خوب زيستن|بابک عباسی
2.92K subscribers
782 photos
419 videos
36 files
608 links
آموزش ْ پُر کردن ظرف نیست، برافروختن آتش است.

مهر ۱۳۹۶
@BabakAbbaasi
Download Telegram
شادکامی وعده‌ای پوچ است.
دکتر عیسی حکمتی

دهه‌های قبل، روانشناسی تحت تاثیر فرهنگ عامه مدعی و مروج این نگرش بوده است که مسیر خوشبختی انسان از شادکامی و نداشتن تجارب هیجانی منفی (مثلا غم، اضطراب و ....) می‌گذرد. این وضعیت همچون تله‌ای عمل کرده و تلاش برای شادکامی و رهایی از هر گونه هیجان منفی اثر پارادوکسیکال بر سلامتی روانی و بهزیستی داشته است و در بسیاری از موارد تلاش برای سرکوبی هیجان‌های منفی منجر به تشدید و یا ابتلا به آسیب روانی می‌شود.

جای بسیار تاسف است که اکثر گروهها و کانال‌های مجازی روانشناسی ما هنوز که هنوز است چنین دیدگاه عامه‌گرایانه‌ای را ترویج می‌دهند و بخش عمده مطالب روانشناسی در گروهها دربرگیرنده مثبت‌اندیشی و ... است که فاقد پشتوانه و شواهد علمی هستند.

استیون هیز، بنیانگذار علم رفتار بافتار (بنیاد زیربنایی درمان ACT و نظریه شناخت RFT)، به خوبی به پوچ بودن چنین نگرشی می‌پردازد و پس از پرداختن به تعاریف رایج شادکامی و جنبه‌های مختلف آن (مثل احساس لذت یا داشتن احساس خوب)، چنین نگاه و نگرشی را تهی می‌داند. به نظر وی گسترش فرهنگ تجاری و رسانه‌ای ترکیب علم و تکنولوژی، تحمل کوچکترین ناراحتی‌ها را که جزو ذات زندگی است برای ما دشوار کرده است و در کنار این سنتهای فرهنگی خاصی ما را در معرض خطر قرار داده است به طوری که ما به شکل اشتباهی به دنبال شادکامی هستیم.

در واقع این گفته هیز را چنین می‌توان تفسیر کرد که ما مدل‌های فضیلت‌گرایانه شادکامی را رها کرده و صرفا دنبال شادکامی لذت‌گرایانه هستیم.

مدل لذت‌گرایانه شادکامی (داشتن احساس خوب و هیجانهای مثبت و نداشتن احساس بد و هیجانهای منفی) توهمی بیش نیست؛ چیزی که فرهنگ عامه مردم را برای داشتن آن تشویق می‌کند. چنین وعدهای پوچ و چنین دیدگاهی آسیب‌زا است (البته این دیدگاه ریشه در زبان بشر و ساختار زبان و شناخت بشر دارد) و منجر به افزایش مشکلات روانشناختی و رنج شده است. مشکلاتی چون افسردگی، اضطراب و سایر مشکلات روانشناختی.

در واقع بر اساس چنین نگرشی نسبت به شادکامی است که امروزه مدلهای پزشکی و تجویز دارو برای این نوع مشکلات گسترش پیدا کرده است (یعنی از بین بردن ناراحتی‌ها، احساسها و هیجانهای منفی). پژوهشهای کنترل شده اما نشان می‌دهند که چنین رویکردی تاثیر بسیار اندکی دارد (مثلا در افسردگی داروها در یک پیوستار 56 درجه‌ای فقط دو درجه تغییر می‌توانند ایجاد کنند) و البته عوارض متعددی دارند و این را فراموش نکنیم که هزینه‌های گزافی (حداقل سالیانه میلیون ها دلار در هر کشور) به سیستم بهداشتی تحمیل می‌کنند.

