هنر ظریف کناره گرفتن
گفتوگو با سوِند بریکمن (بخش سوم و پایانی)
ترجمهٔ محمد معماریان
منبع: سایت ترجمان
🔸ایلینگ: آیا افراد را تشویق میکنید که بهکل از این فرهنگ خارج شوند یا با سیستمی که دائم زیرآب هرگونه مشق خودداری یا میانهروی را میزند به نوعی مصالحه برسند؟
🔹برینکمن: منظورم این است که ما درون این سیستم زندگی میکنم. من هم در این چیزها گناهکارم. ولی سعی میکنم سیستم را نقد و اصلاح کنم در عین آنکه میکوشم از همۀ امکانهایی که میتوانم بهره ببرم.
افرادی را که بهکل از این فرهنگ خارج میشوند میستایم. در اکثر موارد، فقط با همراهی دیگران است که از پس این کار برمیآیند، و علاقهمند به تمام جنبشهای جدیدی هستم که خودشان را در جهت مخالفت با این جامعه سازماندهی میکنند، جامعهای که خودمان خلق کردهایم و بر مَدار شتاب و رشد ابدی میچرخد. به نظرم ضروری است که حرکت در آن جهت را آغاز کنیم.
ولی تردیدی نیست که این کار بسیار دشوار است، و انتخاب اکثر افراد آن است که سعی کنند و بهترین بهره را درون سیستمی که داریم ببرند.
🔸ایلینگ: آیا گامهای عینی و عملی یا سادهای هم هست که افراد بتوانند بردارند تا حداقل در مسیری قرار گیرند که کمی بیشتر «دست بکشند»؟
🔹برینکمن: در واقع، در کتاب قبلیام به اسم محکم بایست: مقاومت در برابر هجمۀ خودبهسازی در اینباره نوشتهام. سعی کردم توصیهها و نصیحتهای متعارف را برعکس کنم. یعنی بهجای تمرکز بر چیزهای مثبت، افراد را تشویق میکنم بر چیزهای منفی تمرکز کنند، چون ما باید بتوانیم بهجای آنکه تمام ایام شاد و مثبتگرا باشیم، دربارۀ مسائلی که وجود دارند حرف بزنیم. باید مشکل را ببینیم تا بلکه شانس اصلاحش را داشته باشیم.
همچنین فکر میکنم چیزهایی مثل رمانخواندن یا غرق گذشته بودن میتوانند واقعاً مفید باشند. هدف این است: آیینی برای زندگی داشته باشی، عادتها و روتینهایی پرورش بدهی که سادهتر بتوانی تمرکز کنی و از این همه سروصدای مزاحم و حواسپرتی دست بکشی.
هنر باستانی مطالعه، غرق مطالعه شدن، بسیار منضبطکننده است. از جهتی، قدری شبیه ذهنآگاهی است، فقط با این تفاوت که بر چیز دیگری تمرکز میکنی. در ذهنآگاهی، به نوعی میشود گفت هرچه را در تو و پیرامونت رُخ میدهد ثبت و ضبط میکنی. ولی وقتی کتابی میخوانیم همین کار را به شیوهای متفاوت مشق میکنیم.
بسیاری افراد توان آن را که چند ساعت بنشینند و کتابی بخوانند، از دست دادهاند. دائم حواسشان پرت میشود و میخواهند گوشیهای هوشمندشان را چک کنند. من هم این کار را میکنم. اما تمرین و مشق این عادات، گامهای کوچکیاند که میشود برداریم تا یاد بگیریم درون آن فرهنگی زندگی کنیم که دائماً ما را به میلیونها جهت مختلف میکشاند.
@eudemonia
گفتوگو با سوِند بریکمن (بخش سوم و پایانی)
ترجمهٔ محمد معماریان
منبع: سایت ترجمان
🔸ایلینگ: آیا افراد را تشویق میکنید که بهکل از این فرهنگ خارج شوند یا با سیستمی که دائم زیرآب هرگونه مشق خودداری یا میانهروی را میزند به نوعی مصالحه برسند؟
🔹برینکمن: منظورم این است که ما درون این سیستم زندگی میکنم. من هم در این چیزها گناهکارم. ولی سعی میکنم سیستم را نقد و اصلاح کنم در عین آنکه میکوشم از همۀ امکانهایی که میتوانم بهره ببرم.
افرادی را که بهکل از این فرهنگ خارج میشوند میستایم. در اکثر موارد، فقط با همراهی دیگران است که از پس این کار برمیآیند، و علاقهمند به تمام جنبشهای جدیدی هستم که خودشان را در جهت مخالفت با این جامعه سازماندهی میکنند، جامعهای که خودمان خلق کردهایم و بر مَدار شتاب و رشد ابدی میچرخد. به نظرم ضروری است که حرکت در آن جهت را آغاز کنیم.
ولی تردیدی نیست که این کار بسیار دشوار است، و انتخاب اکثر افراد آن است که سعی کنند و بهترین بهره را درون سیستمی که داریم ببرند.
🔸ایلینگ: آیا گامهای عینی و عملی یا سادهای هم هست که افراد بتوانند بردارند تا حداقل در مسیری قرار گیرند که کمی بیشتر «دست بکشند»؟
🔹برینکمن: در واقع، در کتاب قبلیام به اسم محکم بایست: مقاومت در برابر هجمۀ خودبهسازی در اینباره نوشتهام. سعی کردم توصیهها و نصیحتهای متعارف را برعکس کنم. یعنی بهجای تمرکز بر چیزهای مثبت، افراد را تشویق میکنم بر چیزهای منفی تمرکز کنند، چون ما باید بتوانیم بهجای آنکه تمام ایام شاد و مثبتگرا باشیم، دربارۀ مسائلی که وجود دارند حرف بزنیم. باید مشکل را ببینیم تا بلکه شانس اصلاحش را داشته باشیم.
همچنین فکر میکنم چیزهایی مثل رمانخواندن یا غرق گذشته بودن میتوانند واقعاً مفید باشند. هدف این است: آیینی برای زندگی داشته باشی، عادتها و روتینهایی پرورش بدهی که سادهتر بتوانی تمرکز کنی و از این همه سروصدای مزاحم و حواسپرتی دست بکشی.
هنر باستانی مطالعه، غرق مطالعه شدن، بسیار منضبطکننده است. از جهتی، قدری شبیه ذهنآگاهی است، فقط با این تفاوت که بر چیز دیگری تمرکز میکنی. در ذهنآگاهی، به نوعی میشود گفت هرچه را در تو و پیرامونت رُخ میدهد ثبت و ضبط میکنی. ولی وقتی کتابی میخوانیم همین کار را به شیوهای متفاوت مشق میکنیم.
بسیاری افراد توان آن را که چند ساعت بنشینند و کتابی بخوانند، از دست دادهاند. دائم حواسشان پرت میشود و میخواهند گوشیهای هوشمندشان را چک کنند. من هم این کار را میکنم. اما تمرین و مشق این عادات، گامهای کوچکیاند که میشود برداریم تا یاد بگیریم درون آن فرهنگی زندگی کنیم که دائماً ما را به میلیونها جهت مختلف میکشاند.
