بله اینجا ایرانه 😍
بازیگوشی بچه خرس ها در پناه امنیت مادرشان در یکی از نقاط بکر طبیعت ایران که با جانفشانی محیط بانان حفظ شده است.
فیلم از : حامد تیزرویان

کانال روزمرّگی های یک محیط‌بان
📺 @Mohitbani 🐾

آسیب‌ روانی و چگونگی غلبه بر آن‌ ۱/۲

از کتاب کودکی و آسیب‌های روانی به روایت مدرسهٔ زندگی

ترجمهٔ رشید جعفرپور
ویراستهٔ مسعود علیا

آسیب روانی را می‌توان اتفاق بدی تعریف کرد که از بس شدید است نمی‌توانیم به‌‏درستی درکش کنیم، تحلیلش کنیم یا از آن‌ گذر کنیم. اما - و این جنبۀ شیطانی‌اش است- نه می‌توانیم به‌‏درستی به ‌خاطرش بیاوریم و نه قادریم به‌‏درستی به سرشت آن و تأثیراتش بر خودمان بیندیشیم. درون ما جا خوش کرده اما از ما پنهان می‌ماند. حضورش را تنها از طریق علائم و درد نشان می‏دهد. حسمان را نسبت به واقعیت عوض می‌کند بدون این که نسبت به عملیات پنهان شیطانی‌اش به ما هشدار بدهد.

جای تعجب نیست که بسیاری از آسیب‌های روانی در کودکی رخ می‌دهد. کودکان نسبت به آسیب‌های روانی فوق‌‏العاده آسیب‌پذیرند، زیرا ذاتاً در درک درست خودشان و جهان پیرامونشان ناتوان‌اند- و مجبورند تا حد زیادی به والدینشان تکیه کنند، کسانی که غالباً کم‌تر از حد نیاز بالغ، صبور و متعادل‌اند. برای مثال، ممکن است کودکی به دست مادری دچار آسیب روانی شود که دستخوش افسردگی شدید بعد از زایمان شده - بدون این‌که تقصیری داشته باشد. یا ممکن است کودکی با قرار گرفتن در معرض عصبانیت یا خشونت شدید پدرش دچار آسیب روانی شود. یا از آن‌ جا که گسترده‌ترین نوع آسیب روانی در عین حال ملایم‌ترین نوعش است، امکان دارد کودک با چیزی که روان‌شناسان «بی‌توجهی» می‌نامند دچار آسیب روانی شود. به این معنا که، در سن و سالی حیاتی (از زمان تولد تا پنج سالگی و مخصوصاً هجده ماه اول) کودک به اندازۀ کافی عزیز داشته نمی‌شود، تسکینش نمی‏دهند، آرامش ندارد و، به تعبیری کلی اما ارزشمند، به او عشق نمی ورزند.

نشانۀ بارز دچار بودن به آسیب روانی ترس است. کسانی که آسیب روانی دارند بیش از هر چیزی ترس را تجربه می‌کنند. از نزدیک‌ شدن به دیگران، از رها شدن، از تحقیر و بی‌احترامی، از مریض شدن، احتمالا از رابطۀ جنسی، از سفر، از بدنشان، از مهمانی، از خرده‌شیشه‌های درون ذهنشان و-به معنای گستردۀ‌ کلمه- از جهان می‌ترسند. میراث آسیب روانی وحشت است، خاطره‏ای ناگفتنی، فراموش‌‏شده و ناخودآگاه از ترس و وحشت که بر آینده‌ فرافکنده می‏شود. همان طور که دونالد وینیکات روانکاو می‏گوید، «فاجعه‌ای که افراد دچار آسیب روانی می‌ترسند در آینده رخ دهد، از قبل رخ داده.» به همین دلیل است که برای فهمیدن گوشه‌ای از چیزی که ممکن است خیلی قبل‌تر از این‌ها برایمان اتفاق افتاده باشد، نباید خیلی از خودمان دربارۀ گذشته بپرسیم (به طور مستقیم نمی‌توانیم به خاطرش بیاوریم)، بلکه باید ‌بپرسیم که می‌ترسیم بعد از این چه اتفاقی برایمان بیفتد. دلهره‌های ما بهترین سرنخ‌های گذشته‌مان را در خود دارند.

مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

#در_دست_آماده‌سازی

@eudemonia

https://bit.ly/3hycACt

آسیب‌ روانی و چگونگی غلبه بر آن‌ ۲/۲

از کتاب کودکی و آسیب‌های روانی به روایت مدرسهٔ زندگی

ترجمهٔ رشید جعفرپور
ویراستهٔ مسعود علیا

این نکته‌ای سرنوشت‌ساز و در عین حال غافلگیرکننده‌ است که امکان دارد زمان زیادی بگذرد تا افرادی که دچار آسیب روانی شده‌‌اند حتی متوجه بشوند که دچار چنین چیزی شده‏‌اند. یکی از بارزترین عواقب آسیب روانی این است که شخص هیچ‌ گونه خاطرۀ فعالی از چیزی که آسیب روانی را ایجاد کرده ندارد- و بنابراین، درکی هم از این‌ ندارد که اکنون تصورش از واقعیت چقدر ممکن است عملا کژوکوژ باشد. افرادی که دچار آسیب روانی شده‌‏اند پیش خودشان فکر نمی‌کنند که به صورتی غیرطبیعی می‌ترسند: صرفاً فکر می‌کنند همه ‌چیز ترسناک است. آن‌ها متوجه کمبود وحشتناک عزت‌ نفسشان نمی‌شوند: تنها فرض می‌کنند که دیگران میل دارند مسخره‏‌شان کنند یا از آن‌ها متنفر باشند. متوجه نمی‌شوند که صمیمیت چقدر برایشان آزاردهنده است: صرفاً گزارش می‌کنند که از رابطه‌شان راضی نیستند. به بیان دیگر، آسیب روانی نگاهمان را به واقعیت کژوکوژ می‌کند و در عین حال، ما را از درک این نکته باز می‌دارد که تا چه اندازه با این عینک کژوکوژ به زندگی نگاه می کنیم.

تنها با صرف زمان زیاد، شانس، خودکاوی و شاید نوعی فروپاشی عجیب است که افراد دچار آسیب روانی می‌توانند شروع به درک این نکته ‌کنند که در واقع دنیا لزوماً آن‌ طوری نیست که درکش می‌کنند. این قدم بزرگی به سمت سلامت روان است که بتوانیم نسبت به اولین واکنش‌هایمان تردید کنیم و رفته رفته ببینیم که چقدر شک، ترس و نفرت از خود را وارد موقعیت‌هایی می‌کنیم که حقیقتاً چنین چیزهایی را اقتضا نمی‏کنند.

حل و فصل آسیب روانی معمولاً زمانی به بهترین شکل اتفاق می افتد که بتوانیم مغز نارسا و تحریف‌آمیز‌مان را با مغزی روشن‌‏بین‌‏تر آشنا کنیم- و بتوانیم خوانش‌هایمان را از واقعیت با خوانش‏های دوست یا روان‏درمانگری خردمند محک بزنیم. در این حال تشخیص می دهیم که-بر خلاف انتظارمان-شاید ذاتاً حال‌‏به‏‌هم‌‌زن نیستیم؛ شاید همه از ما بدشان نمی‌آید؛ شاید همه چیز به سمت فاجعه در حرکت نیست؛ شاید ما در صف مجازاتی وحشتناک نایستاده‌ایم. و این تشخیص سرنوشت‌‏ساز: اگر از بدبختی‌هایمان رنج می‌کشیم، شاید بتوانیم راهی برای خروج از آن‌ها‌ پیدا کنیم. زیرا ما (و این می‌تواند به شکل رستگاری حقیقی نمایان شود) اکنون بزرگ شده‌ایم و دیگر آن طفل نُه‌‏ماهه‌ای نیستیم که آسیب روانی ذهنش را تغییر داد.

