#خوب_زیستن
#حکمت
#مونتنی
@Eudaemonia

کاری انجام نمی‌شود و کاری هم ناتمام نمی‌ماند!
#کنش_بی‌_کوشش

@persianschooloflife
@Eudaemonia

در خوب و‌ بد تنهایی

ترجمه و صدا: مهرداد طلایی

@persianschooloflife
@Eudaemonia

اگر بدانید مردم به یک سردردِ معمولیِ خودشان دهها برابر بیشتر اهمیت می‌دهند تا به خبر مرگ من و شما، دیگر نگران نخواهید شد که دربارهٔ شما چه فکری می‌کنند!

@mrmz_omom
@Eudaemonia

مهربان باش، زیرا هر کس را که می‌بینی درگیر نبردی نابرابر است.
(ناشناس)

@Eudaemonia

مولانا در فیه ما فیه می‌فرماید
«شَرَف هر عاشق به قَدر معشوق اوست. معشوق هر که لطیف‌تر و ظریف‌تر و شریف‌تر، عاشق او عزیزتر ...» ▪️
در انتخاب معشوق دقت کنید. معشوق شما آینهٔ شماست. معشوقی انتخاب کنید که شما را دوست‌داشتنی‌تر، عزیزتر، و شریف‌تر نشان دهد. معشوق منبعی‌ست برای دریافت عشق و امنیت. برای داشتن سلامت روانی، منابع عاطفی‌تان را درست انتخاب کنید.
#پرستو_امیری

@arameshandisheh
@Eudaemonia

📢 #گفت‌_و_شنود_اقتصادی، نشست ۱۳۵

✅ #زندگی_به_سبک_مینیمال
⏰ یکشنبه ۲۹ بهمن ۶ تا ۸:۳۰ عصر
✅ با ارایه‌ی #عارفه_قدسی_زاده

✅ تحلیل رفتار انسان بسیار پیچیده است. اقتصاددانان برای تحلیل رفتار اقتصادی چاره‌ای جز ساده‌سازی نداشتند. طراحی مفهوم عقلانیت و «انسان عقلایی» راهی میانبر بود برای درک رفتار اقتصادی در انسان‌ها. در تعریف «عقلانیت» به انسانی اشاره می‌شود که مطلوبیتِ بیشتر را به مطلوبیتِ کمتر ترجیح می‌دهد. اما آیا می‌توان گفت مطلوبیتِ بیشتر الزاماً در بیشتر داشتن، محقق می‌شود؟

✅ مفهوم «سبک زندگی مینیمال» خیلی ساده به نظر می‌رسد ولی می‌تواند تاثیری عمیق در سطح خرد و کلان داشته باشد. مینیمالیسم هر چند در ایران قابل توجه نیست اما در غرب روز به روز طرفداران بیشتری پیدا می‌کند. بعضی از ویژگی‌های این سبک زندگی را می‌توان اینگونه فهرست کرد: کمتر داشتن، کمتر مصرف‌کردن، کمتر نیازمند بودن، گرفتاری کمتر، تاثیر کمتر بر محیط‌زیست، هزینه کمتر، و البته شاید آرامش بیشتر، فرصت بیشتر، تعمق بیشتر و پس‌انداز بیشتر. آیا این مفاهیم تعارضی با مفهوم عقلانیت دارد؟

✅ در یکصد و سی و پنجمین نشست از سلسله دورهمی‌های #گفت_و_شنود_اقتصادی درباره‌ی تاثیرات خرد و کلان و درباره‌ی این سبک از زندگی گفتگو می‌کنیم.
✅ عارفه قدسی‌زاده دانش‌آموخته رشته‌ی انسان‌شناسی از مدرسه اقتصاد لندن است. در سالهای گذشته به مفهوم «سبک زندگی ‌مینیمال» علاقه‌مند شده و در وبسایت «لذت کمتر داشتن» درباره این سبک از زندگی نوشته.
✅ مکان: تهران، تقاطع كارگر و بلوار كشاورز، نبش ضلع جنوب غربي، پلاك ٣٠٨، كتاب آمه، #کافه_‌ایونت

