مدیتیشن - درک افکار تاریک
#مدیتیشن، #افکار_منفی، #headspace

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂

به خدا خود بودا هم دائماً در زمان حال نبود، گاهی یاد اون قصر می‌کرد که شبانه ترکش کرد، یاد زن و بچه‌ش،
یاد بوی سینماها و مزهٔ ساندویچ‌های دهۀ پنجاه!

بابک عباسی

#مایندفولنستالژی

@eudemonia

اضطراب و افسردگی فزایندۀ انسان امروز حاصل چیست؟ به هم خوردن تعادل شیمیایی مغز (البته گاهی همین است)، یا - تصویری بزرگ‌تر- به هم خوردن توازن زندگی؟ پاسخ دادن به نیازهایی اصیل با ارزش‌هایی نادرست؛ بی‌توجهی به آنچه واقعا مهم و معنادار است.
این صحبت یوهان هری، نویسندۀ کتاب رابطه‌های گم‌شده، را ببینید.


@eudemonia

سه سبک تعلق و دلبستگی در روابط انسانی و عاشقانه به روایت جان بالبی

از ویدئوهای مدرسهٔ زندگی دوباتن
ترجمه و صدا: ایمان فانی

#عشق #رابطه

@eudemonia

چه باید کرد: عاشقی، دانش‌جویی، نیکوکاری
مصطفی مهرآئین

۱. یکی از مهمترین پرسش‌هایی که در این شرایط جامعه به طور دایم از من پرسیده می‌شود این است که "چه باید کرد؟" پیام این دوستان به من این است که بله شما خیلی خوب شرایط جامعه را وصف می‌کنید، اما نمی‌گویید چه باید کرد؟

۲. پاسخ اول من به این دوستان آن است که داشتن یک توصیف دقیق از شرایط موجود مهم‌ترین گام در فراتر رفتن از این شرایط است. همه جامعه‌شناسان و متفکران بزرگ عالم توصیفگران بزرگ زندگی انسان در ابعاد متفاوت آن بوده‌اند. حتی مارکس که ایدۀ تغییر را دنبال می‌کرد بزرگترین شارح نظم نظام سرمایه‌داری بود. او با توصیف دقیق نظم جامعه سرمایه‌داری نشان داد که این نظم نیازمند چه تغییری است.

۳. پاسخ دوم و اصلی من اما از جنس دیگری است. دوست دارم در مقام کسی که اندکی از پدیدارشناسی می‌داند و از جامعه‌شناسی کلاسیک فاصله گرفته است، بگویم پاسخ من به پرسش چه باید کرد سه چیز است: عاشقی، دانش‌جویی، و دلسوزی برای رنج انسان‌ها. این پاسخ را من از راسل، فیلسوف برجسته، وام گرفته‌ام. او می‌گفت وجود من با سه احساس ساده ولی قدرتمند هدایت می‌شود: عشق‌طلبی، دانش‌جویی و دلسوزی برای رنج انسان‌ها. این سه کنش البته از نگاه من کنش‌هایی کاملا سیاسی نیز هستند.

۴. از نگاه من بزرگترین پدیده‌ای که هر گونه استبداد را ممکن می‌کند جدایی ما انسان‌ها از یکدیگر است. انسان‌ها وقتی در پیوند با یکدیگرند کاملا اخلاقی زندگی می‌کنند، چون می‌دانند که چه هستند و چه مسئولیتی در قبال یکدیگر دارند. آنچه ما را وحشی و قاتل می‌سازد، ناتوانی در فهم انسان‌بودگی خود و دیگران است. انسان وحشی و قاتل انسانی است که پیشاپیش از انسان‌های دیگر بریده است و آن‌ها را دشمن خود می‌داند.