غلبه بر آسیب روانی سال‌ها کار می‌برد-اما آغاز پایانش با قدم کوچکی شروع می‌شود: درک این نکته ‌که ممکن است آسیب روانی دیده باشیم و دنیا می‌تواند آن مکان تاریک و ترسناک و دردناک و پر از وحشتی نباشد که همیشه فرض می‌کردیم.

مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

#در_دست_آماده‌سازی

@eudemonia

https://bit.ly/3mpe7yf

چاپ دهم هنر ظریف بی‌خیالی منتشر شد.

#نشر_کرگدن

@eudemonia

عُزیر حاجی‌بیگف (۱۹۴۸-۱۸۸۵)

اُورتور از اُپرای لیلی و مجنون

(امروز زادروز آهنگساز است)

عُزیر حاجی‌بیگف پایه‌گذار موسیقی مدرن آذربایجان است روز تولد او هر ساله به عنوان روز ملی موسیقی در آذربایجان جشن گرفته می‌شود

@ArashAbbaasi

زندگیِ به اندازۀ کافی خوب (قسمت اول)

نوشتۀ آفرام آلپِرت
ترجمۀ حمید ضرابی

بلندپروازی زندگی‌تان [و زندگی دیگران] را جهنم می‌کند.

حضور الگوهای ایدئال شکوه و عظمت، در میان طیف‌های مختلف سیاسی آمریکا، به‌طور واضح نقش‌آفرینی می‌کند. طرفداران شعار «جامعهٔ باشکوهِ» لیندون جانسون، و باورمندان به شعار «عظمت و شکوه را دوباره به آمریکا برگردانیم» از رونالد ریگان و دونالد ترامپ، ممکن است اندیشهٔ خود را متفاوت بدانند، اما تفاوت در تعریفشان از عظمت است و نه در نفسِ ارزشمندی آن. در هر دو شعار، و همچنین در اغلب دیگر شعارهایی که دربارهٔ تصور آمریکا از خودش است، این امر دیده می‌شود.[این مقاله را نویسنده‌ای امریکایی نوشته است و مثال‌هایش از پروژه‌های عظمت و شکوه امریکایی است. احتمالا در کشورهای دیگر هم بتوان از این پروژه‌های مجد و عظمت یافت. ب. ع]

انگیزهٔ عظمت و شکوه، همچنین سبب متحد شدن پیروان فلسفی نظریه‌های اخلاق غربی گوناگون و متفاوت است: ارسطو ما را به صرف‌ کردن زندگی در راه جست‌وجوی برترین سعادت می‌خواند. کانت قاطعانه معتقد به قانونی اخلاقی بود، تاحدی‌که حتی گمان نمی‌کرد توسط ما انسان‌های فناپذیر قابل‌دست‌یابی باشد. مکتب «فایده‌گرایی» بنتام دربارهٔ به‌اوج‌رساندن رضایتمندی است. مارکس در پی جهانی باعظمت برای همه بود. لیبرال‌های مدرن هم برای رسیدن به آزادی و منفعت فردی دست به هر کاری می‌زنند. یقیناً این تفاوت‌ها خیلی مهم‌اند. اما وقتی که تعریف عظمت تغییر می‌کند، هر یک تعریف خود را در طلب عظمت و شکوه می‌دانند.