ما به علم خوب نیاز داریم، علم نجیب. باید پنجره‌ای کوچک در این دیوار درست کنیم؛ چیزی که در آن پیامدها و منافع بلند مدت مفید و خوب وجود داشته باشد و عوارض جانبی کمتر. چنین پنجره‌ای هم اکنون در حوزه روانشناسی و رواندرمانی به وجود آمده است که از جمله آنها درمان‌های مبتنی بر شواهدی چون ACT، درمان‌های رفتاری و رفتاردرمانی شناختی است.

@zendeginov
@eudemonia

لینک سخنرانی استیون هیز با عنوان «شادکامی وعده ای پوچ است»

https://www.youtube.com/watch?v=I3OkPiUqyA4
❤1
Forwarded from سیاهمشق
تردید ندارم هر تغییر زیربنایی که در این مُلک رخ دهد از جانب زنان و مدیون آنان خواهد بود.
مردان چنان به "حفظ وضع موجود" چسبیده‌اند که هرگونه داعیه تغییر از جانب آنان مایه تفریح و تفرّج خاطر است.

روز زن به تمام زنان سرزمینم مبارک

@mashghesiah
Forwarded from نشر کرگدن
- می‌فرمودید
- بله داشتم عرض می‌کردم

#با_کرگدن_سفر_کن

@kargadanpub 🦏
چگونه صداهای درون را تغییر دهیم. (بخش یکم)

از کتاب هفت مهارت عاطفی
ترجمهٔ حمیده بحرینی

از مجموعۀ «خوب زیستن»
ویراستار و دبیر مجموعه: بابک عباسی

🔹راه‌حل دیگری که برای تغییرصداهای درونی مهم است این است که یک دوست خیالی داشته باشیم و سعی کنیم صدای او را بشنویم. این صدا در ابتدا عجیب به نظر می‌آید، چون عادت داریم دوست را فردی جدا از خود بدانیم، نه بخشی از روان خودمان. اما این دوست خیالی ارزشمند است زیرا ما معمولاً آن‌طور که با دوست خود همدلی می‌کنیم و توان تخیّلی خود را برای کمک به او به‌کار می‌گیریم با خودمان رفتار نمی‌کنیم. مثلاً وقتی برای دوستمان مشکلی پیش می‌آید اولین واکنش طبیعی ما قاعدتاً این نیست که به او بگوییم اساساً آدم بازنده‌ای است که به همه چیز گند می‌زند. اگر دوست ما از شریک زندگی‌اش گله‌مند باشد که صمیمی و گرم نیست، هرگز به او نمی‌گوییم لیاقت تو همین است. می‌کوشیم دلگرم‌اش کنیم و به او بگوییم خودش ذاتاً دوست‌داشتنی است و برایمان آن‌قدر ارزش دارد که وقت بگذاریم تا ببینیم چه کاری از دست‌مان برمی‌آید. ما طبیعتاً و به‌صرافت طبع می‌دانیم که در برابر دوستمان چه تدابیر خردمندانه و تسلی‌بخشی را به‌کار بگیریم، اما در مورد خودمان گویا لجوجانه از به‌کار‌گیری آن‌ها امتناع می‌ورزیم.

🔹یک دوست خوب معمولاً سه فن کلیدی در اختیار دارد که اگر بخواهیم به خودمان کمک کنیم و به دوست داشتن خود متعهد باشیم می‌تواند چراغ راه‌مان باشد.

🔹اول اینکه دوست خوب ما را همین‌طور که هستیم حسابی دوست دارد. برای همین اگر نظری دربارۀ ما می‌دهد یا خواهان تغییری بلندپروازانه در ماست، پس‌زمینۀ همۀ این‌ها اصل پذیرش است. وقتی می‌گوید خوب است رویۀ دیگری در پیش بگیری نمی‌خواهد اتمام حجت ‌کند، سخن‌اش تهدید نیست، نمی‌گوید یا تغییر کن یا تنهایت می‌گذارم؛ دوست تأکید می‌کند که ما همین حالا هم به قدر کافی خوب هستیم. او فقط می‌خواهد همراهی‌مان کند تا با توانی بیشتر چالشی را پشت‌سر بگذاریم که به نظر او دست و پنجه نرم کردن و غلبه بر آن در نهایت سودمند است.

