خوب زيستن|بابک عباسی
2.92K subscribers
780 photos
419 videos
36 files
607 links
آموزش ْ پُر کردن ظرف نیست، برافروختن آتش است.

مهر ۱۳۹۶
@BabakAbbaasi
Download Telegram
چندان دخیل مبند که بخشکانی‌ام از شرمِ ناتوانی‌ خویش:
درختِ معجزه نیستم
تنها یکی درختم
نوجی در آبکندی،
و جز اینم هنری نیست
که آشیانِ تو باشم،
تختت و
تابوتت.

احمد شاملو

@eudemonia
Forwarded from نشر کرگدن
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
رالف والدو اِمرسُن
در میانۀ طبیعت‌گرایی و تعالی‌گرایی

«هزارپا را درونم احساس می‌کنم- تمساح و کپور و عقاب و روباه. حس توافقی عجیب مرا برمی‌انگیزد، دائم با خودم می‌گویم من طبیعت‌گرا خواهم بود».

بخشی از کتاب سرگذشت فلسفهٔ غرب به روایت مدرسه دوباتن، نشر کرگدن

ترجمهٔ میثم محمدامینی
زیرنویس از حسین محمدی‌زاده
(بازپخش، با کیفیت تصویری بهتر)

@kargadanpub🦏
👍1
Forwarded from نشر کرگدن
سرگذشت فلسفۀ غرب
به روایت مدرسۀ دوباتن
مترجم: میثم محمدامینی
مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
چاپ اول: ۱۳۹۹
چاپ دوم: ۱۳۹۹
تعداد صفحه: ۲۴۰
قطع: رقعی
قیمت: ۴۰۰۰۰ تومان

به مجمع فیلسوفان خوش آمدید!

افلاطون از همان بدو ورود مشتاقانه پیشنهادهایی برای دستیابی به رضایت بیشتر برایتان آماده کرده است. اپیکور آمده تا به شما بگوید برای رسیدن به شادکامی لزوماً هم نیازی به رابطۀ عاشقانه، پول زیاد و تجمل بیش از اندازه ندارید. رواقیون، دیگر مهمانان این محفل‌اند تا تمرینی زیبا و هوشمندانه برای مواجهه با فاجعه برایتان ترتیب دهند و مارکوس اورلیوس این‌طور شما را موردخطاب قرار می‌دهد: «فانی به دنیا آمده‌اید، و فرزندانی فانی به دنیا آورده‌اید. پس باید به همه‌چیز اطمینان داشته باشید جز همه‌چیز.» پاسکال با بدبینی تسلی‌بخشش، بزرگوارانه به شما می‌گوید بدترین خیال‌هایمان نه‌تنها منحصر‌به‌فرد و شرم‌آور نیستند، بلکه بخشی از واقعیتِ گریزناپذیر و مشترکِ نوع بشرند.
جلوتر که بیایید، همین حوالی عصر خودمان، دریدا را می‌بینید که ندای اعتدال و صبر است و از ما می‌خواهد در اندیشه‌هایی که خیلی راحت از کنارشان می‌گذریم چیزهایی را ببینیم که شاید ارزشمند باشند. و از خود بپرسیم آیا خوب نیست که همیشه، ولو شده برای چند لحظه، در طرف مقابلِ هر بحث قرار بگیریم!؟ ...

در سرگذشت فلسفۀ غرب، مجمع فیلسوفان بر پا شده تا از دل تاریخ فلسفه، اندیشه‌هایی را بکاود که بیشترین ارتباط را با زمان حاضر دارند؛ اندیشه‌هایی برای همین‌جا و همین حالا. بنابراین، حضور در چنین محفلی را مغتنم بشماریم. مگر چند بار در زندگی شانس حضور در چنین جمع بزرگی از فیلسوفان و اندیشه‌ها نصیبمان می‌شود؟ مگر نه اینکه ما موجودات فراموشکاری هستیم که زمانی اندک در اختیار داریم!؟

ـ تحریریۀ نشر کرگدن ـ

#سرگذشت_فلسفه_غرب
#مدرسه_زندگی
#مدرسه_دوباتن
#میثم_محمدامینی
#مجموعه_خوب_زیستن
#بابک_عباسی

