف‌های واقعی‌مان بگوییم.
نیروهایی که در روزگار کنونی رنج و عذاب روحی‌-روانی ایجاد می‌کنند، بسیار قوی‌تر و فعال‌تر از علاج‌های مورد نیازند. برای زاده شده در جهان مدرن ناگزیر باید هزینه‎ای پرداخت که به خاطر آن مستحق ترحم و محبت‌ایم. اما خوشبختانه، امروزه‌ راه علاج فردی و جمعی بر ما گشوده است. تنها باید با وضوح و روشنی کافی آبشخورهای اضطراب‌ها و غم‌وغصه‌های راستین خود را بشناسیم.

مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://bit.ly/2S0vgkp

نامش را #هویار گذاشتند.
همان بچه خرسی که در کنار جسد مادرش در کوههای مریوان پیدا کردند.
گلوله ای در بدن مادر نبود و احتمالاً در اثر مسمومیت یا بیماری تلف شده باشد.
بررسی ها ادامه دارد.
هویار اینک در کنار محیط بانان زندگی میکند و امیدی به بازگشت او به طبیعت نیست.

کانال روزمرّگی های یک محیط‌بان
📺 @Mohitbani 🐾

🔹مواجه شدن با واقعیت فناپذیری خودمان بسیار مهم است، زیرا تمام ارزش‌های مزخرف، شکننده و سطحی را در زندگی محو می‌کند. در حالی که بیش‌تر انسان‌ها روز‌هایشان را به دنبال یک دلار بیش‌تر هستند یا قدری شهرت و توجه بیش‌تر، یا اطمینان از این‌که حق با آن‌هاست یا دیگران دوست‌شان دارند، مرگ ما را با سؤال بسیار دردناک و مهم‌تری مواجه می‌کند: چه چیزی از خود به جا خواهی گذاشت؟

🔹وقتی می‌میرید دنیا چه فرقی کرده است یا چقدر بهتر شده است؟ چه نشانی از خود به جا خواهید گذاشت؟ چه تأثیری خواهید گذاشت؟ می‌گویند بال زدن یک پروانه در آفریقا می‌تواند باعث ایجاد یک توفان در فلوریدا بشود؛ خب، شما پشت سرتان چه توفان‌هایی بر جای خواهید گذاشت؟

🔹همان‌طور که بِکِر گفته است، می‌شود با استدلال نشان داد که این تنها پرسش واقعاً مهم در زندگی است. با وجود این، ما از اندیشیدن به آن طفره می‌رویم. اول به این دلیل که دشوار است. دوم به این دلیل که ترسناک است. سوم به این دلیل که ما اصلاً نمی‌دانیم که داریم چه ‌می‌کنیم.

🔹و وقتی از این پرسش اجتناب می‌کنیم، اجازه می‌دهیم ارزش‌‌های سطحی و نفرت‌انگیز ذهن‌مان را بدزدند و کنترل امیال و آمال و آرزو‌های‌مان را به‌دست بگیرند. بدون به رسمیت شناختن نگاه خیره و دائمی مرگ، چیزهای مهم بی‌اهمیت و چیزهای بی‌اهمیت مهم جلوه می‌کنند. مرگ تنها چیزی است که درباره‌اش کمترین شک و تردیدی وجود ندارد و به همین دلیل، باید قطب‌نمایی باشد که به کمک آن دیگر ارزش‌ها و تصمیمات‌مان را جهت‌ بدهیم. مرگ پاسخ درست به همۀ سوالاتی است که باید از خودمان بپرسیم اما هیچ‌گاه نمی‌پرسیم.
@eudemonia

https://t.me/eudemonia/1129

#منتشر_شد

خوشی‌ها و ناخوشی‌های فرزندآوری
به روایت مدرسهٔ دوباتن

«چرا والدینِ خوبْ فرزندان حرف‌نشنو دارند»
ترجمهٔ رشید جعفرپور

دو خانوادهٔ بسیار متفاوت را تصور کنید که هر کدام دور میز شام‌‌ نشسته‌اند.

🔹در خانوادۀ نخست: فرزندان خانواده رفتار خیلی خوبی دارند: می‌گویند غذا چقدر خوشمزه شده است، دربارهٔ اتفاقاتی که در مدرسه افتاده است صحبت می‌کنند، به گفته‌های والدین‌شان گوش می‌دهند، و در پایان سراغ تمام کردن تکلیف‌های باقی‌ماندۀ مدرسه می‌روند.

🔹در خانوادۀ دوم: اوضاع کمی متفاوت است. مادر‌ را ابله خطاب می‌کنند، وقتی پدرشان چیزی می‌گوید با استهزا خُر‌خُر می‌کنند، نظری جلف می‌دهند که نشان می‌دهد درمورد بدن‌شان حجب و حیایی ندارند؛ اگر والدین‌شان بپرسند که تکالیف مدرسه در چه حالی است، می‌گویند مدرسه مسخره است و با عصبانیت اتاق را ترک می‌کنند و در را پشت سرشان می‌کوبند.
به نظر می‌رسد در خانوادۀ نخست همه‌چیز رو‌به‌راه است و در خانواده دوم اوضاع خراب است. اما اگر درون ذهن بچه‌ها را نگاه کنیم ممکن است تصویری متفاوت ببینیم.