🔹دوست خوب، بی‌آنکه در پی چاپلوسی باشد، همواره به خاطر دارد که ما چه کارهایی را خوب بلدیم انجام دهیم. هیچ‌وقت فکر نمی‌کند که اگر از ما زیادی و اغراق‌آمیز تعریف کند و نقاط قوت ما را برجسته ‌کند کار اشتباهی انجام داده است. خیلی آزارنده است که وقتی دچار مشکل می‌شویم قابلیت‌ها و نقاط قوت‌مان را نادیده می‌گیریم. اما دوست ما در این تله نمی‌افتد، او با اذعان به وجود مشکلات و پذیرش حضورشان، خوبی‌های ما را از خاطر نمی‌برد.

🔹دوست خوب دلسوز است، اگر ناکام شویم – که قطعا خواهیم شد – سخاوتمندانه حال ما را درک می‌کند و ما را به خاطر حماقت‌ها‌یمان از دوستی‌اش محروم نمی‌کند. دوست خوب می‌گوید خطا کردن، شکست خوردن و خرابکاری حال و روز همۀ آدم‌هاست. هر کدام از ما از کودکی در محیطی متفاوت بالیده‌ایم و ویژگی‌های خُلقی و گرایش‌هایی را کسب کرده و به همراه آورده‌ایم که برای کنار آمدن با والدینی که قطعا بی‌عیب و نقص نبوده‌اند لازم‌شان داشته‌ایم. سپس با همین عادت‌هایی که به مرور زمان در ذهن و روان ما ‌ تثبیت شده است وارد دورۀ بزرگسالی می‌شویم برای هیچ‌کدام از این‌ها قابل سرزنش نیستیم چرا که ارادۀ ما در انتخاب آن‌ها دخیل نبوده است، و در عمل گزینه‌های بهتری در اختیار نداشته‌ایم.

🔹در همۀ مراحل زندگی حتی وقتی هنوز نمی‌دانستیم چه خطراتی ممکن است ما را تهدید کند یا قرار است انتخاب‌هایمان ما را به کدام سمت و سو ‌ببرد، مجبور بودیم برای زندگی‌مان تصمیم‌های خطیر بگیریم. دراین گونه تصمیم‌ها، در دل سپردن و درانتخاب شغل، کور‌انه قدم‌ها زده‌ایم: شهری دیگر را برای زندگی انتخاب کرده‌ایم در حالی که نمی‌دانسته‌ایم آنجا امکان رشد ما فراهم است یا نه؛ مجبوربوده‌ایم مسیر زندگی و حرفه‌ای خود را انتخاب کنیم، حال آنکه هنوز بی‌تجربه و خام بوده‌ایم و نمی‌دانسته‌ایم در آینده چه نیازهایی خواهیم داشت؛ وارد رابطه‌ای درازمدت با فردی شده‌ایم و به او تعهد داده‌ایم و زندگی خود را به زندگی او گره زده‌ایم، حال آنکه دقیقاً نمی‌دانسته‌ایم داریم چه می‌کنیم و وارد چه نوع رابطه‌ای شده‌ایم.

#در_دست_آماده‌سازی در #نشر_کرگدن

@eudemonia

https://bit.ly/3t7yYIY
❤2
چگونه صداهای درون را تغییر دهیم. (بخش دوم و پایانی)

از کتاب هفت مهارت عاطفی
ترجمهٔ حمیده بحرینی

از مجموعۀ «خوب زیستن»
ویراستار و دبیر مجموعه: بابک عباسی

🔹دوست خوب می‌داند که شکست چیز نادری نیست. وقتی سر صحبت را با ما باز می‌کند مهم‌ترین و اولین ارجاعاتش خرابکاری‌هایی است که تجربۀ زیستۀ خودش است. به ما می‌گوید گیرم که مسئلۀ تو منحصر به‌فرد باشد اما اصل ماجرا در همۀ آدم‌ها همین است و ادامه می‌دهد که آدمیزاد همیشه در حال شکست خوردن است و هر انسانی تجربۀ ناکامی و شکست دارد، فقط خبرش به گوش دیگران نمی رسد.

