وقتی می‌شنویم دربارۀ کسی از صفت «خودشیفته» استفاده می‌شود، کلیتی از یک مفهوم در ذهنمان نقش می‎بندد؛ مفهومی کلی معادل «نخوت و تکبر». از یک سو با مفهومی مواجه‌ایم که تصوری کلی از آن نزد همۀ ما وجود دارد و از این حیث برای همۀ ما آشناست؛ اما از سوی دیگر وقتی قرار است دربارۀ جزئیات آن بیندیشیم و سخن بگوییم، آن را خالی از ابهام نمی‌یابیم. تازه متوجه می‌شویم معنای این واژه برایمان گنگ است و بیش از اندازه تعمیم داده شده است؛ به‌ویژه وقتی متوجهِ تفاوت‌های رفتاری میان افرادی می‌شویم که پیش‌تر همۀ آنها را مصادیقی برای این مفهوم واحد، و کلیشه‌شده، در نظر می‌گرفتیم.
هدف این کتاب رهانیدن مفهوم خودشیفتگی از این معنای کلیشه‌ای، و روشن کردن ماهیت پیچیدۀ آن است. مثال‌ها و نمونه‌هایی متنوع از انواع شخصیتِ خودشیفته در کتاب آمده است که نشان می‌دهد «خودشیفتگی» درواقع طیف وسیعی از ویژگی‌ها را در بر می‌گیرد که می‌تواند از فردی به فرد دیگر تغییر کند. اگر مایل‌اید خودشیفته‌‎ها را دقیق‌تر بشناسید و تفاوت‌های میان آنها را از یکدیگر تشخیص دهید، به این کتاب نیاز خواهید داشت. همچنین، اگر به دنبال آموختن تکنیک‌هایی برای نشان دادن واکنش‌های درست در مقابل خودشیفته‌ها هستید، خواندن این کتاب را به شما پیشنهاد می‌کنیم. درنهایت، اگر خواستید جسارت به خرج دهید و از دریچۀ مفهوم «خودشیفتگی» هم نگاهی به خودتان بیندازید و ببینید چگونه هرازگاهی رفتارهای خودشیفته‌وار از شما سر می‎زند، این کتاب را از دست ندهید.

ـ تحریریۀ نشر کرگدن ـ

#نشر_کرگدن
#تجدید_چاپ
#خودشیفته‌ای_که_می‌شناسی
#مجموعه_خوب_زیستن
#جوزف_بارگو
#کورش_کامیاب
#بابک_عباسی

@kargadanpub 🦏

فلسفهٔ رواقی به روایت ماسیمو پیلیوچی

@eudemonia

خودشیفته‌ای که می‌شناسید!

@kargadanpub 🦏

چرا آدم‌ها در روابط‌شان حالت تدافعی به خود می‌گیرند (بخش نخست)

#در_دست_انتشار

از کتابِ
بگومگوهای زندگی مشترک
به روایت مدرسهٔ دوباتن

ترجمۀ مریم خدادادی
ویراستۀ مسعود علیا

🔹در روابط عاشقانه‌مان غالباً مطابق دیدگاهی اشتباه عمل می‌کنیم - دیدگاهی که ناخودآگاه از دادگاه‌ها و سنت‌های بحث و جدل در مدرسه‌ و دانشگاه وارد ذهن‌مان شده است. مطابق این دیدگاه، فکر می‌کنیم کسی که «برحق» است یا ادلۀ قوی‌تری دارد حقاً باید در هر دعوایی «برنده» شود. اما این دیدگاه اساساً کژفهمیِ آن چیزی است که شاید مقصود اصلی روابط باشد. رابطه شکست دادن حریف نیست («شکست دادنی» که در آن هیچ جایزه‌ای جز تنهاییِ ناشی از خودپسندی داده نمی‌شود) بلکه تلاش برای کمک کردن به یکدیگر است تا به بهترین کسی که می‌توانیم باشیم بدل شویم.