🔹در خانوادۀ نخست، بچهٔ به اصطلاح خوب، گسترهٔ کاملی از احساسات را در درون خودش دارد که آن‌ها را از چشم دیگران دور نگاه می‌دارد. نه چون خودْ این را می‌خواهد، بلکه چون احساس نمی‌کند این امکان هم برایش وجود دارد که والدینش او را آن‌چنان که واقعاً هست تحمل کنند. احساس می‌کند بهتر است نبینند که خشمگین، دمغ یا کسل است. زیرا این‌گونه به نظر می‌رسد که والدین هیچ‌گونه درایت درونی برای کنار آمدن با خودِ واقعی او ندارند. باید خودِ جسمانی، زمخت و بی‌ثباتش را سرکوب کند. هر انتقادی از سوی یک بزرگسال (در ذهن او) آن‌چنان جانکاه و کوبنده است که قابل بیان نیست.

🔹در خانوادۀ دوم، بچهٔ به اصطلاح بد، می‌داند که اوضاع مستحکم است. او احساس می‌کند که می‌تواند به مادرش بگوید که یک ابله بی‌خاصیت است زیرا در دلش می‌داند که مادرش و او یکدیگر را دوست دارند و دوره‌ای کوتاه از بی‌ادبیِ عصبی نابودش نمی‌کند. می‌داند که پدرش از این‌که مسخره شود به هم نمی‌ریزد و در صدد انتقام برنمی‌آید. محیط به اندازۀ کافی گرم و قوی است که تندی، خشم، کثیفی و ناامیدی کودک را جذب کند.

🔹نتیجه این‌که خروجی غیرمنتظره‌ای خواهیم داشت: بچهٔ خوب در مسیر مشکلات زندگی بزرگسالی قدم برمی‌دارد که معمولاً مربوط است به تبعیت شدید، مقرراتی بودن، کمبود خلاقیت و وجدانی که به طرزی غیرقابل‌تحمل بی‌رحم است و ممکن است او را به خودکشی سوق دهد. و بچهٔ حرف‌نشنو در راه بلوغی سالم است که تشکیل شده است از صرافت طبع، انعطاف‌پذیری، تحمل شکست و حسی از پذیرش خود.

🔹آن‌چه ما حرف‌نشنوی می‌نامیم، در واقع جستجوی ابتدایی اقتدار و استقلال است. به عنوان کودکان سابقاً حرف‌نشنو، می‌توان خلاق‌تر بود زیرا می‌توان ایده‌هایی را که در ابتدا با تایید روبرو نمی‌شوند امتحان کرد. می‌توان اشتباه کرد یا ریخت و پاش کرد یا مسخره به نظر رسید و این فاجعه نیست. چیزها را می‌توان اصلاح کرد یا ارتقا داد. تمایلات جنسی‌مان ذاتاً مورد پذیرش ماست و مجبور نیستیم در معرفی آن به یارمان به شدت احساس شرمندگی و عذاب داشته باشیم. می‌توانیم انتقادها را دربارهٔ خود بشنویم و تحمل داشته باشیم تا حقیقت های موجود در آن‌ها را جستجو و غرض‌ورزی‌هایشان را رد کنیم.

🔹ما باید یاد بگیریم بچه‌های حرف‌نشنو، چند صحنهٔ آشوب‌ناک و بالا رفتن گه‌گاه صدا را نشانهٔ سلامتی بدانیم تا نشانهٔ قصور و کوتاهی. و به طور متقابل یاد بگیریم از آدم‌های کوچکی که هیچ دردسری درست نمی‌کنند بترسیم. و اگر هرازگاهی لحظات شادکامی و خوشی را تجربه می‌کنیم، باید بویژه قدردان باشیم که مطمئناً کسی آن بیرون در گذشتهٔ دور بوده که تصمیم گرفته از دریچهٔ چشمان عشق به بعضی از رفتارهای عمیقاً بی‌منطق و آشکارا ناخوشایند ما نگاه کند.


#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
@eudemonia

فایل مقدمهٔ کتاب و نحوه سفارش در ربات خرید نشر کرگدن
@kargadanpubBot

https://nym.ag/2Si1Zl7

پدرام شبیری عکاس طبیعت این تصاویر را پس از ساعتها کمین در منطقه حفاظت شده لشگردر همدان از کنجکاوی یک روباه و سرک کشیدن در دوربین عکاسی اش شکار کرده.

کانال روزمرّگی های یک محیط‌بان
📺 @Mohitbani 🐾

🎊🎊 خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot

سرگذشت فلسفۀ غرب
به روایت مدرسۀ دوباتن
مترجم: میثم محمدامینی
مجموعۀ خوب زیستن
دبیر مجموعه: بابک عباسی
تعداد صفحه: 240
قطع: پالتویی
قیمت: 40000 تومان

می‌خواهیم ببینیم کدام اندیشه‌ها می‌توانند در حل اساسی‌ترین مشکلات روزگار خودمان یاریگر باشند. از نظر ما، متفکر «بزرگ» کسی است که اندیشه‌هایش برای مفید واقع شدن در زندگی امروز ما بیشترین اقبال را دارد. ما تاریخ‌نگار نیستیم که به دنبال بازیابی اندیشه‌ها محض خاطر خودشان باشیم؛ ما متخصص فلسفۀ کاربردی هستیم و می‌خواهیم مفاهیم فکری‌ای بیابیم که همین‌جا و همین‌حالا بتوان به کار گرفت. ما تاریخ را کاویده‌ایم تا اندیشه‌هایی را که خیال می‌کنیم بیشترین ارتباط را با زمان حاضر دارند به شما عرضه کنیم. اگر در روزها و سال‌های آینده ببینید در رویارویی با تنگناها و رنج‌های متعدد زندگی روزمره به سراغ این اندیشمندان می‌روید، ما در کارمان موفق بوده‌ایم.

@kargadanpub 🦏