۵. چرا می‌گویم عاشقی و دانش‌جویی و دلسوزی ما را نجات خواهد داد؟ استدلال من آن است که این سه کنش انسانی بیش از هر چیز ما را در پیوند با همدیگر قرار می‌دهد. عاشقی کردن و دانش‌جو بودن باعث می‌شوند شما دیگران را وارد زندگی خود کنید. وقتی عاشق می‌شوید و کتاب می‌خوانید عملا دیگری را مهم‌تر از خود می‌دانید و او را دوست دارید. عاشقی کردن و کتاب خواندن، به‌ویژه ادبیات و فلسفه، آغاز فرایند گذشت از خود و وارد کردن دیگران در زندگی خود است. اگر با عاشقی و کتاب خواندن دیگران را وارد زندگی خود می‌کنید با نیکوکاری و دلسوزی برای رنج انسان‌ها خود را وارد زندگی دیگران می‌کنید. نیکوکاری و کمک کردن به دیگران یعنی رفتن به خانۀ دیگران و سلام کردن به آنها. نیکوکاری آغاز ورود تو به ساحت وجود دیگران است.

۶. در جامعه‌ای که انسان‌ها در پیوند با هم باشند و زندگی خود را زندگی دیگران ببینند، امکان نابودگری و وحشیگری و جرایم اجتماعی بسیار اندک می‌شود. اگر دیگران را دوست بدارید هرگز نمی‌کوشید زندگی آن‌ها را نابود کنید که آنها را خودِ خود می‌دانید. عشق راه نجات ماست.

۷. باید به جای واکنشی رفتار کردن در مقابل نظم غیرانسانی موجود، جهانی دیگر ساخت. باید درباره راه‌های عشق‌ورزی و دانش‌جویی و نیکوکاری خیال‌ورزی کرد و آیندۀ دیگری را تصور نمود. وجود نوین یک جامعه در تصور آن جامعه از آینده ریشه دارد. مادران همیشه با خیال آمدن فرزندان زندگی بهتری را در خیال خود تصور می‌کنند. باید مادر بود. باید اندیشه و آیندۀ تازه زایید و برای جان بخشیدن به آن تلاش کرد. مادر بودن در آفرینش و مادر بودن در تربیت و مراقبت از کودک راه نجات ماست. به جای افسرده شدن به هنگام دیدن خیال زشت مستبد، باید عاشق بود و خیال تازه آفرید و البته برای تحقق این خیال عمل کرد.

@mostafamehraeen
@eudemonia

«چراغ‌های رابطه تاریک‌اند.»

نظریۀ «سبک‌ دلبستگی» جان بالبی چگونه می‌تواند نوری به این تاریکی بیندازد.
از ویدئوهای مدرسۀ زندگی دوباتن
ترجمۀ نوشین مجلسی

@eudemonia

اگر، برخلاف آنچه پوپر می‌گفت، زندگی سراسر حل مسئله نباشد چه؟

@eudemonia

اگر مساله حل کردن بیست و چهار ساعت شبانه‌روز، هفت روز هفته، بهترین راه زندگی کردن نباشد چه؟
اگر پیدا کردن مسائل و مشکلات بیست و چهار ساعت شبانه‌روز، هفت روز هفته، حتی بهترین شیوه حل مساله نباشد چه؟

توجه‌آگاهی در اتاق درمان
ویلسون/ دوفرن
جلالی/کشمیری


@mashghesiah

#رادیو_هم_آوا
#اپیزود_یازدهم
#سبک_دلبستگی
@radiohamaavaa

نامهٔ سرگشادهٔ جمعی از اهل فلسفه به دولت دوازدهم: مخالف توافقی شدن مزد کارگران هستیم

🔹اهل فلسفه در ایران در مواجهه با رویدادها و بحران‌های اجتماعی و سیاسی کمتر دست به اقدامات جمعی می‌زنند. در یکی از موارد استثنا، در آستانۀ انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۹۶، جمعی از استادان و پژوهشگران فلسفه کارزاری صنفی در حمایت از کاندیداتوری جناب آقای حسن روحانی به راه انداختند و بسیاری، از جمله برخی از امضاکنندگان این نامه، به آن پیوستند. اینکه دولت دوازدهم چگونه به انتظارات و مطالبات شهروندانی که به لطف درک سیاسی و احساس مسئولیت اجتماعیِ آنان بر سر کار آمده بود پاسخ داد، موضوعی است که تأمل در آن هم برای سیاستمداران و هم برای تشکل‌های مدنی درس‌هایی مهم در باب ساختار سیاسی کشور دارد. اما انگیزۀ ما در تدوین و امضای این نامه خبری است که واکنش به آن را بر خود لازم دیدیم.

