خوب زيستن|بابک عباسی
2.92K subscribers
782 photos
419 videos
36 files
608 links
آموزش ْ پُر کردن ظرف نیست، برافروختن آتش است.

مهر ۱۳۹۶
@BabakAbbaasi
Download Telegram
#در_دست_آماده‌سازی

«آكراسیا (ضعف اراده) — یا چرا به آنچه باور داریم عمل نمی‌کنیم» (قسمت دوم و پایانی)

از کتاب اعتماد به نفس؛ به روایت مدرسهٔ زندگی
ترجمۀ صفورا رهبری
ویرایش هومن پناهنده

فرهنگ رایج ما معمولاً آیین‌ها را شکل منسوخی از تجاوز به آزادی فردی تلقی می‌کند، آن را فرمانی مستبدانه می‌شمرد كه افكارمان را در زمان‌هایی مشخص به جهت‌هایی مشخص هدایت می‌کند. اما مدافعانِ آیین نظری دیگر دارند:‌ آیین‌ها از ما نمی‌خواهند به چیزی كه قبول نداریم فكر كنیم؛ آنها ما را باظرافت به باورهای قلبی همیشگی‌مان بازمی‌گردانند و به‌این‌ترتیب توسط یك نیروی جمعی، به نسخه‌ای وفادارتر و قابل‌اعتمادتر از خود بازمی‌گردیم.

عظیم‌ترین نهاد‌های انسانی كه تلاش كرده‌اند به مشكل آكراسیا بپردازند ادیان بوده‌اند. ادیان خواسته‌اند كاری جدی‌تر از ترویج صرف افكار انتزاعی انجام دهند؛ خواسته‌اند مردم را وادارند طبق آن افكار رفتار كنند که چیزی کاملاً متفاوت است. ادیان نخواستند صرفاً فكر كنیم که مهربانی یا گذشت خوب است (كه معمولاً خودمان از قبل این‌طور فكر می‌كنیم)؛ از ما خواسته‌اند بیشتر روزهای سال مهربان و باگذشت باشیم و این به ابداع انبوهی از مكانیسم‌های نبوغ‌آمیز برای جنباندن اراده انجامید. برای همین است كه در بیشتر نقاط جهان زیباترین آثار هنری و ساختمان‌ها، فریبنده‌ترین موسیقی‌ها و تأثیرگذارترین و تكان‌دهنده‌ترین آیین‌ها همگی دینی بوده‌اند. دین ماشینی است غول‌پیكر برای مقابله با مشكل آكراسیا. برای همین است كه دنیای بیشتر غیردینی الآن با مسئله‌ای بغرنج مواجه است. شكلِ بدِ فرایند غیردینی‌سازی، خرافات مذهبی را با تدبیر‌های ضد آكراسیای مذهب از یك قماش می‌داند و در كنار ایده‌های ماوراء‌الطبیعی ادیان دربارۀ ایمان، نگرش‌های عاقلانه‌ترشان را در مورد نقش‌های انگیزشی هنر و آیین‌ها هم رد می‌كند.

شكل هوشمندانه‌تر فرایند مذکور میان دین به‌عنوان مجموعه‌ای از ادعاهای نظری دربارۀ خدا و زندگی پس از مرگ (از یک‌ طرف)، و جاه‌طلبی همیشه موجهمان برای رشد زندگی اجتماعی و روانی‌ از طریق مبارزه با ضعف ارادۀ وحشتناکمان (از طرف دیگر)، تفاوتی فاحش قائل می‌شود. چالش دنیای غیردینی امروز این است كه روایت خودش را از هنر و آیین‌های هدفمند ایجاد كند تا از این طریق بتوانیم همیشه به تعهدهای واقعی‌مان پایبند بمانیم و شاید از این‌ پس افزون بر اعتقاد به رفتارهای خردمندانه، هرروز كمی بیشتر از این بخت برخوردار باشیم كه خرد در زندگی‌مان نقش ایفا كند.

مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://bit.ly/35d7U0O
👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
چه کنیم که بیشتر عصبانی شویم!

از ویدئوهای مدرسهٔ زندگی
ترجمه و صدا: ایمان فانی

@eudemonia
فومو (ترسِ از دست دادن) و رویکرد «به اندازۀ کافی خوب» به چالش‌های زندگی

نویسنده: جیکوب بوراک
مترجم: مهدی صادقی

گزیده‌هایی از متن:

🔸به دنیای «ترسِ از دست دادن» یا «فومو» خوش آمدید. آخرین اختلال فرهنگی‌ای که بی‌‌سروصدا آرامش ذهن ما را تحلیل می‌‌برد. فومو زادۀ پیشرفت تکنولوژیک و گسترش اطلاعات است و به احساس از دست دادن چیزی مهیج‌‌تر، مهم‌‌تر و جالب‌‌تر گفته می‌شود که در جایی دیگر در جریان است. همه می‌‌دانیم اسباب پریشان‌‌خاطری است اگر دیگران در حال لذت‌بردن از تجربه‌ای ارزشمندتر باشند و ما جزئی از آن نباشیم. بر اساس یک مطالعۀ جدید، ۵۶ درصد از کسانی که از شبکه‌‌های اجتماعی استفاده می‌‌کنند، از این طاعون مدرن رنج می‌‌برند.

🔸مشکل زمانی حل خواهد شد که بفهمیم این مغز ما و طبیعتِ بشری ماست -نه تکنولوژی‌‌‌هایمان- که این اعتیاد را ایجاد کرده است. نمی‌‌توانیم به دنبال راهکار باشیم مگر اینکه صادقانه از خود بپرسیم چرا از دست دادن این‌قدر برایمان ترسناک است.