🔹نوعی دعوا وجود دارد که زمانی درمی‌گیرد که یکی از طرفینِ رابطه دریافت عمدتاً صحیحی از مشکلات طرف مقابل‌اش دارد. او ممکن است با لحنی خشک، رئیس‌مآبانه و کم‌وبیش شاد بگوید: «زیادی نوشیده‌ای»؛ «در مهمانی مجال حرف زدن به کسی ندادی»؛ «همیشه در حال لاف زدن هستی»؛ «به حد کافی مسئولیت‌ به گردن نمی‌گیری»، «خیلی وقتت را پای اینترنت هدر می‌دهی» یا «هیچ وقت به قدر کافی ورزش نمی‌کنی».
این دریافت‌ غلط نیست، و این باعث می‌شود که قضیه خیلی پیچیده شود. با این‌که حق با این منتقد است، او از این دعوا «برنده» بیرون نمی‌آید، چرا که در روابط عاشقانه کسی به شما برای تشخیص صحیح عیب ‌و ‌ایرادهای شریک زندگی‌تان جایزه نمی‌دهد. راستش، وقتی به شیوه‌ای سرد و بی‌احساس به شریک زندگی‌مان می‌تازیم، به نحو تناقض‌آمیزی شانس‌مان را برای رسیدن به هدف اصلی‌مان، یعنی رشد کسی که با او زندگی می‌کنیم، کاهش می‌دهیم.


🔹وقتی از طرف مقابلمان بینشی منفی دربارۀ ‌ضعف‌های‌مان دریافت می‌کنیم، آنچه خون‌مان را به جوش می‌آورد و سبب می‌شود دست به انکار همه چیز ‌بزنیم معمولاً خود این اتهام نیست (خودمان از همۀ عیب و ایرادهای‌مان به خوبی باخبریم)، بلکه جَوّ حاکم بر موقعیت است. این را می‌دانیم که طرف مقابل‌مان درست می‌گوید، اما تاب پذیرش انتقادش را، مخصوصاً وقتی آن را این ‌طور خشن تحویل‌مان می‌دهد، نداریم. شروع می‌کنیم به اینکه همه چیز را انکار کنیم، نه اینکه چون اتهام‌هایی که به ما می‌زند نادرست‌ است، بلکه به این دلیل که وحشت کرده‌ایم: آفتاب حقیقت بس درخشان است. ترس ما از این است که اگر عیب و ایرادهای‌مان را بپذیریم، خرد خواهیم شد، بی‌ارزش جلوه خواهیم کرد، مجبور خواهیم شد در فرایند طاقت‌فرسا و رقت‌انگیز تغییر، بی ‌هیچ همدلی بایسته‌ای دست و پا بزنیم، و اینکه اگر - و مادام‌ که - خودمان را اصلاح نکنیم، نمی‌توانیم از طرف مقابل طلب محبت یا بخشش کنیم. از همین روست با تأکید جواب می‌دهیم که واقعاً به حد کافی ورزش می‌کنیم، خیلی سخت کار می‌کنیم و هیچ‌گاه وقت‌مان را در وب‌سایت‌های شرم‌آور تلف نکرده‌ایم.

🔹همین ‌طوری هم بار شرم و گناه به قدری بر دوش ما سنگینی می‌کند که گوش دادن به سرزنش‌های عشق زندگی‌مان ناممکن به نظر می‌رسد. پیشاپیش آن‌ قدر شکنندگی در روان ما هست که یک نگاه سختگیرانۀ دیگر به ایرادهای‌مان را نمی‌توانیم بربتابیم.

از مجموعۀ «خوب زیستن»
#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه: بابک عباسی

@eudemonia

https://bit.ly/3nNsSLB

چرا آدم‌ها در روابط‌شان حالت تدافعی به خود می‌گیرند (بخش پایانی)

#در_دست_انتشار

از کتابِ
بگومگوهای زندگی مشترک
به روایت مدرسهٔ دوباتن

ترجمۀ مریم خدادادی
ویراستۀ مسعود علیا

🔹طنز این دعوای تدافعی در اینجاست که جستجوی بیش از حد ستیزه‌جویانۀ حقیقت، رسیدن به حقیقت را ناممکن می‌کند. در فلسفۀ دروغ‌گویی، یک مثال تاریخی مهم وجود دارد، مثالی از آنچه فیلسوف یونان باستان، افلاطون، آن را «دروغ صواب» می‌نامد. اگر آدم دیوانه‌ای نزد ما بیاید و بپرسد «تبر کجاست؟» حق داریم دروغ بگوییم و اظهار بی‌اطلاعی کنیم - زیرا متوجه‌ایم که اگر حقیقت را به او بگوییم، احتمالاً از این وسیله استفاده خواهد کرد تا کاری وحشتناک علیه ما انجام دهد. یعنی وقتی زندگی‌مان در خطر است، عاقلانه است که دروغ بگوییم. در زندگی مشترک، وقتی شریک زندگی‌مان سؤالی مفتّش‌مآبانه از ما می‌پرسد، شاید واقعاً به دنبال تبر نباشد، اما به لحاظ روان‌شناختی، این دقیقاً همان حسی است که ممکن است تجربه‌اش کنیم - همان چیزی که سبب می‌شود حرف‌مان دست کم اندکی قابل فهم باشد آنجا که می‌گوییم اصلاً نمی‌دانیم او از چه حرف می‌زند.

