مجموعه نشست های زنده اینستاگرامی فردای پارس- جلسه بیستم

🔹واقع نگری در ایام کرونا

🔹ارائه: دکتر علی کاظمیان

🔺شنبه اول آذر

🔴 شروع جلسه ساعت 19

instagram.com/fardayepars @farda_ye_pars

مادرِ به اندازۀ کافی خوب!

#کرگدن
#دونالد_وینیکات

@kargadanpub 🦏

زیستن در مقام فرد
بابک عباسی

اشاره: دو سال پیش، در بزرگداشت روز جهانی فلسفه (که آخرین پنجشنبۀ آبان‌ هر سال است) ماهنامۀ «اندیشهٔ پویا» پرسشی را با برخی پژوهشگران و معلمان فلسفه، و با من نیز، طرح کرده بود: فیلسوف محبوب شما کیست یا کدام فیلسوف بیشترین تأثیر را بر شما داشته است؟

امسال که موسسۀ پژوهشی حکمت و فلسفۀ ایران هم کار نیکویی کرده و روز جهانی فلسفه را به «زندگی خوب» پیوند زده است، بی‌مناسبت ندیدم پاسخم را اینجا بازنشر کنم. (این نوشته پیش‌تر در همین کانال منتشر شده است)

▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️

این که از یک پژوهشگر و معلم فلسفه سؤال کنند کدام فیلسوف در حیات فکری او مهم و تأثیرگذار بوده است، در نظر اول ممکن است سؤالی شخصی به نظر برسد که ارتباط چندانی هم به بزرگداشت روز فلسفه ندارد. اما چنین پرسشی از این جهت ممکن است بزرگداشت فلسفه باشد که خرده‌روایت‌هایی به دست می‌دهد از اینکه فیلسوفان در عمل چه می‌کنند و چگونه بر زندگی آدمیان تأثیر می‌گذارند. این سؤال حتی از این حیث هم می‌تواند سؤالی فلسفی باشد که در حال و هوای این شعارِ سقراط است که «زندگیِ‌ بررسی‌نشده ارزش زیستن ندارد.»

هر دانش‌جوی فلسفه‌ای ممکن است به سراغ فیلسوفان بسیاری رفته باشد و از دیدار هر یک، ردّی در حیات فکری و معنوی‌اش به جا مانده باشد، فیلسوفانی که نوشته‌هایشان تهذیب‌کنندۀ فکر است و پالایشگر روح، متفکرانی که گاه کمابیش همان زندگی فکری و معنوی را که ما در حال گذراندن آن‌ هستیم، زیسته‌اند اما بهتر از ما توانسته‌اند از پس آن برآیند و تکه‌هایش را به هم و به تصویری بزرگتر و رهایی‌بخش ربط بدهند. این‌ها را گفتم که بگویم انتخاب از میان قهرمانان فکری‌ام کار آسانی نیست. مثلا برایم آسان نیست که در جواب، از ویلیام جیمز و ویتگنشتاین و لویناس یاد نکنم. اما از اینها که بگذریم، برای من یکی از تاثیرگذارترین‌ها، که تأثیرش هنوز تمام نشده است، کسی است که حتی بر سر اینکه آیا باید او را فیلسوف دانست یا نه اختلاف هست، یعنی سورِن کرکگور.

فلسفه بر مدار کلیت و ضرورت می‌چرخد اما کرکگور از کلیت و ضرورت به معنای مصطلح فلسفی بیزار بود. برای همین در همان اوان جوانی نوشته بود که «مهم‌ترین کارْ یافتن حقیقتی است که برای من حقیقت باشد...آخر چه فایده‌ای دارد حقیقتی به اصطلاح عینی را کشف کنم یا در نظام‌های ساختۀ فیلسوفان کندوکاو کنم ... و جهانی بسازم که قرار نیست خودم در آن سکنی گزینم بلکه فقط باید آن را بالا بگیرم که دیگران نظاره کنند؟»(ترجمۀ صالح نجفی) با وجود این، همین کسی که شاید به طنز خود را از استعداد فلسفه بی‌بهره می‌دانست، انقلابی تمام عیار در «فلسفۀ خود» (philosophy of self) پدید آورد که بعدها فیلسوفان قَدَری مانند هایدگر و ویتگنشتاین بصیرت‌های او را پروردند و بسط دادند؛ نظریه‌ای که بر اساس آن، جوهری با عنوان «خود» نداریم، «خود»ِ ما تصمیم‌ها و انتخاب‌ها و اَعمال ماست: ما همان کردارمان هستیم.