شنا کردن برخلاف جهت موجی که برای دست‌یابی به عظمت و شکوه راه افتاده است، اخلاقی ضدتاریخی است که توسط مکاتب فکری گوناگونی، از بودیسم و رمانتیسم گرفته تا روانکاوی، شکل گرفته است. با وام‌گرفتن از دونالد وودز وینیکات (شخصیتی مهم در توسعهٔ روانکاوی) فکر می‌کنم، برای این علمِ متفاوت اخلاق، بهترین نام «زندگیِ به‌اندازهٔ کافی خوب» باشد. او در کتابی با نام بازی و واقعیت دربارهٔ چیزی صحبت می‌کند که نامش را «مادر به‌اندازهٔ کافی خوب» می‌گذارد. چنین مادری به‌اندازهٔ کافی خوب است. ولی نه به این معنا که میانه‌رو یا معمولی است. بلکه به این معنا که وظیفهٔ عظیمی بر دوش دارد: وظیفهٔ واردساختن نوزاد به دنیایی که کودک در آن هم مراقبت می‌شود و هم برای تعامل با ناکامی‌های بی‌پایان زندگی مهیا می‌گردد. برای به‌اندازهٔ کافی خوب‌بودن، باید در دنیایی رشد کنی که خودش به‌اندازهٔ کافی خوب است، دنیایی که مملو از عشق و حمایت است و درعین‌حال با رنج و ناکامی همراه است.

در نگاه به بودیسم و رمانتیسم، می‌توانیم به تصویری کامل‌تر دست یابیم و بپرسیم چنین دنیایی، که آن را دنیایی به‌اندازهٔ کافی خوب می‌نامیم، چگونه است. بودیسم نظام طبقاتی را به بوتهٔ نقد می‌کشد و بر این واقعیت می‌تازد که اکثر مردم مجبورند به بیگاری گرفته شوند تا عظمت و شکوه برای دیگران تضمین شود. درعوض، ایدهٔ «مسیر میانه» را مطرح می‌سازد: زندگی‌ای که نه به‌نحو افراطی مادی‌گراست و نه زیادی زاهدانه. برخی از متفکرین بودیست مثل راهب بودایی قرن ششم، جی‌زانگ، حتی مؤکداً معتقدند که این «زندگی میانه» -این زندگیِ به‌اندازهٔ کافی خوب- حق طبیعیِ نه‌تنها بشریت، بلکه تمام طبیعت است. در نسخهٔ افراطیِ زندگی به‌اندازهٔ کافی خوب، وظیفهٔ ما ساختن یک جامعهٔ انسانی کامل نیست، بلکه دنیایی است به‌اندازهٔ کافی خوب: در این دنیا، منابعی در اختیارمان است که ما را قادر می‌سازد تا مواجهه‌مان را با رنج‌های این جهانِ مملو از پیش‌آمد و پیچیدگی اداره کنیم. البته منابع کافی، ولی نه هرگز زیاد.

@eudemonia

زندگیِ به اندازۀ کافی خوب (قسمت دوم)

نوشتۀ آفرام آلپِرت
ترجمۀ حمید ضرابی

تا هنگامی که معنای حقیقی عظمت و شکوه فراموش شده است، هیچ‌یک از این‌ها قابل‌دست‌یابی نیست

فلاسفه و شعرای رمانتیست این نسخهٔ به‌اندازهٔ کافی خوب‌بودن را بسط می‌دهند، تا آنچه آن‌ها به آن روزمرگی یا عادی‌بودن می‌گویند هم ذیلش قرار گیرد. منظور آن‌ها آشفتگی‌ها و نگرانی‌هایی نیست که تجربه می‌کنیم. بلکه دارند به این واقعیت اشاره می‌کنند که، اگر بتوانیم معنای حقیقی عظمت را دریابیم، در دل آنچه عمیقاً عادی و کاملاً آشنا و تماماً ساده است، لذتی فراتر از تصور خواهیم یافت. تمایلات ضدقهرمانانه، در پایان رمان میدل‌مارچ جورج الیوت به‌خوبی بیان شده است: «اوضاع برای من و تو چندان بد نیست. در مقایسه با آنچه بر آنانی که زندگانی مؤمنانهٔ نهانی داشتند و در گورهای بدون زائر خفته‌اند رفته است». و میراث آن در شعر «معروف» از نعومی شهاب‌نای جلوه‌گر است: «می‌خواهم معروف باشم، معروف در میان مردانی که بر من می‌گذرند / مردانی که، آن هنگام که از خیابان‌ها می‌گذرند، لبخند می‌زنند / آنان که در صفوف خرید به هم چسبیده‌اند و چون کودکان‌اند / معروف، همچو آنکه لبخندم را پاسخ گفت».