🔸با وجود چنین چیز مضری که کیفیت زندگی‌‌مان را تهدید می‌‌کند، آیا کاری از ما ساخته است؟ اگر بخواهیم برای یافتن علل عاطفی نهفته در فومو از روان‌‌درمانی استفاده کنیم، بسیار پرهزینه و زیاده‌روی خواهد بود. قول و قرارها هم ما را از دستگاه‌‌های هوشمندمان دور نخواهد کرد. در عوض، بهترین راه مقابله با فومو، احتمالاً پذیرش این نکته است که در ضرب‌‌آهنگ پرجنب‌‌وجوش زندگی‌‌مان، گاهی محکوم به از دست دادن هستیم. با این شیوه شاید انتخاب‌‌هایمان نتایج بهتری را به‌‌دنبال داشته باشند.

🔸این رویکرد ساده برای اولین‌بار در سال ۱۹۵۶ توسط هربرت سیمون، محقق بین‌رشته‌‌ای آمریکایی و برندۀ جایزه نوبل اقتصاد معرفی شد. او اصطلاح ارضای‌‌بسنده-آمیزه‌ای از دو واژۀ رضایت و بسندگی- را به کار گرفت تا بگوید: به جای دنبال‌کردن سودهای حداکثری، صرفاً به نتایجی بسنده کنیم که «به اندازۀ کافی خوب»اند. استراتژی سیمون بر پایۀ این پیش‌‌فرض ساده استوار است که ما توانایی شناختی لازم برای بهینه‌سازیِ تصمیم‌گیری‌‌های پیچیده را نداریم. برای ارزیابی همۀ گزینه‌‌های موجود و پیامدهای احتمالی، حجم انبوهی از اطلاعات باید مورد پردازش قرار گیرد و این کار از عهده ما خارج است؛ چه در شبکه‌‌های اجتماعی چه در جای دیگر. بنابراین بهترین اقدام، ارضای‌‌بسنده است: انتخاب اولین گزینۀ موجودی که مطابق معیارهای از‌‌پیش‌‌تعیین شده‌‌مان باشد، یعنی «به اندازه کافی خوب» باشد.

🔸در سال ۱۹۹۶، سیمون خودزندگینامه‌‌ای منتشر کرد که در آن زندگی‌‌اش را مجموعه‌‌ای از تصمیمات پراکنده توصیف می‌‌کند، او انتخاب «به اندازه کافی خوب» را بهترین گزینه ممکن میان این تصمیمات می‌‌داند. سیمون مدعی است که بیشتر کسانی که به حد مطلوب توجه دارند، از هزینۀ سنگین جمع‌‌آوری اطلاعات که دست آخر بر منفعت کلی‌‌شان می‌‌چربد، غافل‌‌اند. در زندگی روزمره، این تصمیمات کمال‌‌گرایانه آسایشمان را هدف می‌گیرند: اگر دوستی دارید که فقط در رستوران‌‌های شیک غذا می‌‌خورد یا آنقدر در خرید مشکل‌‌پسند است که تا بهترین لباس را پیدا نکند، خرید نمی‌کند، استراتژیِ «به اندازه کافی خوب» به‌‌کارتان خواهد آمد.

@eudemonia

متن کامل:
http://tarjomaan.com/neveshtar/9725/#07
👍2
چرا_اغلب_احساس_می_کنیم_در_حال_از_دست_دادن_فرصت_ها_هستیم
ترجمان علوم انسانی
فومو (ترسِ از دست دادن) و رویکرد «به اندازۀ کافی خوب» به چالش‌های زندگی

نسخۀ صوتی

@eudemonia
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
با #محمود_هندی‌پور در دورۀ ACT دکتر حمیدپور همکلاس بودیم (امروز دیدم عضو کانال خوب زیستن هم بوده است). در تنفس بین دو کلاس لیوان چایی دردست گاهی گپی می‌زدیم. همیشه خنده‌رو بود و ملایم و دوستانه. ناباورانه خبر دادند که پریروز درگذشته است. به احترام و به یادش این ویدئو را که دو هفته پیش در اوج بیماری در صفحۀ اینستاگرامش گذاشته بود و وصیت‌نامۀ زندۀ اوست اینجا می‌گذارم. سخت نفس می‌کشد و نفس کشیدن را برای ما هم سخت می‌کند.
روحش قرین شادی و آرامش باد.
بابک عباسی

@eudemonia
❤1
Forwarded from سیاهمشق
مردگان در درونت فریاد می‌کشند: " نمیر تا نمیریم. ما مجال نیافتیم تا با زن موردعلاقه‌مان باشیم؛ تو با او باش و با او سرکن! ما مجال نیافتیم تا به افکارمان جامه عمل بپوشانیم؛ تو به آنها واقعیت ببخش! ما مجال نیافتیم تا آرزوهامان را متبلور کنیم؛ تو آنها را قطعیت ببخش!
کارهای ناتمام ما را تمام کن! کارهای ناتمام ما را تمام کن!
ما شب و روز از معبر جان تو عبور می‌کنیم. نه، ما نمرده‌ایم.ما از تو نبریده‌ایم.ما به خاک سقوط نکرده‌ایم. ما در اعماق جان تو به تکاپو مشغولیم. نجاتمان بده!"