برای اینکه از سؤال دور نشوم و روایتم را شخصی‌تر کنم باید بگویم اندیشه‌ها و سخنان کرکگور از جمله در دو قلمرو برایم تأمل‌برانگیز و تأثیرگذار بوده است: فلسفۀ زندگی و دین‌شناسی؛ دو قلمروی که در اندیشۀ کرکگور کاملاً در هم تنیده‌ است.

[برای خواندن متن کامل به این لینک بروید یا از گزینۀ instant view استفاده کنید]

معرفی و خلاصۀ کتاب فرضیۀ خوشبختی
اثر جاناتان هایت

@podcastbplus
@eudemonia

حق حیوان، صواب انسان

@kargadanpub 🦏

انسان مرکز هستی نیست. [چه بهتر!]

از ویدئوهای مدرسۀ زندگی دوباتن
ترجمه و صدا: ایمان فانی

@eudemonia

کاش لااقل اندکی سیاهی، اندکی پلیدی یا حتی یک جنایت از یک حیوان، از این همه حیوان دیده بودیم. کاش حیوانات جهان ما این قدر شبیه کودکان نبودند. یا کاش مثل سنگ بودند و هیچ نمی‌فهمیدند. آن‌ها کینه و نفرت و زشتی را نمی‌فهمند ولی متاسفانه درد و رنج و ترس و اسارت را خوب می‌فهمند. اگر این حیوان بیچاره نمی‌فهمید، مثل سنگ در یک گوشه می‌افتاد و این رنج بی‌نهایت به خود نمی‌داد. عجیب است کار این دنیا؛ بی‌گناهان همواره در دست گناهکاران اسیرند. در فیلم سینمایی نوح، او به خانواده‌اش گفت که خدا دستور داده به‌جز بی‌گناهان همه باید از بین بروند. فرزندش پرسید: بی‌گناهان کیانند؟ جواب داد: حیوانات.

ویدئو و متن از صفحۀ اینستاگرام پناهگاه جیران

(توضیح: گرگی است گرفتار در باغ وحش)

@eudemonia

در ستایش پرسه‌زدن‌های بی‌هدف

«می‌توانم زمانی را به یاد بیاورم که این‌طور زندگی نمی‌کردم. می‌توانم روزهای کودکی‌ام را به یاد بیاورم، زمانی که تنهایی از مدرسه به طرف خانه آهسته قدم می‌زدم و راه فرعی طولانی را، که از میان جنگل می‌گذشت، در پیش می‌گرفتم. با سکوتی که فقط صدای قدم‌های خودم آن را می‌شکست، لاک‌پشت‌ها را، که در راه‌های خاکی به نرمی حرکت می‌کردند، دنبال می‌کردم. آنها کجا رفتند و چرا؟ با شاخه‌های درخت‌های افتاده، برج و بارو درست می‌کردم. کنار برکه کورنفیلد می‌نشستم و ساعت‌ها وقتم را تلف می‌کردم و سرگرم تماشای بچه‌قورباغه‌ها می‌شدم یا جنبش علف‌ها در باد را تماشا می‌کردم. ذهنم از این شاخه به آن شاخه می‌پرید. به این فکر می‌کردم که آن شب برای شام چه می.خواهم، خدا مرد است یا زن، آیا بچه قورباغه‌ها می‌دانند مقدر است قورباغه شوند، مُردن چه حسی دارد، وقتی بزرگ شدم، می‌خواهم چه‌کاره شوم، و از این جور چیزها. وقتی هوا تاریک می‌شد به طرف خانه راه می‌افتادم.