@eudemonia
Forwarded from شبکههای مجازی کرگدن
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
📚 معرفی کتاب خوشیفتهای که میشناسی (نشر کرگدن) در برنامۀ کتابباز
مجتبی شکوری در این برنامه ضمن معرفی کتاب خودشیفتهای که میشناسی، با استناد به مطالب این کتاب انواع خودشیفتگی و خودشیفتگان را به مخاطبان برنامه معرفی میکند و در پایان پیشنهادهایی ارائه میکند برای محفوظ ماندن از آسیبهایی که خودشیفتگان ممکن است به اطرافیان خود بزنند. گفتوگوی جذاب، روان و گیرای مجتبی شکوری و سروش صحت در معرفی کتاب خودشیفتهای که میشناسی، اطلاعات خوبی درمورد مطالب این کتاب در اختیار مخاطبان قرار میدهد.
🔸 دسترسی به ویدئوی کامل در صفحۀ اینستاگرام نشر کرگدن:
https://www.instagram.com/tv/CHU1Q4aJfGy/
🔸 اطلاعات کتابشناسی:
خودشیفتهای که میشناسی
دفاع از خود در برابر خودشیفتههای حاد
جوزف بارگو/ کورش کامیاب
مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
تعداد صفحه: ۲۷۲/ قیمت: ۵۵۰۰۰ تومان
🔸 خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot
#خودشیفتهای_که_میشناسی
#جوزف_بارگو
#کورش_کامیاب
#مجموعه_خوب_زیستن
مجتبی شکوری در این برنامه ضمن معرفی کتاب خودشیفتهای که میشناسی، با استناد به مطالب این کتاب انواع خودشیفتگی و خودشیفتگان را به مخاطبان برنامه معرفی میکند و در پایان پیشنهادهایی ارائه میکند برای محفوظ ماندن از آسیبهایی که خودشیفتگان ممکن است به اطرافیان خود بزنند. گفتوگوی جذاب، روان و گیرای مجتبی شکوری و سروش صحت در معرفی کتاب خودشیفتهای که میشناسی، اطلاعات خوبی درمورد مطالب این کتاب در اختیار مخاطبان قرار میدهد.
🔸 دسترسی به ویدئوی کامل در صفحۀ اینستاگرام نشر کرگدن:
https://www.instagram.com/tv/CHU1Q4aJfGy/
🔸 اطلاعات کتابشناسی:
خودشیفتهای که میشناسی
دفاع از خود در برابر خودشیفتههای حاد
جوزف بارگو/ کورش کامیاب
مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
تعداد صفحه: ۲۷۲/ قیمت: ۵۵۰۰۰ تومان
🔸 خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot
#خودشیفتهای_که_میشناسی
#جوزف_بارگو
#کورش_کامیاب
#مجموعه_خوب_زیستن
👍1
Forwarded from گاه فرست - غلامعلی کشانی (Gholamali Keshani)
✳️ تاملات مارکوس اورلیوس (۱۰)
به زندگی کسانی بیندیش که برای امیالِ خود حد و مرزی قائل نشدهاند، کسانی که به اوج افتخار، سیهروزی، کینهتوزی، یا به اوج هر چیزِ تصادفیِ دیگری رسیدهاند؛ و سپس از خود بپرس:
"اکنون آنها کجایند؟"
✅ از آنها چیزی جز دود و خاکستر و افسانه بر جای نمانده؛ شاید حتی افسانهای هم بر جای نمانده باشد.
✅ به نمونههای بیشمار بیندیش: فابیوس کاتولینوس در املاکاش، لوسیوس لوپوس در باغهایش، استرتینیوس در بایا، تیریوس در کاپری، ولیوس روفوس، و هر چیز دیگری که میتواند موجبِ غرور شود.
چقدر تلاش و کوششِ آنها حقارتبار بوده است!
✅ آنچه در خورِ فیلسوف است آن است که در پیِ عدالت، اعتدال و اطاعت از خدایان باشد –ولی همیشه با سادگی و یکرنگی، زیرا تحملناپذیرترین چیز غروری است که در زیرِ لباس فروتنی نمایان باشد.
(تاملات، مارکوس اورلیوس، عرفان ثابتی، نشر ققنوس، کتاب ۱۲، بند۲۷.
✳️ توضیح لازم: روایتها و ترجمههای مختلفی از این کتاب شده است که با هم انطباق ندارند. اما ما با خود کلام کار داریم و همهی نقلها را منسوب به او فرض میکنیم.)
========================ه
✳️پسنوشت گاه فرست:
✅ سالها پیش فکر میکردم این یا آن کتابْ، این یا آن شخص، این یا آن گروهْ ترازوی ارزیابیِ کل کیهان، طبیعتِ زمین و نحوهی رفتارِ مردماناش است، مثل خیلی از خیلهای دیگر. کمکم که چشمها باز تر شد، کمی از این ادعا پایین آمدم و دیدم نگاههای متفاوتی هم وجود دارند که شایستهی تامل اند و من قرنها از آنها بیخبر بودهام و بیخبر خواهم ماند.
✅ باز هم گذشت تا دو سه سال پیش. کسی بانیِ خیر شد و گفت "فلان کتاب را بگیر، اما آهستهآهسته اش بخوان. عجله نکن. روزی یک صفحه. این کتاب برای تمام کردن نیست، برای عمل کردن است، برای بارها مراجعه کردنِ هر روزه است."
✅ باورم نمیشد. کتاب را گرفتم. همانطور که بایدْ خواندم. دیدم الحق که درست میگفته، این کتاب برای همهی طاقچهها و همهی جیبهاست، منتها امروز دیگر نمیگویم که حتما رازِ اسرارِ کیهان و طبیعت و انسان را بازگو میکند. فقط میگویم که با تو از اساسیترین دلایلِ بیخردی و کوتهبینی و بیرحمی و بیعدالتی، هم در سطح فردی و هم اجتماعی حرف میزند و تو را به جایی میرساند که زندگیِ سالم را حداقل بدانی که چیست و اگر هم خواستی آن را عملی کنی.
✅ تاملات مارکوس اورلیوس (۱۲۱-۱۸۰ میلادی)، که واگویههای یک امپراتور برای شخصِ خودش بوده و برای خواننده نوشته نشده، در طی سفر او از رومِ باستان برای دفع حملهای در آلمان نوشته شده و خوشبختانه تا امروز دست نخورده به دست ما رسیده. مثل کتابهای افلاطون و سایر فیلسوفانِ باستان. بنابراین بحثی برای ردّ انتساب به او مطرح نشده است. او یکی از چهار رواقیِ مشهور تاریخ فلسفهی عملی است که اتفاقا امپراتور هم بوده و صاحب مُکنت و ثروت، در کنار زنون، سنکا و البته اپیکتِتوسِ کارتُن خواب!
بگذریم ...،
بعد از این که کتاب را یک بار تمام کردم، این یادداشت را در اول کتاب نوشتم:
✅ "کتابی برای تمام فصول،
در تعجبام که این همه حرافی در باره ی حَرفها، حُکمها، حِکمتها و عرفانهای مثلا بزرگِ (اما در بیشترِ مواقع کم مایه و کم عمق) انجام میگیرد، ولی کتابی این چنین ساده و فروتن و بیادعا، اما پُرمایه نادیده گرفته میشود، کتابی ساده، و مثلا باستانی، ولی "روزآمد"، و کاملا رو به هدف!"