🔹موافقت معاونت حقوقی دفتر ریاست‌جمهوری با افزایش دستمزد کارگران بر پایۀ توافق میان آنان و کارفرمایان، به‌جای افزایش دستمزد طبق روال معمول سالانه، آن هم در شرایطی که اوضاع اقتصادی کارگران نیازی به توضیح ندارد، چنان تأسف‌برانگیز است که سزاوار واکنش جمعی است. وضعیت کنونی اقتصاد جهان چنان است که حتی جزم‌اندیش‌ترین مدافعان اقتصاد بازار آزاد را نیز مجبور کرده است در رویه‌ها و تصمیم‌های خود تجدیدنظر کنند. اما در ایران که هیچ‌یک از شرایط و لوازم مذاکرۀ منصفانه میان کارفرمایان و کارگران مهیا نیست، گویا دولت راه‌حل تعیین توافقی دستمزد، بدونِ وجود انواعِ چترهای حمایتی از کارگران، را معجزه‌آسا یافته و از «توافق» میان کارگر و کارفرما سخن می‌گوید.

🔹فلسفه‌ورزان از جمله می‌کوشند مفاهیم را تحلیل کنند و مراقب‌اند ظاهر فریبندۀ برخی الفاظ، مفروضات نادرست پشت آنها را مخفی نکند. در تصمیم اخیر، گویا فرض بر این بوده است که «توافق» به چیزی جز خیر و صلاح و احقاق حق منجر نخواهد شد. اما «توافق» تنها هنگامی معنادار است که طرفین آن امکان طرح مطالبات خود، پیگیری و پافشاری بر آنها، و نیز حق و قدرت اعتراض و مقاومت در برابر نقض آنها را داشته باشند. کارگرانی که اهرمی برای پیشبرد اهداف خود ندارند قهراً توافق نمی‌کنند، بلکه تسلیم می‌شوند.

🔹عموم کارگرانی که در بنگاه‌های کوچک مشغول به فعالیت‌اند نه شخصاً قدرت و موقعیت چانه‌زنی بر سر دستمزد را دارند و نه از جانب تشکلی حمایت می‌شوند. در این وضع، «توافقی» در کار نخواهد بود و بر خشونت روابط میان طرفین افزوده خواهد شد. آگاه‌ایم که بنگاه‌های کوچک نیز با مشکلات اقتصادی مواجه‌اند، اما ناعادلانه است اگر حل این مشکلات را صرفاً با کاهش دستمزد ناچیز کارگران و تضعیف بیشتر چترهای حمایتی «تدبیر» کنیم. «عدالت» اقتضا می‌کند همان‌گونه که دولت در سال‌های شکوفایی اقتصادی از این بنگاه‌ها مالیات گرفته است، اکنون نیز با عرضۀ بسته‌های حمایتی به یاری آنان بشتابد.

🔹در بنگاه‌های اقتصادی بزرگ‌تر نیز سخن از توافق بین کارگر و کارفرما تنها زمانی معقول است که طرفین امکان چانه‌زنی داشته باشند. در شرایط فعلی، بسیاری از فعالان کارگری به دلیل مطالبۀ حقوق معوقه‌ای که طبق توافق‌های پیشین می‌بایست می‌گرفتند در مضیقه‌اند، و ضمانتی اجرایی برای محقق شدن همان توافقات وجود ندارد. در این وضع، از بین بردن حمایت‌های قانونیِ حداقلی از کارگران و احالۀ دو طرف به «توافق» چیزی جز سوگیری آشکار دولت به‌نفع کارفرمایان نیست، امری که در صورت اجرا اثرات مخربی بر زندگی میلیون‌ها خانوادۀ کارگری خواهد داشت.