@kargadanpub 🦏
اگرچه نویسنده بین ایدۀ مینیمالیسم و صورت نسبتا رایج و بازاریِ آن (که می‌شود نامش را «مینیمالیسم کالایی‌شده» گذاشت)، تمایز قائل نشده است، به نظر می‌رسد این تمایز معنادار است و سبک زندگی مینیمیالیستی همچنان مفید، زیبا و کاربردی است. شاید بتوان این مقاله را تحت عنوان آسیب‌شناسی زندگی مینیمالیستی قرائت کرد نه نفی آن. مقاله در عین حال مروری است بر بعضی آثار و منابع ساده زیستن.

@eudemonia

http://tarjomaan.com/barresi_ketab/9694/#04
Forwarded from کافه سرو
چرا اغلب اخبار بد به ما می‌رسد، و چرا تصور می‌کنیم جهان روزبه‌روز در حال بدترشدن است؟

[ از «واقع‌نگری» / هانس رُزلینگ / علی کاظمیان ]

#بریده‌ها
Forwarded from کانال رمان به مثابه فلسفه
✏️ چگونه رمان ما را درمان می‌کند؟

💠 متون صوفیانه/عرفانی ما را وارد قلمرو معجزه می‌کنند: انسان‌هایی ظاهر می‌شوند در نهایت اِعجاز، روح‌هایی قوی که بر وسوسه‌های تن غالب آمده.اند، ناملایمات جهان را به هیچ گرفته‌اند، و پُر هستند از یقین و اطمینان. آنها موجوداتی بی‌نقص هستند همچون قهرمانان حماسی.

🔰 شما در برابرِ این چهره¬های آرمانی چه حسی دارید؟ شاید حس شرمساری و حقارت از آنچه هستید! هرچقدر آنها بزرگ‌اند تو کوچک می‌نمایی و حقیر. چون تو به قلمرو معجزه راه نداری. بدین‌طریق، این متون عرفانی ناخواسته حسِ شرم از بدن‌هایمان و حقارت روحمان را به ما القا می‌کنند.

💠 شاید از این رو باشد که فیلسوفانی همچون نیچه معتقدند که چنین متون اخلاقی- عرفانی که احساس گناه و شرم را در ما تشدید می‌کنند، انسان را به «حیوانی افسرده» بدل می‌کنند. از دید نیچه، این متون «سندهای بیماری ما» هستند.

🔰 رمان مدرن اما مسیری متضاد طی می‌کند؛ در رمان‌ مدرن از قهرمانان و انسان‌های خارق‌العاده خبری نیست. برای اولین بار در رمان «انسان عادی» ظاهر شد با تمام نقص‌ها و ضعف‌هایش؛ موجودی که اجازه حضور در متون اخلاقی یا عرفانی/حماسی را نداشت و نامحرم پنداشته می شد. موجودی که زندگیش ارزش ثبت شدن نداشت. اساسا این متون عرفانی/ حماسی موعظه‌هایی بودند برای خلاص شدن از «انسان عادی». انسان عادی/عامی انسان گنهکار بود و اهل غفلت.

💠 روانشناسیِ زرد هم در دنیای مدرن این نفرت از «انسان عادی» را تشدید می‌کنند: کتابهای «چگونه پولدار شویم؟» کتابفروشی ها را به اشغال خود درآورده! در این جهانِ فانتزی «یکی میانِ بسیاران بودن» / «عادی بودن»/فقیر بودن تحقیرآمیز است.
مدام تحریکت می‌کنند تا بجنبی، تکانی به خودت بدهی، و از خودت یک "موجود موفق" بسازی که گوی سبقت را از دیگران ربوده در مسابقه موفقیت!

💠 جهانِ رمان، اما، بجای قهرمان سازی، با برگزیدن «فردِ رنجور» به عنوان شخصیت خویش می‌کوشد از «امرِ فرو دست» اِعادۀ حیثیت کند.رمان‌های داستایفسکی پُرند از فقرا، بیماران، فرودستان، تنهایان. کنشِ قهرمانانۀ انسانِ امروز چنین می‌تواند باشد:«من می‌خواهم معمولی باشم».