کافی نیست که در درون خویش به همهمه نیاکانت گوش بسپاری. کافی نیست که نبرد آنها را در حاشیه ذهن خود احساس کنی. همه آنها به مغز گرم تو چنگ انداخته‌اند و می‌خواهند بار دیگر بالا بیایند و در روشنایی روز بایستند.
اما تو باید با دقت انتخاب کنی که کدامین آنها باید دوباره به ورطه خونت پرتاب شوند.
به آنها ترحم نکن. در کنار خلیج بی‌انتهای دل خود بیدار بمان و انتخاب کن. باید بگویی:"این سایه حقیر و تیره و جانورخوست. ببریدش! این یکی آرام و شعله‌ور است و از من زنده‌تر به نظر می‌آید: بگذارید تمامی خون مرا بنوشد!"

کازانتزاکیس
تجربه‌های معنوی

@mashghesiah
نشان اهل خدا عاشقی‌ست، با خود دار

[عکس از Hans Silvester]

@eudemonia
❤1
تمرین مایندفولنس مثل قایق است. وقتی مایندفولنس تمرین می‌کنی به خودت یک قایق می‌دهی.
تا وقتی که به تمرین ادامه می‌دهی، تا وقتی که در قایق هستی در رودخانه رنج فرو نمی‌روی یا غرق نمی‌شوی.

#تیک_نات_هان

@mashghesiah
@eudemonia
#در_دست_ترجمه

والایش از نگاه فروید
(قسمت اول)

از کتاب روانکاوی به روایت مدرسهٔ زندگی
مترجم: محمود مقدسی

🔹بعضی چیزها که در اعماق درون و در ناهشیارِ بَدَوی‌مان می‌خواهیم، ممکن است بسیار تاریک و سیاه باشند. مثلاً ممکن است دلمان بخواهد کار نکنیم، دزدی کنیم، به دیگران آسیب بزنیم، ناامید و ملول باشیم یا به اَشکال ممنوع و آسیب زننده‌ای رابطۀ جنسی داشته باشیم. امّا بسیاری از ما خیلی کم به سراغ این کارها می‌رویم. در حقیقت، اغلب اوقات انرژی‌مان را صرف فعالیت‌های ارزشمند می‌کنیم و مسیری را در پیش می‌گیریم که در آن برای اطرافیانمان خوب و مفید باشیم.

🔹توانایی انجام چنین کاری توجه بنیانگذار روانکاوی، زیگموند فروید، را جلب کرد. او تعبیر خاصی را برای قابلیت تبدیل انرژی‌های بدوی، خودخواهانه و مخرّب به فعالیت‌های خوب و ارزشمند به کار برد. فروید این فرایند را والایش ( در زبان آلمانی Sublimierung) نامید. این ایده در خلال خواندن کتاب ِجیبیِ معروف و جذابی به نام سفر ‌هانز، نوشته شاعر قرن نوزدهم ‌هاینریش ‌هاینه، به ذهن فروید رسید. ‌هاینه در این کتاب، از دیدارش با جراح آلمانی مشهوری به نام جان فردریک دیفنباخ (1792-1847) می‌گوید. به گفته ‌هاینه، دیفنباخ در کودکی بسیار خودخواه و دیگرآزار بود و با بدجنسی از بریدن دُم سگ‌های ولگرد لذّت می‌برد. امّا همین فرد، در بزرگسالی تبدیل به جراحی فوق‌العاده و انسانی عمیقاً نوع‌دوست می‌شود و کشفیات مهمی را در زمینه جراحی ترمیمی و پلاستیک به نام خود ثبت می‌کند.

🔹فروید احساس کرد این تحول اتفاقی نیست و به فکر فرو رفت که چطور می‌شود کودکی دیگرآزار که چاقو را برای زخمی‌کردن استفاده می‌کند، تبدیل به فرد شریفی ‌بشود که از آن برای شفای بیماران بهره می‌گیرد. او در توضیح این پدیده از الگویی فراگیر در رفتار انسان‌ها صحبت کرد. مطابق این الگو، تکانه‌ای که در آغاز آسیب‌زننده و نگران‌کننده است، چیزی دقیقاً عکس خود را به وجود می‌آورد و همه قدرت و شدّت آن تکانه منفی به این تکانه مثبت منتقل می‌شود. فروید به این نتیجه رسید که این میل به جبران، در دل بسیاری از بزرگترین دستاوردهای هنری، سیاسی و علمی قرار دارد. مثلاً شاید یک پلیس کارکشته، در سطح ناهشیار در حال مبارزه با برخی آرزوهای غیرقانونی خود باشد و سیاستمداری که برای رفع محرومیت فقرا تلاش می‌کند، دارد تجاربِ آغازینِ خود از حرصی شدید را والایش می‌کند.

🔹فروید در جستاری درباره لئوناردو داوینچی (Eine Kindheitserinnerung des Leonardo da Vinci, 1910)، ادعا می‌کند که او در کودکی از نظر جنسی بسیار فعال بوده و بعدها در بزرگسالی این تمایلاتِ جنسی شدید را به تحقیقات علمی و فعالیت هنری والایش کرده است. به عقیده فروید، تمنّای لذّت جنسی ممنوع (به مادرش و سپس به پسربچه‌های دیگر) داوینچی را به اشتیاقی عمیقاً ارزشمند و شدید به دانستن سوق داده است.

مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://bit.ly/3oEQ7s1
#در_دست_ترجمه

والایش از نگاه فروید
(بخش دوم و پایانی)

از کتاب روانکاوی به روایت مدرسهٔ زندگی
مترجم: محمود مقدسی

🔹نظریۀ والایش واقعاً امیدوارکننده است چون چیزهای زیادی هست که می‌خواهیم اما می‌دانیم که رسیدن به آن‌ها ممکن نیست. در دنیایی که دلایل برای عصبانیت، پوچی و ملال فراوان است، فروید از قابلیتی می‌گوید که امکانِ جبران یا ارضای جایگزین را به ما می‌دهد. او به کرّات در آثارش بر حقیقتی انگشت می‌گذارد که به رغم وضوح فراوان، بیشترِ ما چنان‌که باید در نظرش نمی‌گیریم: این‌که همۀ ما در آغار بچه بودیم و در کودکی، چیزی جز لذّت و ارضای آنی نمی‌خواستیم. "سائق‌"های ما در حالت اوّلیه‌شان، معطوف به چیزهایی دست‌نیافتنی بودند که با هر درد و غمی که بود، باید رهایشان می‌کردیم. آن زمان باور داشتیم که اگر چیزی را بخواهیم و یک‌باره به دستش نیاوریم، فاجعه است و می‌میریم (این نحوۀ تفکّر، علّت همه آن جیغ و داد کردن‌ها و بدقلقی‌های بچه‌ها است). فکر می‌کردیم مرکز عالم‌ایم و جهان قرار نیست به هیچ کس دیگری جز ما توجّه کند. امّا بالاخره بزرگ شدیم، آن هم با جایگزین‌ کردنِ همۀ آن اهداف خودشیفته‌وار با هدف‌هایی اخلاقی‌تر و مفیدتر.

🔹فروید معتقد است کار ما با والایش هیچ وقت تمام نمی‌شود. باز هم به دفعات در خواسته‌هایمان، خصوصاً در مورد رابطۀ جنسی، ناکام می‌شویم. به کرّات به آدم‌هایی برمی‌خوریم که دلمان شدیداً رابطۀ جنسی با آن‌ها را می‌خواهد، امّا نباید این کار را بکنیم. ولی این انرژی و این برانگیختگی از بین نمی‌رود و ما توانایی آن را داریم که ناکامی عمیقمان را صرفِ چیزهای دیگری کنیم: تلاش‌های خلّاقانه، پیشرفت‌های علمی و مراقبت از افراد بی‌پناه و آسیب‌پذیر.

🔹به عقیدۀ فروید، ناکامیِ فراگیر ناگزیر است و اشتیاق‌های ما مدام به دیوار واقعیت می‌خورند. امّا در این بین والایش گزینه‌ای بسیار امیدوارکننده پیش رویِ ما قرار می‌دهد. تحت هدایتِ والایش، رشک تبدیل به تلاش می‌شود، جراحت خودشیفتگی به توانِ امتنان و قدردانی، و طرد جنسی به فیلم یا رمان. فروید معتقد بود روانکاوی را برای این ابداع کرده‌اند که به ما کمک کند از ناکامی‌هایمان راه‌ استفادۀ سازنده‌تری پیدا کنیم و به گونه‌ای رشد کنیم که تلخکام و به هم‌ریخته نباشیم. و طُرفه آنکه برای این کار روانکاوی انرژی‌اش را از بزرگترین اندوه‌هایمان می‌گیرد.

🔹زندگی خوب جایی نیست که به هر چه خواستیم برسیم، بلکه جایی است که وقتی کامیاب شدیم قدرش را می‌دانیم و اگر ناکام شدیم، این آزادی درونی را هم داریم که ناکامی‌هایمان را با تخیّل به سمت چیزهای دیگری ببریم؛ در زندگی خوب یاد می گیریم که -به تعبیر فروید- خوب والایِش کنیم.


مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://bit.ly/3kMrlDT
👍1
🔹️🔹️تاملی درباره روانکاوی

بسیاری از ما به این دلیل به سراغ روانکاوی می‌رویم که حس می‌کنیم حقیقتی در موردمان هست که از آن بی‌خبریم اما بر رفتار و سرنوشتمان اثر می‌گذارد. به طور ضمنی به روانکاو می‌گوییم که بعد از همه این اتفاقات پی برده‌ام که من، بهترین خواننده متن درون خودم نیستم. چیزهایی هست که از آن‌ها سر در نمی‌آورم و وقتی می‌گویم "من" دیگر مطمئن نیستم از چه چیزی صحبت می کنم. از روانکاو می‌خواهیم که همراهمان باشد تا دوباره "من" را بشناسیم و این بار، به پستوهایی سرک بکشیم که از عهده خودمان خارج است. به تعبیری، در روانکاوی بیش از هرچیز به دنبال شناختن خودمان هستیم؛ اما شناختن آن بخش‌هایی از خودمان که پیش‌تر باوری به وجودشان نداشتیم اما به تجربه و با دردها و سرگشتگی‌هایمان، پی به وجود آن‌ها برده‌ایم. در روانکاوی، به دنبال سرک کشیدن به جغرافیای ناشناخته اما مهمی هستیم که ساکنانش به زبانی غیر از آنچه پیشتر می‌شناختیم سخن می‌گویند و پیام‌هایشان جز با آموختن زبانی تازه، برایمان آشکار نمی‌شود‌. به این معناست که روانکاوی را می‌توان نوعی هرمنوتیک دانست: هرمنوتیک ناهشیار. در اینجاست که روانکاوی به طور آشکاری از بدنه دانش روانشناسی جدا می‌شود و روش و جغرافیای خاص خود را بنا می‌کند.