🍹حداقل ١٠ هزار تومان بابت هزینه مکان و پذیرایی به کافه پرداخت می‌کنیم.
@MortezaaKazemii
۰۹۱۳۴۰۲۰۹۲۲
✔️ #گفت_و_شنود_اقتصادی
✅ @EconomicTalk

✔️ #کافه_ایونت
✅ @KafehEvent

🔴 فلسفه تا چه حد در زندگی ما انعکاس می‌یابد؟

دانشی که زمانی برای زندگی بهتر و فهم عمیق‌تر لازم شمرده می‌شد اینک به رشته‌ای تخصصی و دانشگاهی بدل شده است که ممکن است هرگز با زندگی شخص ارتباطی ملموس نیابد، چه رسد به اینکه او را «شخص» بهتری سازد. با این حال، مشهود به نظر می‌رسد که عمق یافتن فلسفه در جان ما با شیوه‌ی اندیشه و عملمان در هر‌روزی‌ترین امور زندگیمان نسبتی مستقیم دارد، و این یکی از تمایزهای مهم فلسفه از دانش‌های دیگر است.
بحثی که آرش نراقی و اسفندیار طبری در این میزگرد مطرح می‌کنند، فارغ از صحت استدلال‌ها و داوری‌های هر کدامشان، درباره‌ی یکی از امور ظاهراً پیش‌پاافتاده‌ی زندگی است که رشد فرهنگی و عمق فلسفیْ ما را به تأمل در آن سوق می‌دهد. غذایی که می‌خوریم و نحوه‌ی رفتاری که با حیوانات داریم تا چه حد با تأملات اخلاقی- فلسفی ما سازگار است؟ آیا اصلاً فکر فلسفی را در این امور هم تعیین‌کننده و راهنما می‌دانیم؟

https://goo.gl/DtX7nD

هواپیمارُبایان!

چه چیزهایی ممکن است هواپیمای زندگی شما را برباید؟ مسیر زندگی شما را چه چیزی باید تعیین کند؟ #ارزشها

@Eudaemonia

گرفتار، وحشت زده، مبهوت!

از شعبدۀ زیستن،

به چشم دیدن،
به گوش شنیدن،
به دست سودن،
به بینی بوئیدن،
به زبان چشیدن،
به قصد دریافت آنکه زندگی چیست،
چه می‌تواند باشد،

گرفتار، وحشت‌زده، مبهوت

#مارگوت_بیکل_شاملو

@Eudaemonia

چه کنیم وقتی توانایی‌مان به پای خواسته‌هایمان نمی‌رسد؟
#بدون_امید_بدون_یأس

@Eudaeminia

✔️من فهرستی از آنچه در مدرسه به ما یاد نمی‌دهند را تهیه کرده‌ام:

آنها به ما یاد نمی‌دهند که چگونه کسی را دوست بداریم.
آنها به ما یاد نمی‌دهند که چگونه در شهرت به درستی زندگی کنیم.
آنها به ما یاد نمی‌دهند که چگونه در گمنامی ، از زندگی لذت ببریم.
آنها به ما یاد نمی‌دهند که چگونه از کسی که دوستش نداریم جدا شویم.
آنها به ما یاد نمی‌دهند که به آنچه در ذهن دیگری می‌گذرد فکر کنیم.
آنها به ما یاد نمی‌دهند که به کسی که در حال مرگ است چه بگوییم.
آنها به ما هیچ چیزی را که ارزش یاد گرفتن داشته باشد ، یاد نمی‌دهند.