به‌اندازهٔ کافی خوب‌بودن هیچ آسان نیست؛ جهد فوق‌العاده‌ای می‌طلبد تا بتوانی، آن‌گاه که در صف خرید منتظری و بسیار خسته‌ای، لبخند بزنی. یا به‌اندازهٔ کافی خوب باشی، مانند آن انسان‌های دوست‌داشتنی که هم حمایتت می‌کنند و هم اجازه می‌دهند تا ناکامی را تجربه کنی. باید این‌طور دید که ما، به‌عنوان یک جامعه، می‌توانیم ارتباطی به‌اندازهٔ کافی خوب با هم برقرار کنیم، ارتباطی که، در آن، افراد و ملت‌ها در نزاع برای شکوه و عظمتی انحصاری برای خود نیستند، بلکه در کنار هم کار می‌کنند تا آن شایستگی لازم برای همه را ایجاد کنند.

نیل به چنین وضعی، مستلزم ایجاد رابطه‌ای به‌اندازهٔ کافی خوب با جهان طبیعی‌مان هم هست، رابطه‌ای که در آن هم به فراوانی‌ها و هم به محدودیت‌های منابع سیاره‌مان واقف باشیم، منابعی که آن‌ها را با گونه‌های حیاتی بی‌نهایت دیگری شریکیم و هر کداممان در جست‌وجوی مسیرِ به‌اندازهٔ کافی خوب‌بودن خودیم. اگر هرکدام از این امور را مراعات می‌کنیم، به این خاطر نیست که به عظمت و شکوه رسیده‌ایم. بلکه به این دلیل است که می‌دانیم، تا هنگامی که معنای حقیقی عظمت و شکوه فراموش شده است، هیچ‌یک از این‌ها قابل‌دست‌یابی نیست.
منبع: سایت ترجمان

@eudemonia

خود کرگدن هم اگر یار موافق پیدا می‌کرد تنها سفر نمی‌کرد!

امروز روز جهانی کرگدن است 🦏

@kargadanpub
@eudemonia

بخش کوتاهی از برنامهٔ کتاب‌باز در گفت‌وگوی سروش صحت با حسین فروتن

@eudemonia

ناپایداری و تغییر
#ناپایداری، #headspace

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂

انتخاب‌های سخت چیست، و در مواجهه با انتخاب‌های سخت چه رهیافتی باید در پیش گرفت؟
از مجموعه گفتارهای تد

@eudemonia
در لینک زیر (زمان ۱۵ دقیقه، با گزینۀ زیرنویس فارسی)
https://bit.ly/3cvZSTK

خلوت‌گزیده را به تماشا چه حاجت است

@eudemonia

#در_دست_ترجمه

خود حقیقی و خود کاذب (قسمت اول)

از کتاب روانکاوی به روایت مدرسهٔ زندگی
مترجم: محمود مقدسی

بسیاری از ما در بزرگسالی دچار مشکلات روانی می‌شویم. یکی از عجیب‌ترین و در عین حال موجّه‌ترین تبیین‌ها برای این وضعیت آن است که در کودکی، امکانِ تجربه کاملِ خودمان به ما داده نشده است. به عبارت دیگر، به ما اجازه نداده‌اند که لج‌باز و بدقلق یا آنطور که باید پرتوقّع، پرخاشگر، بی‌طاقت و هرقدر که دلمان خواست خودشیفته باشیم. گرفتاری یا شکننده بود‌ن مراقبینمان باعث شده است که مدام خودمان را با خواسته‌های آن‌ها هماهنگ کنیم و این احساس را داشته باشیم که اگر حرفشان را گوش نکنیم، دوستمان نخواهند داشت و از دستمان کلافه می‌شوند. پیش از آنکه به‌قدرکافی احساس زنده بودن کنیم، ناگزیر شده‌ایم خودی کاذب را تجربه کنیم. در نتیجه، سال‌ها بعد، بی آنکه از چنین فرایندی آگاه باشیم، بی‌قرار، دلمرده و درخودمانده می‌شویم.