🔹طنز روزگار ـ که امید را هم در دل خود دارد ـ این است که ما معمولاً خوب بلدیم بهترین دوست غریبه‌ها باشیم اما به خودمان که می‌رسد کُمیتمان می‌لنگد. جای امیدواری است که سرآخرهمۀ ما این مهارت‌های دوستی و ارتباط دوستانه‌ را بلدیم، فقط مساله این است که هنوز سراغ این مهارت ها نرفته‌ایم تا برای نیازمندترین فرد ـ یعنی خودمان ـ به‌کارش بگیریم.

🔹می‌توانیم به‌کرات به این صداهای خوب درونی وصل شویم، صداهایی خردمند و بسیار مفید که متنوع‌تر از آن است که تاکنون دراختیار داشته‌ایم. اگر صداهای موجود درون‌تان تحقیر‌کننده است و تأثیرگذاری بر پدر و مادری که ناشکیبا و خرده‌گیر است سخت، می‌توانید صدایی را جایگزین کنید که مهربان و همدل باشد؛ مانند آنچه دونالد وینیکات، روان‌‌درمانگر تحلیلی انگلیسی قرن بیستم، پیشنهاد می‌داد. علاقۀ خاص او بررسی زندگی افرادی بود که بر خودشان سخت می‌گرفتند و فکر می‌کردند در رسیدن به معیارهای ایده‌آل ناکام‌اند. او اغلب با والدینی سروکار داشت که به سختی می‌کوشیدند تا آنجا که می‌توانند از کودکان‌شان مراقبت کنند اما با این‌حال همیشه به‌شدت پریشان و مضطرب بودند و فکر می‌کردند هنوز کارشان را به خوبی انجام نداده‌اند. وینیکات از آنان خواست به جای آن که بخواهند پدر و مادری ایده‌آل باشند به این فکر کنند که چگونه می‌توانند «به قدر کافی خوب» باشند. او می‌خواست شرایطی فراهم کند که آنان در درون خود صدایی معقول و معتدل و قدرشناس داشته باشند تا نسبت به تلاش‌های فراوانی که در واقع انجام می‌دهند انصاف را رعایت کنند و قلم عفو بر اشتباه‌هایی بکشند که اجتناب‌ناپذیراست. آن وقت می‌توانستند با بچه‌ها و اطرافیان‌شان هم مهربان‌تر باشند. وینیکات ما را متوجه این نکته می‌کند که طنزی تلخ درون گفته‌های این صدای منتقد و تنبیه‌گر نهفته است: این صدا در واقع می‌خواهد با سخنانش از ما آدم بهتری بسازد، اما آن‌قدر دائماً کوله‌بار انتقادها را سنگین و سنگین‌تر می‌کند که نتیجۀ عکس می‌دهد.

🔹در کنار توجه خاصی که باید به دیدگاه وینیکات داشته باشیم، باید آن صدای ضروری را درون خود مستقر کنیم: صدای یک نویسندۀ با سخاوت و دلگرم کننده، صدای یک مادربزرگ مهربان یا یک دوست خوب. و باید دائماً از خود بپرسیم که اگر آنان بودند در این موقع چه می‌گفتند و چگونه دربارۀ من و کارهایم قضاوت می‌کردند؛ قضاوتی خوشایندتر از قضاوت‌های خودم. باید با اقدامی سنجیده بهترین صداهایی را که شنیده‌ایم در روان خود مستقر سازیم و ‌چنان آن‌ها را درونی کنیم که در مواقع نیاز بتوانیم صدای‌شان را از درون خود بشنویم.