🔹شاید نامنصفانه به نظر بیاید که از متهم‌کنندۀ خود بخواهیم مسئولیت آسیب‌پذیری ما را به عهده بگیرد. اما اگر او می‌خواهد برای رابطه‌اش کاری بکند، باید این را کاملاً روشن کند که هیچ ‌گاه از این حقیقت (در صورتی که به آن اعتراف کنیم) همچون سلاحی علیه ما استفاده نخواهد کرد.
چیزی که خیلی غم‌انگیز است این است که ما (در مقام متهم) خیلی آسان به همه چیز اعتراف می‌کردیم فقط اگر شرایط کمی همدلانه‌تر می‌بود. راستش بدجوری دوست می‌داشتیم سفرۀ دل‌مان را باز کنیم و شکستگی‌ها و جراحت‌های درون‌مان را بر زبان بیاوریم.

🔹راه‌حل این است که موقعیتی ایجاد کنیم که در آن هر دو طرف عیب و ایرادهای‌شان را بپذیرند اما نه اینکه - بر این اساس - از عشق و محبت بی‌نیاز باشند؛ موقعیتی که در آن نیاز متقابل به رشد مسلم گرفته می‌شود و هر انتقاد حساب‌شده‌ای هم درست و بجا قلمداد می‌شود و هم محتاج به این‌که با لایه‌های محکمی از خاطرجمعی پوشیده شود.

🔹بهتر است به این نکته توجه داشته باشیم که وقتی به آدم‌ها می‌گوییم چه ایرادی دارند، تغییر نمی‌کنند. آنها وقتی تغییر می‌کنند که احساس کنند برای به عهده گرفتن تغییری که (تقریباً همیشه) از لزوم‌اش باخبرند به اندازۀ کافی حمایت خواهند شد. اینکه گاهی در رابطه برحق باشیم کافی نیست؛ باید در رابطۀ عاشقانه‌مان آن‌ قدر بزرگوار باشیم که وقتی شریک زندگی‌مان خطایی می‌کند بتواند درباره‌اش با ما حرف بزند.

مجموعۀ «خوب زیستن»
#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه: بابک عباسی

@eudemonia

https://bit.ly/3hfRlqj

📚 معرفی کتاب خوشی‌ها و ناخوشی‌های فرزندآوری (نشر کرگدن) در برنامۀ کتاب‌باز

🔶 اطلاعات کتاب‌شناسی:
خوشی‌ها و ناخوشی‌های فرزندآوری
به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمۀ رشید جعفرپور
مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
چاپ اول: 1399/ چاپ دوم: 1399
تعداد صفحه: 102/ قیمت: 18000 تومان
خرید مستقیم از طریق تلگرام، با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot

#نشر_کرگدن
#برنامه_کتاب‌باز
#خوشی‌ها_و_ناخوشی‌های_فرزندآوری
#آلن_دوباتن
#رشید_جعفرپور
#مجموعه_خوب_زیستن
#بابک_عباسی

شفقت به خود چیست؟ - راس هریس
#روان‌درمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #شفقت_به_خود

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂

مثل خیس شدن در هوای مه‌آلود

🔹پس از آنکه مدتی تمرین کردی، درخواهی یافت که پیشرفت سریع و خارق‌العاده محال است. حتی اگر به‌سختی تلاش کنی، پیشرفت تو همیشه ذره ذره خواهد بود. مثل این نیست که زیر شُرشُر باران بروی و بدانی کی خیس می‌شوی. مثل هوای مه‌آلود است که نمی‌دانی در حال خیس شدنی ولی همچنان که راه می‌روی ذره ذره خیس می‌شوی.