✅ از این کتاب حداقل سه ترجمه دیدهام.اولی در بالا، دومی ترجمهی نشر نی، یک ناشر معتبر دیگر است، سومی مربوط به بیش از ۱۰۰ سال پیش است از زنده یاد طالبوف: تفکرات مارکوس اورلیوس، انتشارات معتبرِ نگاه معاصر.
https://t.me/GahFerestGhKeshani/4862
به زندگی کسانی بیندیش که برای امیالِ خود حد و مرزی قائل نشدهاند، کسانی که به اوج افتخار، سیهروزی، کینهتوزی، یا به اوج هر چیزِ تصادفیِ دیگری رسیدهاند؛ و سپس از خود بپرس:
"اکنون آنها کجایند؟"
✅ از آنها چیزی جز دود و خاکستر و افسانه بر جای نمانده؛ شاید حتی افسانهای هم بر جای نمانده باشد.
✅ به نمونههای بیشمار بیندیش: فابیوس کاتولینوس در املاکاش، لوسیوس لوپوس در باغهایش، استرتینیوس در بایا، تیریوس در کاپری، ولیوس روفوس، و هر چیز دیگری که میتواند موجبِ غرور شود.
چقدر تلاش و کوششِ آنها حقارتبار بوده است!
✅ آنچه در خورِ فیلسوف است آن است که در پیِ عدالت، اعتدال و اطاعت از خدایان باشد –ولی همیشه با سادگی و یکرنگی، زیرا تحملناپذیرترین چیز غروری است که در زیرِ لباس فروتنی نمایان باشد.
(تاملات، مارکوس اورلیوس، عرفان ثابتی، نشر ققنوس، کتاب ۱۲، بند۲۷.
✳️ توضیح لازم: روایتها و ترجمههای مختلفی از این کتاب شده است که با هم انطباق ندارند. اما ما با خود کلام کار داریم و همهی نقلها را منسوب به او فرض میکنیم.)
========================ه
✳️پسنوشت گاه فرست:
✅ سالها پیش فکر میکردم این یا آن کتابْ، این یا آن شخص، این یا آن گروهْ ترازوی ارزیابیِ کل کیهان، طبیعتِ زمین و نحوهی رفتارِ مردماناش است، مثل خیلی از خیلهای دیگر. کمکم که چشمها باز تر شد، کمی از این ادعا پایین آمدم و دیدم نگاههای متفاوتی هم وجود دارند که شایستهی تامل اند و من قرنها از آنها بیخبر بودهام و بیخبر خواهم ماند.
✅ باز هم گذشت تا دو سه سال پیش. کسی بانیِ خیر شد و گفت "فلان کتاب را بگیر، اما آهستهآهسته اش بخوان. عجله نکن. روزی یک صفحه. این کتاب برای تمام کردن نیست، برای عمل کردن است، برای بارها مراجعه کردنِ هر روزه است."
✅ باورم نمیشد. کتاب را گرفتم. همانطور که بایدْ خواندم. دیدم الحق که درست میگفته، این کتاب برای همهی طاقچهها و همهی جیبهاست، منتها امروز دیگر نمیگویم که حتما رازِ اسرارِ کیهان و طبیعت و انسان را بازگو میکند. فقط میگویم که با تو از اساسیترین دلایلِ بیخردی و کوتهبینی و بیرحمی و بیعدالتی، هم در سطح فردی و هم اجتماعی حرف میزند و تو را به جایی میرساند که زندگیِ سالم را حداقل بدانی که چیست و اگر هم خواستی آن را عملی کنی.
✅ تاملات مارکوس اورلیوس (۱۲۱-۱۸۰ میلادی)، که واگویههای یک امپراتور برای شخصِ خودش بوده و برای خواننده نوشته نشده، در طی سفر او از رومِ باستان برای دفع حملهای در آلمان نوشته شده و خوشبختانه تا امروز دست نخورده به دست ما رسیده. مثل کتابهای افلاطون و سایر فیلسوفانِ باستان. بنابراین بحثی برای ردّ انتساب به او مطرح نشده است. او یکی از چهار رواقیِ مشهور تاریخ فلسفهی عملی است که اتفاقا امپراتور هم بوده و صاحب مُکنت و ثروت، در کنار زنون، سنکا و البته اپیکتِتوسِ کارتُن خواب!
بگذریم ...،
بعد از این که کتاب را یک بار تمام کردم، این یادداشت را در اول کتاب نوشتم:
✅ "کتابی برای تمام فصول،
در تعجبام که این همه حرافی در باره ی حَرفها، حُکمها، حِکمتها و عرفانهای مثلا بزرگِ (اما در بیشترِ مواقع کم مایه و کم عمق) انجام میگیرد، ولی کتابی این چنین ساده و فروتن و بیادعا، اما پُرمایه نادیده گرفته میشود، کتابی ساده، و مثلا باستانی، ولی "روزآمد"، و کاملا رو به هدف!"
✅ از این کتاب حداقل سه ترجمه دیدهام.اولی در بالا، دومی ترجمهی نشر نی، یک ناشر معتبر دیگر است، سومی مربوط به بیش از ۱۰۰ سال پیش است از زنده یاد طالبوف: تفکرات مارکوس اورلیوس، انتشارات معتبرِ نگاه معاصر.
https://t.me/GahFerestGhKeshani/4862
Telegram
گاه فرست غلامعلی کشانی
✳️ تاملات مارکوس اورلیوس (۱۰)
به زندگی کسانی بیندیش که برای امیالِ خود حد و مرزی قائل نشدهاند، کسانی که به اوج افتخار، سیهروزی، کینهتوزی، یا به اوج هر چیزِ تصادفیِ دیگری رسیدهاند؛ و سپس از خود بپرس:
"اکنون آنها کجایند؟"
✅ از آنها چیزی جز دود و خاکستر…
به زندگی کسانی بیندیش که برای امیالِ خود حد و مرزی قائل نشدهاند، کسانی که به اوج افتخار، سیهروزی، کینهتوزی، یا به اوج هر چیزِ تصادفیِ دیگری رسیدهاند؛ و سپس از خود بپرس:
"اکنون آنها کجایند؟"
✅ از آنها چیزی جز دود و خاکستر…
Forwarded from سیاهمشق
موفقیت یا شکست در کاری که با همه وجود انجام میدهم، برای من بیمعنی است.
اصلاً موفقیت یعنی کاری که با همه وجود انجام دهم.
@mashghesiah
اصلاً موفقیت یعنی کاری که با همه وجود انجام دهم.
@mashghesiah
❤1
ترامپ و قدرت مثبتاندیشی
🔹قدرت مثبتاندیشی عنوان کتابی به قلم کشیشی به نام نورمن وینست پیل است که احتمالا مشهورترین کتاب خودیاری تاریخ است. بخش عمدهای از جهانبینی قدرتمندترین مرد روی زمین- دونالد ترامپ- از پیل گرفته شده است. پیل کشیش کلیسای ماربل کالیجت در منهتن بود که دونالد وقتی پسربچۀ کوچکی بود با خانوادهاش به آنجا میرفت. پیل بعدها کشیش مراسم ازدواج دونالد ترامپ و همسر اولش نیز بود و آقای رئیسجمهور بارها به نیکی از او یاد کرده است («بهترین آدم دنیاست»، «کل روز را میتوانستی به حرفهایش گوش بدهی»)...