@eudemonia

سردیس دوتایی سقراط و سنکای جوان (قرن سوم میلادی، موزۀ آلتس، برلین)
https://bit.ly/30AVopN
والدینِ به قدر کافی خوب

از کتاب خوشی‌ها و ناخوشی‌های فرزندآوری
به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمۀ رشید جعفرپور

🔹در میانهٔ قرن بیستم، روانکاو انگلیسی، دونالد وینیکات که تخصصش در زمینهٔ کار با والدین و بچه‌ها بود، از این آشفته شده بود که به‌کرات در اتاق مشاوره‌اش با والدینی روبه‌رو می‌شد که عمیقاً از خودشان ناامید بودند. آنها حس می‌کردند به عنوان والدین در حال شکست خوردن‌اند و در نتیجه عمیقاً از خودشان متنفر بودند. از غرزدن‌های گاه وبیگاهشان شرمنده بودند، از انفجار ناگهانی خشمشان، تعداد دفعاتی که کنار فرزندشان احساس بی‌حوصلگی می‌کردند، اشتباهات فراوانشان. همیشه دلواپس پرسشهای مضطرب‌کنندهٔ این‌چنینی بودند: خیلی سختگیریم؟ خیلی آسانگیریم؟ بیش از اندازه از او محافظت می‌کنیم یا کمتر از حد کافی مراقب او هستیم؟ اما آنچه توجه وینیکات را برانگیخت این بود که بیشتر این افراد در بیشتر مواقع اصلاً والدین بدی نبودند. البته آنها بر مبنای یک ایدئال و استاندارد خیالیْ بی‌نقص نبودند. اما - آن‌گونه که او به‌زیبایی بیان می‌کند - «به اندازۀ کافی خوب بودند».

🔹و عجیب است که «به‌اندازهٔ کافی خوب» از بی‌نقص بهتر است، زیرا کودک بقیهٔ عمرش را در جهانی بسیار پرنقص زندگی خواهد کرد. اگر بنا باشد به اینکه اطرافیانمان در بالاترین ایدئال قابل‌تصور زندگی کنند وابسته شویم، نمی‌توان به زندگی ادامه داد. والدینِ به‌اندازهٔ کافی خوب، گاهی آزرده‌اند، ابله‌اند، نامنصف‌اند، اندکی خسته‌اند یا قدری افسرده‌اند. تأخیر، سردرگمی، خطا و انفجار آزردگی وجود خواهد داشت - اما همیشه (یا تقریباً همیشه، که خود این هم کافی است) پس‌زمینه‌ای از عشق و خیرخواهی در میان خواهد بود.

مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://t.me/eudemonia/1573
بهاریه در مخالف ِ مغلوب

نوروز مبارک!

@eudemonia
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
قول و قرارهای سال جدید...

(موسیقی موومان دوم از سمفونی شماره ۷ بتهوون است)

@eudemonia
به خاطر داشته باش که تزیین کردن قفس با تجربه‌های زیبا، خاطرات عاشقانه و رویاهای بزرگ هیچ گاه مانند خروج از آن نیست. یک قفس هر نام دیگری هم که بر خود داشته باشد، همچنان یک قفس است. تو اشتیاق خارج شدن داری.
برگرفته از کتاب روح تسخیرناپذیر
انتشارات ارجمند
@mindfulliving
زیرا که مردگان این سال عاشق‌ترین زندگان بودند

نوروز سال ۱۳۶۵
صد کیلومتری بصره
(عکس از پاولوفسکی)

#به_یاد_آر

@eudemonia
گفتار چهل و چهارم

چنین استنتاج‌هایی صحیح نیست: «من ثروتمندترم، پس از تو برترم.» «من از تو سخنورترم، پس آدم بهتری هستم.»

استنتاج‌های صحیح این‌هاست: «من ثروتمندترم، پس دارایی‌ام برتر از دارایی توست.» «من از تو سخنورترم، پس طرز بیان من از طرز بیان تو بهتر است.»

آخر، تو نه دارایی‌ات هستی نه طرز بیانت.