از خودم می‌پرسم آن ساعت‌های بی‌خیالی که کنار برکه وقت می‌گذراندم کجا رفت؟ دنیا چطور اینقدر تغییر کرده؟ البته بخشی از جواب به سادگی این است که من بزرگ شده‌ام. نمی‌توان انکار کرد که بزرگسالی مسئولیتها و الزامات و فشارهای خاص خودش را به همراه دارد و مستلزم آگاهی از مشکلات زندگی است. ولی این فقط بخشی از ماجرا است... در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ تا به امروز، دگرگونی عظیمی در جهان رخ داده است. این دگرگونی چنان گسترده بوده که شیوه سخن گفتن و عمل کردن و اندیشیدن ما را به کلی عوض کرده است. این تغییرات غالباً آن قدر ظریف و نامحسوس بوده‌اند که به زحمت از آنها خبر داریم. یکی از این واقعیتها این است که دنیای امروز سریع‌تر، برنامه‌ریزی‌شده‌تر، تکه‌تکه‌شده‌تر، عجولانه‌تر، پُرسروصداتر، بی‌تاب‌تر، مجهزتر و عمومی‌تر است. اگر بخواهم عبارت بهتری به کار ببرم، آن را «جهان بی‌قرار» می‌نامم. منظورم از این تعبیر، فقط ارتباطات دیجیتالی، اینترنت و رسانه‌های اجتماعی نیست. سروصدا و شتابِ بی‌امان جهان را هم در نظر دارم...

ما دقیقاً چه چیزی را از دست داده‌ایم؟... اگر دیگر وقت نداریم ذهن‌مان را آزاد بگذاریم که بی‌دغدغه و بدون هدف خاصی پرسه بزند و بچرخد، چه چیزی را از دست داده‌ایم؟... حالا به ندرت به ذهنم اجازه می‌دهم بدون اصطکاک و ضرب‌الاجل برای خودش آزادانه پرسه بزند؛ به ندرت خودم را از هجوم و هیاهوی جهان بیرون دور نگه می‌دارم. در این میان چه چیزی از دست رفته است؟
من قطعاً فعالیت‌های خلاقانه‌ام را در معرض خطر قرار داده‌ام. روانشناسان مدتهاست که می‌دانند خلاقیت در زمان‌های بی‌برنامه، موقع بازی، موقع «تفکر واگرا» و در گردش‌های بی‌هدف شکوفا می‌شود. گوستاو مالر پس از ناهار به طور معمول سه چهار ساعت پیاده‌روی می‌کرد. و ایده‌هایش را به سرعت در دفترچه‌اش می‌نوشت. کارل یونگ بیشترین تفکر و نوشتن خلاقانه‌اش زمانی بود که فعالیت‌های بی‌امانش را در زوریخ تعطیل می‌کرد و به خانه‌ی روستایی‌اش در بولینگن می‌رفت... آیا ما برای چنین ماجراجویی‌های ذهنی‌ای به فضاهای خالی نیاز نداریم؟...

اما من بیشتر از این هم از دست داده‌ام. معتقدم که چیزی از خود درونی‌ام را از دست داده‌ام. منظورم از خود درونی، بخشی از من است که تخیل می‌کند، رویاپردازی می‌کند، می‌کاود و دائم از من می‌پرسد من که هستم و چه چیزی برای من مهم است. خود درونی‌ام مرا به ریشه‌های خودم، به اصلم، بر می‌گرداند. نور آفتاب و خاکی که خود درونی‌ام را پرورش می‌دهد، تنهایی و تأملات شخصی است.

وقتی به خود درونی‌ام گوش می‌دهم، صدای تنفس روحم را می‌شنوم. آن نفس‌ها آن قدر ظریف و لطیف هستند که برای شنیدن‌شان نیاز به سکوت و آرامش دارم؛ نیاز به آهستگی دارم. نیاز به فضاهای وسیع و ساکت در ذهنم دارم. نیاز به خلوت و حریم خصوصی دارم. بدون تنفس و شنیدن صدای خودِ درونی‌ام زندانی دنیای بی‌قرار پیرامونم هستم...

با کمی عزم و اراده هر یک از ما می‌توانیم نیم ساعت در روز زمان برای «اتلاف وقت» دست و پا کنیم. با این کار به خودمان هدیه می‌دهیم؛ هدیه‌ای به روح‌مان. این کار تکریم نجوای درونی ماست. آزادی از قفس دنیای شلوغ مجازی است. آزادی است. دهه‌ها قبل، وقتی آن پسربچه‌ای بودم که در راه بازگشت از مدرسه به خانه، در میان درختان قدم می‌زد و لاک‌پشت‌هایی را که آهسته در مسیر خاکی پیش می‌رفتند دنبال می‌کرد، و ساعت‌ها وقتش را به تماشای بچه قورباغه‌ها در آب‌های کم‌عمق یا حرکت بوته‌ها در باد تلف می‌کرد، آزاد بودم. ما نمی‌توانیم به آن دنیا برگردیم، ضرورتی هم ندارد این کار را بکنیم. ولی می‌توانیم بخشی از آن فضا را در دنیای امروزمان به وجود بیاوریم. می‌توانیم منطقه‌ حفاظت‌شده‌ای در ذهن و ضمیرمان به وجود بیاوریم.»