🔹ایدۀ اصلی این کتاب، که از آن زمان تا امروز در هزاران کتاب خودیاری و دورۀ پیشرفت فردی تکرار شده است، این است که با اندیشیدن به شیوهای مثبت و بهینه میتوانیم تقریباً به هر چیزی که میخواهیم برسیم. واقعیتها به اندازۀ نوع نگرش ما به آنها اهمیت ندارند، و نگرش ما باید مثبت باشد. عنوان یکی از فصلهای کتاب این است: «من به شکست باور ندارم» ترامپ این جمله را آویزۀ گوشش کرده و ظاهرا شکست خوردن حتی در مخیلهاش هم نمیگنجد...
🔹ترامپ با همۀ خودبزرگبینی و خودباوری تزلزلناپذیرش تجسم مثبتاندیشی است و گویا میلی سیریناپذیر برای قدرت بیشتر، پول بیشتر و نمایش دارد. (با این حال نسخۀ مثبتاندیشی او وقتی صحبت از مخالفانش به میان بیاید، دیگر نشانهای از مثبت بودن ندارد. او به شیوهای سازمانیافته مخالفانش را تحقیر میکند و مورد اهانت قرار میدهد. مثبتاندیشی او فقط مخصوص خودش است)... مثبتاندیشی به ترامپ آموخته است که مغز، اگر به شیوهای مثبت بیندیشد، قادر است واقعیت دلخواه خودش را بیافریند... این دقیقا نقطۀ مقابل ارزش قائل شدن برای کمتوقعی، تصورات منفیگرا، و بدبینی تدافعی است. من معتقدم ترامپ محصول فرهنگی است که هیچ حدومرزی نمیشناسد و خطرش در این است که آدمهایی از آن بیرون میآیند که هیچ درکی از هنر ظریف کناره گرفتن ندارند.
از کتاب فضیلت کناره گرفتن، سوِند برینکمن، ترجمۀ محمد ملاعباسی، نشر ترجمان
@eudemonia
🔹قدرت مثبتاندیشی عنوان کتابی به قلم کشیشی به نام نورمن وینست پیل است که احتمالا مشهورترین کتاب خودیاری تاریخ است. بخش عمدهای از جهانبینی قدرتمندترین مرد روی زمین- دونالد ترامپ- از پیل گرفته شده است. پیل کشیش کلیسای ماربل کالیجت در منهتن بود که دونالد وقتی پسربچۀ کوچکی بود با خانوادهاش به آنجا میرفت. پیل بعدها کشیش مراسم ازدواج دونالد ترامپ و همسر اولش نیز بود و آقای رئیسجمهور بارها به نیکی از او یاد کرده است («بهترین آدم دنیاست»، «کل روز را میتوانستی به حرفهایش گوش بدهی»)...
🔹ایدۀ اصلی این کتاب، که از آن زمان تا امروز در هزاران کتاب خودیاری و دورۀ پیشرفت فردی تکرار شده است، این است که با اندیشیدن به شیوهای مثبت و بهینه میتوانیم تقریباً به هر چیزی که میخواهیم برسیم. واقعیتها به اندازۀ نوع نگرش ما به آنها اهمیت ندارند، و نگرش ما باید مثبت باشد. عنوان یکی از فصلهای کتاب این است: «من به شکست باور ندارم» ترامپ این جمله را آویزۀ گوشش کرده و ظاهرا شکست خوردن حتی در مخیلهاش هم نمیگنجد...
🔹ترامپ با همۀ خودبزرگبینی و خودباوری تزلزلناپذیرش تجسم مثبتاندیشی است و گویا میلی سیریناپذیر برای قدرت بیشتر، پول بیشتر و نمایش دارد. (با این حال نسخۀ مثبتاندیشی او وقتی صحبت از مخالفانش به میان بیاید، دیگر نشانهای از مثبت بودن ندارد. او به شیوهای سازمانیافته مخالفانش را تحقیر میکند و مورد اهانت قرار میدهد. مثبتاندیشی او فقط مخصوص خودش است)... مثبتاندیشی به ترامپ آموخته است که مغز، اگر به شیوهای مثبت بیندیشد، قادر است واقعیت دلخواه خودش را بیافریند... این دقیقا نقطۀ مقابل ارزش قائل شدن برای کمتوقعی، تصورات منفیگرا، و بدبینی تدافعی است. من معتقدم ترامپ محصول فرهنگی است که هیچ حدومرزی نمیشناسد و خطرش در این است که آدمهایی از آن بیرون میآیند که هیچ درکی از هنر ظریف کناره گرفتن ندارند.
از کتاب فضیلت کناره گرفتن، سوِند برینکمن، ترجمۀ محمد ملاعباسی، نشر ترجمان
@eudemonia
عشق چون بخشندگی
#در_دست_آمادهسازی
هفت مهارت عاطفی به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمۀ حمیده بحرینی
🔹در نگاه امروزی عشق بهشدت با ستایش و تحسین آمیخته است. در تلقی معمول، عاشق شدن یعنی مبهوت ظاهر جسمانی یا فضایل روحی دیگری شدن. شاید بشود گفت عاشق کسی است که، به عنوان مثال، مفتون ِ بذلهگویی یا هوش دیگری شده است، یا مجذوب شجاعت او یا زیباییاش. وقتی به خودمان رجوع میکنیم و به احساس عشقمان نسبت به دیگری مینگریم درمییابیم که ظاهراً عشق بر تحسین و ستایش مبتنی است، چرا که معشوق در نگاه ما بینظیر و به هزار دلیل قویتر و کاملتر از خود ماست.
🔹اما در این مورد دیدگاه دیگری هم وجود دارد که شایستۀ کندوکاو است. اگر میخواهیم ضعفهایمان را، که غالباً در نظرمان برجسته هم شده، اصلاح کنیم و رابطهای درازمدت را سامان دهیم، باید به این دیدگاه توجه کنیم؛ دیدگاهی که عشق را مبتنی بر خصوصیتی میداند که در بحثهای مربوط به روابط عاطفی افراد به ندرت ذکری از آن به میان میآید؛ یعنی سخاوت و بخشندگی. مطابق این دیدگاه در فلسفهٔ عشق، عاشق ِ کسی شدن به این معنا نیست که فقط، یا عمدتاً، او را به واسطۀ بیعیب و نقص بودنش تحسین کنیم، بلکه منظور آن است که بهرغم آنچه مرسوم است در حق او بینهایت سخاوتمند باشیم، به خصوص در آن مواقعی که او در برابرمان چندان هم جذاب و خوشآیند جلوه نمیکند. در این نگاه عشق به معنای شور و هیجان در برابر کمال و برتری تام معشوق نیست، بلکه مهارت خاصی است مبتنی بر این که بتوانیم معشوق خود را فراتر از جنبههای غالباً ناخوشآیند ظاهریاش ببینیم، نیرویی که میتواند خلاقانه به تجربههای عاشقانه وارد شود و به همراه خود بخشش و مهربانی را بهرغم فریبکاریها و پریشانیها به او پیشکش کند. عاشق شدن، در این تلقی تازه، بالاتر از هر چیز، به این معناست که بدانیم چگونه بخشنده باشیم.