اپیکتتوس، گفتارها، ترجمهٔ ب. ع (بر اساس دو ترجمۀ انگلیسی رابین هارد و رابرت دابین)

@eudemonia
❤1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
لورا وندرکم در این سخنرانی دوازده دقیقه‌ای استدلال می‌کند که همهٔ ما برای کارهای مهم‌مان در سه حوزۀ شغل، خود، و روابط وقت کافی داریم.

#قول_و_قرارهای_سال_جدید

@eudemonia
«اگر بتوانی یک روز بعدازظهر کاملاً بیکاری را کاملاً به بیکاری بگذرانی یاد گرفته‌ای که چگونه زندگی کنی.»
لین یوُتآنگ فیلسوف، مخترع و نویسنده‌ی چینی
Lin Yutang
عکس: ایروینگ پِن
Irving Penn
انتشارات آنگاه
@angahbooks
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
در برابر حمله‌های هراس و اضطراب (panic attacks) چه می‌توان کرد.

از ویدئوهای مدرسۀ زندگی دوباتن
ترجمه و صدا: ایمان فانی

@eudemonia
فلسفه، میانسالی و بیهودگی

#مرور_کتاب
Midlife: A Philosophical Guide

🔹آسیب‌شناسی بیهودگی در میانسالی را در اینجا می‌توانیم ببینیم: هر وقت یک پروژه را به اتمام می‌رسانیم، از زندگی ما ناپدید می‌شود، و مجبوریم دنبال پروژه‌ای جدید بگردیم تا به زندگی‌مان معنا بدهد. چطور می‌توانیم از این تردمیل خلاص شویم؟ بصیرتی که ستیا عرضه می‌کند یادآور این نکته است که همۀ فعالیت‌ها غایتمند نیستند. فعالیت‌های ناغایتمند بنا نیست هیچ وضعیتی را به اتمام برسانند. گاهی اوقات من دخترم را پیاده به مدرسه می‌رسانم. اما من و دخترم می‌توانیم برای پیاده‌روی هم بیرون برویم، که هیچ هدف دیگری به‌جز خود پیاده‌روی ندارد. فعالیت‌های ناغایتمند را هرگز نمی‌توان به اتمام رساند: در پیاده‌رویِ صرف، هدف ما رسیدن به جای خاصی نیست؛ قدم‌زدن فقط برای قدم‌زدن انجام می‌شود. فعالیت‌های ناغایتمند نسبت به چرخۀ اتمام‌یافتن و ناپدیدشدن، که وجه مشخصۀ فعالیت‌های غایتمند است، عایق‌بندی شده‌اند.

🔹پس آن راهنمایی همین است؟ برویم پیاده‌روی؟ مختصر اینکه، بله. هرچند صورت‌بندی کلی‌ترش این است که در اکنون زندگی کن، چیزهای ناغایتمند را تعقیب کن. این پاسخ همان‌قدر بی‌مزه است که فلسفه پیچیده است، اما باز هم قطعاً راهنمایی بسیار خوبی است. و با توجه به اینکه فیلسوفان مکرراً گفته‌اند کاری که ما می‌کنیم بسیار بیشتر از آن چیزی است که بسیاری احساس کرده‌اند قادر به انجام آن هستیم، راهنمایی پیاده‌روی ستیا را باید قدر دانست. کتاب او یادآور این نکته است که فلسفه، در بهترین حالت، هم می‌تواند حکیمانه باشد و هم انسانی.

@eudemonia

متن کامل:
https://tarjomaan.com/barresi_ketab/9199/
Sarnevesht
Homayoun Shajarian
سرنوشت را باید از سر نوشت
شاید این بار کمی بهتر نوشت

عاشقی را غرق در باور نوشت
غصه‌ها را قصه‌ای دیگر نوشت


گل بکارید
از دل گِل گُل برآرید

در زمستان
در بهاران
زیر باران
گل بکارید


گر بخواهیم، گر نخواهیم
باغبان روزگاریم

@eudemonia