🔹امید است در فقدان نهادهای واسطِ مدنیِ فراگیر، به‌ویژه تشکل‌ها و سندیکاهای کارگری مستقل و قدرتمند، دستگاه تصمیم‌گیری دولت چتر حمایتی خود را بیش از پیش بر سر کارگران و مزدبگیران بگستراند و سفره‌های زندگی آنان را در پوشش عباراتی مانند «توافق» کوچک‌تر نکند.

این نامه به امضای افراد زیر رسیده است:

محسن آزموده، موسی اکرمی، کیوان الستی، شاپور اعتماد، کاوه بهبهانی، هومن پناهنده، مالک حسینی، امیرحسین خداپرست، مسعود زمانی، احسان شریعتی، حسین شیخ‌رضایی، سعید صالحی پورمهر، هادی صمدی، بابک عباسی، بیژن عبدالکریمی، مسعود علیا، مقصود فراستخواه، اسدالله فلاحی، امیراحسان کرباسی‌زاده، زهرا مبلغ، علی معظمی، حسین موسویان

@eudemonia

https://www.ilna.news/fa/tiny/news-1041395

در این پژوهش به دنبال واکاوی تجربهٔ افراد از روان‌درمانی و عوامل مؤثر بر تصمیم آنها به قطع درمان هستیم.
اگر تجربهٔ حضور در مشاوره یا روان‌درمانی و انصراف از آن را داشته‌اید، با کلیک بر روی لینک زیر و تکمیل پرسشنامه‌ای کوتاه به ما در اجرای این پژوهش کمک کنید.
(زمان تقریبی: ۵ دقیقه) 👇👇👇
https://survey.porsline.ir/s/2zTAefh/

بچه‌دار شویم یا نه

از کتاب خوشی‌ها و ناخوشی‌های فرزندآوری
به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمۀ رشید جعفرپور
ویراستۀ بابک عباسی

🔹سازوکار اصلی این‌ تصمیم که بچه‌دار شویم یا نه، از همان الگویی تبعیت می‌کند که در مجموعه‌ای دیگر از به اصطلاح «تصمیم‌های بزرگ در زندگی عاطفی» مشاهده می‌کنیم: ازدواج کنیم یا نه، وفادار بمانیم یا نه، راه عقل را در پیش بگیریم یا به ندای قلبمان گوش دهیم...

🔹آنچه می‌بینیم عطش و تلاش بسیار شدیدی است برای تشخیص انتخاب «درست»، که با باور آرمان‌گرایانهٔ ترسناکی همراه است و آن این‌که همین که این انتخاب را کشف کردیم، دیگر قادر خواهیم بود شکوفا شویم و به آرامش برسیم.

🔹اما واقعیت بسیار متفاوت است، بسیار حزن‌انگیزتر و جذاب‌تر: دوراهی‌های بزرگ زندگیِ عاطفی عموماً هیچ «پاسخی» ندارند؛ پاسخ به معنای چیزی که- جایی در میانهٔ راه- مستلزم فقدانی بزرگ و عنصری از ایثاری خارق‌العاده نباشد. هر انتخابی کنیم، به این معنا، اشتباه خواهد بود و ما را دربارۀ بعضی از جنبه‌های انتخابی که نکرده‌ایم، در حسرت می‌گذارد. چیزی به نام «انتخاب بدون هزینه» وجود ندارد. بحثی که همچنان (به طرزی عجیب) در زندگی معاصر غافل‌گیری می‌آفریند.