🔰 حالا فهمیدید چگونه رمان می‌تواند ما را از بیماری‌ها شفا دهد؟ ما همان انسان‌های عادی هستیم که در رمان‌ها ظاهر می‌شویم، بدون آنکه سرزنش شویم، بدون آنکه مورد داوری قرار گیریم، بدون آنکه مجبور باشیم از خودمان خجالت بکشیم. همانگونه که هستیم با تمام ضعف-هایمان در لابلای سطور رمان جاخوش می‌کنیم و هیچ‌کس جرات نمی‌کند محکومان کند. خردِ رمان چنین محکومیتی را روا نمی‌دارد. خردِ رمان به ما اجازه می‌دهد که «کسی» باشیم بی‌هیچ پشیمانی.

💠 رمان بیماری ما را شفا می‌بخشد از طریق خلاص‌شدن از احساس گناه و تحقیر و شرم.

🔰 رمان به روح کوچک ما اجازه می‌دهد تا در بدن هایمان آسوده باشد.

💠 رمان برخلاف متون موعظه‌وار، نه اجازه می‌دهد داوری کنیم و نه داوری شویم. من با تمام بدی هایم سهمی از "حقیقت" دارم.

🔰 رمان ما را با «خودمان» آشتی می‌دهد.

@arefdanyali77
👍1
آنگاه که به زبان آدمیان و فرشتگان سخن می‌گویم، اگر عاری از مَحبت باشم چیزی نیستم جز مفرغی که به صدا درمی‌آید و سِنجی که بانگ آن طنین‌انداز می‌شود.

آنگاه که عطای نبوت را دارم و از جملۀ اسرار و سراپای علم آگاه‌ام، آنگاه که کمال ایمان را دارم، ایمان که کوهساران را جابجا می‌سازد، اگر عاری از محبت باشم هیچ‌ام.

آنگاه که تمامی اموال خویش را صدقه می‌دهم، آنگاه که پیکر خویش را به شعله‌های آتش می‌سپارم، اگر عاری از محبت باشم، این‌ها مرا به کاری نمی‌آید.

محبت بردبار است، محبت آمادۀ خدمت است، رشک نمی‌ورزد، محبت فخر نمی‌فروشد، مغرور نمی‌شود، هیچ کار ناشایستی نمی‌کند، نفع خویش را نمی‌جوید، به خشم نمی‌آید، به بدی اعتنا نمی‌کند. از ستمگری شادمان نمی‌شود، لیک از راستی مسرور می‌گردد. همه‌چیز را عذر می‌نهد، همه‌چیز را باور می‌کند، به همه‌چیز امید می‌بندد، همه‌چیز را تاب می‌آورد.
محبت هرگز زوال نمی‌پذیرد.

نبوّت‌ها از میان خواهد رفت. زبان‌ها خاموشی خواهد گرفت. علم از میان خواهد رفت. چرا که علم ما ناقص است و نبوت ما نیز ناقص است. لیک چون آنچه کامل است بیاید، آنچه ناقص است از میان خواهد رفت...

پس اکنون این سه چیز باقی می‌ماند: ایمان و امید و محبت، لیک بزرگترینِ اینها محبت است.

(رسالۀ اول پولس به کُرنتیان، ترجمۀ پیروز سیار)

@eudemonia
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تازه‌واردها مهم‌ترین افراد این جلسه هستند.