🔹خیلی مهم است که عشق را سخاوت و بخشندگی بدانیم، چرا که تقریباً همزمان با آن که داریم کسی را از نزدیک و خوب میشناسیم، متوجه میشویم همهٔ آن صفات بیعیب و نقصی که در ابتدا به او نسبت میدادیم آنقدرها هم که فکر میکردیم عمیق نیستند. اگر عشق مساوی با تحسین و ستایش باشد، باید آشنایی و انسِ بیشتر مانع افول عشق شود، در حالی که این طور نیست.
🔹متأسفانه این معنای عشق آنقدر نامأنوس و به نوعی پرزحمت به نظرمان میآید که حتی ممکن است از تصور این که چگونه چنین چیزی را بیاموزیم و در زندگیمان وارد کنیم، خود به خود یکه بخوریم و به عقب برگردیم. با این حال به نظر میآید که تقریباً همۀ ما به خوبی با این نوع عشق آشناییم؛ اما نکته این است که فکرش را هم نمیکنیم که این گونه دوست داشتن و مهر ورزیدن را میتوان به ارتباطهای عاطفی و عاشقانهمان هم ربط دهیم. این نوع دوست داشتن و عشق دقیقاً همان است که ما به صرافت طبع و بیآنکه تأملی کنیم در برابر بچهها ـ به خصوص بچههای ۲ تا ۴ سال ـ نشان میدهیم. برای همین تعجب میکنیم وقتی میشنویم که لازم است یاد بگیریم با معشوق بزرگسال هم با رگههایی از همان مدارا و تصوری برخورد کنیم که با کودکان رفتار میکنیم.
مجموعهٔ خوب زیستن
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن
@eudemonia
https://bit.ly/3nAnoU0
#در_دست_آمادهسازی
هفت مهارت عاطفی به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمۀ حمیده بحرینی
🔹در نگاه امروزی عشق بهشدت با ستایش و تحسین آمیخته است. در تلقی معمول، عاشق شدن یعنی مبهوت ظاهر جسمانی یا فضایل روحی دیگری شدن. شاید بشود گفت عاشق کسی است که، به عنوان مثال، مفتون ِ بذلهگویی یا هوش دیگری شده است، یا مجذوب شجاعت او یا زیباییاش. وقتی به خودمان رجوع میکنیم و به احساس عشقمان نسبت به دیگری مینگریم درمییابیم که ظاهراً عشق بر تحسین و ستایش مبتنی است، چرا که معشوق در نگاه ما بینظیر و به هزار دلیل قویتر و کاملتر از خود ماست.
🔹اما در این مورد دیدگاه دیگری هم وجود دارد که شایستۀ کندوکاو است. اگر میخواهیم ضعفهایمان را، که غالباً در نظرمان برجسته هم شده، اصلاح کنیم و رابطهای درازمدت را سامان دهیم، باید به این دیدگاه توجه کنیم؛ دیدگاهی که عشق را مبتنی بر خصوصیتی میداند که در بحثهای مربوط به روابط عاطفی افراد به ندرت ذکری از آن به میان میآید؛ یعنی سخاوت و بخشندگی. مطابق این دیدگاه در فلسفهٔ عشق، عاشق ِ کسی شدن به این معنا نیست که فقط، یا عمدتاً، او را به واسطۀ بیعیب و نقص بودنش تحسین کنیم، بلکه منظور آن است که بهرغم آنچه مرسوم است در حق او بینهایت سخاوتمند باشیم، به خصوص در آن مواقعی که او در برابرمان چندان هم جذاب و خوشآیند جلوه نمیکند. در این نگاه عشق به معنای شور و هیجان در برابر کمال و برتری تام معشوق نیست، بلکه مهارت خاصی است مبتنی بر این که بتوانیم معشوق خود را فراتر از جنبههای غالباً ناخوشآیند ظاهریاش ببینیم، نیرویی که میتواند خلاقانه به تجربههای عاشقانه وارد شود و به همراه خود بخشش و مهربانی را بهرغم فریبکاریها و پریشانیها به او پیشکش کند. عاشق شدن، در این تلقی تازه، بالاتر از هر چیز، به این معناست که بدانیم چگونه بخشنده باشیم.
🔹خیلی مهم است که عشق را سخاوت و بخشندگی بدانیم، چرا که تقریباً همزمان با آن که داریم کسی را از نزدیک و خوب میشناسیم، متوجه میشویم همهٔ آن صفات بیعیب و نقصی که در ابتدا به او نسبت میدادیم آنقدرها هم که فکر میکردیم عمیق نیستند. اگر عشق مساوی با تحسین و ستایش باشد، باید آشنایی و انسِ بیشتر مانع افول عشق شود، در حالی که این طور نیست.
🔹متأسفانه این معنای عشق آنقدر نامأنوس و به نوعی پرزحمت به نظرمان میآید که حتی ممکن است از تصور این که چگونه چنین چیزی را بیاموزیم و در زندگیمان وارد کنیم، خود به خود یکه بخوریم و به عقب برگردیم. با این حال به نظر میآید که تقریباً همۀ ما به خوبی با این نوع عشق آشناییم؛ اما نکته این است که فکرش را هم نمیکنیم که این گونه دوست داشتن و مهر ورزیدن را میتوان به ارتباطهای عاطفی و عاشقانهمان هم ربط دهیم. این نوع دوست داشتن و عشق دقیقاً همان است که ما به صرافت طبع و بیآنکه تأملی کنیم در برابر بچهها ـ به خصوص بچههای ۲ تا ۴ سال ـ نشان میدهیم. برای همین تعجب میکنیم وقتی میشنویم که لازم است یاد بگیریم با معشوق بزرگسال هم با رگههایی از همان مدارا و تصوری برخورد کنیم که با کودکان رفتار میکنیم.
مجموعهٔ خوب زیستن
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن
@eudemonia
https://bit.ly/3nAnoU0
آموزش ْ پُر کردن ظرف نیست، برافروختن آتش است.
(ویلیام باتلر ییتس)
هفتهٔ کتاب و کتابخوانی مبارک
@eudemonia
(ویلیام باتلر ییتس)
هفتهٔ کتاب و کتابخوانی مبارک
@eudemonia
Forwarded from هزار خط ناتمام
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from کانال مؤسسه فردای پارس
مجموعه نشست های زنده اینستاگرامی فردای پارس- جلسه بیستم
🔹واقع نگری در ایام کرونا
🔹ارائه: دکتر علی کاظمیان
🔺شنبه اول آذر
🔴 شروع جلسه ساعت 19
instagram.com/fardayepars @farda_ye_pars
🔹واقع نگری در ایام کرونا
🔹ارائه: دکتر علی کاظمیان
🔺شنبه اول آذر
🔴 شروع جلسه ساعت 19
instagram.com/fardayepars @farda_ye_pars
زیستن در مقام فرد
بابک عباسی
اشاره: دو سال پیش، در بزرگداشت روز جهانی فلسفه (که آخرین پنجشنبۀ آبان هر سال است) ماهنامۀ «اندیشهٔ پویا» پرسشی را با برخی پژوهشگران و معلمان فلسفه، و با من نیز، طرح کرده بود: فیلسوف محبوب شما کیست یا کدام فیلسوف بیشترین تأثیر را بر شما داشته است؟
امسال که موسسۀ پژوهشی حکمت و فلسفۀ ایران هم کار نیکویی کرده و روز جهانی فلسفه را به «زندگی خوب» پیوند زده است، بیمناسبت ندیدم پاسخم را اینجا بازنشر کنم. (این نوشته پیشتر در همین کانال منتشر شده است)
▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️
این که از یک پژوهشگر و معلم فلسفه سؤال کنند کدام فیلسوف در حیات فکری او مهم و تأثیرگذار بوده است، در نظر اول ممکن است سؤالی شخصی به نظر برسد که ارتباط چندانی هم به بزرگداشت روز فلسفه ندارد. اما چنین پرسشی از این جهت ممکن است بزرگداشت فلسفه باشد که خردهروایتهایی به دست میدهد از اینکه فیلسوفان در عمل چه میکنند و چگونه بر زندگی آدمیان تأثیر میگذارند. این سؤال حتی از این حیث هم میتواند سؤالی فلسفی باشد که در حال و هوای این شعارِ سقراط است که «زندگیِ بررسینشده ارزش زیستن ندارد.»