(در ستایش اتلاف وقت، آلن لایتمن، ترجمه شهاب‌الدین عباسی، نشر چشمه)

@sedigh_63

چگونه می‌توانیم «آدم خوب بودن» را رها کنیم و آدم بهتری شویم!

از گفتارهای تد

@dailyted1
@eudemonia

روانکاوی چگونه اثر می‌کند؟ (بخش نخست)

#در_دست_ترجمه

از کتاب روانکاوی به روایت مدرسۀ دوباتن
مترجم: محمود مقدسی

در جهان مدرن، وقتی حال روانی کسی خوش نیست، سه گزینۀ مهم برای تسکین و بهبود پیش رویش قرار دارد: دارودرمانیِ روانپزشکی، درمانِ شناختی-رفتاری (CBT) و روانکاوی.

هر کدام از این سه امکان، امتیازات و آسیب‌های خود را دارد. دارودرمانی بیش از همه به درد مواقع بحران می‌خورد؛ زمان‌هایی که که روان فرد کاملاً تحتِ سیطرۀ ترس، اضطراب و ناامیدی است و فکر کردن و تلاش برای حل مشکلات کاری از پیش نمی‌برد. اگر بدون هیچ فعالیت آگاهانه‌ای از قرص استفاده کنیم، به گونه‌ای بر شیمی مغزمان اثر می‌گذارد که می‌توانیم امروز را به فردا برسانیم. ممکن است در این فرایند، کمی خواب‌آلود و گیج بشویم یا حالت تهوّع پیدا کنیم، امّا اقلّش این است که هنوز سرپاییم و کم و بیش از پسِ کارهایمان بر می‌آئیم.

گزینه دوم، درمانِ شناختی-رفتاری (CBT) است که معمولاً توسطِ روانشناسان انجام می‌شود و حدود ۶ تا ۱۰ جلسه طول می‌کشد. در این جلسات، راهکارهایی برای استدلالِ عاقلانه به فرد آموزش داده می‌شود تا با آن بتواند در مورد جهانی که پارانویا، اعتماد به نفس کم، شرم و حمله‌های هراس‌ (پنیک) برایش ساخته‌اند، عاقلانه‌تر فکر کند و اگر شد، کنترل آن‌ها را به دست بگیرد.

و در نهایت روانکاوی- که از دور به نظر فقط آسیب و هزینه دارد. اثربخشی روانکاوی را نمی‌توان به‌آسانی با آزمون‌های علمی نشان داد. در حقیقت، نتایجِ روانکاوی به گونه‌ای است که نمی‌توان به‌آسانی آن‌ها را در مدل‌های آماری قرار داد. روانکاوی، زمانِ زیادی می‌برد؛ مثلاً دوجلسه در هفته برای مدّت دو سال. برای همین هم، گران‌ترین گزینه برای سلامت روان است. علاوه بر این، روانکاوی، مشارکتِ فعالِ بیمار و تلاشِ عاطفی مستمر او را می‌طلبد. در روانکاوی، این‌طور نیست که فرد بنشیند و شیمی مغزش کار را پیش ببرد.

با این همه، روانکاوی در بعضی موارد فوق‌العاده مؤثر است. بهبود در روانکاوی، اتفاقی یا از سرِ جادو نیست. سه دلیلِ محکم و قانع‌کننده برای آن وجود دارد:

احساسات ناهشیارِ ما هشیار می‌شوند
یکی از ایده‌های بنیادی روانکاوی این است که بیماری روانی، فروپاشی روانی، هراس‌های بی‌دلیل (فوبیا) و ... محصولِ بی‌خبری ما از دشواری‌هایی است که پیش‌تر از سر گذرانده‌ایم. همۀ ما در گذشته، موقعیت‌های سخت و ناراحت‌کننده‌ای را تجربه کرده‌ایم که چون توانِ عقلانیِ درک و تحمّل آن‌ها را نداشتیم، ناچاراً از آگاهی و تجربه هر روزه‌مان طردشان کرده‌ایم. مثلاً چالش‌های واقعی رابطه با والدینمان در کودکی را به یاد نمی‌آوریم؛ نمی‌بینیم که وقتی کسی قصد نزدیک شدن به ما را دارد، چه واکنشی به او نشان می‌دهیم و نمی‌توانیم از منشأ رفتارهای آسیب‌زننده به خودمان یا هراسمان از رابطۀ جنسی سر دربیاوریم. ما قربانیِ ناهشیارمان هستیم و نمی‌فهمیم واقعاً چه می‌خواهیم یا از چه چیزی وحشت داریم.
در این موارد، برخلافِ ادّعای طرفداران CBT نمی‌توانیم با صِرف گفتگوی عقلانی، بهبود پیدا کنیم. مسئله این است که ما نمی‌توانیم از ابتدا به عاملِ ایجاد و تقویتِ ناخوشیمان پی ببریم.