مرد ماسه‌ای/ نیل گیمن
#متن_شب
@sahandiranmehr

#آیا_شما_یک_منتظر_همیشگی_هستید؟

چه مدت از زندگی خود را به انتظار کشیدن می گذرانید؟ انتظار برای تعطیلات بعدی، شغل بهتر، بزرگ شدن بچه ها، یک رابطه پرمعنا، موفقیت، پولدار شدن، مهم شدن یا روشن بین شدن. چندان نامتعارف نیست که اشخاص همه عمر را به انتظار شروع زندگی سپری کنند.
انتظار، یک حالت ذهنی ست و در اصل به این معناست که شما آینده را می خواهید و اکنون را نمی خواهید. آنچه را دارید نمی خواهید و آنچه را ندارید می خواهید. با هر نوع انتظار، ناآگاهانه تضادی درونی بین اکنون و اینجا، یعنی جایی که نمی خواهید باشید با آینده فرافکنی شده خود، یعنی جایی که می خواهید باشید، ایجاد می کنید. این نگرش موجب می شود "حال" حاضر را از دست بدهید و کیفیت زندگی شما به شدت کاهش یابد...

تمرین نیروی حال
#اکهارت_تول

کانون فلسفه و دین دانشگاه امیر کبیر
@kfvda

🍂 فلسفه و فلسفه‌ورزی در زندگی به چه کار ‌می‌آید؟ 🍂
(درنگی اندر بابِ «فلسفه‌درمانی»)

✍️ مسعود #زنجانی

🔅به تعبیر مونتنی، فیلسوف و ادیب فرانسوی عصر رنسانس اروپا، «روح ما زودتر از جسم ما چروک بر می‌دارد»، اما چون چروک‌های روح به ‌راحتی جسم دیده نمی‌شود، از آن غفلت می‌ورزیم. آیا انسان‌های امروزی یک‌صدم زمان و میزانی که تنها برای زیبایی پوست خود می‌اندیشند و می‌کوشند، برای نیرومندی، شادابی، زیبایی، و جوان‌ماندن روحشان، می‌اندیشند و می‌کوشند؟ و آیا اساساً نزد آنها اندکی ایده و اراده‌ٔ مشابهی مشاهده می‌گردد که نشانگر نگرانی جدّی آنها نسبت به زیبایی روحشان باشد؟ به‌راستی، چرا همان‌گونه که نزد همگان این نکته بداهت دارد که چنانچه جسم مدتی طولانی بی‌غذا، کم غذا، یا بدغذا بماند و یا دچار رخوت و سستی شود از پا درمی‌آید، این حقیقت نزدشان بدیهی نیست که روح هم نیاز‌هایی مشابه دارد و اگر با بی‌غذایی، کم‌غذایی، بدغذایی، بی‌تحرّکی و عدم پویایی مواجه شود، پژمرده، افسرده و فرسوده خواهد شد؟

🔅یونانیان فلسفه را نوعی «رژیم غذایی» مفید و ضروری برای «سلامتِ روان» می‌دانسته‌اند؛ چنانکه آن را «ژیمناستیک روح» نیز می‌خوانده‌اند. فلسفه برای آنها، نه مجموعه‌ای از «آموزه»های ساخته و پرداخته، و نه صرفاً یک «شیوه‌ٔ دانستن»، و نه یک فعالیت نظری مختص به نخبگان، بلکه یک «شیوهٔ زیستنِ» ضروری برای همهٔ شهروندان به منظورِ «زندگی سعادت‌مندانه» بوده است.

🔅متأسفانه در دنیای جدید، رفته‌رفته، ‌فلسفه از آن خاستگاه اصیل تاریخی و جایگاه رفیع فرهنگی خود در عصر باستان دورگشته؛ نیروی روشنگر و درمانگرش را از دست داده؛ و از فروکاسته شدنش به یک «فعالیت نظری»، یا یک «رشتهٔ دانشگاهی»، و یا یک «جلوهٔ روشنفکری» رنج‌ می‌بَرد. باری به تعبیر دیوید ثورو، فیلسوف عارف مسلک قرن نوزدهم اروپایی، «امروزه پرفسورهای فلسفه داریم، اما فیلسوف نداریم!»*