@eudemonia
Forwarded from هزار خط ناتمام
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
چگونه نگرانی‌های خود را فروبنشانید و بهتر بخوابید؟
#روان‌درمانی، #خواب، #happify

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂
#دیکانستراکشن
[کنار زدن لایه‌های تاریخی متن برای رسیدن به صداهای شنیده‌نشده]

@eudemonia
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
پیش از آن که واپسین نفس را برآرم
پیش از آن که پرده فروافتد
پیش از پژمردن آخرین گُل
برآنم که زندگی کنم
برآنم که عشق بورزم
برآنم که باشم

در این جهان ظُلَمانی
در این روزگار سرشار از فجایع
در این دنیای پر از کینه
نزد کسانی که نیازمند من‌اند
کسانی که نیازمند ایشانم
کسانی که ستایش‌انگیزند

تا دریابم
شگفتی کنم
بازشناسم
که‌ام
که می‌توانم باشم
که می‌خواهم باشم

تا روزها بی‌ثمر نمانَد
ساعت‌ها جان یابد
لحظه‌ها گرانبار شود

هنگامی که می‌خندم
هنگامی که می‌گریم
هنگامی که لب فرومی‌بندم

در سفرم به سوی تو
به سوی خود
به سوی خدا
که راهی‌ست ناشناخته
پُرخار
ناهموار
راهی که -باری-
در آن گام می‌گذارم
که قدم نهاده‌ام
و سرِ بازگشت ندارم

بی‌آنکه دیده باشم شکوفاییِ گل‌ها را
بی‌آنکه شنیده باشم خروش رودها را
بی‌آنکه به شگفت در آیم از زیبایی حیات

اکنون مرگ می‌تواند فراز آید
اکنون می‌توانم به راه افتم
اکنون می‌توانم بگویم که زندگی کرده‌ام

#مارگوت_بیکل_شاملو

@eudemonia
خود به‌منزلۀ اثر هنری (۱)
میشل فوکو

[در تلقی یونانی-رومی از «پرورش خود»] افراد انتخاب می‌کنند و خودشان تصمیم می‌گیرند که به خویشتن‌شان بپردازند: نوعی انتخاب زیستی و شیوه‌ای از زندگی که افراد بر خودشان تکلیف می‌کنند. و بر حسب چه چیزی بر خودشان تکلیف می‌کنند؟ نه برای رستگار کردن روح‌شان و رسیدن به جاودانگی پس از مرگ چون بدان اعتقاد ندارند. [بلکه] این کار را فقط از آن رو می‌کنند که از زندگی‌شان اثری هنری بسازند یعنی به دلیل انگیزه‌هایی زیبایی‌شناختی از زیستن است که این شیوه از زندگی را انتخاب می‌کنند. وانگهی این ایدۀ به باور من بسیار مهم را نسبتاً از دیرباز در جامعه‌مان اما در شکل‌هایی اندکی خفیف‌تر بازمی‌یابیم، این ایده که اثر اصلی هنری که هر کسی باید بدان مشغول شود یعنی عرصۀ اصلی که باید ارزش‌ها و تکنیک‌های زیبایی‌شناختی را در آن به کار بندد عبارت است از خویشتن و زندگی و زیستنش.

#میشل_فوکو، پرورش خود، ترجمۀ نیکو سرخوش و افشین جهاندیده، نشر نی

@eudemonia
Forwarded from نشر کرگدن
خودشیفته‌ای که می‌شناسی
دفاع از خود در برابر خودشیفته‌های حاد
نویسنده: جوزف بارگو
مترجم: کورش کامیاب
مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
تعداد صفحه: ۲۷۲
قطع: رقعی
قیمت: ۵۵۰۰۰ تومان