#محمود_مقدسی
@TheWorldasISee
👍1
Forwarded from نشر کرگدن
🎊🎊 تجدید چاپ شد
چاپ اول: اسفند ۹۷/ چاپ یازدهم: آبان ۹۹
خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot
هنر ظریف کناره گرفتن

گفت‌‌وگو با سوِند بریکمن (بخش نخست)
ترجمهٔ محمد معماریان
منبع: سایت ترجمان

اشاره:
کتاب جدید فیلسوف دانمارکی سِوِند برینکمن، فضیلت کناره گرفتن، توصیۀ مفیدی دارد: دست بکش. سعی نکن همه‌کار بکنی، به جایش کارهای کمتری بکن. در حقیقت، گاهی بهتر است که عقب بمانی، که از همانجا که هستی لذت ببری.

فقط هم برینکمن نیست که نگران شادی ماست. چگونه هیچ‌کاری نکنیم به قلم جنی اودل (استاد دانشگاه استنفورد) و مینیمالیسم دیجیتال به قلم کال نیوپورت (استاد علوم رایانۀ دانشگاه جورج‌تاون) هم که بهار امسال منتشر شدند پادزهرهای دیجیتال و معنوی را عرضه می‌کنند. ولی برینکمن سال‌هاست که از منظر فلسفی این بحث را کاویده است. فضیلت کناره گرفتن، سومین اثر او در سه‌گانه‌ای که در این باب نوشته است، می‌گوید شاید دقیقاً محتاج خودداری باشیم.

🔸شان ایلینگ: زندگی مدرن چه دارد که ما را وادار می‌کند دائماً دنبال لذت یا هدف یا تجربۀ بعدی برویم؟

🔹سوند برینکمن: به نظرم باید از زاویۀ فرهنگ مصرف‌زده به این مخمصه نگاه کنیم، فرهنگی که خودمان برای خودمان ساخته‌ایم. فرهنگمان نیازمند آن است که مُدام بیشتر بخواهیم، مُدام بیشتر بخریم و مُدام کارهای بیشتری بکنیم. امروزه رضایت دست کمی از رذیلت ندارد چون یعنی به آنچه دارید راضی هستید و لذا دائماً دنبال چیز بعدی نمی‌روید.

مثلاً امروزه زیاد از توسعۀ فردی حرف می‌زنیم، از یک عمر یادگیری و توانایی توسعۀ مداوم شایستگی‌هایمان. ولی این هم به نظرم بخشی از همان چرخۀ معیوبی است که بیشتر بخواه، چیزهای جدید بخواه، و همیشه احساس کن نیاز داری کارهایت را متفاوت یا بهتر انجام بدهی.

🔸ایلینگ: شما سکولاریزاسیون را هم یک قطعه از این پازل می‌دانید. چرا؟

🔹برینکمن: خُب، این ایده که در زندگی دنبال رستگاری در حیات واپسین نیستیم، طبیعتاً به این باور منجر می‌شود که باید هرچه را می‌ارزد همین‌جا و همین‌حالا کسب کنیم، چون فقط همین یک زندگی را داریم و بس. لذا سعی می‌کنیم هرچه را می‌شود در این زندگی بگنجانیم.
و اگر از چیزی در این زندگی دست بکشیم، نوعی ناکامی وجودی شمرده می‌شود. چون هرچه را که می‌شد تجربه نکردی، یا هرقدر که می‌شد سفر نرفتی، یا تا جایی که می‌شد رابطۀ رمانتیک نداشتی، پس ناکام مانده‌ای.

بنابراین کل این ذهنیّتِ «کارهای بیشتری بکن» در تاروپود جامعۀ مصرف‌زدۀ ما تنیده شده است، که در حد غاییِ خود کم از تراژدی ندارد چون اکثرمان بعید است با این دستور بتوانیم زندگی خوبی داشته باشیم.

🔸ایلینگ: و چرا این مسأله به‌ویژه گریبان‌گیر ثروتمندترین ملت‌هاست؟

🔹برینکمن: پاسخ کوتاه سؤالتان این است که ما در ثروتمندترین ملت‌ها، فرصت‌های بیشتری داریم، امکان‌های بیشتری داریم که همۀ امیالمان را محقق کنیم. البته حرفم این نیست که زندگی فقیرانه‌تر لزوماً زندگی بهتری است. ولی پژوهش‌هایی در دست است که نشان می‌دهند نتیجه‌گیری قاطعی هم نمی‌شود کرد.

از قضا ثروت اضافه، از حدّ مشخصی که بگذرد، شادترتان نمی‌کند. پس وقتی به آن حد رسیدید، دلیلی ندارد که دیوانه‌وار دنبال پول بیشتر بروید. ولی اگر دست و پا بزنید که غذایی پیدا کنید، یا جای مناسبی که بخوابید، بعید است مسأله‌تان زیاد بودن گزینه‌ها باشد.
لذا این مسأله واقعاً مال جامعه‌های ممتاز است، جایی که مردم آماجِ رگباری از گزینه‌ها و وسوسه‌هایند.