🔅«فلسفه‌درمانی»، در واقع، بازگشت به تعبیر فلاسفهٔ باستانی از فلسفه به مثابهٔ «هنر خوب زندگی کردن» و «هنر خوب مردن» و تعالیم آنها به همین منظور است. به عبارت دیگر، «فلسفه» چیزی نیست جز «خردورزی ضروری آدمی برای خوشبختی خویش». از این منظر، تاریخ فلسفه را می‌توان تاریخ کوشش‌های فکری و نظری برای دفاع از «زندگی» و بهبود عملی آن، و نهایتاً کمک به «خوشبختی» آدمی دانست؛ چنانکه می‌توان هر فیلسوف را نیز یک «طبیب فرهنگی» خواند که به شیوه و به ‌نوبهٔ خود، می‌کوشد تا «خوشبختی» را برای عصر خویش ارمغان آوَرَد. بنابراین، «خوشبختی»، به یک معنا، چیزی نیست، جز «فلسفه‌ورزی»؛ یعنی همین «گفت‌وگویِ دوستانه و جُست‌وجویِ خردورزانه دربارهٔ خوشبختی».

بس بگفتم کو وصال و کو نجاح
بُرد این کو کو، مرا در کوی تو
(مولانا)

🔅ما به درستی از همگان توقّع نداریم که طبیب، یعنی یک سلامت‌شناس حرفه‌ای، باشند، اما، در عین حال، از یکان‌یکان آنها توقّع داریم که به سلامت جسم خود بی‌اعتنا نباشند و یک شیوهٔ زندگی متناسب برای داشتن جسمی سالم، نیرومند و شاداب برگزینند. با همین رویکرد، می‌توان گفت اگرچه از همگان نمی‌توان و نمی‌بایست انتظار داشت که فیلسوف حرفه‌ای یا به اصطلاح «پرفسور» فلسفه باشند، اما از همه می‌توان و می‌بایست انتظار داشت که فلسفه بورزند و فیلسوف باشند. چراکه فلسفه دقیقاً فایده و ضرورتی مشابه ورزش و رژیم غذایی دارد، البته نه در ارتباط با «جسم»، بلکه در ارتباط با «روان» آدمی.

🔅بدین معنا، لزومی ندارد که همگان پزشک، مهندس، نویسنده، عکاس، نجار، یا نانوا باشند، چراکه هرکسی را بهر کاری ساختند؛ اما از آنجاکه هیچ‌کس را از خوشبختی ممنوع نساخته‌اند، ضروری است که همگان برای خوشبختیِ خود خردورزی پیشه کنند؛ یعنی همگان می‌بایست به شیوهٔ خود یک فیلسوف باشند و به نوبهٔ خود فلسفه بورزند. از همین رو است که اپیکور، فیلسوف یونانی (۲۷۰ - ۳۴۱ پیش از میلاد)، فلسفه را با خوشبختی قیاس می‌کند که نه پیر و نه جوان نمی‌تواند نسبت به آن بی‌اعتنا باشد: «برای مراقبت از نفسِ خود نه هرگز خیلی زود است، نه هرگز خیلی دیر. پس باید به هنگام جوانی و پیری، فلسفه ورزید.» اپیکور در پیوند فلسفه و زندگی تا آنجا پیش می‌رود که از ما می‌خواهد: «ما بايد همزمان بخنديم و به فلسفه بپردازيم و كارهای خانه را انجام دهيم و از ساير استعدادهای خود بهره‌برداری كنيم.»