🔹یک انتخاب خوب، به‌سادگی مستلزم آن است که فکر کنیم برای چه نوع رنج‌هایی مناسب هستیم-به جای آن‌که هدف‌مان این باشد که با شور و اشتیاقی آرمان‌گرایانه تلاش کنیم یکسره از غصه و حسرت اجتناب کنیم. برای مثال رنج‌هایی را که در دو سوی معادلۀ وفاداری/بی‌وفایی عرضه می‌شود در نظر بگیرید: لحظاتی وجود خواهد داشت که هر دو گزینه فلاکت‌بار خواهند بود. پس هرگاه دربارهٔ این‌که چگونه زندگی‌مان را پیش‌ ببریم گزینه‌هایمان را سبک سنگین می‌کنیم، باید تا جای ممکن روی شناختمان از اینکه به کدام قسم از دشواری‌ها تمایل داریم بیفزاییم.

از مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://t.me/eudemonia/1546

به مناسبت نامه جمعی از اهل فلسفه به دولت

فلسفه و امر اجتماعی


محسن آزموده

نامه سرگشاده جمعی از اهل فلسفه در مخالفت با توافقی شدن مزد کارگران رویداد درخور توجهی است. این نامه خطاب به دولت دوازدهم و در واکنش به «موافقت معاونت حقوقی دفتر ریاست جمهوری با افزایش دستمزد کارگران بر پایه توافق میان آنان و کارفرمایان، به جای افزایش دستمزد طبق روال معمول سالانه» نوشته شده و دغدغه اصلی آن دفاع از حقوق کارگران و مزدبگیران به هدف جلوگیری از کوچک‌تر شدن سفره‌های ایشان است.
ممکن است بپرسیم که حقوق کارگران و شکل قراردادهای آنها چه ربطی به فلسفه خوان ها دارد؟ مگر اصناف یا سندیکاها یا نهادهای اجتماعی متناسب برای پیگیری مسائلی از این دست وجود ندارند؟ خود متن نامه بخشی از این سوال را جواب می‌دهد: «عموم کارگرانی که در بنگاه‌های کوچک مشغول به فعالیت‌اند نه شخصاً قدرت و موقعیت چانه‌زنی بر سر دستمزد را دارند و نه از جانب تشکلی حمایت می‌شوند.» اما مساله مهم‌تر از یک مطالبه صنفی گروه یا اقلیتی خاص است. شمار قابل توجهی از شاغلان در جامعه ایران، مزدبگیر هستند و شرایط کارشان بر اساس قراردادی میان کارفرما و نیروی کار تعیین می‌شود، کارگر یک کارگاه صنعتی یا روزنامه نگار یا استاد غیررسمی یک دانشگاه. از این حیث، تعبیر «کارگر» عنوانی عام برای اکثریتی قابل توجه است که شرایط کارشان، بر اساس قراردادهایی موقتی و سالانه(بعضا شش ماهه یا حتی سه ماهه یا ...) با کارفرمایان تعیین می‌شود. نکته عمومی‌تر ربط و نسبت فلسفه با امر اجتماعی است.
همه می‌دانیم که فلسفه در خاستگاهش با سقراط مطرح شد، یعنی اگرچه پیش از او متفکرانی چون تالس و هراکلیتوس و پارمنیدس، بحث هایی نسبتا انتزاعی درباره اصل و اساسی هستی مطرح می کردند، اما این خرمگس آتن و پرسشگری های ویرانگر او بود که در متن زندگی روزمره و در واکنش به فریبکاری‌های حقوقی سفسطه بازها، قیام کرد و کوشید نشان دهد که آنها بر خلاف ادعای شان-ولو غیرعامدانه و ناآگاهانه- خیر و صلاح آدم ها را نمی‌خواهند و آنها را گمراه می‌کنند.
فلسفه در طول قرنها، هیچ وقت این ارتباطش با واقعیت جاری زندگی را از دست نداده. نقادی‌های رادیکال فلاسفه و دعوت آنها به خردورزی مستقل و نفی مفروضات نااندیشیده، همواره در کنار تحقیر حماقت، کار و بار عوام فریبان و دروغ گویان را کساد کرده است. بی‌علت نیست که به ویژه در جوامع استبدادزده فیلسوفان را به حاشیه می‌رانند و طرد و تحقیر می‌کنند.
البته در روزگار ما، دانش بشری ضمن گسترش روزافزون و چشمگیر، تخصصی شده و رشته‌های متنوعی از جمله علوم اجتماعی و علوم سیاسی پدید آمده‌اند. بنابراین تا جایی که به دانشوران مربوط می شود، اولا و بالذات، وظیفه و تخصص جامعه‌شناسان و اصحاب علوم سیاسی است که نسبت به مسائلی چون حقوق مزدبگیران، واکنش نشان بدهند. اما این تخصصی شدن، به معنای سلب مسئولیت از هیچ یک از اهالی دانش نیست. کار روشنفکری، یعنی انتقاد و گفتن حقیقت به همه مصادر قدرت اعم از مردم و دولت، وظیفه‌ای همگانی و مسئولیتی اخلاقی است و به فرد یا گروه خاصی منحصر نمی‌شود. اهل فلسفه هم با همین درک از وظیفه اخلاقی، فراتر از کار تخصصی‌شان که تولید و ترویج مباحث و گفتارهایی انتزاعی درباره مسائلی خاص-و به زعم ایشان بنیادی- است، در عرصه عمومی حاضر شده‌اند و نسبت به آنچه در جامعه در جریان است، واکنش نشان داده‌اند.
ضمن آن که واکنش اهل فلسفه متناسب با تخصص شان صورت گرفته است. یعنی نامه به ظاهر پیچیده و پر از اصطلاح و اشاره به مواد قانونیِ معاونت حقوقی ریاست جمهوری به مدیر عامل سازمان تامین اجتماعی را، تحلیل کرده و معنای ساده و صریح آن را نشان داده‌اند که همانا بی‌دفاع رها شدن کارگران در برابر کارفرمایان است. هنوز مشخص نیست که واکنش‌ها به این نامه چه خواهد بود و مخاطبان چقدر به آن ترتیب اثر می‌دهند. اما به نظر نگارنده، اهمیت این اقدام، برداشتن گامی ولو کوچک برای احیای ربط و نسبت فلسفه با امر اجتماعی است. موضوعی که غیاب آن فلسفه را به فعالیتی ملال‎انگیز و خسته کننده در سروکله زدن با مفاهیمی انتزاعی و گسسته از متن زندگی بدل می‌‎کند یا آن را به توصیه هایی ساده‌انگارانه برای خوب بودن و خوب زیستن، بدون توجه به شرایط اجتماعی فرو می‌کاهد.



