خوب زيستن|بابک عباسی

وقتی مردم مطلع می‌شوند که درباره مدیریت زمان نوشته‌ام دو چیز را فرض می‌کنند یکی اینکه من همیشه سر وقت هستم، که نیستم. من چهار فرزند کوچک دارم، و دوست دارم اون‌ها را برای تاخیر گاه به گاهم سرزنش کنم، ولی بعضی وقت‌ها واقعا تقصیر اون‌ها نیست. یکبار به سخرانی‌ام که درباره‌ی مدیریت زمان بود دیر رسیدم.

00:35
(خنده حضار)

00:36
ما باید لحظه‌ای فکر کنیم و کنایه این رو بفهمیم.

00:40
مورد دوم اینه که فکر می‌کنند من کلی نکته و ترفند برای ذخیره‌‌ی زمان از این‌طرف و اون‌طرف دارم. بعضی وقت‌ها از مجله‌ها می‌شنوم که گزارشی درباره این موضوع‌ها نوشته‌اند، درباره‌ی چگونگی کمک به خوانندگان‌شان برای یافتن یک ساعت وفت بیشتر در روز. و ایده این است که ما مقداری از زمان فعالیت‌های روزانه کم می‌کنیم و روی هم زمان برای کارهای خوب خواهیم داشت من کل نظریه‌ی این گزارش را به چالش می‌کشم اما همیشه علاقه‌مند به شنیدن نظرشان قبل از اینکه با من تماس بگیرند، هستم. برخی موارد محبوب من: زمانی که باید به سمت راست بپیچید فرمان را پجرخانید—

01:10
(خنده حضار)

01:11
در استفاده مایکرویو بسیار معقول باشید: در روی چعبه آن نوشته، سه تا سه و نیم دقیقه، ما داریم نهایت استفاده را از نوشته زیر جعبه می‌بریم و جالب‌ترین از نظر من -که تا حدودی معقول هم هست- می‌گه برنامه‌های مورد علاقتون رو ضبط کنید اونوقت می‌تونید تبلیغ‌ها رو سریع رد کنید. این‌طوری شما در هر نیم ساعت هشت دقیقه ذخیره می‌کنید، بنابراین در یک دوره تلویزیون دیدن دو ساعته، ۳۲ دقیقه برای ورزش پیدا می‌کنید.

01:31
(خنده حضار)

01:32
که خب درست هم هست. می‌دونید یه راه دیگه برای پیدا کردن ۳۲ دقیقه چیه؟ هر روز دو ساعت تلویزیون نبینید، درسته؟

01:39
(خنده حضار)

01:41
به هر حال، ایده اینه که ما از این طرف و اون طرف وقت ذخیره می‌کنیم، و روی هم رفته، درآخر به همه کارهایی که می‌خواهیم انجام بدیم می‌رسیم اما بعد از بررسی گذران وقت افراد موفق و برنامه‌ی آن‌ها را ساعت به ساعت دیدن، به نظرم این ایده برعکس برداشت شده. ما زندگی‌ای که می‌خواهیم را با ذخیره کردن وقت نمی‌سازیم ما زندگی‌ای که می‌خواهیم را می‌سازیم و بعد زمان خودش را ذخیره می‌کند.

02:07
منظورم رو این‌طور بگم اخیرا یک پروژه‌ی برنامه‌ریزی انجام دادم که بررسی ۱۰۰۱ روز از زندگی زنان بسیار پرمشغله بود. آن‌ها مشاغل بسیار سختی داشتند، گاهی تجارت خودشان بود، رسیدگی به فرزندانشان، شاید هم پدر و مادرشان و تعهدات اجتماعی— افرادی بسیار پرمشغله. از آن‌ها خواستم برای یک هفته زمان کارهای‌شان را بنویسند تا بتوانم مقدارساعات خواب و کارشان به‌دست آورم، و با آن‌ها برای کتابم درباره‌ی استراتژی‌های‌شان مصاحبه کردم.

02:30
یکی از خانم‌ها که برنامه‌‌اش را بررسی کردم چهارشنبه شب برای کاری بیرون می‌رود. برمی‌گردد و می‌بینه که آبگرمکن خانه‌اش خراب شده، و حالا آب همه‌جای زیرزمین را پر کرده. اگر شما تا حالا تجربه‌ای مشابه داشته‌اید، می‌دانید که موقعیتی بسیار خسارت آور، ترسناک و آشفته است. پس اون داره با عواقب بعد از خرابی همون شب سر و کله می‌زنه، روز بعد لوله‌کش‌ها رو داره و روز بعدش تمیزکاران باتجربه برای حل مشکل فرش‌های خراب شده. و همه این‌ها در برنامه‌اش ثبت شده منتهی می‌شود به گرفتن هفت ساعت از هفته‌اش. هفت ساعت. این مثل یک ساعت اضافه در هر روز می‌شود.

03:04
اما من مطمئنم اگر اول هفته از او می‌پرسیدید، «هفت ساعت وقت اضافه دارید که برای مسابقه سه گانه آموزش ببینید؟» «هفت ساعت وقت اضافه دارید که مربی هفت فرد با استعداد شوید؟» مطمئنم جواب او جوابی بود که خیلی از ما می‌گفتیم. که همان «نه! نمی‌تونی ببینی چقدر سرم شلوغه؟» هست. اما وقتی مجبور شد هفت ساعت پیدا کند چون آب زیرزمین را پر کرده، او هفت ساعت را پیدا می‌کند. و این به ما نشان می‌دهد که چقدر زمان انعطاف‌پذیر است. ما نمی‌توانیم زمان بیشتری درست کنیم، اما زمان توسعه می‌یابد تا مناسب آنچه انتخاب می‌کنیم تا در آن بگذاریم بشود.

03:42
و بنابراین کلید مدیریت زمان این است که برخوردمان با اولویت‌هایمان درست مثل همان آبگرمکن خراب باشد. برای فهم این مطلب می‌خواهم حرف یکی از مشغول‌ترین خانم‌هایی که تاحالا مصاحبه کردم را بگویم. منظورم از مشغول‌ترین مدیریت تجارتی کوچک، با ۱۲ کارمند حقوق بگیر، و نگهداری شش بچه در وقت آزادش است. می‌خواستم باهاش تماس بگیرم تا ترتیب مصاحبه‌ای درباره چگونه او به «همه چیز رسیده» - این جمله تکراری- بدهم یادم می‌آید صبح سه شنبه بود. و اون نبودش که با من صحبت کنه. البته که نبودش، درسته؟

1.33K viewsBabak Abbasi, edited 14:46