وقتی می‌شنویم دربارۀ کسی از صفت «خودشیفته» استفاده می‌شود، کلیتی از یک مفهوم در ذهنمان نقش می‎بندد؛ مفهومی کلی معادل «نخوت و تکبر». از یک سو با مفهومی مواجه‌ایم که تصوری کلی از آن نزد همۀ ما وجود دارد و از این حیث برای همۀ ما آشناست؛ اما از سوی دیگر وقتی قرار است دربارۀ جزئیات آن بیندیشیم و سخن بگوییم، آن را خالی از ابهام نمی‌یابیم. تازه متوجه می‌شویم معنای این واژه برایمان گنگ است و بیش از اندازه تعمیم داده شده است؛ به‌ویژه وقتی متوجهِ تفاوت‌های رفتاری میان افرادی می‌شویم که پیش‌تر همۀ آنها را مصادیقی برای این مفهوم واحد، و کلیشه‌شده، در نظر می‌گرفتیم.
هدف این کتاب رهانیدن مفهوم خودشیفتگی از این معنای کلیشه‌ای، و روشن کردن ماهیت پیچیدۀ آن است. مثال‌ها و نمونه‌هایی متنوع از انواع شخصیتِ خودشیفته در کتاب آمده است که نشان می‌دهد «خودشیفتگی» درواقع طیف وسیعی از ویژگی‌ها را در بر می‌گیرد که می‌تواند از فردی به فرد دیگر تغییر کند. اگر مایل‌اید خودشیفته‌‎ها را دقیق‌تر بشناسید و تفاوت‌های میان آنها را از یکدیگر تشخیص دهید، به این کتاب نیاز خواهید داشت. همچنین، اگر به دنبال آموختن تکنیک‌هایی برای نشان دادن واکنش‌های درست در مقابل خودشیفته‌ها هستید، خواندن این کتاب را به شما پیشنهاد می‌کنیم. درنهایت، اگر خواستید جسارت به خرج دهید و از دریچۀ مفهوم «خودشیفتگی» هم نگاهی به خودتان بیندازید و ببینید چگونه هرازگاهی رفتارهای خودشیفته‌وار از شما سر می‎زند، این کتاب را از دست ندهید.

#مجموعه_خوب_زیستن
#خودشیفته‌ای_که_می‌شناسی
#جوزف_بارگو
#کورش_کامیاب
#بابک_عباسی

@kargadanpub 🦏
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
از اختلال شخصیت خودشیفته چه می‌دانید؟

معرفی زیرمجموعه‌های اختلال شخصیت خودشیفته بر طبق DSM-5 و درمان آن

@mindoscope
@eudemonia
▫️معجزه‌ی توجه‌آگاهی

توجه‌آگاهی (مایندفولنس) را آگاهی از تجربه‌ی حاضر همراه با پذیرش آن دانسته‌اند. همچنین آن را نوعی خاص از توجه کردن معرفی کرده‌اند؛ توجه کردنی عمدی، بدون قضاوت و در لحظه‌ی حال. تعریف دیگری که برداشتی شفاف از توجه‌آگاهی فراهم می‌کند این است که آن را آگاهی از تجربه، بدون ترجیح دادن تجربه‌ای دیگر بر تجربه‌ی حاضر، بدانیم. آیا بدون توجه کردن ـ آن‌هم توجه عمدی، بدون قضاوت و در لحظه‌ی حال ـ می‌توان خوب زیست؟ آیا می‌توان بدون حضور داشتن و آگاه بودنی که از این شکلِ خاص توجه کردن حاصل می‌شود، زندگی را در تمامیت و ارتباط درونی بین اجزایش زیست؟

معجزه‌ی توجه‌آگاهی از اولین کتاب‌هایی است که این نوع زیستن و تکنیک‌های پرورش دادن آن را از زبان راهبی ویتنامی به جهانیان معرفی کرد. این کتاب خواننده‌ی امروزی خود را به سرچشمه‌ها می‌برد؛ آنجا که توجه‌آگاهی و تکنیک‌های پرورش آن در خدمت خوب زیستن‌اند، جایی که نسیمی خنک می‌وزد و این جملات به گوش می‌رسند: «چایت را بنوش» و «همچو رود جاری شو».

نشست هفتگی شهرکتاب در روز سه‌شنبه ۲۱ مرداد ساعت ۱۶ به نقدو بررسی کتاب «معجزه‌ی توجه آگاهی» نوشته‌ی تیک نات هان با ترجمه مرتضی کشمیری و پیوند جلالی اختصاص دارد که با حضور دکتر لادن فتی، مرتضی کشمیری و سیاوش نیک‌پور در مرکز فرهنگی شهرکتاب به صورت مجازی برگزار می‌شود.

علاقه‌مندان می‌توانند این نشست را از اینستاگرام این مرکز به نشانی Instagram/bookcityculturalcenter به‌صورت زنده پیگیری کنند.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
برای مواجه شدن با دردهای اجتناب‌ناپذیر زندگی چه راه‌هایی هست؟
#راس_هریس
ترجمهٔ حسین محمدی‌زاده

@eudemonia
زنی علی را دید و گفت گویی خرد و دوباره شکسته‌بندی شده است.