🌾 @sedanet | @vivaphilosophy
http://llink.ir/7do5

با خجالتی بودن و‌ کم‌رویی چه کنیم؟

(حتی اگر خجالتی نیستید این ویدئو را ببینید)

@Eudaemonia

گشودگی و صداقت در فلسفهٔ شکست

▪️در پس تمامی رویکردهای مدرن به خوشبختی و موفقیتْ فلسفۀ ساده‌ای وجود دارد و آن تمرکز بر خوب پیش رفتن امور است. اما از زمان نخستین فیلسوفان یونان و روم رویکرد مخالفی مطرح شده است: اینکه تلاش بی‌وقفۀ ما برای خوشحالی یا دستیابی به اهدافی معین دقیقاً همان چیزی است که ما را درمانده و از اهدافمان دور می‌کند. و این تلاش مدام ما برای حذف یا نادیده‌گرفتن امور منفی -مانند عدم اعتمادبه‌نفس، تردید، ناکامی، ناراحتی- خود موجب می‌شود تا احساس عدم اعتمادبه‌نفس، اضطراب، تردید یا ناشادبودن کنیم.

▪️با این‌حال، چنین نتیجه‌گیری‌ای نباید ناراحت‌کننده باشد. در عوض این موضوع باید رویکرد دیگری را نشان دهد: یک «مسیر سلبی» برای رسیدن به خوشبختی مستلزم برگزیدن موضعی کاملاً متفاوت در قبالِ آن چیزهایی است که اکثر ما زندگی خود را صرف تلاش برای اجتناب از آن‌ها می‌کنیم. این مسیر مستلزم این است که بیاموزیم از تردید لذت ببریم، عدم اعتمادبه‌نفس را در آغوش بکشیم و با ناکامی خو بگیریم. برای اینکه واقعاً خوشحال باشیم باید بخواهیم که بیش از پیش احساسات منفی را تجربه کنیم، یا لااقل تلاش نکنیم کاملاً از آن‌ها دوری بجوییم.

▪️آموزگاران آموزه‌های مثبت‌اندیشی و خوش‌بینی نمی‌توانند این موضوع را هضم کنند که خوشبختی می‌تواند در به‌آغوش‌کشیدن شکست به‌مثابۀ شکست نهفته باشد، نه صرفاً در یک‌سری فن برای دستیابی به موفقیت. اما چنان‌که ناتالی گلدنبرگ، نویسنده‌ای که تحت‌تأثیر تعالیم ذن است، استدلال می‌کند نوعی گشودگی و صداقت در شکست وجود دارد، نوعی مواجهۀ زمینی با واقعیت که به نظر می‌رسد در بلندترین قله‌های موفقیت نیز یافت نمی‌شود. کمال‌گرایی یکی از ویژگی‌هایی است که بسیاری از افراد پنهانی و یا نه‌چندان پنهانی مفتخر به داشتنش هستند، چراکه تقریباً شبیهِ یک نقطه‌ضعف شخصیتی نیست. بااین‌حال درنهایت کمال‌گرایی نوعی تلاش ناشی از ترس برای اجتناب از تجربۀ ناکامی به هر قیمتی است. کمال‌گرایی درنهایت روشی خسته‌کننده است و مداوماً استرس‌زا: محققان دریافته‌اند که ارتباط بیشتری میان کمال‌گرایی و خودکشی وجود دارد تا میان ناامیدی و خودکشی.

متن کامل:
https://goo.gl/PfwLCp

@Eudaemonia

رهاوردهای خاص زندگی همیشه در سکوت پیشکش می‌شوند:

دوستی و عشق،

میلاد و مرگ،

شادی و درد،

گل و طلوع خورشید،

و سکوت،

به‌مثابه فضای ژرف فرزانگی.