هر دانشجوی فلسفهای ممکن است به سراغ فیلسوفان بسیاری رفته باشد و از دیدار هر یک، ردّی در حیات فکری و معنویاش به جا مانده باشد، فیلسوفانی که نوشتههایشان تهذیبکنندۀ فکر است و پالایشگر روح، متفکرانی که گاه کمابیش همان زندگی فکری و معنوی را که ما در حال گذراندن آن هستیم، زیستهاند اما بهتر از ما توانستهاند از پس آن برآیند و تکههایش را به هم و به تصویری بزرگتر و رهاییبخش ربط بدهند. اینها را گفتم که بگویم انتخاب از میان قهرمانان فکریام کار آسانی نیست. مثلا برایم آسان نیست که در جواب، از ویلیام جیمز و ویتگنشتاین و لویناس یاد نکنم. اما از اینها که بگذریم، برای من یکی از تاثیرگذارترینها، که تأثیرش هنوز تمام نشده است، کسی است که حتی بر سر اینکه آیا باید او را فیلسوف دانست یا نه اختلاف هست، یعنی سورِن کرکگور.
فلسفه بر مدار کلیت و ضرورت میچرخد اما کرکگور از کلیت و ضرورت به معنای مصطلح فلسفی بیزار بود. برای همین در همان اوان جوانی نوشته بود که «مهمترین کارْ یافتن حقیقتی است که برای من حقیقت باشد...آخر چه فایدهای دارد حقیقتی به اصطلاح عینی را کشف کنم یا در نظامهای ساختۀ فیلسوفان کندوکاو کنم ... و جهانی بسازم که قرار نیست خودم در آن سکنی گزینم بلکه فقط باید آن را بالا بگیرم که دیگران نظاره کنند؟»(ترجمۀ صالح نجفی) با وجود این، همین کسی که شاید به طنز خود را از استعداد فلسفه بیبهره میدانست، انقلابی تمام عیار در «فلسفۀ خود» (philosophy of self) پدید آورد که بعدها فیلسوفان قَدَری مانند هایدگر و ویتگنشتاین بصیرتهای او را پروردند و بسط دادند؛ نظریهای که بر اساس آن، جوهری با عنوان «خود» نداریم، «خود»ِ ما تصمیمها و انتخابها و اَعمال ماست: ما همان کردارمان هستیم.
برای اینکه از سؤال دور نشوم و روایتم را شخصیتر کنم باید بگویم اندیشهها و سخنان کرکگور از جمله در دو قلمرو برایم تأملبرانگیز و تأثیرگذار بوده است: فلسفۀ زندگی و دینشناسی؛ دو قلمروی که در اندیشۀ کرکگور کاملاً در هم تنیده است.
[برای خواندن متن کامل به این لینک بروید یا از گزینۀ instant view استفاده کنید]
بابک عباسی
اشاره: دو سال پیش، در بزرگداشت روز جهانی فلسفه (که آخرین پنجشنبۀ آبان هر سال است) ماهنامۀ «اندیشهٔ پویا» پرسشی را با برخی پژوهشگران و معلمان فلسفه، و با من نیز، طرح کرده بود: فیلسوف محبوب شما کیست یا کدام فیلسوف بیشترین تأثیر را بر شما داشته است؟
امسال که موسسۀ پژوهشی حکمت و فلسفۀ ایران هم کار نیکویی کرده و روز جهانی فلسفه را به «زندگی خوب» پیوند زده است، بیمناسبت ندیدم پاسخم را اینجا بازنشر کنم. (این نوشته پیشتر در همین کانال منتشر شده است)
▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️
این که از یک پژوهشگر و معلم فلسفه سؤال کنند کدام فیلسوف در حیات فکری او مهم و تأثیرگذار بوده است، در نظر اول ممکن است سؤالی شخصی به نظر برسد که ارتباط چندانی هم به بزرگداشت روز فلسفه ندارد. اما چنین پرسشی از این جهت ممکن است بزرگداشت فلسفه باشد که خردهروایتهایی به دست میدهد از اینکه فیلسوفان در عمل چه میکنند و چگونه بر زندگی آدمیان تأثیر میگذارند. این سؤال حتی از این حیث هم میتواند سؤالی فلسفی باشد که در حال و هوای این شعارِ سقراط است که «زندگیِ بررسینشده ارزش زیستن ندارد.»
هر دانشجوی فلسفهای ممکن است به سراغ فیلسوفان بسیاری رفته باشد و از دیدار هر یک، ردّی در حیات فکری و معنویاش به جا مانده باشد، فیلسوفانی که نوشتههایشان تهذیبکنندۀ فکر است و پالایشگر روح، متفکرانی که گاه کمابیش همان زندگی فکری و معنوی را که ما در حال گذراندن آن هستیم، زیستهاند اما بهتر از ما توانستهاند از پس آن برآیند و تکههایش را به هم و به تصویری بزرگتر و رهاییبخش ربط بدهند. اینها را گفتم که بگویم انتخاب از میان قهرمانان فکریام کار آسانی نیست. مثلا برایم آسان نیست که در جواب، از ویلیام جیمز و ویتگنشتاین و لویناس یاد نکنم. اما از اینها که بگذریم، برای من یکی از تاثیرگذارترینها، که تأثیرش هنوز تمام نشده است، کسی است که حتی بر سر اینکه آیا باید او را فیلسوف دانست یا نه اختلاف هست، یعنی سورِن کرکگور.
فلسفه بر مدار کلیت و ضرورت میچرخد اما کرکگور از کلیت و ضرورت به معنای مصطلح فلسفی بیزار بود. برای همین در همان اوان جوانی نوشته بود که «مهمترین کارْ یافتن حقیقتی است که برای من حقیقت باشد...آخر چه فایدهای دارد حقیقتی به اصطلاح عینی را کشف کنم یا در نظامهای ساختۀ فیلسوفان کندوکاو کنم ... و جهانی بسازم که قرار نیست خودم در آن سکنی گزینم بلکه فقط باید آن را بالا بگیرم که دیگران نظاره کنند؟»(ترجمۀ صالح نجفی) با وجود این، همین کسی که شاید به طنز خود را از استعداد فلسفه بیبهره میدانست، انقلابی تمام عیار در «فلسفۀ خود» (philosophy of self) پدید آورد که بعدها فیلسوفان قَدَری مانند هایدگر و ویتگنشتاین بصیرتهای او را پروردند و بسط دادند؛ نظریهای که بر اساس آن، جوهری با عنوان «خود» نداریم، «خود»ِ ما تصمیمها و انتخابها و اَعمال ماست: ما همان کردارمان هستیم.