ابوسعید آوی(ادیب ایرانی قرن چهارم)، النثرالدّر

@sahandiranmehr
@eudemonia
نشست هفتگی شهرکتاب در روز سه‌شنبه ۲۱ مرداد ساعت ۱۶ به نقدو بررسی  کتاب «معجزه‌ی توجه آگاهی» نوشته‌ی تیک نات هان با ترجمه مرتضی کشمیری و پیوند جلالی  اختصاص دارد که با حضور دکتر لادن فتی، مرتضی کشمیری و سیاوش نیک‌پور در مرکز فرهنگی شهرکتاب به صورت مجازی برگزار  می‌شود.
علاقه‌مندان می‌توانند این نشست را از اینستاگرام این مرکز به نشانی  Instagram/bookcityculturalcenter  به‌صورت زنده پیگیری کنند
#در_دست_آماده‌سازی

از کتاب سرمایه‌داری چطور می‌تواند سر عقل بیاید؛
به روایت مدرسهٔ دوباتن
ترجمهٔ کاوه بهبهانی

طبیعت چه فواید درمانی‌ای دارد؟ (۱)
طبیعت دست‌کم در پنج زمینه حرف‌هایی برای گفتن دارد:

سامان‌دهی دوباره

🔹اوایل قرن نوزدهم که پیشگامان اروپایی با تیر و تفنگ راه خود را به قارۀ آمریکا باز کردند، یک تاجر خرده‌پای آمریکایی-فرانسوی به اسم جان آدوبان ، که با آن‌ها سنخیتی نداشت، دنبالشان راه افتاد. او دنبال زمین و طلا و پوست گاومیش‌ها نبود، بلکه از بچگی که در بریتنی زندگی می‌کرد عاشق پرنده‌ها بود و با خودش عهد کرده بود همۀ گونه‌های پرنده‌های آمریکایی را نقاشی کند. بالاخره 435 گونه را نقاشی کرد (کل گونه‌ها دو هزار تا بودند). او آن‌ها را روی صفحه‌های بزرگ مسی کنده‌کاری کرد و در یکی از زیباترین کتاب‌های قرن نوزدهم به اسم پرندگان آمریکا جمعشان کرد. کتاب بین سال‌های 1827 تا 1838 چاپ شد (ملکۀ ویکتوریا یک نسخه‌اش را داشت، یک نسخه‌اش پیش شارل پنجم در فرانسه بود و یک نسخه‌اش نزد رئیس جمهور وقت آمریکا، جیمز پالک )

🔹خیلی از پرنده‌هایی که آدوبان کشیده بود بسیار نادر بودند و خیلی بعید بود که بیننده‌های نقاشی‌های او اصلاً روزی در حیات وحش به چنین پرنده‌هایی بربخورند. ولی یکی از مشهورترین نقاشی‌های او شناخته‌شده‌تر از همۀ پرنده‌هایش بود: اردک مَلاد . تقریباً هرکس که یک بار روی نیم‌کتی در یک پارکِ شهر در اروپا یا آمریکای شمالی نشسته باشد، اردک‌های مَلاد را با کلۀ سبز لجنی و طوق سفید بی‌درنگ می‌شناسد. هرچند اردک‌های مَلاد را همه‌جا می‌شود پیدا کرد، دیدنشان خصلت درمانی دارد. یک دلیل خوشایند بودن دیدن این اردک‌ها این است که نسبت به اینکه ما کِه‌ایم و چه‌ایم کاملاً بی‌تفاوت‌اند. دور و بر ما آب‌بازی می‌کنند، گوش به زنگ سنجاقک‌ها و کرم‌ها، بی‌عنایت و بی‌واهمه. هرآنچه برای ما اهمیت بسیار دارد، هرآنچه مضطربمان می‌کند و تکانمان می‌دهد، هرآنچه شرمسار یا مشتاقمان می‌کند، برای اردک‌های مَلاد هیچ اهمیتی ندارد. شاید در جامعه آدم مهمی باشیم، یا شاید آدمی بسیار بی‌اهمیت یا حتی خبیث باشیم، این‌ها برای این اردک اصلاً مهم نیست. اردک مَلاد همان‌قدر مشتاقانه تکه نان بیاتی را از دست یک قاضی والا مقام می‌قاپد که از دست یک مجرم تبهکار. گذشتۀ آشفتۀ ما، ماجراهای دولتمان، ناکامی‌های اقتصادی‌مان و اینکه بازیگر محبوب ما در زندگی ضربۀ روحی خورده است اصلاً دغدغۀ اردک‌های مَلاد نیست. قرن‌ها که بگذرد اوضاع برای آن‌ها کاملاً بر یک منوال پیش می‌رود. از دست رفتن مستعمره‌های آمریکا یا مغلوب شدن ناپلئون در جنگ واترلو برای‌شان مسئله نیست و از اینکه امروز از قضا چه عواطفی ما را به‌هم ریخته‌ و عذابمان داده‌ است کَکِشان هم نمی‌گزد.