@eudemonia
هنر ظریف کناره گرفتن

گفت‌‌وگو با سوِند برینکمن (بخش دوم)
ترجمهٔ محمد معماریان
منبع: سایت ترجمان


🔸ایلینگ: خُب، دست‌کشیدن دقیقاً چه لذتی دارد؟ با کارهای کمتری کردن چه چیزی عایدمان می‌شود؟

🔹برینکمن: شانس آن را پیدا می‌کنیم که درگیر فعالیت‌ها و تجربه‌هایی شویم که عمق و معنای وجودی بیشتری دارند. اگر با این ذهنیت زندگی کنیم که چیزی از دستمان خواهد رفت، مُدام نگران خواهیم بود که شاید چیز بهتری در انتظارمان باشد و ناچار باید از آنچه اکنون می‌کنیم بگذریم تا چیزی بهتر و بیشتر به چنگمان بیاید.

و بدین‌ترتیب هر چیز وسیله‌ای می‌شود برای چیز بعدی. الف را انجام می‌دهم نه چون ذاتاً معنادار و مهم است، بلکه برای رسیدن به ب، چون شاید ب بهتر باشد. و لذا سراغ ب می‌روم، که آن هم موقتی است چون آنچه واقعاً می‌خواهم رسیدن به پ است، و به همین ترتیب. بسیاری از مردم این‌گونه در زندگی‌شان پیش می‌روند.

ولی اگر یگانه دلیل زندگی‌مان آن باشد که چیزهای بیشتری را تجربه کنیم، چشم بر این واقعیت بسته‌ایم که برخی چیزها بالذات ارزشمند و معنادارند، فقط ارزش ابزاری ندارند، فقط برای رسیدن به چیز دیگری نیستند، بلکه فی‌نفسه ارزشمندند.
وقتی از فضیلت کناره گرفتن حرف می‌زنم، منظورم حقیقتاً این است.

🔸ایلینگ: آیا به نظر شما، کتابتان دفاعیه‌ای از به‌اصطلاح «ذهن‌آگاهی» است؟ یا حداقل فراخوانی برای آنکه جدی‌تر در «حال حاضر» زندگی کنیم؟

🔹برینکمن: بله، همین‌طور است. در کتاب‌های قبلی نسبتاً منتقد ذهن‌آگاهی بوده‌ام، اما نه وقتی که راهی برای درمان افراد مبتلا به استرس یا کمک به افراد مبتلا به افسردگی باشد. گمان می‌کنم ذهن‌آگاهی از جهات متعدد ابزار مفیدی است. ولی به‌ نظرم یک‌جور «چسب زخم» هم هست. موقتاً مفید است، اما در درازمدت فقط علائم بیماری را برطرف می‌کند به‌جای آنکه ریشۀ مشکل را درمان کند.

مثلاً من در دانمارک زندگی می‌کنم و اینجا رایج است که آموزگاران و مربیان ذهن‌آگاهی به کارکنان کمک کنند تا اختلال‌های مرتبط با استرس پیدا نکنند. ولی بهتر نیست خودمان را چنان سامان بدهیم که ابتدا به ساکن دچار استرس نشویم؟

به گمانم فقط دلواپسی‌ای که وجود دارد این است که با تمرکز بر ابزارهایی مثل ذهن‌آگاهی، با خطری مواجهیم: فردی‌سازی مسأله. در حالی که فقط زمانی می‌توانیم مشکل را حقیقتاً حل کنیم که دست‌به‌کار تنظیم و تعدیل دسته‌جمعی رویه‌های زندگی‌مان شویم.

🔸ایلینگ: در چنین محیطی، چه توصیه‌ای برای بقیه دارید تا به سکون برسند؟ بدیهی است که نمی‌شود از کسی خواست فرهنگی را که در آن به سر می‌برد زیر و رو کند، لذا اکثر افراد به‌ناچار باید راه خودشان را در یک دنیای ضرورتاً پرآشوب پیدا کنند.

🔹برینکمن: سؤال خوبی است، و به همین دلیل است که چیزی مثل ذهن‌آگاهی هم بخشی از پاسخ در سطح فردی است. ولی فکر کنم که ضروری است کماکان تلاش کنیم کاری در سطح دسته‌جمعی‌تر هم بکنیم.

بااین‌حال، می‌خواهم بگویم: باید تک‌به‌تک مراقب باشیم که در آنچه دامن‌گیرمان می‌شود خودمان را مقصر ندانیم، چون آن چیزها به‌واقع نتیجۀ ماجراهایی در سطوح کلی‌تر و فراگیرترند. ما همگی قربانی فرهنگی هستیم که در آن زندگی می‌کنیم، هر کسی به نوبۀ خود، و لذا تقصیر خودمان نیست که بازتاب وخیم‌ترین جنبه‌های این فرهنگ می‌شویم.

ولی قدری آزادی فردی هم داریم. می‌توانیم با مدیریت ذره‌بینی، جزء به جزءِ زندگی و عاداتمان را اداره کنیم. باید روی خودکنترلی بیشتر کار کنیم همان‌طور که در باشگاه روی بدن‌هایمان کار می‌کنیم. باید قدرت مقاومت در برابر این وسوسه‌های مداوم را به دست بیاوریم و پرورش بدهیم.

@eudemonia
هنر ظریف کناره گرفتن

گفت‌‌وگو با سوِند بریکمن (بخش سوم و پایانی)
ترجمهٔ محمد معماریان
منبع: سایت ترجمان


🔸ایلینگ: آیا افراد را تشویق می‌کنید که به‌کل از این فرهنگ خارج شوند یا با سیستمی که دائم زیرآب هرگونه مشق خودداری یا میانه‌روی را می‌زند به نوعی مصالحه برسند؟

🔹برینکمن: منظورم این است که ما درون این سیستم زندگی می‌کنم. من هم در این چیزها گناهکارم. ولی سعی می‌کنم سیستم را نقد و اصلاح کنم در عین آنکه می‌کوشم از همۀ امکان‌هایی که می‌توانم بهره ببرم.