ایدۀ روانشناسانۀ خود حقیقی و خود کاذب را یکی از مهم‌ترین اندیشمندان قرن بیستم، دونالد وینیکات (روانکاو و روانپزشکِ کودک انگلیسی) مطرح کرد. او در نتیجۀ کارِ نزدیک با بیمارانِ کودک و بزرگسال، در دهه 1960 طی مجموعه مقالاتی این اندیشه را مطرح کرد که برای رشد سالم باید دوره‌ای از کودکی را بی آنکه دغدغه احساسات و عقاید مراقبینمان را داشته باشیم، سپری کنیم. در این دوره باید بتوانیم خود حقیقی‌مان و همۀ آنچه را که هستیم بدون احساس گناه تجربه کنیم. این شرایط در صورتی به وجود می‌آید که اطرافیانمان، هرقدر سخت و دشوار، برای مدتی خودشان را کاملاً با نیازها و امیال ما هماهنگ کنند.

به عقیده وینیکات، خودِ حقیقی نوزاد، اساساً غیراجتماعی و غیراخلاقی است. کودک، دغدغۀ احساساتِ دیگران را ندارد، قواعد بودن با آدم‌های دیگر را بلد نیست و هروقت لازم باشد جیغ می‌کشد و سر و صدا می‌کند- حتی نیمه شب و حتی در میانِ یک اتوبوس پر از آدم. نوزاد، گاهی پرخاشگر می‌شود و گاز می‌گیرد؛ کارهایی که از دید یک فرد بددل یا وسواسی، حیرت‌آور یا نفرت‌انگیزاند. نوزاد به دنبال این است که هر وقت خواست و هرطور خواست خودش را ابراز کند. قطعاً نوزاد بانمک است، امّا به سبک خودش و نه برای خوشحال کردنِ دیگران یا طلبِ عشق از آن‌ها. برای اینکه فرد در بزرگسالی احساس واقعی‌بودن کند، باید امکانِ عاطفیِ چنین حقیقی بودنی را در کودکی داشته باشد: اینکه هر وقت دلش خواست دیگران را اذیت کند، هروقت عصبانی بود مشت و لگد بکوبد، هر وقت خسته بود، جیغ و داد کند و هر وقت حس پرخاشگری داشت، گاز بگیرد. کودک باید اینقدر خودش باشد که اگر لازم بود بتواند وقت عصبانیت، در خیالش پدر و مادر را نابود کند و بعد ببیند آن‌ها از این خشم و آسیب جان سالم به در می‌برند و زنده می‌مانند. این وضعیتْ احساسی حیاتی و عمیقاً آرامش‌بخش در او ایجاد می‌کند: اینکه او همه‌توان نیست و عالَم به صرفِ خواسته یا ترسِ او ویران نمی‌شود.