برای اینکه از سؤال دور نشوم و روایتم را شخصیتر کنم باید بگویم اندیشهها و سخنان کرکگور از جمله در دو قلمرو برایم تأملبرانگیز و تأثیرگذار بوده است: فلسفۀ زندگی و دینشناسی؛ دو قلمروی که در اندیشۀ کرکگور کاملاً در هم تنیده است.
[برای خواندن متن کامل به این لینک بروید یا از گزینۀ instant view استفاده کنید]
Telegraph
زیستن در مقام فرد
این که از یک پژوهشگر و معلم فلسفه سؤال کنند کدام فیلسوف در حیات فکری او مهم و تأثیرگذار بوده است، در نظر اول ممکن است سؤالی شخصی به نظر برسد که ارتباط چندانی هم به بزرگداشت روز فلسفه ندارد. اما چنین پرسشی از این جهت ممکن است بزرگداشت فلسفه باشد که خردهروایتهایی به…
👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
کاش لااقل اندکی سیاهی، اندکی پلیدی یا حتی یک جنایت از یک حیوان، از این همه حیوان دیده بودیم. کاش حیوانات جهان ما این قدر شبیه کودکان نبودند. یا کاش مثل سنگ بودند و هیچ نمیفهمیدند. آنها کینه و نفرت و زشتی را نمیفهمند ولی متاسفانه درد و رنج و ترس و اسارت را خوب میفهمند. اگر این حیوان بیچاره نمیفهمید، مثل سنگ در یک گوشه میافتاد و این رنج بینهایت به خود نمیداد. عجیب است کار این دنیا؛ بیگناهان همواره در دست گناهکاران اسیرند. در فیلم سینمایی نوح، او به خانوادهاش گفت که خدا دستور داده بهجز بیگناهان همه باید از بین بروند. فرزندش پرسید: بیگناهان کیانند؟ جواب داد: حیوانات.
ویدئو و متن از صفحۀ اینستاگرام پناهگاه جیران
(توضیح: گرگی است گرفتار در باغ وحش)
@eudemonia
ویدئو و متن از صفحۀ اینستاگرام پناهگاه جیران
(توضیح: گرگی است گرفتار در باغ وحش)
@eudemonia
Forwarded from عقل آبی | صدّیق قطبی
در ستایش پرسهزدنهای بیهدف
«میتوانم زمانی را به یاد بیاورم که اینطور زندگی نمیکردم. میتوانم روزهای کودکیام را به یاد بیاورم، زمانی که تنهایی از مدرسه به طرف خانه آهسته قدم میزدم و راه فرعی طولانی را، که از میان جنگل میگذشت، در پیش میگرفتم. با سکوتی که فقط صدای قدمهای خودم آن را میشکست، لاکپشتها را، که در راههای خاکی به نرمی حرکت میکردند، دنبال میکردم. آنها کجا رفتند و چرا؟ با شاخههای درختهای افتاده، برج و بارو درست میکردم. کنار برکه کورنفیلد مینشستم و ساعتها وقتم را تلف میکردم و سرگرم تماشای بچهقورباغهها میشدم یا جنبش علفها در باد را تماشا میکردم. ذهنم از این شاخه به آن شاخه میپرید. به این فکر میکردم که آن شب برای شام چه می.خواهم، خدا مرد است یا زن، آیا بچه قورباغهها میدانند مقدر است قورباغه شوند، مُردن چه حسی دارد، وقتی بزرگ شدم، میخواهم چهکاره شوم، و از این جور چیزها. وقتی هوا تاریک میشد به طرف خانه راه میافتادم.
از خودم میپرسم آن ساعتهای بیخیالی که کنار برکه وقت میگذراندم کجا رفت؟ دنیا چطور اینقدر تغییر کرده؟ البته بخشی از جواب به سادگی این است که من بزرگ شدهام. نمیتوان انکار کرد که بزرگسالی مسئولیتها و الزامات و فشارهای خاص خودش را به همراه دارد و مستلزم آگاهی از مشکلات زندگی است. ولی این فقط بخشی از ماجرا است... در دهههای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ تا به امروز، دگرگونی عظیمی در جهان رخ داده است. این دگرگونی چنان گسترده بوده که شیوه سخن گفتن و عمل کردن و اندیشیدن ما را به کلی عوض کرده است. این تغییرات غالباً آن قدر ظریف و نامحسوس بودهاند که به زحمت از آنها خبر داریم. یکی از این واقعیتها این است که دنیای امروز سریعتر، برنامهریزیشدهتر، تکهتکهشدهتر، عجولانهتر، پُرسروصداتر، بیتابتر، مجهزتر و عمومیتر است. اگر بخواهم عبارت بهتری به کار ببرم، آن را «جهان بیقرار» مینامم. منظورم از این تعبیر، فقط ارتباطات دیجیتالی، اینترنت و رسانههای اجتماعی نیست. سروصدا و شتابِ بیامان جهان را هم در نظر دارم...
ما دقیقاً چه چیزی را از دست دادهایم؟... اگر دیگر وقت نداریم ذهنمان را آزاد بگذاریم که بیدغدغه و بدون هدف خاصی پرسه بزند و بچرخد، چه چیزی را از دست دادهایم؟... حالا به ندرت به ذهنم اجازه میدهم بدون اصطکاک و ضربالاجل برای خودش آزادانه پرسه بزند؛ به ندرت خودم را از هجوم و هیاهوی جهان بیرون دور نگه میدارم. در این میان چه چیزی از دست رفته است؟
من قطعاً فعالیتهای خلاقانهام را در معرض خطر قرار دادهام. روانشناسان مدتهاست که میدانند خلاقیت در زمانهای بیبرنامه، موقع بازی، موقع «تفکر واگرا» و در گردشهای بیهدف شکوفا میشود. گوستاو مالر پس از ناهار به طور معمول سه چهار ساعت پیادهروی میکرد. و ایدههایش را به سرعت در دفترچهاش مینوشت. کارل یونگ بیشترین تفکر و نوشتن خلاقانهاش زمانی بود که فعالیتهای بیامانش را در زوریخ تعطیل میکرد و به خانهی روستاییاش در بولینگن میرفت... آیا ما برای چنین ماجراجوییهای ذهنیای به فضاهای خالی نیاز نداریم؟...
اما من بیشتر از این هم از دست دادهام. معتقدم که چیزی از خود درونیام را از دست دادهام. منظورم از خود درونی، بخشی از من است که تخیل میکند، رویاپردازی میکند، میکاود و دائم از من میپرسد من که هستم و چه چیزی برای من مهم است. خود درونیام مرا به ریشههای خودم، به اصلم، بر میگرداند. نور آفتاب و خاکی که خود درونیام را پرورش میدهد، تنهایی و تأملات شخصی است.
وقتی به خود درونیام گوش میدهم، صدای تنفس روحم را میشنوم. آن نفسها آن قدر ظریف و لطیف هستند که برای شنیدنشان نیاز به سکوت و آرامش دارم؛ نیاز به آهستگی دارم. نیاز به فضاهای وسیع و ساکت در ذهنم دارم. نیاز به خلوت و حریم خصوصی دارم. بدون تنفس و شنیدن صدای خودِ درونیام زندانی دنیای بیقرار پیرامونم هستم...