افرادی را که به‌کل از این فرهنگ خارج می‌شوند می‌ستایم. در اکثر موارد، فقط با همراهی دیگران است که از پس این کار برمی‌آیند، و علاقه‌مند به تمام جنبش‌های جدیدی هستم که خودشان را در جهت مخالفت با این جامعه سازمان‌دهی می‌کنند، جامعه‌ای که خودمان خلق کرده‌ایم و بر مَدار شتاب و رشد ابدی می‌چرخد. به نظرم ضروری است که حرکت در آن جهت را آغاز کنیم.
ولی تردیدی نیست که این کار بسیار دشوار است، و انتخاب اکثر افراد آن است که سعی کنند و بهترین بهره را درون سیستمی که داریم ببرند.

🔸ایلینگ: آیا گام‌های عینی و عملی یا ساده‌ای هم هست که افراد بتوانند بردارند تا حداقل در مسیری قرار گیرند که کمی بیشتر «دست بکشند»؟

🔹برینکمن: در واقع، در کتاب قبلی‌ام به اسم محکم بایست: مقاومت در برابر هجمۀ خودبه‌سازی در این‌باره نوشته‌ام. سعی کردم توصیه‌ها و نصیحت‌های متعارف را برعکس کنم. یعنی به‌جای تمرکز بر چیزهای مثبت، افراد را تشویق می‌کنم بر چیزهای منفی تمرکز کنند، چون ما باید بتوانیم به‌جای آنکه تمام ایام شاد و مثبت‌گرا باشیم، دربارۀ مسائلی که وجود دارند حرف بزنیم. باید مشکل را ببینیم تا بلکه شانس اصلاحش را داشته باشیم.

همچنین فکر می‌کنم چیزهایی مثل رمان‌خواندن یا غرق گذشته بودن می‌توانند واقعاً مفید باشند. هدف این است: آیینی برای زندگی داشته باشی، عادت‌ها و روتین‌هایی پرورش بدهی که ساده‌تر بتوانی تمرکز کنی و از این همه سروصدای مزاحم و حواس‌پرتی دست بکشی.

هنر باستانی مطالعه، غرق مطالعه شدن، بسیار منضبط‌کننده است. از جهتی، قدری شبیه ذهن‌آگاهی است، فقط با این تفاوت که بر چیز دیگری تمرکز می‌کنی. در ذهن‌آگاهی، به نوعی می‌شود گفت هرچه را در تو و پیرامونت رُخ می‌دهد ثبت و ضبط می‌کنی. ولی وقتی کتابی می‌خوانیم همین کار را به شیوه‌ای متفاوت مشق می‌کنیم.

بسیاری افراد توان آن را که چند ساعت بنشینند و کتابی بخوانند، از دست داده‌اند. دائم حواسشان پرت می‌شود و می‌خواهند گوشی‌های هوشمندشان را چک کنند. من هم این کار را می‌کنم. اما تمرین و مشق این عادات، گام‌های کوچکی‌اند که می‌شود برداریم تا یاد بگیریم درون آن فرهنگی زندگی کنیم که دائماً ما را به میلیون‌ها جهت مختلف می‌کشاند.


@eudemonia
Forwarded from شبکه‌های مجازی کرگدن
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
📚 معرفی کتاب خوشیفته‌ای که می‌شناسی (نشر کرگدن) در برنامۀ کتاب‌باز

مجتبی شکوری در این برنامه ضمن معرفی کتاب خودشیفته‌ای که می‌شناسی، با استناد به مطالب این کتاب انواع خودشیفتگی و خودشیفتگان را به مخاطبان برنامه معرفی می‌کند و در پایان پیشنهادهایی ارائه می‌کند برای محفوظ ماندن از آسیب‌هایی که خودشیفتگان ممکن است به اطرافیان خود بزنند. گفت‌وگوی جذاب، روان و گیرای مجتبی شکوری و سروش صحت در معرفی کتاب خودشیفته‌ای که می‌شناسی، اطلاعات خوبی درمورد مطالب این کتاب در اختیار مخاطبان قرار می‌دهد.

🔸 دسترسی به ویدئوی کامل در صفحۀ اینستاگرام نشر کرگدن:
https://www.instagram.com/tv/CHU1Q4aJfGy/


🔸 اطلاعات کتاب‌شناسی:

خودشیفته‌ای که می‌شناسی
دفاع از خود در برابر خودشیفته‌های حاد
جوزف بارگو/ کورش کامیاب
مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
تعداد صفحه: ۲۷۲/ قیمت: ۵۵۰۰۰ تومان

🔸 خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot

#خودشیفته‌ای_که_می‌شناسی
#جوزف_بارگو
#کورش_کامیاب
#مجموعه_خوب_زیستن
👍1
فلسفه و پرسش‌های کُشنده!

[داستان مصوّر ارسالی مخاطبان 😊]

@eudemonia
❤1
Forwarded from گاه‌ فرست - غلامعلی کشانی (Gholamali Keshani)
✳️ تاملات مارکوس اورلیوس (۱۰)
به زندگی کسانی بیندیش که برای امیالِ خود حد و مرزی قائل نشده‌اند، کسانی که به اوج افتخار، سیه‌روزی، کینه‌توزی، یا به اوج هر چیزِ تصادفیِ دیگری رسیده‌اند؛ و سپس از خود بپرس:
"اکنون آن‌ها کجایند؟"

✅ از آن‌ها چیزی جز دود و خاکستر و افسانه بر جای نمانده؛ شاید حتی افسانه‌ای هم بر جای نمانده باشد.