درمان، به طور چشمگیری، بی‌توجّهی ما به خودمان را از بین می‌برد و فضایی فراهم می‌کند که در امنیت هرچه را که به ذهنمان می‌‌آید بگوییم. روانکاو، متعجّب، دلزده یا منزجر نمی‌شود. او شبیه این حرف‌ها را پیش‌تر شنیده است. با همراهی درمانگرْ خودمان را می‌پذیریم و درِ صندوقچه رازهایمان را در فضایی از همدلی می‌‎گشاییم. در نتیجه، ایده‌ها و احساساتِ مهمی راهشان را از ناهشیاری ما به هشیاری باز می‌کنند و با دیده شدن، تحلیل شدن و در جای خود قرار گرفتن، درمان می‌شوند. در جلسۀ درمان برای اتفاقاتی اشک می‌ریزیم که پیش از این حتی تصوّرش را هم نمی‌کردیم بتوانیم از پسشان بربیاییم. ارواح سرگردان گذشته‌مان، در روشنی روز، دیده می‌شوند و کارمان با آن‌ها به پایان می‌رسد.

مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن
@eudemonia

https://bit.ly/37mSwzM

روانکاوی چگونه اثر می‌کند؟ (بخش دوم و پایانی)


از کتاب روانکاوی به روایت مدرسۀ دوباتن
مترجم: محمود مقدسی
#در_دست_ترجمه

اثربخشی روانکاوی وجه دومی هم دارد:

انتقال
«انتقال» اصطلاحی فنّی در روانکاوی است. به این معنا که بیمار طی درمان کم‌کم با درمانگر به گونه‌ای رفتار می‌کند که بازتابِ مهمترین و دشوارترین روابط گذشتۀ اوست.

مثلاً بیماری با والدین سرزنشگر، عمیقاً احساس می‌کند که دیر یا زود درمانگر از او خسته و بیزار می‌شود. یا بیماری که در بچّگی مدام درگیرِ خوشحال کردنِ والد افسرده‌اش بوده، تا موضوع ناراحت‌کننده‌ای در درمان پیش می‌آید، ‌احساس می‌کند باید شوخی و خنده راه بیندازد.

ما انتقال را در بیرون از اتاق درمان هم انجام می‌دهیم امّا در آنجا دیده نمی‌شود و کسی هم کاری برایش نمی‌کند. ولی اتاق درمان فرصتِ کنترل‌شده‌ای است که امکان می‌دهد خودمان را ببینیم و بفهمیم تکانه‌ها و خواست‌هایمان از کجا می‌آیند. آن وقت می‌توانیم رفتارمان را به جهتِ کم‌آسیب‌تری سوق بدهیم. مثلاً درمانگر ممکن است به آرامی از فرد بپرسد: چرا فکر می‌کنی حتماً نفرت‌انگیزی؟ یا ممکن است به او نشان بدهد که چطور کنایه‌های طنزآمیزش غم و وحشت او را پنهان می‌کنند.

بیمار کم‎کم شروع می‌کند به تشخیص و تغییر دادنِ انتظاراتی که در نتیجۀ زندگی گذشته‌اش از خودش پیدا کرده است. او در ادامۀ زندگی به سراغ شیوه‌هایی برای تعامل با آدم‌ها می‌رود که دردسر و ناکامی کمتری برایش ایجاد می‌کنند.

نخستین رابطۀ خوب
بسیاری از ما میراث رابطه‌های بدِ گذشته‌ را با خود داریم؛ آن زمان که کوچک و بی‌دفاع بودیم و بختِ این را نداشتیم که مراقبینِ قابل‌‎اتکایی دوروبرمان باشند؛ آن زمان که کسی نبود به حرف‌هایمان گوش بدهد و کسی نبود که مرز و قانون درست بگذارد و فرصتِ احساسِ ارزشمندی و خوب بودن به ما بدهد.