با کمی عزم و اراده هر یک از ما میتوانیم نیم ساعت در روز زمان برای «اتلاف وقت» دست و پا کنیم. با این کار به خودمان هدیه میدهیم؛ هدیهای به روحمان. این کار تکریم نجوای درونی ماست. آزادی از قفس دنیای شلوغ مجازی است. آزادی است. دههها قبل، وقتی آن پسربچهای بودم که در راه بازگشت از مدرسه به خانه، در میان درختان قدم میزد و لاکپشتهایی را که آهسته در مسیر خاکی پیش میرفتند دنبال میکرد، و ساعتها وقتش را به تماشای بچه قورباغهها در آبهای کمعمق یا حرکت بوتهها در باد تلف میکرد، آزاد بودم. ما نمیتوانیم به آن دنیا برگردیم، ضرورتی هم ندارد این کار را بکنیم. ولی میتوانیم بخشی از آن فضا را در دنیای امروزمان به وجود بیاوریم. میتوانیم منطقه حفاظتشدهای در ذهن و ضمیرمان به وجود بیاوریم.»
(در ستایش اتلاف وقت، آلن لایتمن، ترجمه شهابالدین عباسی، نشر چشمه)
@sedigh_63
«میتوانم زمانی را به یاد بیاورم که اینطور زندگی نمیکردم. میتوانم روزهای کودکیام را به یاد بیاورم، زمانی که تنهایی از مدرسه به طرف خانه آهسته قدم میزدم و راه فرعی طولانی را، که از میان جنگل میگذشت، در پیش میگرفتم. با سکوتی که فقط صدای قدمهای خودم آن را میشکست، لاکپشتها را، که در راههای خاکی به نرمی حرکت میکردند، دنبال میکردم. آنها کجا رفتند و چرا؟ با شاخههای درختهای افتاده، برج و بارو درست میکردم. کنار برکه کورنفیلد مینشستم و ساعتها وقتم را تلف میکردم و سرگرم تماشای بچهقورباغهها میشدم یا جنبش علفها در باد را تماشا میکردم. ذهنم از این شاخه به آن شاخه میپرید. به این فکر میکردم که آن شب برای شام چه می.خواهم، خدا مرد است یا زن، آیا بچه قورباغهها میدانند مقدر است قورباغه شوند، مُردن چه حسی دارد، وقتی بزرگ شدم، میخواهم چهکاره شوم، و از این جور چیزها. وقتی هوا تاریک میشد به طرف خانه راه میافتادم.
از خودم میپرسم آن ساعتهای بیخیالی که کنار برکه وقت میگذراندم کجا رفت؟ دنیا چطور اینقدر تغییر کرده؟ البته بخشی از جواب به سادگی این است که من بزرگ شدهام. نمیتوان انکار کرد که بزرگسالی مسئولیتها و الزامات و فشارهای خاص خودش را به همراه دارد و مستلزم آگاهی از مشکلات زندگی است. ولی این فقط بخشی از ماجرا است... در دهههای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ تا به امروز، دگرگونی عظیمی در جهان رخ داده است. این دگرگونی چنان گسترده بوده که شیوه سخن گفتن و عمل کردن و اندیشیدن ما را به کلی عوض کرده است. این تغییرات غالباً آن قدر ظریف و نامحسوس بودهاند که به زحمت از آنها خبر داریم. یکی از این واقعیتها این است که دنیای امروز سریعتر، برنامهریزیشدهتر، تکهتکهشدهتر، عجولانهتر، پُرسروصداتر، بیتابتر، مجهزتر و عمومیتر است. اگر بخواهم عبارت بهتری به کار ببرم، آن را «جهان بیقرار» مینامم. منظورم از این تعبیر، فقط ارتباطات دیجیتالی، اینترنت و رسانههای اجتماعی نیست. سروصدا و شتابِ بیامان جهان را هم در نظر دارم...
ما دقیقاً چه چیزی را از دست دادهایم؟... اگر دیگر وقت نداریم ذهنمان را آزاد بگذاریم که بیدغدغه و بدون هدف خاصی پرسه بزند و بچرخد، چه چیزی را از دست دادهایم؟... حالا به ندرت به ذهنم اجازه میدهم بدون اصطکاک و ضربالاجل برای خودش آزادانه پرسه بزند؛ به ندرت خودم را از هجوم و هیاهوی جهان بیرون دور نگه میدارم. در این میان چه چیزی از دست رفته است؟
من قطعاً فعالیتهای خلاقانهام را در معرض خطر قرار دادهام. روانشناسان مدتهاست که میدانند خلاقیت در زمانهای بیبرنامه، موقع بازی، موقع «تفکر واگرا» و در گردشهای بیهدف شکوفا میشود. گوستاو مالر پس از ناهار به طور معمول سه چهار ساعت پیادهروی میکرد. و ایدههایش را به سرعت در دفترچهاش مینوشت. کارل یونگ بیشترین تفکر و نوشتن خلاقانهاش زمانی بود که فعالیتهای بیامانش را در زوریخ تعطیل میکرد و به خانهی روستاییاش در بولینگن میرفت... آیا ما برای چنین ماجراجوییهای ذهنیای به فضاهای خالی نیاز نداریم؟...
اما من بیشتر از این هم از دست دادهام. معتقدم که چیزی از خود درونیام را از دست دادهام. منظورم از خود درونی، بخشی از من است که تخیل میکند، رویاپردازی میکند، میکاود و دائم از من میپرسد من که هستم و چه چیزی برای من مهم است. خود درونیام مرا به ریشههای خودم، به اصلم، بر میگرداند. نور آفتاب و خاکی که خود درونیام را پرورش میدهد، تنهایی و تأملات شخصی است.
وقتی به خود درونیام گوش میدهم، صدای تنفس روحم را میشنوم. آن نفسها آن قدر ظریف و لطیف هستند که برای شنیدنشان نیاز به سکوت و آرامش دارم؛ نیاز به آهستگی دارم. نیاز به فضاهای وسیع و ساکت در ذهنم دارم. نیاز به خلوت و حریم خصوصی دارم. بدون تنفس و شنیدن صدای خودِ درونیام زندانی دنیای بیقرار پیرامونم هستم...
با کمی عزم و اراده هر یک از ما میتوانیم نیم ساعت در روز زمان برای «اتلاف وقت» دست و پا کنیم. با این کار به خودمان هدیه میدهیم؛ هدیهای به روحمان. این کار تکریم نجوای درونی ماست. آزادی از قفس دنیای شلوغ مجازی است. آزادی است. دههها قبل، وقتی آن پسربچهای بودم که در راه بازگشت از مدرسه به خانه، در میان درختان قدم میزد و لاکپشتهایی را که آهسته در مسیر خاکی پیش میرفتند دنبال میکرد، و ساعتها وقتش را به تماشای بچه قورباغهها در آبهای کمعمق یا حرکت بوتهها در باد تلف میکرد، آزاد بودم. ما نمیتوانیم به آن دنیا برگردیم، ضرورتی هم ندارد این کار را بکنیم. ولی میتوانیم بخشی از آن فضا را در دنیای امروزمان به وجود بیاوریم. میتوانیم منطقه حفاظتشدهای در ذهن و ضمیرمان به وجود بیاوریم.»
(در ستایش اتلاف وقت، آلن لایتمن، ترجمه شهابالدین عباسی، نشر چشمه)
@sedigh_63