اگر اتفاقات خوب پیش برود، کودک، کم‌کم و از سر ِمیل، خود کاذبی را در خود به وجود می‌آورد؛ خودی که به او امکان عمل مطابق با الزامات و اقتضائات واقعیت بیرونی را می‌دهد. او با این خود کاذب می‌تواند قوانین سختگیرانه مدرسه را بپذیرد و وقتی بزرگتر شد با زندگی کاری و حرفه‌ای کنار بیاید. اگر پیش‌تر امکانِ تجربه خودِ حقیقی‌مان به ما داده شده باشد، لازم نیست در هر موقعیتی با نیازهای خودمان بجنگیم یا بر آن‌ها پافشاری کنیم. امروز می‌توانیم قوانین را بپذیریم چون پیشتر، امکانِ بی‌توجّهی مطلق به آن‌ها را داشته‌ایم. به عبارت دیگر، وینیکات یکسره دشمنِ خود کاذب نیست. او به اهمّیت و نقش آن آگاه است. تنها می‌گوید خودِ کاذب زمانی بخشی از سلامت روان ما است که پیشتر، خودِ حقیقی‌مان را بی‌قید و شرط تجربه کرده باشیم.

مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia
https://bit.ly/335VA2u

#در_دست_ترجمه

خود حقیقی و خود کاذب (قسمت دوم و پایانی)

از کتاب روانکاوی به روایت مدرسهٔ زندگی
مترجم: محمود مقدسی

متأسفانه بسیاری از ما چنین شروعِ مطلوبی نداشتیم و مادری افسرده یا پدری همیشه عصبانی را تجربه کرده‌ایم. شاید هم برادر یا خواهر بزرگترمان دچار بحران بوده و همه توجّه‌ها باید به او می‌شده است. نتیجه این‌که خیلی زود، ناگزیر از اطاعت کردن شده‌ایم؛ ما مطیع شدیم، امّا به بهای از دست رفتنِ احساسِ اصالت و واقعی بودنمان. ممکن است اکنون در روابطمان مؤدب باشیم و خودمان را با نیازهای شریکمان هماهنگ کنیم، امّا دقیقاً به همین دلیل، توان عشق ورزی را از دست می‌دهیم. یا مثلاً در محیط کار، وظیفه شناس باشیم امّا بدونِ خلاقیت و اصالت.

در چنین شرایطی رواندرمانی، فرصتِ دوباره‌ای به ما می‌دهد و این فوق‌العاده است. یک درمانگر خوب به ما امکان می‌دهد کودک بشویم و به گذشته برگردیم؛ به همان جایی که شروع کردیم به ساختنِ خودی کاذب، به زمانی که ناامیدانه نیاز به حقیقی بودن داشتیم. در اتاق درمانگر و در پناهِ پختگی و مراقبتِ او یاد می‌گیریم –یک بار دیگر- واقعی باشیم، فرصت بی‌مبالاتی به خودمان بدهیم، بدقلق باشیم، به کسی جز خودمان توجّه نکنیم، خودخواه باشیم، به حرف هیچ کس گوش ندهیم و پرخاشگر و اعصاب‌خردکن باشیم. درمانگر، همه این‌ها را می‌پذیرد و به ما کمک می‌کند حس تازه ای از زنده بودن را تجربه کنیم؛ همانی که باید از آغاز بخشی از زندگیمان می‌بود. حالا الزامِ به کاذب بودن، تحمّل‌پذیرتر می‌شود چون لااقل هفته‌ای یک بار فرصت این را داریم که در خلوتِ اتاق درمانگرْ واقعی باشیم.

آرامش و سهل‌گیری وینیکات در برابر تلاش‌های مراجعانش برای بازیابیِ خود حقیقی‌شان، زبانزد است. یکی از آن‌ها گلدان مورد علاقه او را شکست، دیگری پولش را ‌دزدید و بیمار دیگری، هر جلسه به او پرخاش و توهین می‌کرد. امّا وینیکات خونسرد و آرام بود. او می‌دانست این رفتارها، بیمار را از دروغین‌بودنِ کشنده‌ای که در باقی زندگی‌اش به آن دچار است، دور می‌کند و بخشی از سفر او به سمت سلامت دوباره است.