✅ به نمونه‌های بی‌شمار بیندیش: فابیوس کاتولینوس در املاک‌اش، لوسیوس لوپوس در باغ‌هایش، استرتینیوس در بایا، تیریوس در کاپری، ولیوس روفوس، و هر چیز دیگری که می‌تواند موجبِ غرور شود.

چقدر تلاش و کوششِ آن‌ها حقارت‌بار بوده است!

✅ آن‌چه در خورِ فیلسوف است آن است که در پیِ عدالت، اعتدال و اطاعت از خدایان باشد –‌ولی همیشه با سادگی و یک‌رنگی، زیرا تحمل‌ناپذیرترین چیز غروری است که در زیرِ لباس فروتنی نمایان باشد.
(تاملات، مارکوس اورلیوس، عرفان ثابتی، نشر ققنوس، کتاب ۱۲، بند۲۷.

✳️ توضیح لازم: روایت‌ها و ترجمه‌های مختلفی از این کتاب شده است که با هم انطباق ندارند. اما ما با خود کلام کار داریم و همه‌ی نقل‌ها را منسوب به او فرض می‌کنیم.)




========================ه
✳️پس‌نوشت گاه فرست:

✅ سال‌ها پیش فکر می‌کردم این یا آن کتابْ، این یا آن شخص، این یا آن گروهْ ترازوی ارزیابیِ کل کیهان، طبیعتِ زمین و نحوه‌ی رفتارِ مردمان‌اش است، مثل خیلی از خیل‌های دیگر. کم‌کم که چشم‌ها باز تر شد، کمی از این ادعا پایین آمدم و دیدم نگاه‌های متفاوتی هم وجود دارند که شایسته‌ی تامل اند و من قرن‌ها از آن‌ها بی‌خبر بوده‌ام و بی‌خبر خواهم ماند.

✅ باز هم گذشت تا دو سه سال پیش. کسی بانیِ خیر شد و گفت "فلان کتاب را بگیر، اما آهسته‌آهسته اش بخوان. عجله نکن. روزی یک صفحه. این کتاب برای تمام کردن نیست، برای عمل کردن است، برای بارها مراجعه کردنِ هر روزه است."

✅ باورم نمی‌شد. کتاب را گرفتم. همان‌طور که بایدْ خواندم. دیدم الحق که درست می‌گفته، این کتاب برای همه‌ی طاقچه‌ها و همه‌ی جیب‌هاست، منتها امروز دیگر نمی‌گویم که حتما رازِ اسرارِ کیهان و طبیعت و انسان را بازگو می‌کند. فقط می‌گویم که با تو از اساسی‌ترین دلایلِ بی‌خردی و کوته‌بینی و بی‌رحمی و بی‌عدالتی، هم در سطح فردی و هم اجتماعی حرف می‌زند و تو را به جایی می‌رساند که زندگیِ سالم را حداقل بدانی که چیست و اگر هم خواستی آن را عملی کنی.

✅ تاملات مارکوس اورلیوس (۱۲۱-۱۸۰ میلادی)، که واگویه‌های یک امپراتور برای شخصِ خودش بوده و برای خواننده نوشته نشده، در طی سفر او از رومِ باستان برای دفع حمله‌ای در آلمان نوشته شده و خوشبختانه تا امروز دست نخورده به دست ما رسیده. مثل کتاب‌های افلاطون و سایر فیلسوفانِ باستان. بنابراین بحثی برای ردّ انتساب به او مطرح نشده است. او یکی از چهار رواقیِ مشهور تاریخ فلسفه‌ی عملی است که اتفاقا امپراتور هم بوده و صاحب مُکنت و ثروت، در کنار زنون، سنکا و البته اپیکتِتوسِ کارتُن خواب!
بگذریم ...،
بعد از این که کتاب را یک بار تمام کردم، این یادداشت را در اول کتاب نوشتم:
✅ "کتابی برای تمام فصول،
در تعجب‌ام که این همه حرافی در باره ی حَرف‌ها، حُکم‌ها، حِکمت‌ها و عرفان‌های مثلا بزرگِ (اما در بیشترِ مواقع کم مایه و کم عمق) انجام می‌گیرد، ولی کتابی این چنین ساده و فروتن و بی‌ادعا، اما پُرمایه نادیده گرفته می‌شود، کتابی ساده‌، و مثلا باستانی، ولی "روزآمد"، و کاملا رو به هدف!"

✅ از این کتاب حداقل سه ترجمه دیده‌ام.اولی در بالا، دومی ترجمه‌ی نشر نی، یک ناشر معتبر دیگر است، سومی مربوط به بیش از ۱۰۰ سال پیش است از زنده یاد طالبوف: تفکرات مارکوس اورلیوس، انتشارات معتبرِ نگاه معاصر.

https://t.me/GahFerestGhKeshani/4862
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
به دختران بیاموزید شجاع باشند نه بی‌نقص.

از گفتارهای تد

@eudemonia
Forwarded from سیاهمشق
موفقیت یا شکست در کاری که با همه وجود انجام می‌‌دهم، برای من بی‌معنی است.
اصلاً موفقیت یعنی کاری که با همه وجود انجام دهم.


@mashghesiah
❤1