🗞منتشرشده در روزنامه اعتماد


▫️▫️▫️


https://t.me/zamaneyebarkhord

معرفی و خلاصهٔ کتاب رابطه‌های گم‌شده نوشتۀ یوهان هری

@PodcastBplus
@eudemonia

و ما همچنان دوره می‌کنیم
شب را و روز را
هنوز را

شاملو


@mashghesiah

کلید تقلا – راس هریس
#روان‌درمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #جداسازی

▪️مترجم: گروه شادکامی
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂

مادر بیش از اندازه خوب!

#دونالد_وینیکات

@kargadanpub 🦏

توجه‌آگاهی هم‌زمان هم وسیله است هم هدف، هم بذر است هم میوه. وقتی آن را تمرین می‌کنیم تا تمرکز را افزایش دهیم، بذر است. اما توجه‌آگاهی خودش آگاهانه زیستن است: حضور توجه‌آگاهی یعنی حضور زندگی. بنابراین، توجه‌آگاهی میوه نیز هست. توجه‌آگاهی ما را از فراموش‌کاری و پراکندگی رها و زیستن کامل هر لحظه از زندگی را ممکن می‌کند.

معجزۀ توجه‌آگاهی، تیک نات هان، ترجمۀ مرتضی کشمیری و پیوند جلالی، نشر کرگدن

@eudemonia

آیا من تنم‌ام؟

(حجاب چهرهٔ جان می‌شود غبار تنم)


از ویدئوهای مدرسهٔ زندگی دوباتن
ترجمه و صدا: ایمان فانی

@eudemonia