🔹اگر در ذهنت افکار پیشرفت و ترقی داری ممکن است بگویی «آه این سرعت افتضاح است!» ولی به‌واقع این‌طور نیست. وقتی در هوای مه‌آلود خیس می‌شوی به‌سختی می‌توانی خودت را خشک کنی. پس لازم نیست نگران پیشرفت باشی. مثل یادگیری زبان دوم است؛ به‌یکباره از پس آن برنمی‌آیی، ولی اگر بارها و بارها تکرارش کنی بر آن اشراف پیدا می‌کنی. تمرین به روش سوتو همین است. می‌توانیم بگوییم ذره ذره پیشرفت می‌کنیم یا اینکه حتی انتظار پیشرفت هم نداریم. تنها کافی است صادق باشیم و هر لحظه نهایت تلاشمان را انجام دهیم. نیروانایی بیرون از تمرین ما وجود ندارد.

شونریو سوزوکی | ترجمۀ علی‌ظفر قهرمانی

@eudemonia

چگونه خوب زندگی کنیم؟ - اپیکتتوس
#فلسفه، #زندگی_خوب، #رواقی_گری، #اپیکتتوس

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂

سوزن‌بانان، کودکان را نکشید

محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی

✅ تصور کنید قطاری در حال حرکت است و می‌تواند در دو مسیر حرکت کند. مسیر اول، به سوی تعدادی کودک می‌رود که روی ریل ایستاده‌اند و قطعاً برخورد قطار آن‌ها را می‌کشد. مسیر دوم، به سمت اتومبیل لوکس شما می‌رود که روی ریل گیر کرده و نتوانسته‌اید آن‌را حرکت دهید.

✅ شما سوزن‌بان هستید و می‌توانید مسیر قطار را به سمت یکی از این دو مسیر هدایت کنید. شما قطار را به کدام سمت هدایت خواهید کرد؟ کودکان یا اتومبیل لوکس خودتان؟

✅ شما تا به پاسخ خودتان فکر کنید، داستان مختصر این آزمایش ذهنی را بگویم. این آزمایش ذهنی را پیتر سینگر فیلسوف اخلاق استرالیایی، نویسنده کتاب مشهور آزادی حیوانات، و صاحب ایده‌هایی درباره گیاهخواری، آزادی بیان، مخالفت با منع اظهار نظر درباره هولوکاست، اخلاق زیستی و شاید از همه مهم‌تر برای بحث ما، صاحب ایده «دیگردوستی مؤثر» طراحی کرده است. سپاس‌گزار از محمدرضا جلایی‌پور که مرا با این ایده و آزمایش ذهنی آشنا کرد.

✅ پاسخ‌تان به پرسش سینگر چیست؟ آیا شما قطار را به سمت خودرو لوکس خودتان هدایت می‌کنید و جلوی کشته شدن کودکان را می‌گیرید؟ اکثریت آدم‌ها احتمالاً همین کار را می‌کنند. این پاسخ پی‌آمد مهمی دارد.

✅ ایده پیتر سینگر این است که بسیاری از ما - آن‌ها که توان خرید کالا و خدمات لوکس نظیر خرید ساعت گران‌قیمت، خوردن شام در رستوران بسیار گران، زندگی در خانه‌های اشرافی، سوار شدن بر خودروهای لوکس، استفاده از عینک و لباس برند و ... داریم – در عمل و زندگی روزمره، قطار را به سمت کودکان هدایت می‌کنیم. سینگر حامی ایده استفاده از درآمد مازاد برای نجات کودکان است.

✅ ما در حالی که می‌توانیم هزینه‌ای را که برای بسیاری از کارهای لوکس زندگی‌مان هزینه می‌کنیم، برای نجات کودکان در خطر جهان اختصاص دهیم، از خیر مصارف لوکس خودمان نمی‌گذریم. کودکانی هستند که با چند ده یا چند صد هزار تومان از ابتلای آن‌ها به بیماری‌هایی که یک عمر آن‌ها را می‌آزارد نجات می‌یابند.

✅ برخی کودکان برای رفع بازماندگی از تحصیل فقط به سالی چند صد هزار تومان نیاز دارند. این حکایت کم‌وبیش در زندگی بسیاری از ما جاری است.

✅ پیتر سینگر طرفدار استفاده از درآمد مازاد صاحبان این گونه درآمدها برای مقابله با مرگ و سایر خطراتی است که کودکان در خطر را تهدید می‌کند. جلوگیری نکردن از مرگ کودکان در خطر از نظر او با کشتار انسان‌ها تفاوتی ندارد.

✅ این متن را نوشتم تا هر کدام از ما که درآمد مازاد داریم و از آن می‌توانیم برای نجات کودکی استفاده کنیم، یادمان باشد که شاید سوزن‌بانی هستیم که قطار را به سمت کودکان هدایت می‌کنیم. اما نکته مهم‌تری هم هست.