#مارگوت_بیکل_شاملو

@Eudaemonia

هشت سال پیش یک همکار آمریکایی جوان داشتم که اسمش هانتر بود. همان شکارچی. بیشتر از دو متر قد داشت و از هیچ دری بدون تعظیم کردن نمی‌توانست رد شود. دو سال با هم کار کردیم. یک روز صبح یکهو نامه‌ی استعفایش را گذاشت روی میز رئیس و گفت از فردا نمی‌آید سرکار. خلاص. آن هم وسط رکود اقتصادی آن ‌سال‌ها‌ که همه لیس به کفش رئیس‌هایشان می‌زند تا اخراج نشوند. ظهرش هم با هم رفتیم ناهارِ خداحافظی‌ بخوریم. من و شکارچی. بردمش رستوران ایرانی. تنها رفیق آمریکایی‌ام بود که از دوغ و فسنجان هراسی نداشت و دولپی آن‌ها را می‌خورد. سر میز غذا ازش پرسیدم که چرا داری می‌ری؟ نمی‌ترسی کار گیرت نیاید؟ گفت می‌خواهد تا جوان است، پیاده تمام مسیر آپالاچین را برود. همان راه مال‌روی جنگلی که از چهارده ایالت رد می‌شود. دو ماه تمام پیاده‌روی. بعد هم می‌خواهد تمام مسیر جاده‌ی شصت و شش را براند. شرق تا غرب آمریکا. بعد هم چند تا برنامه‌ی دیگر برایم ریسه کرد. گفت خیلی هم از گشنگی نمی‌ترسد. دیدن را به سیر بودن ترجیح می‌دهد.
شکارچی من را یاد پدرم می‌انداخت. پدرم معتقد است که آدم باید عرض زندگی را تجربه کند نه طولش را. طول زندگی یک فرآیند فلوچارتی و ملال‌آور است که همه آن راخواه‌ناخواه تجربه می‌کنند. همان اتفاقات روتینی که از تولد شروع می‌شود و مثلا قرار است به مرگ ختم شود. همان نگاهی که دین‌ها به زندگی آدم دارند. رسیدن از مبدا به مقصد. همان پله‌هایی که ما عوام اسمش را گذاشته‌ایم پیشرفت و ترقی. اما عرض زندگی همان اتفاقاتی‌ است که معنا می‌دهد به طول آن. همان چیزی که هیچ کس از آن حرف نمی‌زند. درست مثل بال‌های عریض هواپیما که بدون آن‌ها پرواز بی‌معنی است. این حرف‌ها را با فلاکت ترجمه‌ کردم به انگیسی برای شکارچی. حرف زدن و ترجمه کردن و چلوکباب خوردن به شکل هم‌زمان کار دشواری است. اما حتما فهمیده منظورم را. چون خودش داشت عرض زندگی را عملا تجربه می‌کرد. نه مثل من که بر خلاف حرف‌ها و ظاهر آوانگاردم، درونِ دگماتیکی دارم.
گمان کنم این بزرگترین مسئولیت روی دوش پدر و مادرهاست. این‌که بچه‌هایشان را هل بدهند سمت عرض زندگی و نه طول آن. یا لااقل سمت طول آن هل‌شان ندهند. جامعه درست مثل اسب‌های بارکش، روی چشم‌ آدم‌ها، چشم‌بند می‌گذارد. که فقط جلویش را نگاه کند. نه چپ و نه راست. فقط طول راه را ببینید. خوش‌به حال آدم‌هایی که معتاد عادت‌های جامعه نمی‌شوند. خوش‌به‌حال شکارچی.
▪️
پی‌نوشت کنم که چرا همه‌ی پدر و مادرها دم مردن‌شان یادشان می‌افتد تا وصیت‌نامه بنویسند و اموال‌ منقول و غیرمنقولشان را ببخشند به بچه‌شان؟ چرا هیچ‌کدام‌شان همان اول راه و قبل مردن‌ برایش نمی‌نویسند که "نورچشمم، من طول راه را رفتم. چیز فایده‌داری در آن پیدا نکردم. تو هم نگرد. تو بچسب به عرض راه. اگر چیزی باشد، حتما همان‌جاست". این را به جای وصیت‌نامه‌های روتین و بی‌فایده بنویسند و بگذارند پَرِ قنداق بچه‌شان. اگر بچه‌ این‌ها را بداند دیگر احتمالا هیچ نیازی به اموال منقول و غیر منقول والدینش ندارد.
#فهیم_عطار

@Eudaemonia