🔹رویارویی با این گوشه‌گیری، هرچند غریب، در واقع رهایی بزرگی است از رنج و عذاب زیستن در میان ازدحام انسان‌ها که در آنجا هرچه می‌گوییم و می‌کنیم، همۀ شایعه‌ها دربارۀ ما، جان‌کندنمان برای کسب شهرت و نیز غرورِ جریحه‌دارشده‌مان، بخش زیادی از انرژی عصبی ما راهدر می‌دهند و می‌کشانندمان به شب‌های پرتنشی که از سر می‌گذرانیم. اینکه خود را حسابی گرفتار آدم‌های دیگر کنیم، باعث نمی‌شود فقط از هوای تازه محروم شویم، بلکه تجربۀ "دیگری بودن" را از خود دریغ کرده‌ایم، تجربۀ موجوداتی که می‌توانند داستان پر آب چشم ما را پیش چشم داشته باشند و متکبرانه به هستی ما بی‌توجه باشند و لِیزِروار فقط بر اولویت‌های مختلف خودشان تمرکز کنند. گام‌زنان که از یک گذرگاه شهری مدرن بگذرید، شاهد تپش و پویایی نژاد فلک‌زدۀ ما آدم‌ها خواهید بود که مدام در معرض نمایش است. افکارمان می‌روند به جانب آنچه هنوز به‌دست نیاورده‌ایم و آنچه هنوز باهمۀ وجود خواهانش هستیم. تبلیغات، با اصرار، تمناهایمان را تغییر می‌دهند، اخبار کفرمان را در می‌آورد و مشوش‌مان می‌کند، اطلاعاتی که از همکاران و آشناهای خود به‌دست می‌آوریم، آتش رقابت‌جویی را به جانمان می‌اندازند.

🔹 اینجاست که اردک مَلاد صرفاً موجود کم‌وبیش جالب دیگری نیست که هنگام قدم زدن درنگی کنیم و تماشایش کنیم. این اردک یادمانِ حقیقت است که در آبگیری در پارک ویکتوریا یا در پارک لینکلن یا باغ انگلیسی مونیخ یا در پارک مرکزی انتظارمان را می‌کشد تا رازی را با ما در میان بگذارد که هیچ‌چیز و هیچ‌کس دیگری در این شهر درندشت آن را به ما نخواهد گفت و آن راز این است که حاشا که چیزی دربارۀ ما، خوب یا بد، تأسف‌بار یا زیبا، برای تنابنده‌ای بیرون از حبابِ نخوت ما مهم باشد. کوتاه سخن اینکه، جای شکرش باقی است که کسی ما را به پشیزی نمی‌گیرد. این یکی از سخاوتمندانه‌ترین، مهربانانه‌ترین و ضروری‌ترین پیام‌هایی است که هرکس در مدرنیته زندگی کند شاید امیدوار باشد این پیام به گوشش برسد.

از مجوعهٔ «خوب زیستن»
#نشر_کرگدن

@eudemonia