✅ من فکر می‌کنم کسانی هستند که از صاحبان درآمدهای مازاد که قطار را به سمت کودکان هدایت می‌کنند، وظیفه اخلاقی سنگین‌تری دارند. حکمرانانی که با توزیع رانت و تداوم ناکارآمدی، دائم بر شمار صاحبان درآمدهای بادآورده مازاد می‌افزایند تا بتوانند زندگی لوکس‌تر فراتر از نیازی داشته باشند، گناه‌شان خیلی سنگین‌تر است.

✅ حکمرانانی که قادر نیستند نظام مالیاتی دقیق و سالمی ایجاد کنند که درآمد مازاد ناشی از رانت‌ها را جمع‌آوری کنند، و کفایت ندارند تا نظام حمایتی دقیقی توسعه دهند که فقرا را تحت حمایت همان نظام مالیاتی قرار دهد، خطاکارتر و بسیار قابل سرزنش‌ترند.

✅ حکمرانان و مدیرانی که سوزن‌بان ریل‌های نظام سیاست‌گذاری و تصمیم‌گیری هستند و ناکارآمدی موجود را تداوم می‌بخشند، هر روز و هر ساعت، قطاری را به سمت کودکان، بی‌خانمان‌ها، زنان بدسرپرست، فقرای شهری، حاشیه‌ها، توده‌های احساس‌کننده تبعیض، مرزنشین‌های محروم از صدایی در مرکز، قومیت‌های در حاشیه، ناتوانان و صداهای ناشنیده جامعه هدایت می‌کنند. سوزن‌بان اصلی ایشان هستند.

✅ هر کس تصمیم می‌گیرد و سیاست وضع می‌کند، سوزن‌بان است؛ و آن‌که سیاست‌گذار مهم‌تری است، سوزن‌بان تعیین‌کننده‌تری است. برخی با تصمیم‌شان یک کودک، برخی ده کودک، دیگرانی هزاران کودک، و برخی کودکان نسل‌ها را می‌کشند. سوزن‌بانان، کودکان را نکشید.

#پیتر_سینگر
#دیگردوستی_مؤثر

(اگر می‌پسندید، به اشتراک بگذارید.) @fazeli_mohammad

⭕️ دغدغه ایران در اینستاگرام:👇👇
https://www.instagram.com/p/B0DHeZeh2CG/?igshid=rlsli62jur7z

خودشیفته‌ای که می‌شناسید!

#با_کرگدن_سفر_کن
@kargadanpub 🦏

دوره مقدماتی ده جلسه‌ای آشنایی با فلسفه بر اساس کتاب سرگذشت فلسفه غرب اثر دوباتن (نشر کرگدن) و کتاب برایان مگی، با تدریس میثم محمدامینی

@kargadanpub 🦏

پیشگامان - ریچارد دیویدسون
#مدیتیشن، #عصب‌شناسی، #ریچارد_دیویدسون

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂

🎊🎊 در دست انتشار

فضیلت‌های اجتماعی
به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمۀ یاسر پوراسماعیل
مجموعۀ خوب زیستن
دبیر مجموعه: بابک عباسی
تعداد صفحه: ۲۲۴
قطع: رقعی
قیمت: ۴۵۰۰۰ تومان

#نشر_کرگدن
#در_دست_انتشار
#فضیلت‌های_اجتماعی
#آلن_دوباتن
#یاسر_پوراسماعیل
#مجموعه_خوب_زیستن
#بابک_عباسی
#فلسفه_کاربردی
#کتاب_فلسفه