اگر درمان، خوب پیش برود، رابطه با درمانگر تبدیل به نخستین رابطۀ واقعاً قابل ‌اتکّا و دلگرم‌کننده‌ می‌شود. آن‌وقت، درمانگر همان والدِ خوبی می‌شود که نیاز داشتیم و هیچ وقت تجربه‌اش نکردیم. حالا فرصت ِاین را داریم که در کنارِ درمانگر کودک بشویم، به آن سال‌های دور و تجربه‌های تلخ برگردیم، آرام بگیریم و پایانِ متفاوتی را برای آن‌ها رقم بزنیم. اکنون می‌توانیم از نیازهایمان بگوییم و عصبانی و آشفته بشویم امّا مطمئن باشیم که درمانگر ما را دربرمی‌گیرد و با او می‌توانیم از آن سال‌های بد و آن دردها به خوبی عبور کنیم.

یک رابطۀ خوب الگویی می‌شود برای روابطِ خارج از اتاق درمان و صدایِ عقلانی و معتدل درمانگر تبدیل به بخشی از گفتگوی درونیِ خودمان می‌شود. حضورِ پیوستۀ عقلانیت و محبت ما را درمان می‌کند.

***
می‌ماند یک نکته و آن اینکه روانکاوی به کار هر کسی نمی‌آید. فرد باید موضع ذهنیِ مناسبی داشته باشد، به درمانگرِ خوبی بربخورد و بتواند زمان و توجّه لازم را به فرایند درمان اختصاص بدهد. امّا اگر اوضاع خوب پیش برود، روانکاوی می‌تواند بهترین تجربه‌ای باشد که تا به حال داشته‌ایم.

مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن
@eudemonia

https://bit.ly/3ofZdub

مرد جوانی بود (شاید هنوز هم باشد) که بعدازظهرها با صندلی چرخ‌دارش می‌آمد نبش خیابان اسدی. همان‌جا صندلی‌اش را پارک می‌کرد و راه رفتن آدم‌ها را تماشا می‌کرد. هر چهار فصل سال برنامه‌اش همین بود. اسمش را گذاشته بودم مرد چهارفصل. همیشه بهش مشکوک بودم که این آدم حتما ساقی است و جنس جور می‌کند. وگرنه چه دلیلی دارد زیر آفتاب تموز بیاید آدم‌ها را تماشا کند؟ ده سالِ تمام من به این آدم مشکوک بودم و حتی گاهی وقت‌ها دلم می‌خواست زنگ بزنم به برادران زحمت‌کش انتظامی تا بیایند و این جرثومه‌ی فساد را جمع کنند و نگذارند تا امنیت نبش خیابان اسدی را بهم بزند. کلا من آدم شکاکی هستم.

ده سال بعدتر مهاجرت کردم و ماهیت شغلم رفت به سمت طراحی خیابان و جاده و کوی و برزن و پیاده‌رو. بعد تازه فهمیدم که معابر شهری را طور دیگری هم می‌شود طراحی کرد. در واقع نظام طراحی کشورهای توسعه‌یافته بر اساس این تفکر می‌چرخد که انسان معلول یا کم‌توان، هنوز هم انسان است. باید بتواند به همه جا دسترسی داشته باشد و نباید اسم گذاشتن روی گروهی باعث شود تا از حقوق اولیه‌شان محروم بشوند. اگر دلش خواست بتواند برود خیابان. رستوران. موزه. پارک. دستشوئی عمومی. طبقه دوم پاساژ فلان تا از عطاری علف گربه و حب اژدها بخرد. کلا هر جایی که با پا می‌شود رفت، با صندلی چرخ‌دار هم باید بشود رفت. چون انسان نیازهای طبیعی‌اش را همیشه دارد. چه با پا و چه بی‌پا. چه با دست، چه بی دست. مهم اسم انسان است نه مشخصات ظاهری‌اش.