ما از این جهت مدیون وینیکات هستیم. او به ما یادآوری کرد که احساس رضایت و واقعی بودن از مسیرِ خودخواهی و بی‌مبالاتیِ تقریباً بی حد و مرز می‌گذرد. هیچ راه دیگری وجود ندارد. برای اینکه بتوانیم کمی دروغین باشیم، ابتدا باید واقعی بودن را تجربه کنیم. اگر هیچ‌گاه چنین امکانی به ما داده نشده باشد، بیماری و افسردگی به یادمان می‌آورند که باید قدمی به عقب برداریم و بدانیم که درمان، آنجا منتظر ماست و چنین فرصتی را به ما خواهد داد.


مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia
https://bit.ly/33d6Xpg

حریفا، میزبانا، میهمان سال و ماهت پشتِ در چون موج می‌لرزد

@eudemonia

این یک کتاب خودآموز و مُصوَر (همراه با تصویر) مبتنی بر ACT است که تحت عنوان "انجام اقدامات مهم در فشارهای زندگی" ترجمه شده است. #سازمان_بهداشت_جهانی (WHO ) اخیراً آن را منتشر کرده است، با این امید که برای کمک به مردم در مقابله با "بحران #کرونا" مورد استفاده قرار گیرد، اگرچه راهکارهایی که در کتاب آمده در کُلیت زندگی و برای هر نوع و شکلی از استرس می تواند سودمند باشد.

ترجمه فارسی کتاب به زودی در وب‌گاه سازمان بهداشت جهانی هم بارگذاری خواهد شد.اما اینجا فایل پی‌دی‌اف آن را قرار می‌دهیم. بنابراین هر کسی در هر کجا می تواند از آن استفاده کند و آن را به اشتراک بگذارد. لطفاً اگر کتاب را مفید دیدید در اختیار دیگران هم بگذارید.

عنوان کتاب:
انجام اقدامات مهم در فشارهای زندگی: راهنمای مُصور

نویسنده: #دکتر_راس_هریس
مترجم: #سحر_محمدی
تهیه کننده نسخه اصلیِ کتاب:
WHO سازمان بهداشت جهانی
تهیه کننده نسخه فارسی کتاب:
The School of Happiness
تعداد صفحات: ۱۲۷

از صمیم قلب امیدوارم آن را مطالعه کنید، تمرین‌هایش را در عمل پیاده کنید، و اگر بازخورد و نظری داشتید با بنده به اشتراک بگذارید.
✅ Channel: @school_of_happiness

سال‌ها قبل که هنوز من پا به این جهان نگذاشته بودم، مجله‌ی پلی‌بوی مصاحبه‌ای کرد با استنلی کوبریک. یک جایی وسط‌های مصاحبه‌اش گفت: «وحشتناک‌ترین واقعیتِ جهان خصومت‌آمیزی‌اش نیست، بی‌تفاوتی‌اش است». این جمله را برای من گفته است. یک طوری خواسته پیش از آمدنم، گوشی را بدهد به دستم که اخوی، حمله گرگ به گله به اندازه بی‌تفاوتی گوسفندها و حواله دادن اتفاقات به دنبلان‌شان ترسناک نیست. که خب، من هیچ رقمه در طول عمر شریفم حاضر نشدم از از پشت سپر بی‌تفاوتی‌ام بزنم بیرون. هر شب بی‌تفاوت به رختخواب می‌روم و فردا بی‌تفاوت‌تر از رختخواب می‌زنم بیرون و به اندازه‌ی سهم خودم جهان را به جای هراس‌انگیزتری تبدیل می‌کنم. به همین زیبایی و دل‌انگیزی. 
#فهیم_عطار
@fahimattar

47: Indistractable
خلاصه کتاب ذهن حواس‌جمع
اپیزود ۴۷ پادکست بی‌پلاس

بر آنچه دلخواه من است حمله نمی‌برم
خود را به‌تمامی بر آن می‌افکنم

|مارگوت بیکل، شاملو|

@eudemonia

در ستایش طنز و آری‌گوییِ عصیانگرانه

از ویدئوهای مدرسۀ زندگی
ترجمه و صدا: ایمان فانی

@eudemonia