@kargadanpub 🦏

آذین:
«پارسال، مادر دوستم نگران و پریشان چشم دوخت بهم و به مهر گفت تو چرا نمی‌ری، موندی چی‌کار این‌جا... من رفته بودم دوستم را ببینم و بچه‌ی تازه آمده‌ی قشنگش را که بعد از یکی دوسال آمده بودند ایران. روزهای سیاه آبان بود، تازه تک‌وتوک اینترنت‌های خانگی وصل شده بودند و هوا مثل این روزها آلوده بود و هیچ‌کس «مثلا» نمی‌دانست این سیاهی و بویناکی هوا از چیست و اصلا چه حرفی بود این چیزها، وقتی آسمان و زمین بوی خون می‌داد؟
شوخی و جدی گفتم منم برم، کی بمونه بسازه پس؟
نه هوا برم داشته بود که کسی هستم، نه دلم اندازه‌ی یک ارزن، روشن بود در آن روزهای تاریک. فقط می‌دانستم این‌جاست که دلم اگر غمین هم هست، آرام است. کنار اندوه باقی آدم‌هایم.
...
وسط همین مردادی که گذشت، یک ظهری که گرما و خستگی بود و تنهایی و غم موذی «چه فایده»ها، توی آن خوابگاه نه‌چندان راحت مدرسه‌ی شبانه‌روزی روستا، نگاه کردم به چمدان کهنه‌ی والدینم که با خودم برده بودم. خندیدم بهش که کجاها با من آمده‌ای تو. خنکای آن قریه‌ها و روستاهای دامنه‌های آلپ کجا و کوهپایه‌های تفتیده‌ی زاگرس کجا.
بعد برای بار نمی‌دانم چندم پرسیدم از خودم که کجا می‌خواهی باشی؟ و دیدم همان‌جا، کنار همان بلوط‌ها و چشم‌های روشن آن بچه‌هاست که دلم آرام است. و گرچه دیگر طرف‌های آلپ راهم هم نمی‌دهند، اما شادی این‌جا بودنم از ناچاری نیست.
غم ناچاری است که فسرده و ناکارم می‌کند.
...
من حرف از امید نمی‌زنم. امید مثل غم است. من اگر از غمم بگویم تو شاید بفهمیش، اما تجربه‌اش نمی‌کنی. امید آدم هم همین‌طوری‌ست.
من اگر از امید بگویم، قد و اندازه‌ی خودم را می‌بینم فقط، اندازه‌ی رنجی که کشیده‌ام و حظی که برده‌ام و بختم که بلند یا کوتاه، یاری‌ام کرده و نکرده.
چه خبر دارم از تو؟ چه می‌دانم کجا و‌ کی رنج رسانده‌ات به لبه‌ی رها کردن و رفتن؟
من شجاعتش را ندارم که از امید جمعی حرف بزنم، روزگار اندوه جمعی و خشم جمعی است. امیدی هم اگر باشد، تک‌به‌تک توی دل آدم‌ها شاید بیابیش، اگر که بیابی.
من خیلی هنر کنم، هربار که «اندوه انبوهان میهن» می‌اندازدم زمین، دوباره نوک پا را می‌کوبم کف دریا و می‌آیم بالا و نفس می‌گیرم و بعد، تو که تماشایم می‌کنی امید را در من «می‌بینی».
در تک‌تک لبخندها و خنده‌هایی که از بچه‌ها می‌گیرم، در تمام کلماتی که به ترس و حوصله برایشان می‌نویسم، در آویختن به هر بهانه‌ی بی‌معنای روزمره و معنا ساختن.
...
نوشتن همیشه حسب حال نیست، شعار و مانیفست نیست، آدم گاهی فقط می‌نویسد تا باز از خودش قول بگیرد، تا عهد تازه کند.»
.

وقتی به مراقبه می‌نشینم، وقتی سراغ شستن ظرف‌ها می‌روم، وقتی موهای گربه‌ام را شانه می‌کنم، وقتی می‌نویسم، وقتی می‌خوانم... این‌ها را با چنان دقت و توجهی انجام می‌دهم گویی که تنها راه نجات و رهایی‌ام همین‌هاست. و آنگاه که از کارهایم فارغ شدم این شعر چینی را به یاد می‌آورم: «رفتم و برگشتم، چیز خاصی نبود
- رُزان برای کوه‌های مه‌آلودش معروف بود و رود سِکّو برای جزر و مدش»

بابک عباسی

@eudemonia

سلطان هم که باشی دیر یا زود سیلی واقعیت به گونه‌ات نواخته خواهد شد و آن روز برایت یوم‌الله خواهد بود- اگر اهل عبرت باشی!

#سیلی_واقعیت
#راس_هریس

@eudemonia

هروقت به آن زندگی فکر می‌کنم که گمان می‌کنم از کف داده‌ام، به یاد این زندگی می‌افتم که به کف آورده‌ام.


@mashghesiah

مدیتیشن - تکنیک توحه
#مدیتیشن، #آموزش، #headspace

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂

«ما قُصد لم یَقع و ما وَقع لم یُقصد!»

وقتی منظورمان به زبان نمی‌آید و آنچه می‌گوییم منظورمان نبوده است.

«چراغ‌های رابطه تاریک‌اند»

ویدئویی از مدرسۀ زندگی دوباتن

@radiohamaavaa
@eudemonia

https://t.me/eudemonia