بعد تازه دوریالی‌ام جا افتاد که نبش خیابان اسدی، لبه‌ی دنیای مرد چهار فصل است و از آن جلوتر نمی‌تواند برود. از آن خط جلوتر، پیاده‌رو دو تا پله می‌خورد. بعد موزاییک‌ها دست‌انداز پیدا می‌کردند. بعد کلا پیاده‌رو محو می‌شد. بعد تیر برق می‌آمد. بعد ماشین‌های لوکس اریب توی پیاده رو پارک می‌کردند. کلا علاوه بر شکاک بودن، دوریالی‌ام هم خیلی دیر جا می‌افتد. خوب که فکر می‌کنم می‌بینم مرد چهارفصل تنها آدمی بوده که روی صندلی چرخ‌دار دیده‌ام. خدا می‌داند چندصد هزار آدم چهار فصل وجود دارد که سال‌هاست در حبس خانگی به سر می‌برند. جرم‌شان هم این است که پا، دست یا چشم ندارند. چه جرمی بالاتر از این. این آدم‌ها بابت جرم‌شان تنبیه می‌شوند. اشد مجازات. محرومیت استفاده از تمامی مکان‌های عمومی. حقشان همین است. می‌خواستند مواظب باشند که پای‌شان نرود روی مین. یا معلول به دنیا نیایند. یا حواس‌شان را می‌دادند تا پیر نشوند. به هر حال حالا باید حبس بشوند تا انتهای دنیا.

گمانم امروز روز معلولین است. روز خجالت کشیدن شهردارها و شهرسازها و بناها و پیمانکاران و مهندسان و قانون‌گذاران و ماشین‌داران و کلا همه‌ی بی‌شعوران مرتبط است.
#فهیم_عطار
@fahimattar

آیا راهی وجود دارد که بتوانیم ذهن خود را از تفکر منفی بازداریم؟ - راس هریس
#روان‌درمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #افکار_منفی

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂

آه کردم، شد رسن آن آه من
گشت آویزان درون چاه من
آن رسن بگرفتم و بیرون شدم
شاد و زفت و فربه و گلگون شدم

@eudemonia

میلِ مرضی به متفاوت بودن ازدیگران و متفاوت عمل کردن، از ما نسخه‌ای صرفا مخالفِ دیگران، غیر اصیل و بنجل می‌سازد. کار خودمان را بکنیم، راه خودمان را برویم بدون در نظر گرفتن این‌که شبیه به دیگرانیم یا متفاوت از آن‌ها. در هر دو میلِ "شباهت و تفاوت"، دیگران تعیین کننده راه ما هستند.









دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

«هر کجا که می‌ترسی، مأموریت تو همان‌جاست.»
کآرل گوُستآو یوُنگ
Carl Gustav Jung
روان‌شناس سوییسی و پایه‌گذار روان‌شناسی تحلیلی

عکس: پیتِر لیندبِرگ
Peter Lindbergh
انتشارات آنگاه
@angahbooks

هفتاد هزار سال پیش اجداد ما حیوانات بی‌اهمیتی بودند که در گوشه‌ای از آفریقا کنار آتش به گرم کردن خود مشغول بودند. هیچ فرقی بین بشر و دیگر حیوانات نبود. اما امروز انسان نه فقط دیگر حیوانات بلکه زمین و آسمان را مسخر خود کرده است. انسان چطور توانست به اینجا برسد؟ یووال نوح هراری پاسخی جالب و تأمل‌برانگیز به این پرسش دارد.

#حیوان_داستان‌پرداز
#حیوان_قصه‌گو

@dailyted1
@eudemonia

«اسیر کسی است که منتظر است کسی بیاید و او را آزاد کند.»
اِزرآ پآوند شاعر امریکایی
Ezra Pound
وقت آن آمد
که دستی بر زنم....
مولوی

عکس: هِرب ریتز
Herb Ritts
انتشارات آنگاه
@angahbooks

دربارۀ آنچه بیان‌شدنی نیست باید خاموش ماند. (لودویگ ویتگنشتاین)

Kim Ki-duck
1960-2020

@eudemonia

کتاب «دربارهٔ اخلاق و دین»

نوشتهٔ #لودویگ_ویتگنشتاین

ترجمهٔ #مالک_حسینی و #بابک_عباسی

چاپ پنجم

۱۰۴ صفحه/ پالتویی، شومیز

قیمت: ۱۸هزار تومان

📚📚📚📚📚

بخشی از متن:

اشلیک می‌گوید در اخلاق‌شناسی دینی دو برداشت از ماهیت امر خوب وجود داشته است: بر اساس تفسیر سطحی‌تر امر خوب به این دلیل خوب است که خدا آن را می‌خواهد؛ بر اساس تفسیر عمیق‌تر خدا به این دلیل امر خوب را می‌خواهد که خوب است.

#تازه_های_نشر_هرمس

@hermesspublication